Dołącz do nas

Piłka nożna

17 snajperów, czyli podsumowanie okresu przygotowawczego

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Okres przygotowawczy za nami, wszystkie zimowe sparingi również. Od początku tygodnia trwa „akcja ŁKS” mająca na celu jak najlepsze przygotowanie drużyny do inauguracyjnego meczu rundy wiosennej.

Po zgrupowaniu w Dzierżoniowie zamieściliśmy artykuł podsumowujący pierwszą część przygotowań, teraz przyszedł czas na podsumowanie okresu po obozie na Dolnym Śląsku oraz całej „rundy zimowej” jak nazywana jest przez niektórych seria sparingów, których GieKSa rozegrała aż 15.

Po powrocie z pierwszego zgrupowania piłkarze GKS mieli półtora tygodnia wolnego od sparingów. 6 lutego rozegrali dwumecz na boisku Hetmana z Zagłębiem Sosnowiec (2:0) i Odrą Wodzisław (1:0). 9 lutego w tym samym miejscu rozgromili Przebój Wolbrom (7:0) oraz BKS Bielsko-Biała (2:4). 15 lutego przyszedł czas na najpoważniejszy sprawdzian – mecz w Lubinie ze sposobiącym się do rundy wiosennej w ekstraklasie Zagłębiem, które nie przegrało w okresie przygotowawczym żadnego meczu – GKS poległ 1:2. Kolejne mecze odbyły się już na zgrupowaniu w Kamieniu – 20 lutego GKS zremisował z Kluczborkiem 2:2, a 23 lutego wygrał z Rakowem Częstochowa 3:1. W końcu w próbie generalnej przed ligą wygrał 3 marca z Ruchem Zdzieszowice 4:1.

Do zespołu w trakcie przygotowań dołączyło – jako zakontraktowani zawodnicy – aż pięciu piłkarzy: Łukasz Budziłek, Dominik Sadzawicki, Jarosław Ratajczak, Sałwomir Duda i Jewhen Radionow. Każdy z nich może być realnym wzmocnieniem i spokojnie walczyć o pierwszą jedenastkę. Nadal nie wiadomo co z przyszłością Janusza Gancarczyka, który nie trenował i nie grał w ostatnich sparingach GKS.

Patrząc na skład GKS z poszczególnych sparingów wydaje się, że to właśnie Budziłek został namaszczony na pierwszego bramkarza. Nie wydaje się, aby został ściągnięty po to, by siedzieć na ławce rezerwowych, a i widać było, że golkiper stoi w bramce w meczach z tymi mocniejszymi rywalami. Także i Jarosław Ratajczak wydaje się na tę chwilę być lekiem na problemy na lewej obronie. Trudno się spodziewać, żeby po tym co oglądaliśmy w sparingach, nie dostał już od początku szansy na pokazanie się w meczach ligowych. Podobnie sprawa się ma z prawą obroną i osobą Sadzawickiego. Co prawda Michal Farkas w końcówce rundy jesiennej spisywał się bardzo dobrze, ale sparingi jednak bardziej wskazują na Sadzę. Kamila Cholrerzyńskiego chyba dość skutecznie z pozycji defensywnego pomocnika na początek wiosny wygryzł Sławomir Duda. Ten zawodnik pokazał, że jest skuteczny w destrukcji, a nie obce jest mu także strzelanie bramek. Trudno natomiast powiedzieć jak będzie wyglądała pozycja Jewhena Radionowa. Rozstrzelał się ostatnio Deniss Rakels i to jednak chyba on będzie podstawowym napastnikiem, ale Radionow na pewno będzie dostawał swoje szansę i może świetnie się spisać w roli dżokera.

Co do pozostałych zawodników, to pewne miejsce wydają się mieć na środku obrony Adrian Napierała i Mateusz Kamiński, w pomocy Grzegorz Fonfara (defensywny) i Przemysław Pitry (ofensywa) oraz dwóch z trójki – Arkadiusz Kowalczyk, Alan Czerwiński, Krzysztof Wołkowicz na bokach. Tutaj trener Rafał Górak będzie musiał kombinować z ustawieniem. A co z rezerwowymi? Rafał Sadowski czy Grzegorz Goncerz aż palą się do gry, ale na swoją szansę w podstawowej jedenastce zapewne przyjdzie im jeszcze poczekać.

Wyjątkowo w serii sparingów gra naszej drużyny przychodziła z łatwością i lekkością. Piłkarze GKS grali co prawda w większości z rywalami z niższych lig, ale liczba 41 strzelonych bramek robi wrażenie (niemal 3 bramki na mecz).

Uwaga! Bramki dla GKS strzeliło aż 17 piłkarzy!!! Dodatkowo trzech zawodników rywali strzeliło gole samobójcze. Najskuteczniejszym okazał się Deniss Rakels, który zdobył 7 bramek. Skutecznością błysnęli też Arkadiusz Kowalczyk (5 bramek), Grzegorz Fonfara (4), a także Adrian Napierała, Rafał Sadowski i Jewhen Radionow (po 3). Gorzej nieco było z defensywą, katowiczanie stracili 18 bramek, ale potrafili mieć serię 4 meczów bez straconego gola, więc nie ma tragedii.

Pamiętajmy, że GieKSa występowała w różnych konfiguracjach personalnych, zarówno w ofensywie, jak i defensywie. Statystyki te dlatego mają charakter zbiorczy, ale nie należy wyciągać z nich pochopnych wniosków. Jedno jest pewne – katowiczanie mają potencjał ofensywny, problemem teraz jest przełożyć to na mecze ligowe. W ponad połowie meczów strzelali co najmniej trzy bramki, tylko w jednym nie zdobyli gola, a tylko w trzech nie zaliczyli co najmniej dwóch trafień.

W lidze nie będzie już doboru na przeciwników słabszych i mocniejszych. Każdy z nich będzie prezentował poziom pierwszoligowy, a wiemy jakie z tym problemy miał nasz zespół w ostatnich sezonach. Jest jednak nutka optymizmu, okres przygotowawczy nie został zmarnowany, wzmocnienia zostały poczynione tak sensownie, jak dawno nie były, dlatego też ze spokojem możemy oczekiwać meczu z ŁKS Łódź. Miejmy nadzieję, że sztab szkoleniowy popracował również z głowami naszych nowych zawodników, tak aby potrafili oni swoje umiejętności przełożyć na poważną piłkę.

Na koniec prezentujemy listę wyników oraz wszystkich strzelców bramek dla GKS w zimowych sparingach:

Podbeskidzie 3-2 Fonfara, Rakels, Napierała
Korona Kielce 3-1 Rakels, Kowalczyk, samobójcza
Puszcza Niepołomice 2-3 Kowalczyk, Sadowski
Polonia Świdnica 3-1 D.Nowak, Radionow 2
Lechia Dzierżoniów 4-0 Rakels, Wołkowicz, Kowalczyk, Sadowski
KS Polkowice 4-1 Fonfara 2, Radionow, Chwalibogowski
Chrobry Głogów 0-0
Zagłębie Sosnowiec 2-0 Gancarczyk, Napierała
Odra Wodzisław 1-0 Sadowski
Przebój Wolbrom 7-0 Pitry 2, Cholerzyński, Kowalczyk 2, Rakels, Duda
BKS Bielsko-Biała 2-4 Napierała, Mazurek
Zagłębie Lubin 1-2 samobójcza
MKS Kluczbork 2-2 Farkas, Goncerz
Raków Częstochowa 3-1 Duda, Rakels 2
Ruch Zdzieszowice 4-1 Fonfara, Rakels, samobójcza, Kamiński

Strzelcy:
Rakels – 7
Kowalczyk – 5
Fonfara – 4
Napierała – 3
Sadowski – 3
Radionow – 3
Pitry – 2
Duda – 2
Chwalibogowski – 1
Gancarczyk – 1
Cholerzyński – 1
Mazurek – 1
Farkas – 1
Goncerz – 1
Kamiński – 1
Nowak – 1
Wołkowicz – 1
samobójcze – 3

Portal GieKSa.pl tworzony jest od kibiców, dla kibiców, dlatego zwracamy się do Ciebie z prośbą o wsparcie poprzez:

a/ przelew na konto bankowe:

SK 1964
87 1090 1186 0000 0001 2146 9533

b/ wpłatę na PayPal:

E-mail: [email protected]

c/ rejestrację w Superbet z naszych banerów.

Dziękujemy!

Kliknij, by skomentować
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy, jednakże zastrzega sobie prawo do ich cenzurowania lub usuwania.

Odpowiedz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Kibice Piłka nożna

Radomiak Radom kibicowsko

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Warchoły, bo tak potocznie nazywa się kibiców Radomiaka Radom, są naprawdę starą i solidną ekipą kibicowską na piłkarskiej mapie Polski. Ich wizerunkowy problem polegał na tym, że nie grali 36 lat w Ekstraklasie, więc nie było za bardzo możliwości, by o nich usłyszeć. W latach 90., kiedy kształtowały się wszystkie chuligańskie składy, Zieloni grali na poziomie obecnej II i III ligi, siejąc spustoszenie po okolicznych miejscowościach.

Ich żywot na trybunach zapoczątkował się pod koniec lat 70., a na dobre weszli w kibicowską mapę Polski w latach 80. Od zawsze byli pozytywni nastawieni do Legii Warszawa, natomiast wzajemna nienawiść między miastami Kielce – Radom, sprawiła, że z Koroniarzami mają do dziś największą kosę.

W sezonie 1984/1985, który był ich wtedy jednosezonowym epizodem, a my graliśmy ze sobą ostatni raz, zawarli zgodę z Legią, jadąc do stolicy w 1000 głów. Przyjaźń ta nie przetrwała ze względu na ostatnią kolejkę sezonu, w której Legia zremisowała  z Pogonią Szczecin, przez co Portowcy utrzymali się w elicie, zaś Warchoły spadli z ligi.

W 1994 roku była ponowna próba nawiązania sztamy z Legią, jednak kością niezgody była Pogoń, z którą Legioniści kilka miesięcy wcześniej odnowili zgodę i fani z Radomia mieli w pamięci, przez kogo spadli z ligi, więc temat poszedł w zapomnienie.

Przez cały kolejny okres kibicowski fani Radomiaka związali się jedynie układem chuligańskim z GKS-em Bełchatów i Stalą Rzeszów, ale czas zweryfikował, że do siebie nie pasowali i relacje zostały zakończone. Okres bycia osamotnioną ekipą nie oznaczał, że stali w miejscu. Klub się piął w górę i grali na zapleczu Ekstraklasy, a dzięki temu, że polska scena kibicowska się mocno rozwijała, to dorobili się solidnych fan clubów takich ekip jak: Polonia Iłża, Proch Pionki czy Szydłowianka Szydłowiec (wszystkie już wymarły), które w swoim „primie” mocno się udzielały w regionie i trwała ciekawa regionalna rywalizacja z koalicją Broni Radom i Powiślanki Lipsko.

Odnośnie do derbowego rywala – Chłopców z placu Broni, którzy w latach 90. mieli naprawdę solidną bandę i dobrze funkcjonowali. W 2004 roku było apogeum wyjaśnienia kto „nosi spodnie” w mieście. Podczas derbów Broń – Radomiak, Zieloni wjechali na stadion gospodarzy i zajęli ich młyn, śpiewając: „Nie ma już Broni, w Radomiu nie ma już Broni”. Na uratowanie honoru gospodarzy wybiegła garstka kibiców Broni na przegrane starcie, ale było już po wszystkim. Po tym meczu ówczesna zgoda Broni – Hutnik Kraków podziękował im za przyjaźń.

Wiosną 2016 roku Radomiak zawarł układ chuligański z warszawską Legią, a finałem był mecz Radomiak – Siarka Tarnobrzeg jesienią 2017 roku, gdzie ogłoszono kibicowskiej Polsce, że Radom i Warszawę łączy sztama.

Nasze relacje z Radomiakiem ciężko opisać… Ostatni mecz ligowy na Bukowej graliśmy w październiku 1984 roku, czyli chwilę po tym jak Blaszok został oddany do użytku. Wtedy „luksusowa” trybuna i nikt nie zakładał, że będzie to siedlisko jednych z najwierniejszych grup kibicowskich w Polsce, które wyznaczą standardy, czym jest niezłomność w walce o swój klub.

W maju 1996 roku podczas meczu z Legią Warszawa, kiedy dostaliśmy sromotne lanie 0:5, doszło do zakończenia zgody z Avią Świdnik, która przyjeżdżając, usłyszała, że nic już nas nie łączy i nieświadoma tego dnia ekipa Radomiaka zawitała „po zgodę”, ale nie znalazła uznania ani chętnych do przybicia tej relacji, mimo bycia goszczonym wielokrotnie w Katowicach.

Jesienią 1996 roku na Bukowej odbył się mecz reprezentacji Polski z Mołdawią, który wygraliśmy 2:1, a samo spotkanie miało historyczny moment na naszym obiekcie, gdyż został wprowadzony przepis, że na meczach reprezentacji mogą obowiązywać tylko i wyłącznie biało-czerwone barwy, do których oczywiście nie wszyscy się zastosowali. Na Blaszoku (przy pełnym stadionie) zasiadło mnóstwo ekip, ale to chuligani GieKSy byli w tym dniu gospodarzami swojej trybuny i widząc 50-osobową ekipę Radomiaka w sektorze A, stojącą razem ze Stomilem Olsztyn i Polonią Bydgoszcz, wpadli w nich, przez co doszło do mocnej awantury, zaś „goście” musieli zostać wyprowadzeni przez policję ze stadionu. Na „pożegnanie” nasi chuligani wybili szyby w ich autokarze i niemal go wywrócili.

Jesienią 2016 roku los skrzyżował nas w Pucharze Polski, ale wtedy Szaleńcy z Bukowej nie mogli zawitać z powodu „remontu sektora gości”, co w późniejszych latach stało się mottem działaczy z Radomia. Obecnie Radomiak posiada nowy obiekt, powstał sektor gości, ale… nikt na nim nie zasiada. Miasto jest specyficznie uzależnione politycznie od służb mundurowych, które skutecznie wpływają na działaczy, przez co fani Radomiaka na meczach domowych bawią się sami. Jedynie mecz zgodowy z Legią Warszawa ma inny charakter widowiska, przez wspólny doping na jednej trybunie.

Do zobaczenia na Bukowej, bo Warchoły pierwszy i ostatni raz usłyszą huk z Blaszoka!

Kontynuuj czytanie

Galeria Piłka nożna

Ekstraklasa zawitała na Bukową

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Ekstraklasa znowu na Bukowej. Pierwszy mecz GieKSa niestety przegrała z Radomiakiem Radom. Zapraszamy do fotorelacji z tego spotkania.

Kontynuuj czytanie

Felietony Piłka nożna

Pierwsze śliwki – robaczywki

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

No i wielki mecz za nami. Doświadczyliśmy tego – niektórzy po raz pierwszy w życiu, inni po niemal jednej piątej wieku. Na Bukową zawitała ekstraklasa. Wspomniani w felietonie przedmeczowym Marcin Rosłoń i Kamil Kosowski musieli przeżyć niezły szok zasiadając na szczycie Trybuny Głównej, na miejscach prasowych. Obdrapanych z farby, z powiewem oldchoolu.

– To jest Bukowa, tu się żyje! – powiedział ten pierwszy na zakończenie transmisji Canal Plus, dając do zrozumienia, że poczuł ten już tak rzadki klimat dawnych czasów.

Morze ludzi na stadionie już długo przed meczem, ta żółta armia kibiców spragnionych wielkiego futbolu. Historia za chwilę miała dziać się na naszych oczach. Wielu kibiców spotykało dawno niewidziane twarze. Jak choćby autor tegoż felietonu, który mecz obserwował w towarzystwie swojego kolegi z podstawówki, z którym to przecież onegdaj na mecze ligowe się jeździło regularnie (pozdro Krzysiu!).

Piękna oprawa spotkania i mogliśmy grać. Niespotykane było to, że w początkowej fazie meczu nawet Główna stała, dopiero potem zaczęliśmy siadać. Czuć było, że to coś zupełnie innego niż te początki wszystkich poprzednich sezonów z 19 lat. No, może poza spotkaniem ze… Źródłem Kromołów w 2005 roku. Jakkolwiek by to dziwnie nie brzmiało, wtedy mieliśmy narodziny nowej GieKSy, które podczas tego czwartoligowego meczu zostały godnie uczczone.

Teraz to było ukoronowanie tego całego okresu i nagroda za te wszystkie lata. Będę utrzymywał, że wynik tego meczu miał drugorzędne znaczenie. Oczywiście punkty w lidze będą na pierwszy miejscu, ale ta inauguracja była po to, by ją po prostu przeżyć. Poczuć zapach ekstraklasy, poczuć klimat wielkiej piłki w Katowicach.

Dlatego apeluję o rozwagę przy ocenach za to spotkanie, bo czytając na forum wypowiedzi pomeczowe kibiców – oczy trochę więdły. Zasłużona krytyka po tym meczu – jak najbardziej, jednak defetystyczna narracja i rozprzestrzenianie widma bezdyskusyjnego spadku powodowała, że można było sobie zadać pytanie, czy niektórzy odnotowali w ogóle fakt awansu. Narracja ta niczym się bowiem nie różniła od wieloletnich na zapleczu elity. Można wręcz odnieść wrażenie, że choćbyśmy grali z Realem Madryt i przegrali np. 0:4, to psioczenie na tego czy tamtego, że się nie nadaje, że błędy trenera, byłoby wyraźne.

Nie chodzi o to, że chcę i zamierzam bronić kogokolwiek. Chodzi mi tylko o tę narrację. W meczu z Radomiakiem mieliśmy aspekty pozytywne i negatywne. I choć przed meczem mogliśmy oczekiwać wygranej z podobno zkryzysowanym Radomiakiem, to jednak ostatecznie – mimo przegranej – mecz ten pokazał, że z drużynami tego pokroju jesteśmy w stanie rywalizować.

Katowiczanie wykreowali sobie okazje bramkowe, stworzyli kilka dynamicznych, ciekawych akcji, a indywidualne wejście Rogali ze skrzydła było wręcz spektakularne. W drugiej połowie GKS zdominował Radomiak i przy odrobinie szczęścia mógł doprowadzić do wyrównania. Gra na czas rywali także dowodziła tego, że po prostu boją się o wynik. Choć i w ofensywie mogło być lepiej, to trzeba przyznać, że było całkiem nieźle.

Gorzej było z defensywą. Nasz zespół dawał się stłamsić i wepchnąć we własne pole karne, zawodnicy nie potrafili wybić piłki i zażegnać nawałnicy piłkarzy Baltazara. W zasadzie obie bramki padły po tego typu sytuacjach. Coraz bardziej pachniało bramką dla rywali, ten wskaźnik dochodził do czerwoności – aż następowało przesilenie – gol.

Nie chcę dywagować o personaliach, bo każdy widział, co się działo. Trener też starał się reagować (już w przerwie) i zapewne sam musi zobaczyć, kto się sprawdza na ekstraklasowym poziomie, a kto nie. Faktem jest, że na pierwszy mecz w ekstraklasie wyszliśmy tylko dwoma nowymi zawodnikami – Klemenzem i Galanem. No może trzema, bo Baranowicz był tak jakby nowy. Czy to była forma nagrody dla poszczególnych piłkarzy za awans – nie wiadomo. W kolejnych meczach jednak najprawdopodobniej proporcje nowych i starych zawodników będą już bardziej zbalansowane.

Widać było, że ekstraklasowe granie to inna para butów. W pierwszej połowie Radomiak pokazał ogranie, technicznie też byli niczego sobie. Trzeba się przystosować do nowych okoliczności. Pierwsza liga to był styl życia, Ekstraklasa też nim będzie – tylko innego rodzaju.

Nie ma co psioczyć, tylko zakasać rękawy i działać. Następne spotkanie gramy ze Stalą Mielec, rywalem wydaje się w naszym zasięgu. Ale to wszystko kwestia względna. Nie wiemy tak naprawdę, jaki poziom względem GKS mają rywale. Musimy więc organoleptycznie się o tym przekonać.

Kontynuuj czytanie

Zobacz również

Made with by Cysiu & Stęga