Piłka nożna
Powtórzyć 07.09.98
Klub GKS Bełchatów został założony w 1977 roku. Do 31 stycznia 2002 funkcjonował jako stowarzyszenie sportowe, natomiast jako Sportowa Spółka Akcyjna występuje od 1 lutego 2002 r. Od początku powstania klubu, jego strategicznym sponsorem, a zarazem właścicielem jest Kopalnia Węgla Brunatnego „Bełchatów”. Pierwsza nazwa bełchatowskiego zespołu brzmiała zatem: Górniczy Klub Sportowy „Węgiel Brunatny” Bełchatów. W 1983 r. została ona skrócona do Górniczy Klub Sportowy „Bełchatów”. Po 22 latach w wyniku utworzenia holdingu BOT (2005), w skład którego wchodzi KWB „Bełchatów”, do nazwy zespołu dołączony został człon „BOT”. W sezonie 2006/2007 drużyna występowała jako BOT GKS Bełchatów. Od sezonu 2007/2008 do końca sezonu 2011/2012 drużyna nosiła nazwę PGE GKS Bełchatów.
GKS w ekstraklasie występował w sumie przez jedenaście sezonów, a największym sukcesem klubu jest wicemistrzostwo kraju z sezonu 2006/2007, kiedy to do zdobycia czempionatu w Polsce zabrakło podopiecznym trenera Lenczyka zaledwie jednego punktu. Warto podkreślić fakt, że po rundzie jesiennej Bełchatów liderował w tabeli. Zespół z województwa łódzkiego dwukrotnie brał udział w finale rozgrywek o Puchar Polski, ale dwukrotnie schodził z boiska pokonany. W sezonie 1995/96 lepszy był Ruch Chorzów, a w sezonie 1998/99 triumfowała Amica Wronki. Wicemistrzostwo było dla Bełchatowa przepustką do europejskich pucharów w sezonie kolejnym. GKS w I rundzie Pucharu UEFA pokonał w rzutach karnych Ameri Tbilisi, ale w drugiej rundzie odpadł z Dnipro Dniepropietrowsk. Warto odnotować, że we wszystkich spotkaniach pucharowych – zarówno z Ameri, jak i Dnipro – wystepował Tomasz Wróbel, kótry przed sezonem trafił do naszego zespołu. W kolejnych latach GKS miał tendencję spadkową, co doprowadziło Brunatnych do spadku z ekstraklasy w zeszłym sezonie.
Legendą GKS-u Bełchatów jest Jacek Berensztajn, który w barwach GKS Bełchatów rozegrał 12 sezonów. W tym czasie wystąpił w 291 spotkaniach. Pomocnik klubu ze Sportowej pamięta awanse do III, II i I ligi. Berensztajn dwukrotnie wystąpił w dorosłej reprezentacji Polski. Innymi zawodnikami kojarzonymi z Bełchatowej są Jacek Popek (252 mecze w GKS-ie), występujący obecnie w Wiśle Kraków Łukasz Garguła (182 mecze). Z Bełchatowa do wielkiej jak na polskie warunki kariery wybił się wybitny reprezentant kraju – Jacek Krzynówek. W GKS-ie występowali też bardzo bliscy gry w kadrze obecnie – Marcin Komorowski czy Marcin Kowalczyk. Nie można nie podkreślić, że sporo czasu w tym klubie spędzili piłkarze obecnie reprezentujący katowicki klub – Barrłomiej Chwalibogowski, Grzegorz Fonfara, Łukasz Budziłek i wspomniany Tomasz Wróbel.
GieKSa z GKS-em w lidze rywalizowała o punkty ośmiokrotnie. W tych ośmiu pojedynkach Bełchatów wygrywał tylko dwa razy, w tym w pierwszym meczu obu ekip rozgrywanym w sezonie 1995/96, kiedy to będący gospodarzem GKS pokonał GieKSę 2:1. Pierwszy, który pokonał bramkarza z Katowic (Janusza Jojkę) był Janusz Prucheński, a na 2:0 podwyższył Berensztajn. Honorowe trafienie dla Trójkolorowych zaliczył Kazimierz Węgrzyn. Jeżeli chodzi o pozostałe starcia, to aż połowa z nich kończyła się remisami 0:0 lub 1:1. GKS ostatni raz wygrał z Brunatnymi w sezonie 1998/99, a dokładniej 7 września 98 roku i było to….w Bełchatowie. Goście prowadzili 1:0 po golu Andruszczaka, wyrównał z karnego Krzynówek, a bramkę na wagę zwycięstwa zanotował Adam Kucz. To był mecz w ekstraklasie, a oba zespoły po sezonie pożegnały się z najwyższą klasą rozgrywkową.
Rok później w ostatnim ligowym pojedynku obu GKS-ów, a jednocześnie ostatnim meczu sezonu 1999/2000 bramek nie było. To był mecz, w którym kibice GieKSy, zasiadający wówczas na Trybunie Północnej, fetowali powrót po rocznej banicji do ekstraklasy.
Podsumowując – w ligowych pojedynkach padły cztery remisy, oba kluby zanotowały też po dwie wygrane. Stosunek bramek to 8:7 dla GieKSy.
Igrzyska Śmierci, jak określił rundę wiosenną trener Motoru Lubin, zbliżają się wielkimi krokami. Za niecałe 30 dni GieKSa będzie już po pierwszym spotkaniu ligowym i miejmy nadzieję, że będziemy do tego meczu bardzo dobrze przygotowani. Runda jesienna to jedna wielka sinusoida – od nieudanego początku, przez niezłe mecze w środku, dobrą końcówkę i słabiutkie wykończenie akcji w Częstochowie. A to wszystko przeplatane świetnymi występami w Pucharze Polski.
Liga na wiosnę nie wybaczy błędów, drużyny będą chciały unikać spadku i kto wie, czy nie będziemy świadkami jednego z najciekawszych pod względem dramaturgii sezonu w Ekstraklasie od wielu lat. W grze GieKSy było sporo do poprawy, a ja postanowiłem się pochylić nad tymi najważniejszymi i przygotowałem dla trenera Rafała Góraka małą ściągawkę.
Co do poprawy?
OBRONA – błędów w obronie Ekstraklasa nie wybacza i przekonaliśmy się o tym wiele razy w tym sezonie. GieKSa pod koniec rundy odnalazła swój rytm, a kulminacją był występ przeciwko Pogoni Szczecin. Zagraliśmy wtedy kapitalnie w defensywie i jeśli chcemy myśleć o utrzymaniu, to takie spotkania muszą nam się zdarzać częściej. Potrzeba większego zgrania, automatyzmów i przede wszystkim wyczulenia na niechlujne zagrania przy rozegraniu piłki.
GALAN – z przyjemnością się patrzy na tego zawodnika i jego panowanie z piłką. Kolejny raz Hiszpan jest w czołówce wygranych pojedynków, ale…. nie mogę znieść jednego w grze Hiszpana. Borja stanowczo za dużo aktorzy na boisku – przewracanie się, machanie do sędziego, wieczne pretensje o nieodgwizdane faule. GieKSa to zespół, który słynął z waleczności, nie ma tu miejsca na udawanie i pretensje. Życzę sobie, byś na wiosnę stał się naszym kolejnym zakapiorem, który pokaże nam trochę hiszpańskiej magii na boisku. Nie chcę aktora na boisku, ale – zachowując proporcję – katowickiego Sergio Ramosa. Trenerze – czas troszkę odmienić Borję i jego styl gry.
STAŁE FRAGMENTY GRY – ze stałymi fragmentami gry GieKSa miała problem w tym sezonie. Nieco został on przykryty przez świetne strzały z rzutów wolnych Bartosza Nowaka oraz spotkanie z Arką, w którym funkcjonowały one znakomicie. Może jeszcze rzut rożny na Motorze przy golu Zrelaka wyszedł świetnie. Problem w tym, że ogólnie brakuje nam goli ze stałych fragmentów. Czasem wydaje mi się, że nasze rzuty wolne są za bardzo przekombinowane, a czasem zbyt proste do rozczytania (cała liga już wie, że będzie wrzutka na długi słupek, wyblok jednego z obrońców i próba zgrania w pole karne przez drugiego).
Jak już mamy rzut rożny, to niewiele z niego wynikało i zamiast kombinować z wystawieniem piłki na woleje z 16 metra, przydałaby się mocna centra w pole karne – wzorem niech będzie gol Radka Dejmka ze spotkania z Resovią w Rzeszowie (2:2). Trener Górak, Adi Błąd czy Arek Jędrych na pewno będą pamiętać tego gola.
Trener Górak u redaktora Ćwiąkały przywołał świetnie rozegrany stały fragment gry ze spotkania z Błękitnymi w II lidze. Wszystko tam super zagrało, ale jak popatrzymy na to na chłodno, to poziom skomplikowania tego wykonania rożnego był naprawdę duży. Czasem większa prostota, czasem popatrzenie na to, co było w przeszłości, może dać lepsze efekty. Sugeruję spojrzeć na rozegranie od gwizdka przez PSG i gol Mbappe czy też na rzut wolny Szwecji z MŚ w 1994 roku w spotkaniu z Rumunią i gol Brolina. Można również spojrzeć na rzut wolny Argentyny w spotkaniu z Anglią z 1998. To są po prostu klasyki, które powinniśmy spróbować skopiować w tak prostych sytuacjach. Apeluję o większą prostotę trenerze.
Brakuje również rzutów karnych, które mogłyby ustawić nam spotkanie. Statystycznie jesteśmy coraz bliżej, ale tak się składa, że na Arenie Katowice nie mieliśmy jeszcze ani jednego rzutu karnego, a i na wyjazdach jakby ich mniej ostatnio. Warto się temu przyjrzeć, dlaczego tych karnych mamy tak mało i co można z tym zrobić.
MNIEJ EKSPERYMENTÓW – runda wiosenna nie wybaczy eksperymentów. Musimy być przygotowani a zawodnicy wiedzieć, co mają robić. To nie będzie czas na to, by testować Grzegorza Rogalę na stoperze, nie będzie to również czas, by stawiać w ataku na Rosołka, rotacje w środku pola również mogą nam nie dać dużo dobrego. Przed trenerem ciężkie zadanie, by w te niecałe 30 dni przygotować zespół do tego, by wiedział, co ma robić na boisku, a jednocześnie dobrze reagować na to, co nieprzewidywalne.
TRANSFERY – tutaj już kamień do ogródka dyrektora sportowego. Rynek w oknie zimowym ciężki, ale GieKSa nie może zostać w tyle pod tym względem. Pokusa będzie pewnie duża, by dać zaufać ekipie, którą zmontowano latem, ale jeśli ja widzę jeszcze małe braki kadrowe, to tym bardziej powinni widzieć je dyrektor sportowy oraz sztab szkoleniowy. Liczę na wzmocnienia składu przed jedną z najważniejszych rund dla GieKSy. Liczę, że uda się wyłowić ciekawych zawodników, którzy będą wzmocnieniem.
Zapraszamy do pierwszej galerii z Superbet Spodek Super Cup 2026. Turniej wygrała Reprezentacja Polski Socca, która w finale pokonała Wieczystą Kraków, a ostatnie miejsce na podium wywalczył ROW Rybnik. Autorem zdjęć jest Misiek.
Mateusz Wdowiak dołączył do naszej drużyny na zasadzie transferu definitywnego. 29-latek związał się z GieKSą umową do 30 czerwca 2027 roku.
Wdowiak jest pomocnikiem – może grać jako „10” oraz wahadłowy. W poprzedniej rundzie reprezentował Zagłębie Lubin. W barwach tej drużyny wystąpił łącznie w 73 spotkaniach, strzelił 9 bramek oraz zaliczył 6 asyst. W tym sezonie wystąpił w 12 meczach (11 Ekstraklasa, 1 Puchar Polski).
Na wcześniejszym etapie kariery reprezentował Cracovię, z którą był związany od najmłodszych lat. W barwach „Pasów” zaliczył 152 spotkania, strzelając 13 bramek i notując 23 asysty. Z ekipą z Krakowa świętował zdobycie Pucharu Polski, strzelając decydującą bramkę w finale.
Po dobrych występach po zawodnika sięgnął Raków Częstochowa, a dla Wdowiaka nastał najlepszy okres w karierze. Z ekipą z Częstochowy zdobył: Mistrzostwo Polski, Puchar Polski (dwukrotnie) oraz Superpuchar (również dwa razy). W Rakowie wystąpił w 98 spotkań, strzelając 17 bramek i zaliczając 7 asyst.
Nowy zawodnik wkrótce dołączy do drużyny przebywającej na zgrupowaniu w Turcji. Życzymy mu wszystkiego, co najlepsze w naszych barwach!
Najnowsze komentarze