Hokej
Pojedynek zeszłorocznych finalistów
W poniedziałek rozpoczniemy batalię o awans do finału fazy play-off TAURON Hokej Ligi. Rywalem GieKSy będzie aktualny mistrz Polski – Re-Plast Unia Oświęcim.
Unici, podobnie jak przed rokiem, w ćwierćfinale mierzyli się z Comarch Cracovią, jednak w odróżnieniu od zeszłorocznej serii, której losy ważyły się do ostatnich minut meczu numer 7, tym razem drużyna z Oświęcimia pokonała krakowian w 4 meczach – podobnie jak GieKSa z Zagłębiem Sosnowiec. Dwukrotnie potrzebne były jednak dogrywki – najpierw w pierwszym meczu, podczas którego Cracovia dwukrotnie prowadziła, ale ostatecznie złotego gola na 3:2 zdobył Sadłocha, a także w czwartym, gdy awans do półfinału bramką na 2:1 przyklepał Heikkinen. Mecze nr 2 i 3 zakończyły się wynikiem 5:2. Do fazy play-off przystąpili z 3. miejsca po sezonie zasadniczym – z dorobkiem 82 punktów zabrakło im dwóch oczek do GieKSy. W części regularnej strzelili 166 goli i stracili 107.
W pojedynku z Cracovią kluczową postacią był Kamil Sadłocha – center, który stracił część sezonu zasadniczego przez kontuzje, a i tak zanotował 19 oczek w 18 spotkaniach, kluczową część rozgrywek rozpoczął od 2 goli i 3 asyst. Z linii defensywy Carl Ackered dorzucił natomiast aż 6 asyst. Nie zawiódł także czołowy duet Unii z części zasadniczej – Karjalainen 4-krotnie asystował, a Ahopelto strzelił 2 gole i dołożył jedną asystę. Co natomiast ciekawe – Christopher Liljewall, który punktował równo raz na mecz, w meczach z Cracovią nie miał udziału przy choćby jednym golu i jest jedynym takim zawodnikiem spośród czołowej 10-tki Unii w klasyfikacji kanadyjskiej z sezonu zasadniczego. Świetnie bronił Lundin – Szwed znów wznosi się na wyżyny swoich umiejętności i poprawił swoją skuteczność względem części regularnej – z 92,7% do 94,2%.
W Katowicach liczymy przede wszystkim na utrzymanie formy przez duet Wronka-Pasiut – obaj w serii z Zagłębiem punktowali przy 7 golach. Nie pojawiły się jeszcze informacje, czy gotowy do powrotu do gry jest Bartosz Fraszko. Formą przeciwko drużynie spod szyldu EC Będzin błyszczał także atak Bepierszcz-Anderson-Kallionkieli, a najlepiej to widać po dorobku polskiego skrzydłowego, który zdobył 2 gole i zanotował 4 asysty. Jedynymi zawodnikami, którzy są jeszcze bez punktu w fazie play-off są Norberg, Jalonen, Smal i Jakub Hofman, jednak tylko pierwsza dwójka zagrała we wszystkich 4 meczach, a szczególnie Szwed wypełniał swoją rolę na lodzie w inny sposób. W poszukiwaniu rezerw można spojrzeć na Christiana Mroczkowskiego – Kanadyjczyk z polskim obywatelstwem na razie miał udział przy tylko jednym golu, którego był strzelcem. Tak jak Lundin, tak i Murray włączył już ,,tryb play-off” – bronił z kapitalną skutecznością wynoszącą 95,8%.
Pierwszy raz po reaktywacji sekcji hokeja w Katowicach z Unią w fazie play-off spotkaliśmy się w sezonie 2018/2019. Katowiczanie wygrali sezon zasadniczy, Unia zajęła 8. miejsce… a tymczasem po 5 meczach Unia prowadziła w serii 3:2. GieKSa wygrała jednak zarówno mecz nr 6, jak i 7. Ponownie spotkaliśmy się 2 lata później, tym razem jednak było to starcie drużyn nr 4 i 5. Po tym, jak w pierwszym meczu Unia rozbiła nas w Satelicie 8:0, w drugim meczu to my triumfowaliśmy 5:0. Po pierwszym spotkaniu w Oświęcimiu znów na prowadzenie wyszła Unia, ale potem GKS wygrał 3 mecze z rzędu. Ostatnie dwie batalie z oświęcimianami były już o najwyższy cel – najpierw w sezonie 2021/2022 zdobyliśmy pierwsze od lat mistrzostwo Polski po zaledwie 4-meczowej serii, a co wydarzyło się przed rokiem zapewne wszyscy dobrze pamiętamy – po 7-meczowej bitwie złotego gola na wagę złotego medalu zdobył w Satelicie Kaleinikovas.
W bieżącym sezonie nieco lepiej w starciach katowicko-oświęcimskich wypadła Unia. Zaczęliśmy od porażki 3:4 w Oświęcimiu, a gole strzelali dwukrotnie Fraszko i raz Sokay dla GieKSy, oraz Ackered, Galant, Vertanen i Holm dla gospodarzy. W drugiej rundzie dokonaliśmy udanego rewanżu i wygraliśmy 3:1. Znów dublet ustrzelił Fraszko, jednego gola dorzucił Mroczkowski, a jedyne trafienie dla gości było autorstwa Dziubińskiego. Drugi wyjazd do Oświęcimia to najwyższe zwycięstwo w tej parze i padło ono łupem GieKSy – wygraliśmy aż 5:1. Tym razem dwa gole zdobył Pasiut, choć Fraszko także znów się wpisał na listę strzelców, a pozostałe dwa gole dla GKS-u zdobyli Wronka i Kalionkieli, zaś honorowego gola dla gospodarzy zdobył Olsson-Trkulja. W czwartej rundzie przegraliśmy 1:2 po dogrywce. Dla GieKSy strzelił – a jakże by inaczej – Fraszko, zaś dla Unii Karjalainen, a złotego gola zdobył Ahopelto. W ostatnim naszym starciu także padł wynik 2:1 dla Unii, ale bez dogrywki. Strzelcami byli Ahopelto, Holm i Wronka.
10.03.2025 (poniedziałek, 18:30) GKS Katowice – Re-Plast Unia Oświęcim – mecz nr 1 półfinału fazy play-off
11.03.2025 (wtorek, 18:30) GKS Katowice – Re-Plast Unia Oświęcim – mecz nr 2 półfinału fazy play-off
Dziś o 14:00 w szwajcarskim Nyonie odbędzie się losowanie drugiej rundy kwalifikacyjnej Ligi Konferencji. Własnie poznaliśmy sześciu potencjalnych rywali GKS Katowice.
GieKSa została przydzielona do grupy 5, w której jest rozstawiona. Na tym etapie wylosować możemy jeden z poniższych klubów: FK Panevėžys (Litwa), przegranego z pary pierwszej rundy kwalifikacyjnej Ligi Europy HNK Hajduk Split (Chorwacja) – MŠK Žilina (Słowacja), ŁNZ Cherkasy (Ukraina), Zimbru Kiszyniów (Mołdawia) lub Auda Ķekava (Łotwa).
ŁNZ Czeraksy swoje mecze ma rozgrywać na stadionie Wisły Płock.
Mecze drugiej rundy kwalifikacyjnej zostaną rozegrane w czwartki – 23 i 30 lipca.
GKS Katowice w II rundzie eliminacji Ligi Konferencji trafił na przegranego z pary I rundy eliminacji Ligi Europy – Hajduk Split/MSK Żilina.
Mecze tej rundy odbędą się 23 i 30 lipca.
Pierwsze spotkanie GieKSa rozegra na wyjeździe.
W zakończonym sezonie Hajduk zajął drugie miejsce w lidze chorwackiej z dorobkiem 68 punktów w 36 meczach, na który złożyło się 20 zwycięstw, 8 remisów i 8 porażek (bramki: 61-36)
MSK Żilina natomiast zajęła w lidze słowackiej miejsce czwarte, zdobywając 52 punkty w 32 meczach – 15 zwycięstw, 7 remisów i 10 porażek (bramki: 59-41). Zespół zdobył również Puchar Słowacji w finale pokonując Koszyce 3:1.
No i panie, dwie kolejki Mundialu za nami, a nawet i kawałek trzeciej. Oczy całego świata zwrócone są na Amerykę, gdzie rywalizują ci najlepsi, średni, słabi i beznadziejny. Brylują jak na razie największe gwiazdy światowego futbolu. Mbappe, Haaland, Kane (w pierwszym meczu), Vini. Oni pokazują, że naprawdę są najlepsi. Dowożą. I zapowiadają już od początku, że te mistrzostwa będą ich. Nawet ten nieszczęsny Cristiano po pierwszym bardzo słabym meczu, w drugim już swojego gola strzelił i zagrał bardzo dobrze. Świetnie spisuje się Francja, Argentyna czy Norwegia. Naprawdę dają radę Niemcy z Denisem Undavem. Rzeczona Portugalia i Hiszpania po wtopach w pierwszych spotkaniach dały dalej pokaz siły. Świetnie spisuje się Japonia, która naprawdę może zajść daleko.
Nie brakuje też wielkich rozczarowań. Na przykład zawsze niegroźny Urugwaj, takim jest i tym razem. Od kilku dekad to przerost formy nad treścią, podobnie jak postać Marcelo Bielsy, który chyba zjada swój własny ogon. Miał podymić Ekwador, ale tak naprawdę już dziś z hukiem może zakończyć się jego przygoda, chyba że sprawią sensację z Niemcami. Skompromitowali się Czesi. Dała ciała Korea, która czeka na rozstrzygnięcia innych grup i dozę szczęścia.
Odrodziło się niespodziewanie RPA, które przecież grało fatalnie w pierwszych dwóch meczach, a z Koreą właśnie zaprezentowali się z bardzo dobrej strony i nie z trzeciego, a z drugiego miejsca awansowali do dalszych gier. Mamy też te maskotki, ale jak się okazuje nie jako dostarczycieli punktów. Curaçao potrafiło zdobyć punkt z Ekwadorem, ale furorę zrobiła Republika Zielonego Przylądka, która zremisowała z dwoma byłymi mistrzami świata, w tym z Urugwajem po naprawdę spektakularnej grze. Mamy Ghanę, która co prawda gra lekki antyfutbol, ale cztery punkty już zainkasowała.
„Nasi” z ekstraklasy nie notują dobrego turnieju. Amir Al-Ammari i Hussein Ali zaliczyli solidne wtopy. Paulsen z Lechii nie grał, ale jego Nowa Zelandia też jest na wylocie z turnieju, choć sprawiła niespodziankę remisem z Iranem. Kapuadi cieszył się z remisu z ekipą CR7, ale z Kolumbią jego DR Konga zagrało beznamiętnie i przegrało. Samed Bażdar za to zaliczył kawałek meczu z Kanadą, a jego Bośnia awansowała do fazy pucharowej. Cały czas żałuję, że kontuzję odniósł Ali i nie wspomaga Iranu, a przecież w takim meczu jak z Belgią i grze w przewadze byłby jak znalazł dla tej zmagającej się z wieloma przeciwnościami reprezentacji.
To wszystko dzieje się dobrych kilka tysięcy kilometrów stąd. Kilkaset kilometrów od Katowic natomiast mają miejsce również wydarzenia bardzo ważne. GKS Katowice przebywa obecnie na zgrupowaniu w Opalenicy i dzisiaj właśnie rozegrał swój pierwszy mecz sparingowy.
Przyznam szczerze, że coś mało mi tej piłki najwidoczniej. Na ten moment obejrzałem wszystkie mecze Mundialu. Łatwe to nie jest, zwłaszcza jeśli chodzi o pojedynki o piątej czy szóstej rano. Nieraz oko leciało. Nieraz zaczynało mi się coś śnić niemal mając otwarte oczy. Ich zamknięcie na kilka sekund to było potężne ryzyko przeoczenia. Ale wytrwałem. I oby udało się dociągnąć to do końca, bo Mundial to wyjątkowa impreza.
No ale ileż można czekać do wieczora, do kolejnych meczów. Akurat sobie buszowałem po YouTubie i zobaczyłem, że zaraz zaczyna się transmisja LIVE ze sparingu ze Świtem Szczecin. Idealnie. W końcu będzie można pooglądać piłeczkę w jeszcze lepszym wydaniu niż ta od Infantino.
I jak się okazało, niekoniecznie jest to żart. Oglądanie tego meczu kontrolnego to była istna przyjemność. Polot, z jakim grała GieKSa, ten luz, ten ciąg na bramkę był naprawdę imponujący. Raz po raz nasz zespół stwarzał sobie sytuacje i zamieniał je na gole. Ale jakie to były bramki, jakaż to była uroda! Bartek Wolski zabawił się w Bartka Wolskiego i w swoim stylu zdobył gola z 16 metrów. Borja to nie wiem czy specjalnie tak podbijał czy co, ale wyszedł bardzo efektowny lob. Wykończenie Ilji w sytuacji sam na sam też było godne najlepszych napastników. Zresztą Ilja ustrzelił hat-tricka i to bardzo cieszy. Niech chłopak nabiera tej pewności właśnie w finalizacji, bo to co często było widać na wiosnę – to że szukał idealnej pozycji do uderzenia, podczas gdy można to było robić wcześniej. Każdy gol – nawet w sparingu – ma dawać zawodnikowi pewność i przekonanie, że po prostu trzeba próbować, a trafienia przyjdą. Cały ten sparing wyglądał jak zabawa z piłką radosnych ludzi.
Wiadomo, że to tylko sparing i jak mawiał klasyk, do wyników sparingów nie ma co przykładać wagi. Choć mam jednak wrażenie, że to twierdzenie ma swoją jedną stronę „bardziej”. Mianowicie taką, że słabe wyniki w sparingach nie przekładają się później na ewentualną słabą grę w lidze (choć przecież czasem się przekładają). Ale myślę jednak, że dobra postawa i wyniki w sparingach mogą bardzo mocno podziałać pozytywnie – przede wszystkim w kwestii psychologicznej.
Nie zapominajmy, że przychodzą do nas nowi zawodnicy. I jeśli taki rzeczony Bartek Wolski w swoim debiucie wygrywa 7:0 i strzela gola, to przecież może sobie pomyśleć „kurde, ale fajnie trafiłem”, podjarać się i może być z tego wielki pożytek. A Pau Resta podpisał dziś kontrakt i dokładnie to samo. Chodzi o to, żeby te tryby się naoliwiały, a mechanizmy nakręcały. O to ma też zadbać Dawid Szwarga, który nieoczekiwanie wzmocnił sztab szkoleniowy. Witamy z powrotem!
Zgrupowanie, Opalenica, był Klimczok, jest dobra atmosfera. Na razie idzie bardzo dobrze. Jeszcze Olek Paluszek się wyleczył i jest na obozie. Nie ma co oczywiście popadać w euforię, ale warunki początkowe nadchodzącego sezonu wyglądają bardzo dobrze. Jeszcze mamy w perspektywie te puchary i Żilinę lub Hajduka. I inaugurację ligi w Krakowie. Z każdym tygodniem, z każdym dniem będziemy się nakręcać coraz bardziej.
Cieszy to, że trener mówi, że nie chcą poprzestać na jednej rundzie. Cieszy to, że mówi, że lepiej grać co trzy dni, a nie co tydzień. Widać, że nie używa i nie chce używać żadnych wymówek, tylko po pierwsze – ciężko pracować, ale kurde – no nie da się nie odczuć, że jest podjarany, jak i my jesteśmy. GieKSa to przygoda, teraz kolorowa, choć przez wiele lat była szara, bura i ponura. Teraz jest pięknie.
Czekamy więc, co przyniosą następne dni, będziemy obserwować relacje z obozu, kolejne doniesienia o ewentualnie jeszcze jakichś wzmocnieniach, no i następne sparingi. Do pierwszego meczu pozostaje już niespełna miesiąc. Zleci. A 9 i 16 lipca zasiądziemy – kto wie może przed streamami – i będziemy z wypiekami na twarzy obserwować poczynania Słowaków z Chorwatami. I patrzeć na tych, którzy są… słabsi.
PS Myśleliście, że o czymś zapomniałem? Nie ma tak dobrze. Leo Messi to absolutny Bóg Futbolu. Wspomniany na początku felietonu panteon gwiazd to jedno. Ale osobny jest Leo. Przyjechać na Mundial, mając już na koncie tytuł Mistrza Świata i w wieku 39 lat strzelić pięć bramek w dwóch meczach? Do tego są to wszystkie bramki zespołu. To się wymyka ze wszystkiego. Leo naprawdę przekracza coraz to kolejne limity i zdrowy rozsądek. Teraz to można zastanawiać się, czy nie pobije niemożliwego do pobicia rekordu, czyli 13 bramek Just’a Fontaine’a w jednym turnieju. Droga do tego daleka, ale zrobił taki początek, że w ogóle można to rozpatrywać. Także do boju Leo. Vamos!
Najnowsze komentarze