Felietony Piłka nożna
Post scriptum do meczu w Bełchatowie
Jako redakcja dopiero po raz drugi udaliśmy się do Bełchatowa. Dwa lata temu przegralismy 0:5, a rywal awansował do ekstraklasy. Teraz zaliczył spadek, przez co znów mogliśmy zagrać z Brunatnymi.
1. Mało jednak brakowało a na mecz byśmy w ogóle nie dotarli. Na szczęście mieliśmy spory zapas czasowy i nawet kapeć nie przeszkodził nam w osiągnięciu celu.
2. W obliczu tych wszystkich Suwałk, Gdyń, Chojnic czy Bytowów, mecz w Bełchatowie jawił się niemal jak derby. Tak blisko. Tylko dwie godziny.
3. Pierwsza nasza wizyta zakończyła się klęską 0:5. Mamy w pamięci tamten fatalny mecz i zwolnienie Rafała Góraka. Powtórki nie chcieliśmy.
4. Tym razem absolutnie nie mieliśmy kłopotu z akredytacjami. Wszystko przebiegło szybko i sprawnie.
5. Trzeba przyznać, że wozy Polsatu robią wrażenie. Spory busik dla załogi, TIR i jeszcze jeden wóz transmisyjny.
6. Oj pogoda nam nie dopisywała. Siedzieliśmy w pełnym słońcu, które grzało niemiłosiernie, a także oślepiało. Czasem nic nie było widać na ekranie laptopa. Praca w tych warunkach była ciężka.
7. Na meczu był obecny były zawodnik obu klubów – Grzegorz Fonfara. Ciekawe komu kibicował popularny Fąf?
8. Po trybunach przechadzał się także Jacek Krzynówek. Zawodnik, który strzelał bramki Realowi Madryt czy Portugalii do stosunkowo wielkiej kariery startował właśnie z Bełchatowa.
9. Na kilkanaście minut przed meczem autor tego artykułu udał się do toalety. Na korytarzu mijała go maskotka. „Która godzina?” – spytała. „Za dwanaście trzecia” – usłyszała zgodą z prawdą odpowiedź. „Aaaa, to mnie tak wkręcają, że trzy minuty do meczu” – odparła niepocieszona, ale z ulgą.
10. A po chwili szok – z góry po schodach schodzi babka i uprawia na tych schodach nordic walking.
11. Pisaliśmy już kiedyś o stolikach dla prasy na stadionie w Bełchatowie. Klub awansował do ekstraklasy, spadł i nic się w tym temacie nie zmieniło. Jakieś totalnie dziwnie składane potworki nie przystoją stadionowi piłkarskiemu na tym poziomie. Tych stolików nie da się opisać, trzeba by było je zobaczyć.
12. Po 32 minutach meczu dwa lata temu czerwoną kartkę ujrzał w Bełchatowie Janusz Gancarczyk. GKS przegrał 0:5, a gra w dziesiątkę nie sprzyjała osiągnięciu dobrego wyniku. Teraz w osłabieniu graliśmy już o 10. minuty. Było bardzo ciężko, ale jak się skończyło – wszyscy wiemy.
13. Oczywiście jeżeli chodzi o dramaturgię i spektakularny koniec, to spotkanie nie było na poziomie sławnego meczu z Pogonią w Szczecinie. Jednak w ostatnich latach chyba wskoczy na podium. Grać w osłabieniu cały mecz i na dwanaście oraz pięć minut przed końcem zdobyć bramki dające trzy punkty… To zdarza się bardzo rzadko.
14. Kibice w Bełchatowie jakoś specjalnie nie popisali się. W młynie ich było niewielu, całkiem fajnie machali flagami, doping średni. Nie było czuć energii.
15. Po końcowym gwizdku ławka rezerwowych wybiegła na boisko tak, jak to czasem widzimy na mundialach, po spektakularnych awansach, utrzymaniach itd. No ale ten mecz był jedyny w swoim rodzaju, więc radość była w pełni uzasadniona.
16. Piłkarze bardzo długo czekali na bohatera – Łukasza Pielorza, który udzielał wywiadów. Gdy przyszedł do szatni piłkarze cieszyli się głośno ze wspólnej wygranej. Nam jako paparazzi udało się nagrać zza szyby tę szaloną radość, dzięki czemu szybko mogliście ją obejrzeć na naszym profilu na Facebooku.
17. Rafał Ulatowski regularnie jest załamany po meczu z GKS. Dwa lata temu jako trener Miedzi jeszcze kilka minut po konferencji siedział na swoim miejscu zamyślony. Teraz również radości w jego głosie nie było, a był smutek i gorycz…
18. Na sali konferencyjnej natomiast zostaliśmy my i pracowaliśmy, aby jak najszybciej były na stronie materiały z tego efektownego meczu. Podobnie jak piłkarze, wykonaliśmy kawał dobrej roboty!
19. Teraz już stadion w Bełchatowie będzie nam się kojarzyć dużo lepiej 🙂
Igrzyska Śmierci, jak określił rundę wiosenną trener Motoru Lubin, zbliżają się wielkimi krokami. Za niecałe 30 dni GieKSa będzie już po pierwszym spotkaniu ligowym i miejmy nadzieję, że będziemy do tego meczu bardzo dobrze przygotowani. Runda jesienna to jedna wielka sinusoida – od nieudanego początku, przez niezłe mecze w środku, dobrą końcówkę i słabiutkie wykończenie akcji w Częstochowie. A to wszystko przeplatane świetnymi występami w Pucharze Polski.
Liga na wiosnę nie wybaczy błędów, drużyny będą chciały unikać spadku i kto wie, czy nie będziemy świadkami jednego z najciekawszych pod względem dramaturgii sezonu w Ekstraklasie od wielu lat. W grze GieKSy było sporo do poprawy, a ja postanowiłem się pochylić nad tymi najważniejszymi i przygotowałem dla trenera Rafała Góraka małą ściągawkę.
Co do poprawy?
OBRONA – błędów w obronie Ekstraklasa nie wybacza i przekonaliśmy się o tym wiele razy w tym sezonie. GieKSa pod koniec rundy odnalazła swój rytm, a kulminacją był występ przeciwko Pogoni Szczecin. Zagraliśmy wtedy kapitalnie w defensywie i jeśli chcemy myśleć o utrzymaniu, to takie spotkania muszą nam się zdarzać częściej. Potrzeba większego zgrania, automatyzmów i przede wszystkim wyczulenia na niechlujne zagrania przy rozegraniu piłki.
GALAN – z przyjemnością się patrzy na tego zawodnika i jego panowanie z piłką. Kolejny raz Hiszpan jest w czołówce wygranych pojedynków, ale…. nie mogę znieść jednego w grze Hiszpana. Borja stanowczo za dużo aktorzy na boisku – przewracanie się, machanie do sędziego, wieczne pretensje o nieodgwizdane faule. GieKSa to zespół, który słynął z waleczności, nie ma tu miejsca na udawanie i pretensje. Życzę sobie, byś na wiosnę stał się naszym kolejnym zakapiorem, który pokaże nam trochę hiszpańskiej magii na boisku. Nie chcę aktora na boisku, ale – zachowując proporcję – katowickiego Sergio Ramosa. Trenerze – czas troszkę odmienić Borję i jego styl gry.
STAŁE FRAGMENTY GRY – ze stałymi fragmentami gry GieKSa miała problem w tym sezonie. Nieco został on przykryty przez świetne strzały z rzutów wolnych Bartosza Nowaka oraz spotkanie z Arką, w którym funkcjonowały one znakomicie. Może jeszcze rzut rożny na Motorze przy golu Zrelaka wyszedł świetnie. Problem w tym, że ogólnie brakuje nam goli ze stałych fragmentów. Czasem wydaje mi się, że nasze rzuty wolne są za bardzo przekombinowane, a czasem zbyt proste do rozczytania (cała liga już wie, że będzie wrzutka na długi słupek, wyblok jednego z obrońców i próba zgrania w pole karne przez drugiego).
Jak już mamy rzut rożny, to niewiele z niego wynikało i zamiast kombinować z wystawieniem piłki na woleje z 16 metra, przydałaby się mocna centra w pole karne – wzorem niech będzie gol Radka Dejmka ze spotkania z Resovią w Rzeszowie (2:2). Trener Górak, Adi Błąd czy Arek Jędrych na pewno będą pamiętać tego gola.
Trener Górak u redaktora Ćwiąkały przywołał świetnie rozegrany stały fragment gry ze spotkania z Błękitnymi w II lidze. Wszystko tam super zagrało, ale jak popatrzymy na to na chłodno, to poziom skomplikowania tego wykonania rożnego był naprawdę duży. Czasem większa prostota, czasem popatrzenie na to, co było w przeszłości, może dać lepsze efekty. Sugeruję spojrzeć na rozegranie od gwizdka przez PSG i gol Mbappe czy też na rzut wolny Szwecji z MŚ w 1994 roku w spotkaniu z Rumunią i gol Brolina. Można również spojrzeć na rzut wolny Argentyny w spotkaniu z Anglią z 1998. To są po prostu klasyki, które powinniśmy spróbować skopiować w tak prostych sytuacjach. Apeluję o większą prostotę trenerze.
Brakuje również rzutów karnych, które mogłyby ustawić nam spotkanie. Statystycznie jesteśmy coraz bliżej, ale tak się składa, że na Arenie Katowice nie mieliśmy jeszcze ani jednego rzutu karnego, a i na wyjazdach jakby ich mniej ostatnio. Warto się temu przyjrzeć, dlaczego tych karnych mamy tak mało i co można z tym zrobić.
MNIEJ EKSPERYMENTÓW – runda wiosenna nie wybaczy eksperymentów. Musimy być przygotowani a zawodnicy wiedzieć, co mają robić. To nie będzie czas na to, by testować Grzegorza Rogalę na stoperze, nie będzie to również czas, by stawiać w ataku na Rosołka, rotacje w środku pola również mogą nam nie dać dużo dobrego. Przed trenerem ciężkie zadanie, by w te niecałe 30 dni przygotować zespół do tego, by wiedział, co ma robić na boisku, a jednocześnie dobrze reagować na to, co nieprzewidywalne.
TRANSFERY – tutaj już kamień do ogródka dyrektora sportowego. Rynek w oknie zimowym ciężki, ale GieKSa nie może zostać w tyle pod tym względem. Pokusa będzie pewnie duża, by dać zaufać ekipie, którą zmontowano latem, ale jeśli ja widzę jeszcze małe braki kadrowe, to tym bardziej powinni widzieć je dyrektor sportowy oraz sztab szkoleniowy. Liczę na wzmocnienia składu przed jedną z najważniejszych rund dla GieKSy. Liczę, że uda się wyłowić ciekawych zawodników, którzy będą wzmocnieniem.
Zapraszamy do pierwszej galerii z Superbet Spodek Super Cup 2026. Turniej wygrała Reprezentacja Polski Socca, która w finale pokonała Wieczystą Kraków, a ostatnie miejsce na podium wywalczył ROW Rybnik. Autorem zdjęć jest Misiek.
Mateusz Wdowiak dołączył do naszej drużyny na zasadzie transferu definitywnego. 29-latek związał się z GieKSą umową do 30 czerwca 2027 roku.
Wdowiak jest pomocnikiem – może grać jako „10” oraz wahadłowy. W poprzedniej rundzie reprezentował Zagłębie Lubin. W barwach tej drużyny wystąpił łącznie w 73 spotkaniach, strzelił 9 bramek oraz zaliczył 6 asyst. W tym sezonie wystąpił w 12 meczach (11 Ekstraklasa, 1 Puchar Polski).
Na wcześniejszym etapie kariery reprezentował Cracovię, z którą był związany od najmłodszych lat. W barwach „Pasów” zaliczył 152 spotkania, strzelając 13 bramek i notując 23 asysty. Z ekipą z Krakowa świętował zdobycie Pucharu Polski, strzelając decydującą bramkę w finale.
Po dobrych występach po zawodnika sięgnął Raków Częstochowa, a dla Wdowiaka nastał najlepszy okres w karierze. Z ekipą z Częstochowy zdobył: Mistrzostwo Polski, Puchar Polski (dwukrotnie) oraz Superpuchar (również dwa razy). W Rakowie wystąpił w 98 spotkań, strzelając 17 bramek i zaliczając 7 asyst.
Nowy zawodnik wkrótce dołączy do drużyny przebywającej na zgrupowaniu w Turcji. Życzymy mu wszystkiego, co najlepsze w naszych barwach!
Najnowsze komentarze