No i jesteśmy po środowej kolejce. GieKSa odpoczywała i nabierała sił, a pierwszoligowi rywale kosili się, jak należy. Na przykład taka Stal Mielec, która po porażce u siebie z Rakowem, była bliska przegranej – również na własnym boisku – z Miedzią.

A jednak, Stal dążyła do wyrównania i to się jej udało, w samej końcówce meczu. Możemy się spodziewać, że w spotkanie z liderem mielczanie włożyli sporo sił, zarówno fizycznych, jak i mentalnych, i w kontekście niecałych trzech dób do kolejnego spotkania, będzie to miało znaczenie.

Mimo wszystko ten dorobek jednego punktu w dwóch meczach (a zaledwie dwóch oczek w trzech ostatnich spotkaniach) jest dla Stali bardzo mizerny. Drużyna, która miała bić się o awans, z młodym i ambitnym trenerem Smółką, wygrali na początku mecze ze słabszymi przeciwnikami, ale teraz zaczęli się potykać.

Mimo wszystko ani na trochę nie może osłabić się mobilizacja piłkarzy i trenera GKS Katowice. Jednak ta Stal doprowadziła do wyrównania z Miedzią. To jest dobra jak na warunki pierwszoligowe drużyna i tylko głupiec stwierdziłby, że ta ekipa już się poddała. Katowiczanie z drugiej strony nie są natomiast jeszcze tak wybitni, żeby przed meczem dopisywać sobie trzy punkty.

Tym bardziej, że mimo spektakularnej wręcz efektywności, nadal są spore rezerwy w grze. GieKSa wygrywa mecze minimalnie, nie po pięknej i efektownej grze, a po dobrej defensywie i pojedynczych, ale kluczowych akcjach zawodników ofensywnych. Trochę szczęścia też katowiczanie mają – szczęścia, którego w ostatnich latach często brakowało.

Trudno wyrokować, jak może wyglądać sobotni mecz. Jest tyle składowych, które mogą mieć wpływ – począwszy od rachunku prawdopodobieństwa mówiącego o tym, że każda passa się kiedyś kończy, poprzez taktykę obraną na to spotkanie przez obie drużyny, na dyspozycji dnia kończąc. Czy Stal będzie chciała przyatakować czy się cofnie? Czy GKS będzie drużyną z drugiej połowy z Opola czy z pierwszej z meczu z Zagłębiem? Tego nie jesteśmy w stanie przewidzieć.

Faktem jest, że do tej pory runda układa się dla naszej drużyny w sposób wręcz wymarzony. Katowiczanie punktują maksymalnie, w każdej kolejce mamy potknięcia kilku rywali, łącznie ze środą, kiedy punkty potraciły Stal, Miedź i Chojniczanka. Tabela jednak nadal jest płaska, GieKSa nie grając spadła z drugiej na piąte miejsce. Pozytywne jest to, że do drugiego miejsca tracimy tylko jedno oczko, a nad nami są drużyny mające tyle samo meczów, co GKS (Chojniczanka), jeden więcej (Chrobry) i dwa więcej (Wigry).

Nad nami jest oczywiście jeszcze Miedź Legnica – lider. Z tą różnicą, że jeszcze wczoraj mieliśmy sytuację, że wyrównując zaległości moglibyśmy się zbliżyć na jeden punkt. Teraz sytuacja jest taka, że jeśli popunktujemy w zaległych meczach jest nawet szansa na lidera! Droga do tego oczywiście daleka, bo najpierw trzeba te mecze rozegrać i wygrać. Ale tworzy się nam droga do topu tabeli, droga, w której już naprawdę wszystko zależy tylko i wyłącznie od siebie samych.

Oprócz samego meczu ze Stalą będziemy drżeć o zawodników zagrożonych pauzą. Miejmy nadzieję, że nasi zawodnicy jakoś przetrwają bez żółtek i jeśli konieczna będzie pauza, to niech będzie po trzech najbliższych mega trudnych meczach – Stali, Chojniczance i Chrobrym.

Jak tu wytrwać do soboty? Jakoś musimy. GieKSa jest w dobrej formie, jest ekipą waleczną. Więc jeśli jeszcze mówimy o przerwaniu pass, to niech po prostu po słabszych meczach (a jednak wygranych), teraz przyjdzie wielki mecz!