Siatkówka
Asseco Resovia Rzeszów – odzyskać miejsce na podium
Następny mecz katowiczanie rozegrają w Spodku, w siatkarskiej Barbórce rywalem będzie Resovia Rzeszów.
Ekipa znad Wisłoka ma za sobą nieudany sezon 2016/2017. Rzeszowianie, chociaż stawiali sobie wysokie cele, zakończyli rozgrywki poza podium. Reakcją na fatalne poczynania drużyny była zmiana szkoleniowca. Roberto Serniotti przez ostatnie dwa sezony z powodzeniem prowadził Berlin Recycling Volleys, a po zakończeniu współpracy z klubem, podpisał dwuletni kontrakt z Asseco Resovią i już na początku całkowicie przebudował skład. Połączył młodość z doświadczeniem. Nie wyszło to rzeszowianom na dobre, ponieważ po dwunastu rozegranych kolejkach i aż pięciu porażkach, po przegranym meczu w Warszawie, „głową” za tak słaby wynik zapłacił trener Serniotti. Włocha zastąpił, nowy-stary szkoleniowiec czyli Andrzej Kowal. Czy ta powrotna zmiana przyniesie spodziewane skutki? O tym przekonamy się już niebawem w… Spodku!
Na pozycji rozgrywającego w drużynie Resovii nastąpiła fundamentalna zmiana w postaci odejścia podstawowego gracza reprezentacji Polski, Fabiana Drzyzgi, który swoją karierę postanowił kontynuować zagranicą. I to raczej nie powinno dziwić, natomiast kierunek tego wyjazdu, jest mocno zaskakujący – liga grecka i Olympiakos Pireus! Czy to ma być szczyt marzeń i możliwości tego siatkarza? Pozostał w drużynie rezerwowy zawodnik, Czech Lukas Tichacek, a na miejsce numer jeden w zespole został sprowadzony, a właściwie to wrócił, bo jest wychowankiem rzeszowian – Michał Kędzierski. Gracz ten poprzedni sezon spędził w ekipie Czarnych Radom, będąc tam podstawowym zawodnikiem i spisywał się na tyle dobrze, że postanowiono dać mu szansę w Resovii.
W ataku pożegnano Kanadyjczyka, Gavina Schmitta, który i tak przez większą część sezonu leczył dwie poważne kontuzje. Teraz Schmitt przeniósł się z Rzeszowa do ligi japońskiej i gra w drużynie mistrzów kraju – Toray Arrows. Został w ekipie rzeszowskiej rezerwowy Jochen Schoeps – Niemiec podobnie jak Kanadyjczyk, był po poważnym urazie i wciąż nie wrócił do formy z przed kontuzji. Nową twarzą w zespole został dobrze znanym w naszym kraju, były reprezentant Polski, Jakub Jarosz. Ten doświadczony 30-letni siatkarz ostatni sezon spędził w… Katarze w klubie El Jaish, zdobywając srebrny medal mistrzostw krajowych, a wcześniej zagrał również dwa sezony w lidze włoskiej w Andreoli Latina. Na polskich parkietach kibice oglądali Jarosza w drużynach z Wrocławia, Częstochowy, Kędzierzyna, Bełchatowa, Gdańska oraz Bydgoszczy. Do największych jego sukcesów należy zdobycie mistrzostwa Polski w 2009 roku ze Skrą Bełchatów (plus Puchar Polski) oraz wicemistrzostwa w 2011 roku z ZAKSĄ Kędzierzyn-Koźle. Jakub Jarosz był oczywiście etatowym reprezentantem Polski, zdobywając złoto i brąz w mistrzostwach Europy (2009 i 2011), srebro w Pucharze Świata (2011) oraz złoto i brąz w Lidze Światowej (2012 i 2011).
Ze środkowych pożegnano raczej niespodziewanie podstawowego reprezentanta Polski, Piotra Nowakowskiego, Który przeniósł się do Trefla Gdańsk. W jego miejsce wrócił do zespołu Łukasz Perłowski, grający ostatnio w Espadonie Szczecin, gdzie nie był jakąś wybijającą się postacią. Zostali w Rzeszowie, nowy kadrowicz Bartłomiej Lemański i stary kadrowicz Marcin Możdżonek oraz rezerwowy Dawid Dryja.
Na przyjęciu w drużynie rzeszowskiej nastąpiły największe zmiany. Ostał się tylko Francuz, Thibault Rossard, który i tak w większości poprzedni sezon zagrał jako atakujący ze względu na urazy Schmitta i Schoepsa. Pożegnano za to aż czterech obcokrajowców. Największa strata to odejście podstawowych graczy, czyli Marko Ivovicia oraz Johna Gordona Perrina. Serbski siatkarz przeniósł się do Brazylii i gra w klubie Funvic Taubate, natomiast Kanadyjczyk skorzystał z oferty z Chin i występuje teraz w drużynie Beijing Volleyball. Niema również w ekipie rzeszowskiej poprzednich zmienników, czyli Frederica Wintersa oraz Thomasa Jaeschke. Kanadyjczyk przeszedł do ligi… portugalskiej, do Benfiki Lizbona, natomiast Amerykanin wyjechał do Włoch, do ekipy Calzedonia Werona. Obok Rossarda podstawowym przyjmującym został teraz młody-zdolny Aleksander Śliwka, który pokazał się z bardzo dobrej strony w AZS-ie Olsztyn. W sezonie 2013/14 został uznany jako MVP Młodej Ligi, to jest być może przyszłość reprezentacji Polski. Skład na tej pozycji uzupełniają, Dominik Depowski, który wrócił z wypożyczenia do Espadonu oraz nowa postać w PlusLidze Elviss Krastins. Siatkarz ten urodził się na Łotwie, jednak z siatkówką związał się w Finlandii. Pierwszym klubem Elvissa Krastinsa był fiński Perungan Poikien Rovaniemi, gdzie prowadził go jego ojciec. Później obaj przenieśli się do Vammalan Lentopallo. Tam Krastins spędził sześć lat. W lidze fińskiej przyjmujący odniósł największe sukcesy: dwukrotnie wygrał rozgrywki ligowe, dwa razy zdobył srebro, a dwa razy stał na najniższym stopniu podium. Ostatnio bronił barw belgijskiego TopVolley Callant Antwerpia. Jest oczywiście etatowym reprezentantem Finlandii.
Resovia wymieniła również jednego z libero. Raczej niespodziewanie rozstano się z Damianem Wojtaszkiem, który gra obecnie w ONICO Warszawa. Za niego sprowadzono bardzo doświadczonego, bo 34-letniego Pawła Ruska, grającego w poprzedniej kampanii w Cuprum Lubin. Został w Rzeszowie zmiennik Mateusz Masłowski, a całą kadrę uzupełniają młodzi, obiecujący zawodnicy grający wcześniej w Młodej Lidze.
Czy taki skład osobowy może wprowadzić ponownie rzeszowian na podium mistrzostw Polski? Wyniki obecnego sezonu każą temu przeczyć, bilans 7 wygranych przy 5 porażkach i zaledwie ósme miejsce w tabeli pokazuje, że ciężko może być Resovii znaleźć się nawet w pierwszej szóstce. A taki rezultat byłby zapewne prawdziwą katastrofą sportową w Rzeszowie.
Aktualna kadra Asseco Resovii Rzeszów
rozgrywający: Lukas Tichacek (Czechy – numer 5), Michał Kędzierski (numer 1), Marcin Cebula (numer 16)
atakujący: Jakub Jarosz (numer 7), Jochen Schoeps (Niemcy – numer 10), Maciej Jakubek (numer 15)
środkowi: Bartłomiej Lemański (3), Marcin Możdżonek (17), Dawid Dryja (18), Łukasz Perłowski (12)
przyjmujący: Thibault Rossard (Francja – 9), Aleksander Śliwka (11), Dominik Depowski (6), Elviss Krastins (Finlandia – 8), Mikołaj Olejnik (20), Dominik Paszek (19)
libero: Paweł Rusek (numer 2), Mateusz Masłowski (numer 13)
trener: Andrzej Kowal
asystent trenera: Lucio Oro (Brazylia)
trener przygotowania fizycznego: Sebastiano Chittolini (Włochy)
fizjoterapeuta: Jacek Rusin i Mateusz Przystaś
statystyk: Kamil Sołoducha i Sergiusz Ruszel
Piłka nożna
Hajduk lub Żilina rywalem GieKSy
GKS Katowice w II rundzie eliminacji Ligi Konferencji trafił na przegranego z pary I rundy eliminacji Ligi Europy – Hajduk Split/MSK Żilina.
Mecze tej rundy odbędą się 23 i 30 lipca.
Pierwsze spotkanie GieKSa rozegra na wyjeździe.
W zakończonym sezonie Hajduk zajął drugie miejsce w lidze chorwackiej z dorobkiem 68 punktów w 36 meczach, na który złożyło się 20 zwycięstw, 8 remisów i 8 porażek (bramki: 61-36)
MSK Żilina natomiast zajęła w lidze słowackiej miejsce czwarte, zdobywając 52 punkty w 32 meczach – 15 zwycięstw, 7 remisów i 10 porażek (bramki: 59-41). Zespół zdobył również Puchar Słowacji w finale pokonując Koszyce 3:1.
Felietony Piłka nożna
GieKSa bawi się w Opalenicy
No i panie, dwie kolejki Mundialu za nami, a nawet i kawałek trzeciej. Oczy całego świata zwrócone są na Amerykę, gdzie rywalizują ci najlepsi, średni, słabi i beznadziejny. Brylują jak na razie największe gwiazdy światowego futbolu. Mbappe, Haaland, Kane (w pierwszym meczu), Vini. Oni pokazują, że naprawdę są najlepsi. Dowożą. I zapowiadają już od początku, że te mistrzostwa będą ich. Nawet ten nieszczęsny Cristiano po pierwszym bardzo słabym meczu, w drugim już swojego gola strzelił i zagrał bardzo dobrze. Świetnie spisuje się Francja, Argentyna czy Norwegia. Naprawdę dają radę Niemcy z Denisem Undavem. Rzeczona Portugalia i Hiszpania po wtopach w pierwszych spotkaniach dały dalej pokaz siły. Świetnie spisuje się Japonia, która naprawdę może zajść daleko.
Nie brakuje też wielkich rozczarowań. Na przykład zawsze niegroźny Urugwaj, takim jest i tym razem. Od kilku dekad to przerost formy nad treścią, podobnie jak postać Marcelo Bielsy, który chyba zjada swój własny ogon. Miał podymić Ekwador, ale tak naprawdę już dziś z hukiem może zakończyć się jego przygoda, chyba że sprawią sensację z Niemcami. Skompromitowali się Czesi. Dała ciała Korea, która czeka na rozstrzygnięcia innych grup i dozę szczęścia.
Odrodziło się niespodziewanie RPA, które przecież grało fatalnie w pierwszych dwóch meczach, a z Koreą właśnie zaprezentowali się z bardzo dobrej strony i nie z trzeciego, a z drugiego miejsca awansowali do dalszych gier. Mamy też te maskotki, ale jak się okazuje nie jako dostarczycieli punktów. Curaçao potrafiło zdobyć punkt z Ekwadorem, ale furorę zrobiła Republika Zielonego Przylądka, która zremisowała z dwoma byłymi mistrzami świata, w tym z Urugwajem po naprawdę spektakularnej grze. Mamy Ghanę, która co prawda gra lekki antyfutbol, ale cztery punkty już zainkasowała.
„Nasi” z ekstraklasy nie notują dobrego turnieju. Amir Al-Ammari i Hussein Ali zaliczyli solidne wtopy. Paulsen z Lechii nie grał, ale jego Nowa Zelandia też jest na wylocie z turnieju, choć sprawiła niespodziankę remisem z Iranem. Kapuadi cieszył się z remisu z ekipą CR7, ale z Kolumbią jego DR Konga zagrało beznamiętnie i przegrało. Samed Bażdar za to zaliczył kawałek meczu z Kanadą, a jego Bośnia awansowała do fazy pucharowej. Cały czas żałuję, że kontuzję odniósł Ali i nie wspomaga Iranu, a przecież w takim meczu jak z Belgią i grze w przewadze byłby jak znalazł dla tej zmagającej się z wieloma przeciwnościami reprezentacji.
To wszystko dzieje się dobrych kilka tysięcy kilometrów stąd. Kilkaset kilometrów od Katowic natomiast mają miejsce również wydarzenia bardzo ważne. GKS Katowice przebywa obecnie na zgrupowaniu w Opalenicy i dzisiaj właśnie rozegrał swój pierwszy mecz sparingowy.
Przyznam szczerze, że coś mało mi tej piłki najwidoczniej. Na ten moment obejrzałem wszystkie mecze Mundialu. Łatwe to nie jest, zwłaszcza jeśli chodzi o pojedynki o piątej czy szóstej rano. Nieraz oko leciało. Nieraz zaczynało mi się coś śnić niemal mając otwarte oczy. Ich zamknięcie na kilka sekund to było potężne ryzyko przeoczenia. Ale wytrwałem. I oby udało się dociągnąć to do końca, bo Mundial to wyjątkowa impreza.
No ale ileż można czekać do wieczora, do kolejnych meczów. Akurat sobie buszowałem po YouTubie i zobaczyłem, że zaraz zaczyna się transmisja LIVE ze sparingu ze Świtem Szczecin. Idealnie. W końcu będzie można pooglądać piłeczkę w jeszcze lepszym wydaniu niż ta od Infantino.
I jak się okazało, niekoniecznie jest to żart. Oglądanie tego meczu kontrolnego to była istna przyjemność. Polot, z jakim grała GieKSa, ten luz, ten ciąg na bramkę był naprawdę imponujący. Raz po raz nasz zespół stwarzał sobie sytuacje i zamieniał je na gole. Ale jakie to były bramki, jakaż to była uroda! Bartek Wolski zabawił się w Bartka Wolskiego i w swoim stylu zdobył gola z 16 metrów. Borja to nie wiem czy specjalnie tak podbijał czy co, ale wyszedł bardzo efektowny lob. Wykończenie Ilji w sytuacji sam na sam też było godne najlepszych napastników. Zresztą Ilja ustrzelił hat-tricka i to bardzo cieszy. Niech chłopak nabiera tej pewności właśnie w finalizacji, bo to co często było widać na wiosnę – to że szukał idealnej pozycji do uderzenia, podczas gdy można to było robić wcześniej. Każdy gol – nawet w sparingu – ma dawać zawodnikowi pewność i przekonanie, że po prostu trzeba próbować, a trafienia przyjdą. Cały ten sparing wyglądał jak zabawa z piłką radosnych ludzi.
Wiadomo, że to tylko sparing i jak mawiał klasyk, do wyników sparingów nie ma co przykładać wagi. Choć mam jednak wrażenie, że to twierdzenie ma swoją jedną stronę „bardziej”. Mianowicie taką, że słabe wyniki w sparingach nie przekładają się później na ewentualną słabą grę w lidze (choć przecież czasem się przekładają). Ale myślę jednak, że dobra postawa i wyniki w sparingach mogą bardzo mocno podziałać pozytywnie – przede wszystkim w kwestii psychologicznej.
Nie zapominajmy, że przychodzą do nas nowi zawodnicy. I jeśli taki rzeczony Bartek Wolski w swoim debiucie wygrywa 7:0 i strzela gola, to przecież może sobie pomyśleć „kurde, ale fajnie trafiłem”, podjarać się i może być z tego wielki pożytek. A Pau Resta podpisał dziś kontrakt i dokładnie to samo. Chodzi o to, żeby te tryby się naoliwiały, a mechanizmy nakręcały. O to ma też zadbać Dawid Szwarga, który nieoczekiwanie wzmocnił sztab szkoleniowy. Witamy z powrotem!
Zgrupowanie, Opalenica, był Klimczok, jest dobra atmosfera. Na razie idzie bardzo dobrze. Jeszcze Olek Paluszek się wyleczył i jest na obozie. Nie ma co oczywiście popadać w euforię, ale warunki początkowe nadchodzącego sezonu wyglądają bardzo dobrze. Jeszcze mamy w perspektywie te puchary i Żilinę lub Hajduka. I inaugurację ligi w Krakowie. Z każdym tygodniem, z każdym dniem będziemy się nakręcać coraz bardziej.
Cieszy to, że trener mówi, że nie chcą poprzestać na jednej rundzie. Cieszy to, że mówi, że lepiej grać co trzy dni, a nie co tydzień. Widać, że nie używa i nie chce używać żadnych wymówek, tylko po pierwsze – ciężko pracować, ale kurde – no nie da się nie odczuć, że jest podjarany, jak i my jesteśmy. GieKSa to przygoda, teraz kolorowa, choć przez wiele lat była szara, bura i ponura. Teraz jest pięknie.
Czekamy więc, co przyniosą następne dni, będziemy obserwować relacje z obozu, kolejne doniesienia o ewentualnie jeszcze jakichś wzmocnieniach, no i następne sparingi. Do pierwszego meczu pozostaje już niespełna miesiąc. Zleci. A 9 i 16 lipca zasiądziemy – kto wie może przed streamami – i będziemy z wypiekami na twarzy obserwować poczynania Słowaków z Chorwatami. I patrzeć na tych, którzy są… słabsi.
PS Myśleliście, że o czymś zapomniałem? Nie ma tak dobrze. Leo Messi to absolutny Bóg Futbolu. Wspomniany na początku felietonu panteon gwiazd to jedno. Ale osobny jest Leo. Przyjechać na Mundial, mając już na koncie tytuł Mistrza Świata i w wieku 39 lat strzelić pięć bramek w dwóch meczach? Do tego są to wszystkie bramki zespołu. To się wymyka ze wszystkiego. Leo naprawdę przekracza coraz to kolejne limity i zdrowy rozsądek. Teraz to można zastanawiać się, czy nie pobije niemożliwego do pobicia rekordu, czyli 13 bramek Just’a Fontaine’a w jednym turnieju. Droga do tego daleka, ale zrobił taki początek, że w ogóle można to rozpatrywać. Także do boju Leo. Vamos!
Piłka nożna
Gabriel Kobylak 2028
GKS Katowice zdecydował się na transfer definitywny Gabriela Kobylaka z Legii Waszawa. 24-letni bramkarz podpisał z nami umowę do końca czerwca 2028 roku. Kontrakt zawiera opcję przedłużenia o kolejny sezon.
Kobylak występował w podkarpackich drużynach młodzieżowych (Zgoda Zarszyn, Orzeł Bażanówka, Ekoball Sanok i Karpaty Krosno). W 2018 roku trafił do Legii, gdzie najpierw grał w rezerwach a następnie został wypożyczony do Puszczy Niepołomice (2020-22) oraz Radomiaka Radom (2022/23 i wiosna 2024). Po sezonie 2023/24 wrócił do Legii Warszawa, ale nie przebił się na stałe do pierwszej jedenastki. Ze stołeczną drużyną zdobył Puchar i SuperPuchar Polski.
W ostatnim sezonie wystąpił w 8 spotkaniach (6 w rezerwach Legii w III lidze, 1 w Lidze Konferencji i 1 w Pucharze Polski). Na poziomie Ekstraklasy ma rozegrane 47 spotkań, a na jej zapleczu – 50. Ma także skromne doświadczenie pucharowe – wystąpił w 6 meczach w Lidze Konferencji (w tym 1 w eliminacjach).
Życzymy powodzenia w naszych barwach!
Foto: GKSKatowice.eu


Najnowsze komentarze