Piłka nożna
Waleczna Stal na Bukowej!
W ramach dwudziestej szóstej kolejki rozgrywek Nice I Ligi GieKSa rozegra mecz z drużyną Stali Mielec. Spotkanie rozpocznie się w sobotę 14 kwietnia 2018 roku o godzinie 17:45, na stadionie przy ulicy Bukowej w Katowicach.
Bezpośrednią transmisję z tego spotkania przeprowadzi kanał Polsat Sport.
Drużyna piłkarska Stali, która w ubiegłym sezonie awansowała do I ligi (ostatecznie zajęła dziesiątą pozycję) w trwających rozgrywkach radzi sobie bardzo dobrze, licząc się w walce o miejsca premiowane awansem. Po dwudziestu czterech spotkaniach Stal zajmuje szóste miejsce w tabeli (o jedno miejsce niżej od GieKSy) z trzydziestoma dziewięcioma punktami. Sobotnie zwycięstwo w meczu rozgrywanym w Katowicach może, przy korzystnym układzie wyników dla mielczan w innych meczach, spowodować, że FKS zamelduje się nawet na drugiej pozycji!
W dotychczas rozegranych spotkaniach piłkarze z Mielca nieco lepiej spisują się na swoim boisku, gdzie zdobyli dwadzieścia jeden punktów, na wyjazdach o trzy mniej – osiemnaście.
Wyniki Stali w meczach wyjazdowych przedstawia poniższa tabela:
W meczach wyjazdowych, w których piłkarze Stali strzelili jako pierwsi bramkę – wygrywali spotkanie. Ostatnia wyjazdowa porażka miała miejsce w Suwałkach w dwunastej kolejce, na początku października ubiegłego roku.
Na wiosnę Stal zdołała rozegrać pięć spotkań, kończąc meczem w Katowicach „maraton piłkarski”. W tych spotkaniach piłkarze z Mielca wygrali dwa spotkania: z Górnikiem (1:0) i Pogonią (2:1), również dwa zremisowali: z Puszczą (0:0) i Miedzią (1:1) oraz jedno przegrali: z Rakowem (2:3).
W pierwszym wiosennym wyjazdowym spotkaniu FKS wygrał w Siedlcach, z dzielnie walczącą o utrzymanie Pogonią. O pierwszej połowie można napisać, że się odbyła, składne akcje z obu stron można było policzyć na palcach jednej ręki. Druga połowa była lepsza, w której przewagę posiadali piłkarze z Mielca. Po tym zwycięstwie Stal zameldowała się na drugim miejscu w tabeli…
Dwa tygodnie później Stal pojechała do Niepołomic, gdzie po emocjonującym meczu padł remis. Więcej z gry mieli gospodarze, a bardzo dobre do strzelenia zwycięskiej bramki zmarnowali w ostatnich minutach gry piłkarze Puszczy: Mikołajczyk i Ryndak.
Po meczu trener Stali Zbigniew Smółka był zadowolony z remisu, w następujących słowach mówił o meczu:
– Ja uważam, że jest to cenny remis, bo pewnych walorów nie można tutaj było pokazać.
– Cieszę się, że mecz skończył się na zero z tyłu, bo zawodnicy kreatywni w ofensywie nie mogli pokazać tego, co byśmy chcieli.
– Oba zespoły wykazały się walką, determinacją, myślę, że remis jest zasłużony. Choć w jednej sytuacji było pod naszą bramką bardzo gorąco.
Generalnym sprawdzianem przed meczem w Katowicach było wczorajsze spotkanie Stali (u siebie) z liderującą Miedzią. W pierwszej połowie lekką przewagę miała Miedź co udokumentowała strzeleniem bramki (Forsell). W drugiej części gry Stal podkręciła tempo, stwarzając sobie kilka dobrych sytuacji do strzelenia gola. W ostatnich dwóch kwadransach meczu trwało prawdziwe oblężenie bramki gości. Stal zdobyła najpierw jednego gol, ale nie został uznany przez sędziego. W ostatniej minucie spotkania gospodarze dopięli swego: po akcji Janoty, przypomniał o sobie Jakub Arak, wyrównując. Stal zagrała bardzo walecznie, dążąc do zdobycia przynajmniej jednego punktu.
Smółka na konferencji po meczu komplementował swoją drużynę:
– Ja dziś chciałbym oddać bardzo duży szacunek dla moich piłkarzy: za serce zaangażowanie i wolę walki. Z tego co naliczyłem, to stworzyliśmy sobie pięć sytuacji stuprocentowych.
– Zdawaliśmy sobie sprawę, że gramy z bardzo dobrym zespołem, ale my też sroce spod ogona nie wypadliśmy i dziś to udowodniliśmy .
– Pokazaliśmy, że trzeba w nas wierzyć, że się rozwijamy i będziemy grali coraz lepiej.
W drużynie Stali najwięcej bramek dla swojej drużyny strzelił pochodzący ze Słowenii Dejan Đermanović, następnie Maksymilian Banaszewski – cztery. Na trzecim miejscu, z trzema strzelonymi golami, jest dwóch piłkarzy: Mateusz Gancarczyk (brat Janusza, swego czasu grającego w GieKSie) oraz Michał Janota.
W trakcie meczu warto zwrócić uwagę na posiadającego duży potencjał piłkarski „wiecznie” wypożyczonego z Legii Jakuba Araka, 18-letniego bramkarza Radosława Majeckiego (bramkarz młodzieżowej drużyny narodowej) czy mającego najwięcej występów (270 meczy) w ekstraklasie z wszystkich piłkarzy Stali – obrońcę Rafała Grodzickiego (kojarzonego przede wszystkim z Ruchem).
W kadrze FKSu znajduje się były piłkarz GKSu – Dominik Sadzawicki. Nie wiadomo czy zobaczymy Dominika w Katowicach – w meczu z Miedzią nie znalazł się na liście rezerwowych…
W drużynie Stali nikt nie pauzuje za nadmiar żółtych kartek – w poprzednim meczu wrócił do gry, po kilku miesięcznej kontuzji Łukasz Wroński.
Dziś o 14:00 w szwajcarskim Nyonie odbędzie się losowanie drugiej rundy kwalifikacyjnej Ligi Konferencji. Własnie poznaliśmy sześciu potencjalnych rywali GKS Katowice.
GieKSa została przydzielona do grupy 5, w której jest rozstawiona. Na tym etapie wylosować możemy jeden z poniższych klubów: FK Panevėžys (Litwa), przegranego z pary pierwszej rundy kwalifikacyjnej Ligi Europy HNK Hajduk Split (Chorwacja) – MŠK Žilina (Słowacja), ŁNZ Cherkasy (Ukraina), Zimbru Kiszyniów (Mołdawia) lub Auda Ķekava (Łotwa).
ŁNZ Czeraksy swoje mecze ma rozgrywać na stadionie Wisły Płock.
Mecze drugiej rundy kwalifikacyjnej zostaną rozegrane w czwartki – 23 i 30 lipca.
GKS Katowice w II rundzie eliminacji Ligi Konferencji trafił na przegranego z pary I rundy eliminacji Ligi Europy – Hajduk Split/MSK Żilina.
Mecze tej rundy odbędą się 23 i 30 lipca.
Pierwsze spotkanie GieKSa rozegra na wyjeździe.
W zakończonym sezonie Hajduk zajął drugie miejsce w lidze chorwackiej z dorobkiem 68 punktów w 36 meczach, na który złożyło się 20 zwycięstw, 8 remisów i 8 porażek (bramki: 61-36)
MSK Żilina natomiast zajęła w lidze słowackiej miejsce czwarte, zdobywając 52 punkty w 32 meczach – 15 zwycięstw, 7 remisów i 10 porażek (bramki: 59-41). Zespół zdobył również Puchar Słowacji w finale pokonując Koszyce 3:1.
No i panie, dwie kolejki Mundialu za nami, a nawet i kawałek trzeciej. Oczy całego świata zwrócone są na Amerykę, gdzie rywalizują ci najlepsi, średni, słabi i beznadziejny. Brylują jak na razie największe gwiazdy światowego futbolu. Mbappe, Haaland, Kane (w pierwszym meczu), Vini. Oni pokazują, że naprawdę są najlepsi. Dowożą. I zapowiadają już od początku, że te mistrzostwa będą ich. Nawet ten nieszczęsny Cristiano po pierwszym bardzo słabym meczu, w drugim już swojego gola strzelił i zagrał bardzo dobrze. Świetnie spisuje się Francja, Argentyna czy Norwegia. Naprawdę dają radę Niemcy z Denisem Undavem. Rzeczona Portugalia i Hiszpania po wtopach w pierwszych spotkaniach dały dalej pokaz siły. Świetnie spisuje się Japonia, która naprawdę może zajść daleko.
Nie brakuje też wielkich rozczarowań. Na przykład zawsze niegroźny Urugwaj, takim jest i tym razem. Od kilku dekad to przerost formy nad treścią, podobnie jak postać Marcelo Bielsy, który chyba zjada swój własny ogon. Miał podymić Ekwador, ale tak naprawdę już dziś z hukiem może zakończyć się jego przygoda, chyba że sprawią sensację z Niemcami. Skompromitowali się Czesi. Dała ciała Korea, która czeka na rozstrzygnięcia innych grup i dozę szczęścia.
Odrodziło się niespodziewanie RPA, które przecież grało fatalnie w pierwszych dwóch meczach, a z Koreą właśnie zaprezentowali się z bardzo dobrej strony i nie z trzeciego, a z drugiego miejsca awansowali do dalszych gier. Mamy też te maskotki, ale jak się okazuje nie jako dostarczycieli punktów. Curaçao potrafiło zdobyć punkt z Ekwadorem, ale furorę zrobiła Republika Zielonego Przylądka, która zremisowała z dwoma byłymi mistrzami świata, w tym z Urugwajem po naprawdę spektakularnej grze. Mamy Ghanę, która co prawda gra lekki antyfutbol, ale cztery punkty już zainkasowała.
„Nasi” z ekstraklasy nie notują dobrego turnieju. Amir Al-Ammari i Hussein Ali zaliczyli solidne wtopy. Paulsen z Lechii nie grał, ale jego Nowa Zelandia też jest na wylocie z turnieju, choć sprawiła niespodziankę remisem z Iranem. Kapuadi cieszył się z remisu z ekipą CR7, ale z Kolumbią jego DR Konga zagrało beznamiętnie i przegrało. Samed Bażdar za to zaliczył kawałek meczu z Kanadą, a jego Bośnia awansowała do fazy pucharowej. Cały czas żałuję, że kontuzję odniósł Ali i nie wspomaga Iranu, a przecież w takim meczu jak z Belgią i grze w przewadze byłby jak znalazł dla tej zmagającej się z wieloma przeciwnościami reprezentacji.
To wszystko dzieje się dobrych kilka tysięcy kilometrów stąd. Kilkaset kilometrów od Katowic natomiast mają miejsce również wydarzenia bardzo ważne. GKS Katowice przebywa obecnie na zgrupowaniu w Opalenicy i dzisiaj właśnie rozegrał swój pierwszy mecz sparingowy.
Przyznam szczerze, że coś mało mi tej piłki najwidoczniej. Na ten moment obejrzałem wszystkie mecze Mundialu. Łatwe to nie jest, zwłaszcza jeśli chodzi o pojedynki o piątej czy szóstej rano. Nieraz oko leciało. Nieraz zaczynało mi się coś śnić niemal mając otwarte oczy. Ich zamknięcie na kilka sekund to było potężne ryzyko przeoczenia. Ale wytrwałem. I oby udało się dociągnąć to do końca, bo Mundial to wyjątkowa impreza.
No ale ileż można czekać do wieczora, do kolejnych meczów. Akurat sobie buszowałem po YouTubie i zobaczyłem, że zaraz zaczyna się transmisja LIVE ze sparingu ze Świtem Szczecin. Idealnie. W końcu będzie można pooglądać piłeczkę w jeszcze lepszym wydaniu niż ta od Infantino.
I jak się okazało, niekoniecznie jest to żart. Oglądanie tego meczu kontrolnego to była istna przyjemność. Polot, z jakim grała GieKSa, ten luz, ten ciąg na bramkę był naprawdę imponujący. Raz po raz nasz zespół stwarzał sobie sytuacje i zamieniał je na gole. Ale jakie to były bramki, jakaż to była uroda! Bartek Wolski zabawił się w Bartka Wolskiego i w swoim stylu zdobył gola z 16 metrów. Borja to nie wiem czy specjalnie tak podbijał czy co, ale wyszedł bardzo efektowny lob. Wykończenie Ilji w sytuacji sam na sam też było godne najlepszych napastników. Zresztą Ilja ustrzelił hat-tricka i to bardzo cieszy. Niech chłopak nabiera tej pewności właśnie w finalizacji, bo to co często było widać na wiosnę – to że szukał idealnej pozycji do uderzenia, podczas gdy można to było robić wcześniej. Każdy gol – nawet w sparingu – ma dawać zawodnikowi pewność i przekonanie, że po prostu trzeba próbować, a trafienia przyjdą. Cały ten sparing wyglądał jak zabawa z piłką radosnych ludzi.
Wiadomo, że to tylko sparing i jak mawiał klasyk, do wyników sparingów nie ma co przykładać wagi. Choć mam jednak wrażenie, że to twierdzenie ma swoją jedną stronę „bardziej”. Mianowicie taką, że słabe wyniki w sparingach nie przekładają się później na ewentualną słabą grę w lidze (choć przecież czasem się przekładają). Ale myślę jednak, że dobra postawa i wyniki w sparingach mogą bardzo mocno podziałać pozytywnie – przede wszystkim w kwestii psychologicznej.
Nie zapominajmy, że przychodzą do nas nowi zawodnicy. I jeśli taki rzeczony Bartek Wolski w swoim debiucie wygrywa 7:0 i strzela gola, to przecież może sobie pomyśleć „kurde, ale fajnie trafiłem”, podjarać się i może być z tego wielki pożytek. A Pau Resta podpisał dziś kontrakt i dokładnie to samo. Chodzi o to, żeby te tryby się naoliwiały, a mechanizmy nakręcały. O to ma też zadbać Dawid Szwarga, który nieoczekiwanie wzmocnił sztab szkoleniowy. Witamy z powrotem!
Zgrupowanie, Opalenica, był Klimczok, jest dobra atmosfera. Na razie idzie bardzo dobrze. Jeszcze Olek Paluszek się wyleczył i jest na obozie. Nie ma co oczywiście popadać w euforię, ale warunki początkowe nadchodzącego sezonu wyglądają bardzo dobrze. Jeszcze mamy w perspektywie te puchary i Żilinę lub Hajduka. I inaugurację ligi w Krakowie. Z każdym tygodniem, z każdym dniem będziemy się nakręcać coraz bardziej.
Cieszy to, że trener mówi, że nie chcą poprzestać na jednej rundzie. Cieszy to, że mówi, że lepiej grać co trzy dni, a nie co tydzień. Widać, że nie używa i nie chce używać żadnych wymówek, tylko po pierwsze – ciężko pracować, ale kurde – no nie da się nie odczuć, że jest podjarany, jak i my jesteśmy. GieKSa to przygoda, teraz kolorowa, choć przez wiele lat była szara, bura i ponura. Teraz jest pięknie.
Czekamy więc, co przyniosą następne dni, będziemy obserwować relacje z obozu, kolejne doniesienia o ewentualnie jeszcze jakichś wzmocnieniach, no i następne sparingi. Do pierwszego meczu pozostaje już niespełna miesiąc. Zleci. A 9 i 16 lipca zasiądziemy – kto wie może przed streamami – i będziemy z wypiekami na twarzy obserwować poczynania Słowaków z Chorwatami. I patrzeć na tych, którzy są… słabsi.
PS Myśleliście, że o czymś zapomniałem? Nie ma tak dobrze. Leo Messi to absolutny Bóg Futbolu. Wspomniany na początku felietonu panteon gwiazd to jedno. Ale osobny jest Leo. Przyjechać na Mundial, mając już na koncie tytuł Mistrza Świata i w wieku 39 lat strzelić pięć bramek w dwóch meczach? Do tego są to wszystkie bramki zespołu. To się wymyka ze wszystkiego. Leo naprawdę przekracza coraz to kolejne limity i zdrowy rozsądek. Teraz to można zastanawiać się, czy nie pobije niemożliwego do pobicia rekordu, czyli 13 bramek Just’a Fontaine’a w jednym turnieju. Droga do tego daleka, ale zrobił taki początek, że w ogóle można to rozpatrywać. Także do boju Leo. Vamos!
Najnowsze komentarze