Felietony Piłka nożna
Filozofia Góraka – radość, spontan, walka
No to proszę państwa, jedziemy dalej! Ekstraklasa w pełni, a ostatnim meczem pokazaliśmy, że do tej Ekstraklasy się po prostu nadajemy, nie jesteśmy jakimś piątym kołem u wozu czy beniaminkiem, który dostaje oklep od wszystkich. Choć i poprzednie mecze przecież nie były gruntownie na naszą niekorzyść. Katowiczanie są zespołem, który jest w stanie wygrać z każdym w tej lidze. Inna sprawa, że prawdopodobnie jesteśmy też w stanie z każdym przegrać. Całość obecnego sezonu do tej pory jest jednak na plus. Może nie super plus, ale pewnie jest pozytywniej, niż mogło się nam wydawać.
Co to był za tydzień dla całej społeczności GKS. Najpierw wygrana z Mistrzem Polski, potem powołania – bardziej spodziewane dla Martena Kuuska i to zaskakujące dla Mateusza Kowalczyka. Choć możecie mi wierzyć lub nie, ale przysięgam, że w trakcie lub po meczu z Jagiellonią przeszła mi luźna myśl przez głowę – „zaraz Probierz powoła Kowalczyka”. Żałuję, że nigdzie tego nie napisałem, bo zbierałbym laury, jako wizjoner 😉 Dodatkowo Adam Zrelak jest na liście rezerwowej reprezentacji Słowacji. No i zaraz błyskawicznie rozeszły się bilety na wyjazd do Zabrza. Jakież to będzie niesamowite derbowe święto!
Bardzo dobrą robotę wykonał Błażej, przypominając „nagrodę” klubu dla pierwszego zawodnika z GieKSy, który zagra w reprezentacji Polski. Sam nie jestem do końca pewien, czy ta „zasada” z 2007 roku dotyczyła występu czy powołania, mnie się wydaje, że chodziło o występ, ale prezes Krzysztof Nowak już wypłacił Mateuszowi nagrodę. W każdym razie bardzo dobrze, że to zostało przypomniane, bo jak znam życie, w klubie nikt o tym kompletnie nie wiedział i takie PR-owe zagrywki sprzed 17 lat – bo przecież wtedy szansa na powołanie była żadna – szybko potrafią pójść w zapomnienie, tym bardziej jeśli zmieniają się na przestrzeni lat władze klubu czy po prostu pracownicy, którzy ten ślad pamięciowy w głowie mogą mieć. Ale tak poza tym, to to powołanie jest po prostu kapitalne i chyba każdy kibic GieKSy czuje dumę, a Mateusz spektakularnie się pokazał w tych pierwszych meczach. Można mu wybaczyć tę bramkę, którą strzelił dla ŁKS w meczu przy Bukowej wygranym przez łodzian 5:1 😉
Jutro gramy z Zagłębiem Lubin, czyli synonimem i archetypem średniaka w polskiej Ekstraklasie. Na przestrzeni ostatnich 20 lat co prawda pojawiły się jakieś wyłomy w postaci mistrzostwa czy dwóch spadków (po których od razu następowały awanse), jednak trudno o „bardziej średnią” i w sumie bezbarwną drużynę, w której najbardziej barwnymi postaciami są trenerzy (jak Piotr Stokowiec czy obecnie Waldemar Fornalik). I właśnie w kontekście takiego średniaka ważne, by również dobrze wypaść. A że w piłce mecz meczowi nierówny, wszyscy wiemy. Wystarczy wspomnieć… dwa ostatnie mecze GieKSy, czyli pojedynki z Motorem i Jagiellonią. A odnosząc się do Zagłębia, to wrócić do wiosny 2001, kiedy to katowiczanie w środku tygodnia wygrali w Warszawie z Legią 2:0 i do meczu z Zagłębiem u siebie przystępowali w bojowych nastrojach, ostatecznie przegrywając 0:2.
GieKSa jest na fali mentalnej. I nie jest to przypadek, tylko efekt. Chcę tutaj wspomnieć o pewnej refleksji, która przyszła mi w ciągu tygodnia, zarówno po meczu z Jagą, jak i obserwując materiały z konferencji prasowych i okołoklubowe. Gdzieś w okolicach meczu z Motorem czy zaraz po nim trener Rafał Górak został zapytany o mecz z „Mistrzem Polski”. Pojawił się wtedy na jego twarzy mimowolny uśmiech. Można było sobie wyobrazić, że sam jednocześnie wierzy i nie wierzy, że taka sytuacja ma miejsce. Widać w oczach szkoleniowca autentyczną radość z tego wszystkiego, ja bym powiedział, że nawet taką dziecięcą radość.
I to wewnętrzne dziecko trener uruchamia ciągle w Ekstraklasie i dzięki temu mamy tyle radości. To nie jest GieKSa asekuracyjna, wycofana czekająca na najniższy wymiar kary, ewentualnie szukająca swojej jednej kontry w meczu. To GieKSa spontaniczna, grająca piłką, walcząca, wywierająca presję na rywalu, chcąca strzelać bramki. Chcąca cieszyć się grą, niepękająca przed nikim. Bezlitośnie wykorzystująca błędy. A jednocześnie mająca po prostu swój plan taktyczny, niegrająca chaotycznie i przypadkowo. Nie zawsze to wychodzi, bo nie zawsze się da – ale to, że potrafiliśmy zdominować Raków czy Jagiellonię, postawić się w Gliwicach Piastowi, to naprawdę wynika z filozofii gry, filozofii, którą obrał trener, którą przecież znamy z rundy wiosennej poprzedniego sezonu. Trenerze – nie zmieniaj tego! Taką GieKSę chcemy oglądać!
Czasem ponarzekamy, popsioczymy – tak jak po meczu z Motorem, który był dość koszmarny 😉 Ale trend jest w końcu jasny i widoczny i tak naprawdę teraz tylko od szkoleniowca i zawodników zależy, czy zostanie utrzymany. Jeśli tak – wiele meczów jeszcze wygramy i z podobną euforią jak w niedzielę będziemy opuszczać stadion.
Straszono nas, jak to beniaminkowie mają ciężko w Ekstraklasie i rzeczywiście, sporo z nich w ostatnich latach spadało z najwyższej klasy rozgrywkowej. Zobaczmy, jaki był dorobek punktowy w trzech ostatnich sezonach po 6 kolejkach i jaki był efekt końcowy:
Radomiak 9 (utrzymanie)
Nieciecza 2 (spadek)
Łęczna 2 (spadek)
Miedź 2 (spadek)
Widzew 7 (utrzymanie)
Korona 7 (utrzymanie)
ŁKS 6 (spadek)
Ruch 5 (spadek)
Puszcza 7 (utrzymanie)
GKS Katowice ze swoimi ośmioma punktami naprawdę dobrze plasuje się w tej statystyce. Oczywiście kompletnie o niczym to nie przesądza, bo dwie kolejki mogą wszystko zmienić i ten sam dorobek po np. ośmiu kolejkach będzie już mizerny. Obecnie jednak punktowanie plus gra jest bardziej na plus niż na minus.
Mecz z Zagłębiem będzie ostatnim przed prezerwą reprezentacyjną, a te przerwy na kadrę są zawsze oddechem dla zespołów i kibiców. Są też takimi checkpointami, w których – może nie analitycznie – ale mentalnie można zrobić małe podsumowanie danego okresu. Jeśli zdarzyłoby się tak, że GKS w Lubinie wygra, możemy zameldować się nawet w okolicy szóstego miejsca. Jest więc o co grać.
Cieszmy się i bawmy tą ligą. Każdy mecz jest dla nas świętem i oby tak było jak najdłużej, po tych wszystkich latach meczów średnich, niemrawych, często o pietruszkę jeszcze w środku sezonu. Piłkarskie Katowice nabrały jaskrawych odcieni złota, zieleni i czerni!
Nie doczekaliśmy się powołania dla Bartka Nowaka. Nie wystarczy, że od samego początku sezonu wiążesz krawaty w tej lidze, indywidualnie piłkarsko jesteś jednym z najlepszych zawodników w ostatnich latach. Że masz liczby, jesteś równy, a twoja drużyna dzięki tobie co mecz ma gola.
Ani to, że potrafisz znaleźć taką mysią dziurę na zatłoczonym boisku i wykorzystać ją do ultraprecyzyjnego podania, że partnerowi wystarczy tylko dołożyć nogę. Że stałe fragmenty bijesz tak, że koledzy tylko dostawiają głowę i jest gol.
Nie, to panu Urbanowi nie wystarczy. Dlatego plecie banialuki o tym, jak to Bartek rozgrywa „znakomity sezon, znakomity. Ale to tylko polska ekstraklasa”. Chłopie, to po kiego grzyba ty w ogóle w ostatnim czasie się kilka razy pojawiałeś na Nowej Bukowej? Właśnie po to, żeby zobaczyć kapitalnego zawodnika i go nie powołać? A może po prostu chodziło o to, żeby poskubać słonecznik i obejrzeć meczyk?
Nie wiem, co jeszcze miałby Nowak zrobić, żeby to powołanie dostać. Stanąć na (…) i zatańczyć breakdance’a?
Nie mówimy o zawodniku, który ma dobry miesiąc. Mówimy o piłkarzu, który od ponad pół roku tydzień w tydzień pokazuje naprawę bardzo wysoki poziom, przerastający na ten moment większość reprezentantów. I tak – można powiedzieć, że to tylko ekstraklasa. Tyle, że przecież po pierwsze nie jest to żadna ujma, a po drugie przez całe lata do polskiej kadry powoływane były te wszystkie Kapustki, Wszołki i inne piłkarskie wynalazki.
Mimo mojej całej sympatii do Grosika, to teraz mam pytanie, jakim prawe on jest w kadrze, a Nowak nie? Co niby takiego specjalnego robi Wiśniewski, żeby w tej kadrze się znajdować? Drągowski to co prawda bramkarz, ale… bramkarz, który na początku wiosny puszczał każdy celny strzał do bramki.
Jakim prawem w kadrze jest wiecznie kontuzjowany Moder, który poza jedną bramką strzeloną Anglii nie dał reprezentacji kompletnie nic? W czym lepsze są te wszystkie Rózgi czy Slisze? Poza tym, że – jak w przypadku tego ostatniego – przyklejony został do kadry niczym rzep i nie da się go odkleić. Jak mniemam, tylko dlatego, że grał w Legii, bo gdyby nie pograł kilka lat u Wojskowych, to pewnie nikt by w Polsce o nim nie pamiętał.
I tu nawet nie chodzi o to, że Bartosz Nowak miałby grać, wyjść w pierwszej jedenastce. To kwestia symboliki, sygnału dla piłkarskiej polski. Że to właśnie to powołanie pokazuje, że jak zawodnik przez tyle miesięcy gra nie tylko bardzo dobrze, ale wręcz kapitalnie, to logiczną nagrodę jest powołanie do reprezentacji Polski. Choć swoją drogą, uważam, że piłkarz w takiej formie realnie mógłby pomóc tej drużynie.
W mediach padały jeszcze od niektórych ekspertów argumenty typu, że Nowak nie powinien być powołany, bo „gdzie niby wcisnąć Nowaka?”. Tyle, że jak przez wiele lat do kadry były powoływane różne wynalazki, to nikt się o to nie pytał. To jest tak z dupy argument, że szkoda nawet strzępić języka.
Trudno nie odnieść wrażenia, że Urban ma po prostu mentalność typowo polskiego piłkarskiego betonu. Jak mu wszyscy truli, że powinien powołać Pietuszewskiego, to gadał jakieś swoje dziwne argumenty. Teraz w końcu powołał. O co najmniej jedno zgrupowanie za późno, ale dobrze, że w ogóle.
Pamiętam, jak kiedyś w szkole graliśmy trochę w piłkę ręczną. Zawsze byłem zwinny i w tę ręczną dobrze grałem. Przyszedł jakiś turniej międzyszkolny, nauczyciel WF wybrał zawodników do reprezentacji szkoły. Mnie nie „powołał” – bo według niego byłem za niski. Tak się wkurwiłem, że gdy na następnej lekcji graliśmy jakiś krótki mecz „niepowołani vs reprezentacja szkoły” moja drużyna wygrała 5:4, a ja strzeliłem wszystkie 5 bramek. Gdy potem nauczyciel wychodził z roboty, minął mnie tylko na korytarzu i rzucił „Michał, dobrze grałeś”. Pamiętam to do dziś. Widział najwidoczniej, jak mi zależy i że byłem zły. Ale decyzji nie zmienił. Więc gdzieś mógł sobie wsadzić swoje pochwały, tak jak gdzieś Urban może wsadzić swoje zdanie, że Nowak gra „niesamowity, sezon, niesamowity”.
Nie wiem, czy to jakiś osobisty uraz selekcjonera czy właśnie wspomniana betonowa mentalność rodem Zdziśków Kręcinów czy innych tzw. leśnych dziadków z PZPN. Fajnie, że trener taki zabawny, taki śmieszny i taki wyluzowany jest na swoich konferencjach, a nie bucowaty jak Czesiu Michniewicz. Ma jednak w sobie coś z tego PRL-owskiego betonu.
Bartek zapytany przy okazji meczu z Jagą przez Kubę Jeleńskiego o kadrę powiedział, że „jak dostanie powołanie to będzie najszczęśliwszy, a jak nie dostanie – to też będzie najszczęśliwszy”. Chciałbym, żeby tak było, bo nie tylko na boisku, ale i poza nim pokazuje, że to jest po prostu znakomity facet, skromny, a jeśli chodzi o grę – piekielnie dobry.
Od lat nie było w Katowicach piłkarza, który doczekałby się skandowania swojego nazwiska nie przy okazji gola czy dopingowania bramkarza przy rzucie karnym. Kibiców GieKSy niełatwo zachwycić. A Bartek to usłyszał po hat-tricku z Wisłą Płock, słyszał to po zmianie w Lubinie oraz przed meczem z Lechią, gdy dostawał nagrodę Piłkarza Miesiąca.
Osobiście nie mam nic do trenera Urbana. Choć uważam, że był przehajpowany jeśli chodzi o wybór na stanowisko selekcjonera, to z drugiej strony z polskich szkoleniowców nie było nikogo specjalnie lepszego. Jeśli chodzi o Górnik – uważam, że skandalem było zwolnienie go. Osobiście go w sumie nawet lubię.
Ale tu mnie wkurwił niemożebnie. Swoim uporem, swoim sztywnym trzymaniem się nie wiadomo czego.
Grosika powołał kuźwa jego mać…
Oczywiście to nie jest sprawa życia i śmierci. Życzę polskiej reprezentacji bardzo dobrych meczów barażowych i awansu na Mundial. Nie widzę powodu, dlaczego nie miałby się tak stać – ostatecznie poziom tej kadry jest dobry, więc nic nie stoi na przeszkodzie, choć – jeśli przejdziemy Albanię – to finał na wyjeździe ze Szwecją czy Ukrainą będzie wyrównany. Szanse oceniam 50/50, no może lekko na korzyść Polaków.
A za Bartka niesamowicie trzymamy kciuki. To piękne, że dożyliśmy czasów, kiedy piłkarz potrafi tak zachwycać i rozkochać w sobie katowicką publiczność. Tak jak napisałem, Bartek robi dobrą minę do złej gry, ale nie wierzę, że gdzieś go wewnętrznie to nie zabolało. Masz poczucie, że jesteś aktualnie jednym z najlepszych polskich piłkarzy, jeśli chodzi o formę i musisz obejść się smakiem. Życzyłbym sobie, żeby zawodnik wyszedł z tego po prostu silniejszy. I jak nie w kadrze, to w GieKSie miał swoje momenty radości.
A Panu Panie Urban zacytuję słowa piosenki:
„W domach z betonu nie ma wolnej miłości”
…
GieKSa pokonała Lechię Gdańsk 2:0 i dopisała kolejne zwycięstwo w lidze. Zapraszam na plusy i minusy.
Plusy:
+ Bartosz Nowak
Dobre wyjście z piłką już w pierwszej minucie, wywalczony rzut wolny, z którego zaczęła się akcja bramkowa, świetne wyprowadzenie przy golu Wdowiaka i podanie do Szkurina przy drugim trafieniu. Do tego dośrodkowania po stałych fragmentach i ciągła aktywność przez cały mecz.
+ Rafał Strączek
Kluczowa interwencja w 20. minucie po strzale z wolnego Zhelizko, który był zupełnie niepilnowany. Gdyby ta piłka wpadła, mecz mógłby potoczyć się inaczej. Do tego pewne wyjście w 69. minucie i spokojne łapanie w końcówce pierwszej połowy.
+ Skuteczność przy niskim posiadaniu
38% posiadania piłki i prowadzenie 1:0 po pierwszej połowie mówi samo za siebie. Lechia więcej kreowała, ale to my byliśmy konkretniejsi. Warto zauważyć też to, że znowu strzeliliśmy bramkę prawie, że do szatni.
Minusy:
– Zmarnowane okazje
Nowak nie wykorzystał błędu bramkarza Lechii, który zagrał mu piłkę dosłownie w nogi. Do tego zmarnowana szybka kontra w 32. minucie. Przy lepszym wykończeniu wynik mógł być wyższy dużo wcześniej.
Podsumowanie:
2:0 z Lechią i trzy punkty w lidze. Pierwsza połowa wyrównana, Lechia miała więcej z gry, ale to my byliśmy konkretniejsi. Druga połowa to sprawniejsze zarządzanie wynikiem, choć nie bez nerwowych momentów.
GieKSiarz
Po meczu Jagiellonia – GKS wypowiedzieli się trenerzy obu drużyn – Adrian Siemieniec i Rafał Górak. Poniżej główne wypowiedzi szkoleniowców, a na dole zapis całej konferencji prasowej w wersji audio.
Rafał Górak (trener GKS Katowice):
Mecz jest przegrany i nikt z nas nie jest szczęśliwy. Wydaje mi się jednak, że warto o paru rzeczach opowiedzieć. Zdecydowanie wiedzieliśmy, że przyjeżdżamy do bardzo rozdrażnionej, bo ostatnie wyniki nie były najlepsze i brakowało zwycięstw, Jagiellonii, wiec spodziewaliśmy się bardzo zdeterminowanego i pozytywnie nakręconego przeciwnika i tak też było. Samej jakości piłkarskiej jest masę w Jagiellonii, więc jeśli oni są dobrze zregenerowani, mają dobre flow, to przeciwnik ma dużo problemów.
Straciliśmy dwie bramki w pierwszej połowie i kluczowa była przerwa, bo można było się rozlecieć i przegrać wyższym wynikiem, a to nie buduje i zawsze w głowie zostaje, jeśli przegrasz wyżej. Jestem zbudowany całą drugą płową, tą energią, z jaką wyszliśmy na drugą połowie, bo wydaje mi się, że naprawdę można było z przyjemnością patrzeć na odrabiający GKS Katowice, na dążący najpierw do zdobycia pierwszej bramki, która byłaby momentem zwarcia wyniku i szukalibyśmy tej drugiej. Za późno padła ta bramka i zabrakło nam trochę czasu. Nie chodzi o to, że chcę powiedzieć, że wynik remisowy byłby sprawiedliwy. Chodzi mi o to, że jestem zbudowany postawą zespołu w drugiej połowie. Bardzo dobrze przepracowaliśmy przerwę i drużyna zagrała tak, jakbym sobie tego życzył w momencie, kiedy na boisku utytułowanego, ogranego w pucharach bardzo mocnego rywala moglibyśmy nie dać rady. Drużyna bardzo dobrze wyciągnęła wnioski, bardzo dobrze weszła w drugą połowę, szukaliśmy sytuacji do zdobycia bramki kontaktowej. Tak się stało, ale zabrakło czasu. Gratuluję zwycięstwa gospodarzom, zasłużone, natomiast ja jestem pełen optymizmu po tym meczu i mogę swojej drużynie pogratulować. Wiadomo, że każdy chce punktować i wygrywać, to by było najlepsze. Dzisiaj nam zabrakło. Będziemy się dalej starać i pracować, przed nami kolejne spotkanie.
Adrian Siemieniec (trener Jagiellonii Białystok):
Rozpocznę od podziękowań i gratulacji dla zespołu za zwycięstwo bardzo ważne, w bardzo ważnym momencie. Również podziękowania dla naszych kibiców i całego stadionu, bo miałem wrażenie, że dzisiaj byliśmy skonsolidowani i stadion niósł drużynę. Potrzebowaliśmy tego i to było czuć, że wszyscy pragniemy tego zwycięstwa. Cieszę się, że możemy się z tego cieszyć. Na pewno miałem pierwsze odczucie, w pierwszej i po pierwszej połowie, że wróciliśmy jako drużyna i mam nadzieję, że ten mecz będzie początkiem tego, że będziemy dalej się tak prezentować, szczególnie jak w pierwszej połowie. Choć z perspektywy poświęcenia, pracowitości i determinacji cały mecz był na wysokim poziomie. W pierwszej połowie graliśmy bardzo dobrze, bramka na 2:0 była kluczowa, mimo to, że wcześniej mieliśmy sytuacje, bo Jesus uderzał czy Bartek Mazurek. Bo w drugiej połowie po zmianach GKS miał więcej inicjatywy z piłką, ten mecz wyglądał z naszej strony inaczej, więc staraliśmy się kontrolować grę bez piłki, więcej się wybronić, do tego potrzebowaliśmy poświęcenia. Wygraliśmy z bardzo dobrą drużyną, która jest w świetnej dyspozycji – do tej pory przegrała tylko jedno spotkanie, a wygrała trzy z rzędu. Czuć było ich pewność siebie i że są w dobrej dyspozycji. Tym bardziej cieszę się, że wygraliśmy to niełatwe z perspektywy ostatnich wyników spotkania. Tym bardziej ważne jest, żebyśmy trzymali konsekwentnie poziom i podnosili go, bo w sobotę kolejny mecz u siebie i chcemy zakończyć ten mecz przed przerwą na kadrę w dobry sposób.
Najnowsze komentarze