Po słabych meczach wyjazdowych GKS kończył rok spotkaniem z Miedzą Legnica na Bukowej. Rywal wydawał się być trudny, gdyż w ostatnich 4 kolejkach wygrywał 3 razy i zaliczył remis. Jesienią Miedź wygrała w Legnicy z GieKSą 4:2.

Trener Skowronek postanowił trochę dokonać roszad. Na prawej obronie wystąpił Kamil Cholerzyński, w środku pomocy oglądaliśmy Przemysława Pitrego i Sławomira Dudę, w pierwszym składzie zagrał także Piotr Ceglarz. W ataku oglądaliśmy Grzegorza Goncerza i Rafała Kujawę.

Od początku spotkania to jednak goście stwarzali sobie coraz to groźniejsze sytuacje. GieKSa nie spisywała się najlepiej w obronie, dlatego też po dośrodkowaniach ze skrzydeł rywale dwukrotnie trafiali w obramowanie bramki – raz w słupek, a raz w poprzeczkę po świetnej paradzie Antonina Bucka. Katowiczanie próbowali się odgryzać, ale bardzo groźnych sytuacji sobie nie stwarzali. Mnożyły się niecelne podania, błędy w wyprowadzaniu akcji, straty, z których chyba najwięcej zaliczył Krzysztof Wołkowicz. Dodajmy też, że z powodu kontuzji bardzo szybko boisko musiał opuścić Kamiński, którego zastąpił Alan Czerwiński. Do przerwy mieliśmy wynik bezbramkowy.

W drugiej połowie obraz gry nieco się zmienił, choć to Miedź jako pierwsza dała sygnał, że jest bardziej zainteresowana zwycięstwem. Piłkarze Janusza Kudyby jednak nie stwarzali sobie groźniejszych sytuacji, raczej skupiali się na sianiu zamieszania w polu karnym Bucka. GieKSa z każdą minutą grała coraz bardziej walecznie, choć błędy nadal się pojawiały. Bezproduktywnego Wołkowicza zmienił Aleksander Januszkiewicz i ta zmiana dużo dała zespołowi. Zawodnik kilka razy poszarżował skrzydłem, ale dużo też dał w jednej akcji w środku. Akcję zapoczątkował Rafał Pietrzak, potem Alex podciągnął kilkanaście metrów i w pierwszej próbie nie udało się oddać strzału, ale wybitą piłkę zgarnął na 30. metrze Przemysław Pitry i huknął z dystansu nie do obrony dla chyba źle ustawionego Andrzeja Bledzewskiego. Od tego czasu było jeszcze bardziej agresywnie i zdecydowanie i to była GieKSa, która mogła się podobać. Co prawda wielu akcji bramkowych z tego powodu nie mieliśmy, ale Miedź przy takiej agresji sama nie potrafiła wiele zrobić w defensywie. Ostatecznie po umiarkowanie spokojnej końcówce katowiczanie zgarnęli trzy punkty.

Udało się więc zakończyć rok zwycięstwem, co nieco osładza fatalne 12 miesięcy w wykonaniu katowiczan. W dzisiejszym meczu mieliśmy dobre momenty, ale na razie to za mało, żeby z wielkim optymizmem patrzeć w przyszłość. Muszą nastąpić zmiany, bo inaczej znów będziemy skazani na przeplatanie dobrych meczów (czasami) z bardzo słabymi (często). Na razie jednak odpocznijmy od tych „emocji” i cieszmy się, że przynajmniej ostatni mecz został zakończony wygraną.