Czas po zakończeniu rundy jesiennej to zawsze okres, w którym przypatrujemy się poszczególnym formacjom, które mieliśmy okazję przyjemność… wróć… okazję – oglądać w rozgrywkach ligowych i pucharowych. GieKSa rozegrała dość potężną liczbę spotkań, bo aż dwadzieścia trzy. Na początek przypatrujemy się bramkarzom, którzy – trzeba przyznać – absolutnie nie dali nam powodów do krytyki. Trudno sobie wręcz przypomnieć sytuacje, w których moglibyśmy ich obwinić o utratę bramki. Zdecydowanie była to najrówniejsza, najsolidniejsza formacja, w której udział miało dwóch zawodników.

Jako numer jeden ściągany na Bukową był doświadczony Mariusz Pawełek. Golkiper, który niegdyś pokonał i zachował czyste konto z Barceloną, w swojej karierze notował jednak wiele kiksów, którymi spowodował powstanie strony czy tam hasztagu „pawełki.pl”. Jak się jednak okazało w Katowicach żadnych „pawełków nie mieliśmy”. O ile w pierwszym spotkaniu z Podbeskidziem zagrał poprawnie, ale nie mieliśmy okazji rozpływać się nad jego postawą, to w drugiej kolejce był absolutnym bohaterem, głównym ojcem zwycięstwa w Łodzi. Jego interwencje, związane przede wszystkim z refleksem, pokazywały, że dorobiliśmy się kolejnego bardzo dobrego golkipera. W późniejszych spotkaniach, mimo że w prawie każdym spotkaniu katowiczanie tracili bramki, do Pawełka nie było zastrzeżeń. To obrońcy popełniali błędy i wiadomo, że wszystkiego doświadczony zawodnik nie mógł wybronić. Do zachwytów jednak też było daleko, bo GKS nie wygrywał, a najczęściej przegrywał, a zawodnik już aż tak spektakularnych interwencji nie zaliczał. Dobra, solidna i poprawna gra, tym cechował się praktycznie przez cały czas. Po dwóch zremisowanych meczach, z Odrą i Puszczą, szkoleniowcy dali szansę na grę Krzysztofowi Baranowi. Pawełek wrócił na debiut Dariusza Dudka w Mielcu. I o ile ze Stalą nie miał nic do powiedzenia, to z Garbarnią pewnie… też nie, ale dwukrotnie na kompletną minę wprowadził go niejaki Wojciech Lisowski. Ze Stalą podawał bowiem do Pawełka za lekką, a z krakowianami wpadł na niego jak taran, że do dzisiaj Mariusz musi się otrząsać z tego zderzenia. Pawełek zagrał jeszcze w przegranym meczu z Wartą Poznań i trener Dudek postanowił coś zmienić – już do końca rundy.

W pucharowym meczu z Pogonią Szczecin debiut w katowickiej bramce zanotował Krzysztof Baran. Jeszcze większy bohater meczu z Pogonią niż Pawełek z ŁKS. Baran swoimi spektakularnymi interwencjami, furą szczęścia (na plus dla niego!) oraz obronami rzutów karnych dał GieKSie awans do następnej rundy. Dzięki temu zagrał także w dwóch kolejnych meczach ligowych. Z Niecieczą już tak dobrze nie było, ale ze Stomilem zachował czyste konto. Baran do składu wrócił w kolejnej rundzie Pucharu Polski z Jagiellonią Białystok. Znów bronił świetnie, ale przy rzucie karnym – sprokurowanym, a jakże, przez niejakiego Wojciecha Lisowskiego – był bezradny. Szkoda było jego wysiłku. W każdym razie Baran i za Dudka wskoczył do bramki GKS. Solidna postawa dała GieKSie cztery punkty w Bytowie i Bielsku, choć w tym pierwszym meczu jeden z goli dla gospodarzy padł po sporym nieporozumieniu. Niestety w Tychach przyszedł dla Barana zimny prysznic. Przy golach co prawda nie zawinił (przy czwartym być może mógł się lepiej zachować), ale sama liczba nie była dla niego dobra. W dwóch ostatnich spotkaniach u siebie stracił tylko jednego gola – i to z karnego (znów w doliczonym czasie) – ale rywale nie zatrudniali go zbyt często. Ogólnie jednak bardzo pozytywnie należało ocenić jego grę.

Jak widać więc obaj golkiperzy spisali się w sumie świetnie. Brzmi to fatalnie w kontekście tego, że GKS znajduje się w strefie spadkowej z kilkoma punktami straty do bezpiecznego miejsca w tabeli. Można się zastanowić, co by było gdybyśmy nie mieli tak dobrych bramkarzy. Prawdopodobnie druga liga witałaby nas już z otwartymi rękami…