Dołącz do nas

Hokej Piłka nożna Siatkówka

[TEKST KIBICA] Z kącika statystyka #8, czyli Czwarte Międzysekcyjne Mistrzostwa GKS-u Katowice na półmetku

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Niedzielny mecz hokeistów z Orlikiem Opole zakończył rywalizację katowickich drużyn w minionym roku. Jesteśmy zatem w połowie ligowego sezonu 2018/19 i możemy porównać dokonania wszystkich drużyn wielosekcyjnego GKS-u grających systemem jesień/wiosna.

Przyjętą metodą na porównanie różnych poziomów ligowych, dyscyplin i sekcji jest obliczenie dla każdej drużyny jej skuteczności, czyli stosunku zdobytych punktów do ogółu możliwych do zdobycia punktów we wszystkich oficjalnych spotkaniach. Następnie uzyskaną wartość dzielimy przez liczbę określającą ligowy poziom rozgrywek danej drużyny.

Piłkarze jesienią rozegrali 23 spotkania, mogli zatem zdobyć 69 punktów, ale ugrali tylko 21 (18 w lidze i 3 w Pucharze Polski). Ich skuteczność wyniosła 30,4 procent. Grają na drugim poziomie ligowym, więc aktualnie daje im to 15,2 punktów.

Piłkarki w Ekstralidze i PP rozegrały 18 spotkań oraz dopisały jedno zwycięstwo walkowerem. Na 57 możliwych do zdobycia punktów uzyskały 29, co stanowi 50,9 procent. Grają na najwyższym szczeblu ligowym, więc dzielenie przez jeden nic nie zmienia, posiadają 50,9 punktów.

Siatkarze przed startem PlusLigi zagrali w czterech turniejach. Nie były to do końca sparingi, bo jednak o coś walczono, dlatego zostały zaliczone do meczów oficjalnych. Łącznie rozegrali 22 spotkania, zdobyli 34 punkty na 66 możliwych, skuteczność 51,2 procent i tyle samo punktów.

Hokeiści w PHL, Pucharze Kontynentalnym i Pucharze Polski wyszli na lód 36 razy. Do wzięcia było 108 punktów, zgarnęli 89, ich skuteczność i punktacja wynosi 82,4.

Juniorzy starsi rozegrali 15 spotkań w pierwszej lidze wojewódzkiej, zdobyli 38 punktów na 45 możliwych, co oznacza najwyższą ze wszystkich drużyn skuteczność 84,4 procent. Walczą o awans do CLJ, czyli grają na drugim poziomie rozgrywek młodzieżowych, posiadają zatem 42,2 punkty.

Ostatnią drużyną walczącą o mistrzostwo GKS-u są reaktywowane rezerwy seniorów. W A klasie i okręgowym Pucharze Polski rozegrały również 15 spotkań, a zdobyte 34 punkty oznaczają niezłą skuteczność 75,6 procent. To jednak zaledwie siódmy poziom ligowy co przelicza się na 10,8 punktów.

Tabela po rundzie jesiennej trójkolorowych mistrzostw

1. Hokeiści – 82,4 pkt
2. Siatkarze – 51,2
3. Piłkarki – 50,9
4. Piłkarze juniorzy – 42,2
5. Piłkarze seniorzy – 15,2
6. Piłkarze rezerwy – 10,8

Wartość punktowa zależy od skuteczności, a więc może zarówno rosnąć, jak i spadać, jednak sytuacja na szczycie wygląda na rozstrzygniętą. Zapowiada się natomiast zacięta walka o drugie miejsce między siatkarzami a piłkarkami. Juniorom grającym szczebel niżej raczej trudno będzie włączyć się do tej rywalizacji, ale teoretycznie jest to możliwe. Piłkarzy seniorów przed dnem ratuje tylko to, że przywrócona do gry została drużyna rezerw.

Wyniki poprzednich sezonów

Do pierwszej międzydrużynowej rywalizacji doszło w sezonie 2015/16, kiedy to w ramach budowy wielosekcyjnego klubu do piłkarzy GieKSy dołączyły piłkarki i siatkarze. Żadna drużyna nie grała jeszcze w najwyższej klasie rozgrywkowej. Efektownego wyczynu dokonały wówczas piłkarki. Wygrały wszystko w lidze i barażach, ale ich stuprocentową skuteczność trzeba podzielić przez cztery. Siatkarze również awansowali do wyższej ligi i ostatecznie to ich drużyna zdobyła złoty medal pierwszych mistrzostw GKS-u. Drugie miejsce i zielony medal wywalczyła piłkarska drużyna juniorów, a na najniższym stopniu podium z czarnym medalem stanęli seniorzy.

Sezon 2015/16 – końcowa kolejność
kolejno: drużyna – mecze/zdobyte punkty/procentowa skuteczność – końcowe punkty

1. Siatkarze – 40/90/75 – 37,5
2. Piłkarze juniorzy – 30/54/60 – 30
3. Piłkarze seniorzy – 37/58/52,3 – 26,1
4. Piłkarki – 22/66/100 – 25
5. Piłkarze rezerwy – 31/46/49,5 – 9,9

Sezon 2016/17 – drugie mistrzostwa GKS-u. Do rywalizacji od razu z najwyższego szczebla dołączyli hokeiści i zdobyli pierwsze złoto. Siatkarze tym razem musieli się zadowolić zielonym medalem. Trzecie miejsce przypadło piłkarkom, pomimo że grały w niższej lidze niż następni panowie piłkarze.

1. Hokeiści – 40/59/49,2 – 49,2
2. Siatkarze – 38/49/43 – 43
3. Piłkarki – 26/72/92,3 – 30,8
4. Piłkarze seniorzy – 35/54/51,4 – 25,7
5. Piłkarze juniorzy – 30/40/44,4 – 22,2
6. Piłkarze rezerwy – 38/37/32,5 – 6,5

Sezon 2017/18 – kolejność na podium bez zmian, choć rywalizacja o drugie miejsce toczyła się do samego końca. Wyjątkową stabilność wykazali siatkarze i piłkarze seniorzy, którzy uzyskali identyczną skuteczność jak rok wcześniej. Z rywalizacji ubyła rozwiązana piłkarska drużyna rezerw, ale w mistrzostwach pojawiły się na jeden sezon rezerwy siatkarzy.

1. Hokeiści – 53/103/61,3 – 61,3
2. Siatkarze – 38/49/43 – 43
3. Piłkarki – 21/53/84,1 – 42,1
4. Piłkarze juniorzy – 35/52/57,8 – 28,9
5. Piłkarze seniorzy – 35/54/51,4 – 25,7
6. Siatkarze rezerwy – 24/19/26,4 – 8,8

Klasyfikacja medalowa po trzech mistrzostwach
kolejno drużyna i medale złote-zielone-czarne*

1. Hokeiści 2-0-0
2. Siatkarze 1-2-0
3. Piłkarze juniorzy 0-1-0
4. Piłkarki 0-0-2
5. Piłkarze seniorzy 0-0-1

Dlaczego w mistrzostwach brak szachistów? Problem w tym, że trudno dopasować ich odmienny system rozgrywek i terminów do pozostałych drużyn GKS-u. Mistrzostwa Polski w szachach odbywają się w jednym roku kalendarzowym między majem a listopadem w ramach 10-drużynowej Ekstraligi. System kołowy jak w typowej lidze, ale bez rewanżów. Dziewięć rund podzielonych jest na trzy zjazdy po trzy rundy. Każdy 3-dniowy zjazd odbywa się w innym mieście. W ubiegłym roku nasi szachiści wygrali wszystkie dziewięć meczów, a więc osiągnęli stuprocentową skuteczność. Po raz trzeci z rzędu zdobyli mistrzostwo Polski, możemy zatem przyznać im stały tytuł Drużynowego Arcymistrza GKS-u Katowice.

*) w klubie trwa dyskusja czy zielone medale lepiej wykonać ze szmaragdu czy wystarczy malachit. Czarne medale to jak zwykle antracyt 🙂

Tosiek

Portal GieKSa.pl tworzony jest od kibiców, dla kibiców, dlatego zwracamy się do Ciebie z prośbą o wsparcie poprzez:

a/ przelew na konto bankowe:

SK 1964
87 1090 1186 0000 0001 2146 9533

b/ wpłatę na PayPal:

E-mail: [email protected]

c/ rejestrację w Superbet z naszych banerów.

Dziękujemy!

Kliknij, by skomentować
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy, jednakże zastrzega sobie prawo do ich cenzurowania lub usuwania.

Odpowiedz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Kibice Piłka nożna

Radomiak Radom kibicowsko

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Warchoły, bo tak potocznie nazywa się kibiców Radomiaka Radom, są naprawdę starą i solidną ekipą kibicowską na piłkarskiej mapie Polski. Ich wizerunkowy problem polegał na tym, że nie grali 36 lat w Ekstraklasie, więc nie było za bardzo możliwości, by o nich usłyszeć. W latach 90., kiedy kształtowały się wszystkie chuligańskie składy, Zieloni grali na poziomie obecnej II i III ligi, siejąc spustoszenie po okolicznych miejscowościach.

Ich żywot na trybunach zapoczątkował się pod koniec lat 70., a na dobre weszli w kibicowską mapę Polski w latach 80. Od zawsze byli pozytywni nastawieni do Legii Warszawa, natomiast wzajemna nienawiść między miastami Kielce – Radom, sprawiła, że z Koroniarzami mają do dziś największą kosę.

W sezonie 1984/1985, który był ich wtedy jednosezonowym epizodem, a my graliśmy ze sobą ostatni raz, zawarli zgodę z Legią, jadąc do stolicy w 1000 głów. Przyjaźń ta nie przetrwała ze względu na ostatnią kolejkę sezonu, w której Legia zremisowała  z Pogonią Szczecin, przez co Portowcy utrzymali się w elicie, zaś Warchoły spadli z ligi.

W 1994 roku była ponowna próba nawiązania sztamy z Legią, jednak kością niezgody była Pogoń, z którą Legioniści kilka miesięcy wcześniej odnowili zgodę i fani z Radomia mieli w pamięci, przez kogo spadli z ligi, więc temat poszedł w zapomnienie.

Przez cały kolejny okres kibicowski fani Radomiaka związali się jedynie układem chuligańskim z GKS-em Bełchatów i Stalą Rzeszów, ale czas zweryfikował, że do siebie nie pasowali i relacje zostały zakończone. Okres bycia osamotnioną ekipą nie oznaczał, że stali w miejscu. Klub się piął w górę i grali na zapleczu Ekstraklasy, a dzięki temu, że polska scena kibicowska się mocno rozwijała, to dorobili się solidnych fan clubów takich ekip jak: Polonia Iłża, Proch Pionki czy Szydłowianka Szydłowiec (wszystkie już wymarły), które w swoim „primie” mocno się udzielały w regionie i trwała ciekawa regionalna rywalizacja z koalicją Broni Radom i Powiślanki Lipsko.

Odnośnie do derbowego rywala – Chłopców z placu Broni, którzy w latach 90. mieli naprawdę solidną bandę i dobrze funkcjonowali. W 2004 roku było apogeum wyjaśnienia kto „nosi spodnie” w mieście. Podczas derbów Broń – Radomiak, Zieloni wjechali na stadion gospodarzy i zajęli ich młyn, śpiewając: „Nie ma już Broni, w Radomiu nie ma już Broni”. Na uratowanie honoru gospodarzy wybiegła garstka kibiców Broni na przegrane starcie, ale było już po wszystkim. Po tym meczu ówczesna zgoda Broni – Hutnik Kraków podziękował im za przyjaźń.

Wiosną 2016 roku Radomiak zawarł układ chuligański z warszawską Legią, a finałem był mecz Radomiak – Siarka Tarnobrzeg jesienią 2017 roku, gdzie ogłoszono kibicowskiej Polsce, że Radom i Warszawę łączy sztama.

Nasze relacje z Radomiakiem ciężko opisać… Ostatni mecz ligowy na Bukowej graliśmy w październiku 1984 roku, czyli chwilę po tym jak Blaszok został oddany do użytku. Wtedy „luksusowa” trybuna i nikt nie zakładał, że będzie to siedlisko jednych z najwierniejszych grup kibicowskich w Polsce, które wyznaczą standardy, czym jest niezłomność w walce o swój klub.

W maju 1996 roku podczas meczu z Legią Warszawa, kiedy dostaliśmy sromotne lanie 0:5, doszło do zakończenia zgody z Avią Świdnik, która przyjeżdżając, usłyszała, że nic już nas nie łączy i nieświadoma tego dnia ekipa Radomiaka zawitała „po zgodę”, ale nie znalazła uznania ani chętnych do przybicia tej relacji, mimo bycia goszczonym wielokrotnie w Katowicach.

Jesienią 1996 roku na Bukowej odbył się mecz reprezentacji Polski z Mołdawią, który wygraliśmy 2:1, a samo spotkanie miało historyczny moment na naszym obiekcie, gdyż został wprowadzony przepis, że na meczach reprezentacji mogą obowiązywać tylko i wyłącznie biało-czerwone barwy, do których oczywiście nie wszyscy się zastosowali. Na Blaszoku (przy pełnym stadionie) zasiadło mnóstwo ekip, ale to chuligani GieKSy byli w tym dniu gospodarzami swojej trybuny i widząc 50-osobową ekipę Radomiaka w sektorze A, stojącą razem ze Stomilem Olsztyn i Polonią Bydgoszcz, wpadli w nich, przez co doszło do mocnej awantury, zaś „goście” musieli zostać wyprowadzeni przez policję ze stadionu. Na „pożegnanie” nasi chuligani wybili szyby w ich autokarze i niemal go wywrócili.

Jesienią 2016 roku los skrzyżował nas w Pucharze Polski, ale wtedy Szaleńcy z Bukowej nie mogli zawitać z powodu „remontu sektora gości”, co w późniejszych latach stało się mottem działaczy z Radomia. Obecnie Radomiak posiada nowy obiekt, powstał sektor gości, ale… nikt na nim nie zasiada. Miasto jest specyficznie uzależnione politycznie od służb mundurowych, które skutecznie wpływają na działaczy, przez co fani Radomiaka na meczach domowych bawią się sami. Jedynie mecz zgodowy z Legią Warszawa ma inny charakter widowiska, przez wspólny doping na jednej trybunie.

Do zobaczenia na Bukowej, bo Warchoły pierwszy i ostatni raz usłyszą huk z Blaszoka!

Kontynuuj czytanie

Galeria Piłka nożna

Ekstraklasa zawitała na Bukową

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Ekstraklasa znowu na Bukowej. Pierwszy mecz GieKSa niestety przegrała z Radomiakiem Radom. Zapraszamy do fotorelacji z tego spotkania.

Kontynuuj czytanie

Felietony Piłka nożna

Pierwsze śliwki – robaczywki

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

No i wielki mecz za nami. Doświadczyliśmy tego – niektórzy po raz pierwszy w życiu, inni po niemal jednej piątej wieku. Na Bukową zawitała ekstraklasa. Wspomniani w felietonie przedmeczowym Marcin Rosłoń i Kamil Kosowski musieli przeżyć niezły szok zasiadając na szczycie Trybuny Głównej, na miejscach prasowych. Obdrapanych z farby, z powiewem oldchoolu.

– To jest Bukowa, tu się żyje! – powiedział ten pierwszy na zakończenie transmisji Canal Plus, dając do zrozumienia, że poczuł ten już tak rzadki klimat dawnych czasów.

Morze ludzi na stadionie już długo przed meczem, ta żółta armia kibiców spragnionych wielkiego futbolu. Historia za chwilę miała dziać się na naszych oczach. Wielu kibiców spotykało dawno niewidziane twarze. Jak choćby autor tegoż felietonu, który mecz obserwował w towarzystwie swojego kolegi z podstawówki, z którym to przecież onegdaj na mecze ligowe się jeździło regularnie (pozdro Krzysiu!).

Piękna oprawa spotkania i mogliśmy grać. Niespotykane było to, że w początkowej fazie meczu nawet Główna stała, dopiero potem zaczęliśmy siadać. Czuć było, że to coś zupełnie innego niż te początki wszystkich poprzednich sezonów z 19 lat. No, może poza spotkaniem ze… Źródłem Kromołów w 2005 roku. Jakkolwiek by to dziwnie nie brzmiało, wtedy mieliśmy narodziny nowej GieKSy, które podczas tego czwartoligowego meczu zostały godnie uczczone.

Teraz to było ukoronowanie tego całego okresu i nagroda za te wszystkie lata. Będę utrzymywał, że wynik tego meczu miał drugorzędne znaczenie. Oczywiście punkty w lidze będą na pierwszy miejscu, ale ta inauguracja była po to, by ją po prostu przeżyć. Poczuć zapach ekstraklasy, poczuć klimat wielkiej piłki w Katowicach.

Dlatego apeluję o rozwagę przy ocenach za to spotkanie, bo czytając na forum wypowiedzi pomeczowe kibiców – oczy trochę więdły. Zasłużona krytyka po tym meczu – jak najbardziej, jednak defetystyczna narracja i rozprzestrzenianie widma bezdyskusyjnego spadku powodowała, że można było sobie zadać pytanie, czy niektórzy odnotowali w ogóle fakt awansu. Narracja ta niczym się bowiem nie różniła od wieloletnich na zapleczu elity. Można wręcz odnieść wrażenie, że choćbyśmy grali z Realem Madryt i przegrali np. 0:4, to psioczenie na tego czy tamtego, że się nie nadaje, że błędy trenera, byłoby wyraźne.

Nie chodzi o to, że chcę i zamierzam bronić kogokolwiek. Chodzi mi tylko o tę narrację. W meczu z Radomiakiem mieliśmy aspekty pozytywne i negatywne. I choć przed meczem mogliśmy oczekiwać wygranej z podobno zkryzysowanym Radomiakiem, to jednak ostatecznie – mimo przegranej – mecz ten pokazał, że z drużynami tego pokroju jesteśmy w stanie rywalizować.

Katowiczanie wykreowali sobie okazje bramkowe, stworzyli kilka dynamicznych, ciekawych akcji, a indywidualne wejście Rogali ze skrzydła było wręcz spektakularne. W drugiej połowie GKS zdominował Radomiak i przy odrobinie szczęścia mógł doprowadzić do wyrównania. Gra na czas rywali także dowodziła tego, że po prostu boją się o wynik. Choć i w ofensywie mogło być lepiej, to trzeba przyznać, że było całkiem nieźle.

Gorzej było z defensywą. Nasz zespół dawał się stłamsić i wepchnąć we własne pole karne, zawodnicy nie potrafili wybić piłki i zażegnać nawałnicy piłkarzy Baltazara. W zasadzie obie bramki padły po tego typu sytuacjach. Coraz bardziej pachniało bramką dla rywali, ten wskaźnik dochodził do czerwoności – aż następowało przesilenie – gol.

Nie chcę dywagować o personaliach, bo każdy widział, co się działo. Trener też starał się reagować (już w przerwie) i zapewne sam musi zobaczyć, kto się sprawdza na ekstraklasowym poziomie, a kto nie. Faktem jest, że na pierwszy mecz w ekstraklasie wyszliśmy tylko dwoma nowymi zawodnikami – Klemenzem i Galanem. No może trzema, bo Baranowicz był tak jakby nowy. Czy to była forma nagrody dla poszczególnych piłkarzy za awans – nie wiadomo. W kolejnych meczach jednak najprawdopodobniej proporcje nowych i starych zawodników będą już bardziej zbalansowane.

Widać było, że ekstraklasowe granie to inna para butów. W pierwszej połowie Radomiak pokazał ogranie, technicznie też byli niczego sobie. Trzeba się przystosować do nowych okoliczności. Pierwsza liga to był styl życia, Ekstraklasa też nim będzie – tylko innego rodzaju.

Nie ma co psioczyć, tylko zakasać rękawy i działać. Następne spotkanie gramy ze Stalą Mielec, rywalem wydaje się w naszym zasięgu. Ale to wszystko kwestia względna. Nie wiemy tak naprawdę, jaki poziom względem GKS mają rywale. Musimy więc organoleptycznie się o tym przekonać.

Kontynuuj czytanie

Zobacz również

Made with by Cysiu & Stęga