Pobolało, pobolało, ale jedziemy dalej, bo liga nie znosi próżni. Takie okoliczności, jak w Warszawie, po prostu się zdarzają. Mecz trwa dziewięćdziesiąt minut plus czas doliczony i wiadomo, że czasem się w taki sposób przegra, a czasem wygra lub zremisuje. Okej jakby podliczyć takie sytuacje w ostatnich dziesięciu czy dwudziestu latach, to pewnie wyszłoby, że częściej traciliśmy punkty w końcówce meczu niż zdobywaliśmy. A może jednak nie? Pamiętajmy o bramkach przy Konwiktorskiej czy Edukacji, bo przecież bez nich zobaczylibyśmy ekstraklasę jak świnia niebo… Nie mówiąc o VAR-ze w derbach Trójmiasta, który nie dał karnego gdynianom. Pamiętajmy o spektakularnych zwycięstwach z poprzedniego sezonu z Cracovią i Górnikiem. Tak to po prostu jest, choć czasem bardzo boli.

Faktem jest, że w Warszawie momentami zobaczyliśmy w końcu zalążek GieKSy z poprzedniego sezonu. I mimo wszystko, skład Legii nie był całkowicie rezerwowy, tylko pół na pół. To też utrudniło zadanie. Grali przecież Nsame, Wszołek, Tobiasz… Grał też Jędrzejczyk, który potem z AEK wyszedł w pierwszym składzie. Tobiasz i Jędza uratowali Legii ten mecz. Ale zwłaszcza w pierwszej połowie nasz zespół naprawdę prezentował się dobrze, grał agresywnie, pressingiem, podchodził pod pole karne, ale w przeciwieństwie do meczu z Widzewem, tu były konkrety. Naprawdę, jeśli w Łodzi najgroźniejszą szansą była ta Rosołka, to tutaj mieliśmy przecież już na początku meczu sytuację Kowalczyka, był centrostrzał Galana, z dystansu huknął Błąd, a Łukasiak, gdyby tylko lepiej przyłożył głowę, strzeliłby gola, a tak Tobiasz jakimś cudem wybronił to uderzenie.

Wiadomo, że w drugiej połowie było już nieco słabiej jeśli chodzi o ofensywę, ale za to bardzo dobrze w defensywie, bo Legia nie potrafiła oddać celnego strzału. No i gola strzelił Nowak. Końcówkę pamiętamy.

Więc nie są bezpodstawne twierdzenia Rafała Góraka, że z tego meczu można wyciągnąć dużo dobrego. Zresztą poszukajmy analogii, bo te same się nasuwają. Choćby mecze z poprzedniego sezonu z Zagłębiem w Lubinie i Widzewem u siebie. Tam też była momentami bardzo dobra gra, ale nie było punktów. Potem co prawda przyszedł oklep w Zabrzu, ale zaraz się GieKSa rozkręciła i w pięknym stylu pokonała Pogoń i Puszczę. Tych zalążków było zresztą więcej, które później przekładały się na punkty. Oczywiście gwarancją punktów to nie jest, więc tu rola sztabu szkoleniowego, żeby NAPRAWDĘ wycisnąć z takiego meczu jak z Legią jak najwięcej, no i pozbierać zespół mentalnie, ale o to jestem spokojny, bo przecież w poprzednim sezonie właśnie mentalnie się nieraz zbieraliśmy.

Tak więc sama gra napawa pewnym optymizmem. Jeśli więc nasz zespół nie obniży lotów po Warszawie, a co najmniej je utrzyma, jest duża szansa, że będzie dobrze. Dodatkowo transfer Jessiego Boscha robi wrażenie. Osobiście mam nadzieję, że zawodnik z marszu wejdzie do składu i nie będziemy mieli powtórki dość mozolnego wprowadzania nowych zawodników do zespołu, bo my potrzebujemy solidnego wzmocnienia na już. Natomiast CV samego zawodnika robi wrażenie – kapitan zespołu w Erdivisie, strzelane piękne bramki, jeszcze w tym roku, w styczniu, trafienie w lidze z Feyenoordem. Naprawdę, nie wiem jak to się stało, że taki zawodnik do nas trafił, ale cieszy to bardzo i trudno nie pokładać w nim wielkich nadziei.

Problemem są punkty. Choć trener mówi, że na razie jeszcze nie patrzą w tabelę i skupiają się na pracy, to jednak myślę, że za chwilę w tę tabelę będą musieli zaglądać, bo można czekać, aż ta praca „wypali”, ale punkty uciekają, a strata do bezpiecznego miejsca może się niedługo zacząć robić widoczna. To tak samo, jak z tym nieszczęsnym napastnikiem. My możemy czekać, że zawodnik „w odbudowie” w końcu się odbuduje i mitycznie „odpali”, ale jest mecz za meczem i kolejka za kolejką – to nie są sparingi na budowanie formy fizycznej i psychicznej, tylko tu trzeba być gotowym na już, na teraz, na piłkarską wojnę od pierwszej czy w tym przypadku od piątej kolejki. Tak więc z jednej strony trener nas przyzwyczaił, że ten „spokój, który ma nas uratować” to dobra strategia, dlatego trenerowi w tym ufam, ale jednak z pewnym ograniczeniem, żeby w tym spokoju się nie zatracić i nie obudzić, gdy będzie za późno.

Na razie nie ma co panikować, ale czujnym być trzeba. Gdybyśmy polegli bez walki czy większej jakości piłkarskiej, tak jak w Łodzi, byłoby naprawdę niepokojąco. Teraz jest umiarkowany optymizm co do sobotniego meczu. GieKSa potrafi grać w piłkę i jeśli niektórzy zawodnicy po początkowej zamułce utrzymają poziom z Łazienkowskiej, może być nieźle.

Problem jest taki, że Arka ma podobne plany. Dodatkowo smaczkiem tego meczu, że na Nową Bukową przyjedzie Dawid Szwarga, który przecież zna trenera Góraka od podszewki i będzie swoim niebywale taktycznym umysłem z półprzestrzeniami i fazami przejściowymi chciał przechytrzyć naszego szkoleniowca. Arka wygrała w końcu mecz i jest też w dobrym położeniu mentalnym, a wcześniej przecież zremisowała przy Łazienkowskiej. Świetnie gra młody Jakubczyk, który wygląda na kandydata na jednego z najbardziej znienawidzonych piłkarzy w lidze (przez kibiców), choć osobiście akurat co do jego performancu z meczu z Pogonią nie mam wielkiego „ale”, piłka to show, więc takie akcje tylko dodają pikanterii.

No i nie zapominajmy, że Arka ma z GieKSą rachunki do wyrównania. To przecież w Gdyni nasz zespół wywalczył awans do ekstraklasy i to w meczu, kiedy Arce wystarczał remis do promocji. Gdynianie musieli na najwyższą klasę rozgrywkową czekać jeszcze rok.

Jakże też inne wizualnie to będzie spotkanie, niż ostatnie w Katowicach. Wtedy – jeszcze na Bukowej – był to mecz w śniegu, z pomarańczową piłką. Wizualnie mecz – brzydota. Teraz mamy lato, podczas spotkania będzie upał, nowy stadion i ekstraklasowa otoczka. Niebo, a ziemia. Kolejne piłkarskie święto.

Nie mam wątpliwości co do świetnego dopingu i wsparcia, ale mimo wszystko to napiszę – bądźmy razem z tą drużyną, bo nieraz udowodniła i zasłużyła, że należy ją wspierać, zwłaszcza gdy przyjdzie trudny moment. Takiego trudnego momentu w zeszłym sezonie nie zaznaliśmy, byliśmy jak pączki w maśle. Teraz to jest chwila, w której głośnym dopingiem trzeba wesprzeć naszą ekipę i ponieść ją do pierwszego zwycięstwa w sezonie.