Hokej Klub Piłka nożna Piłka nożna kobiet Prasówka Siatkówka
Tygodniowy przegląd mediów: GKS wygrał bez straty seta
Zapraszamy do przeczytania doniesień mass mediów z ostatniego tygodnia, które obejmują dotyczące sekcji piłki nożnej, siatkówki oraz hokeja GieKSy. Prezentujemy, naszym zdaniem, najciekawsze z nich.
Klub opublikował raport finansowy za III kwartał 2022 roku. Ze względu na przerwę reprezentacyjną Ekstraliga miała przerwę w rozgrywkach. Najbliższe spotkanie nasza drużyna rozegra w sobotę 19 listopada z Medykiem Konin. Spotkanie rozpocznie się o godzinie 13:00 na stadionie przy Bukowej. Będzie to ostatnie spotkanie tej rundy. Anna Konkol, ze względu na kontuzję będzie pauzować dłuższy czas. W ostatnim tegorocznym spotkaniu ligowym piłkarze przegrali z liderem rozgrywek ŁKS-em Łódź 1:5 (0:4). Prasówkę po tym meczu znajdziecie TUTAJ.
W ubiegłym tygodniu drużyna siatkarzy rozegrała jedno spotkanie wygrywając z Cuprum Lubin 3:0. W bieżącym tygodniu zespół zagra dwa mecze: w poniedziałek 14 listopada (początek o 20:30) z BBTS Bielsko-Biała oraz w sobotę 19 listopada (początek również o 20:30) ze Skrą Bełchatów. Pierwsze ze spotkania siatkarze zagrają na wyjeździe, drugie w Katowicach.
Hokeiści wracają na lód: w rozpoczętym tygodniu drużyna rozgra trzy spotkania: we wtorek (15.11, godz. 18:30) z Unią Oświęcim, następnie w piątek (18.11, godz. 18:00) z JKH GKS-em Jastrzębie oraz w niedzielę (20.11, godz. 17:00) z GKS-em Tychy. Spotkania z Unią i Tychami zostaną rozegrane w Katowicach, z JKH w Jastrzębiu.
KLUB
dziennikzachodni.pl – GKS Katowice: Raport finansowy klubu. Pieniądze za hokejową Ligę Mistrzów zwróci GieKSie miasto
W opublikowanym przez GKS Katowice raporcie finansowym za III kwartał 2022 znalazła się między innymi ciekawa informacja o kolejnym dokapitalizowaniu klubu przez miasto. Same wyniki też są zaskakujące: GieKSa wyszła na plus, ale według szacunków cały rok zakończy w okolicach zera.
Według raportu finansowego za III kwartał 2022 roku zysk netto GKS Katowice wyniósł 4.894.768,96 zł. To wynik, który w praktyce otwiera przed klubem możliwość zamknięcia roku kalendarzowego w okolicach zera. Taki wynik jest zresztą celem GKS-u, którego łączna strata z lat ubiegłych przekracza 74 miliony złotych.
2022 rok przyniósł niezły wynik sportowy, wszystkie sekcje zanotowały progres. Największy sukces – mistrzostwo Polski hokeistów – wiązał się jednak też ze sporymi kosztami. Część z nich ma zostać zwrócona do kasy klubu w formie dokapitalizowania z kasy miasta.
Udział w Hokejowej Lidze Mistrzów związany był z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów organizacji meczów domowych oraz transportu na spotkania wyjazdowe. W związku z tym Zarząd wystąpił do Rady Nadzorczej z wnioskiem o aktualizację budżetu Spółki, uwzględniającą koszty i przychody wynikające z gry w CHL. Wniosek ten został pozytywnie zaopiniowany, a jego bezpośrednią konsekwencją było wszczęcie procedury podwyższenia kapitału Spółki o kwotę 2.500.000 zł. Zaproszenie do objęcia akcji serii AC skierowane zostało do akcjonariusza większościowego, Gminy Katowice. Proces ten nie został zakończony, jego zamknięcie przewidywane jest w połowie listopada 2022 r.
Według pierwotnych założeń pieniądze te miały trafić do klubu z rządowego Programu Wsparcia Mistrzów dla zespołów uczestniczących w rozgrywkach pucharowych w piłce nożnej, koszykówce, piłce ręcznej, siatkówce i w hokeju. Opóźnienia proceduralne sprawiły, że w hokeju, który rozgrywki już zakończył, uzyskanie tych pieniędzy okazało się niemożliwe. Stąd też wyciągnięcie ręki w kierunku miasta.
Nad klubem ciąży też sprawa z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z wyrokiem ZUS naliczył klubowi 3.335.613,75 zł zaległych zobowiązań plus 600.000 odsetek. Jest to efekt kontrolę składek Fundacji „Sportowe Katowice” za okres od stycznia 2014 r. do października 2019 r. kontrolerzy stwierdzili w przypadku 49 zleceniobiorców, będących jednocześnie pracownikami Fundacji „Sportowe Katowice” , rozdzielenie wykonywanej pracy na dwie różne umowy, tj. umowę o pracę i umowę zlecenie, co – zdaniem ZUS – umożliwiło uzyskiwanie korzyści związanych z obniżeniem kosztów prowadzenia działalności w postaci zminimalizowania obowiązku składkowego.
Postępowanie odwoławcze trwa, ale niewiele wskazuje, by GKS zdołał je wygrać. Znalazło to odbicie w raporcie:
W związku z niekorzystnymi dla Spółki rozstrzygnięciami Sądu Okręgowego w ramach toczącego się postępowania dotyczącego składek na ubezpieczenia społeczne, Spółka analizuje dostępne opcje strategiczne w kontekście utworzonych na ten cel rezerw oraz minimalizowania niekorzystnych skutków finansowych zapadających wyroków. W oparciu o prawomocne wyroki dokonana została, częściowo przez ZUS a częściowo przez Spółkę korekta deklaracji ZUS, w oparciu o która wyliczona zostanie kwota do zapłaty przez Spółkę.
Rezerwy na zobowiązania wynoszą, według raportu, 4.285.613,75 zł. Zostały one jednak „przepisane” z poprzedniego roku i nie są de facto rezerwą finansową (gotówkową), a jedynie bilansową.
Uwagę zwracają zobowiązania związane z wynagrodzeniami. W tej rubryce widnieje kwota 262.112,52 (wobec 5.350,83 zł na koniec roku 2021).
W klubie, w którym udziały miasta wynoszą 87,01 procent zatrudnionych jest szesnaście osób.
PIŁKA NOŻNA
kobiecyfutbol.pl – Dłuższa przerwa obrończyni GKS-u Katowice z powodu kontuzji
Anna Konkol, która podczas spotkania 10.kolejki Ekstraligi opuściła plac gry w 32.minucie z powodu kontuzji będzie pauzowała przez kilka tygodni.
20-letnia zawodniczka przeszła szczegółowe badania, które wykazały uszkodzenie więzadła oraz łąkotki w prawym kolanie. Występująca na pozycji obrończyni zawodniczka wystąpiła dotychczas we wszystkich dziesięciu spotkaniach zespołu GKS Katowice.
Konkol na pewno nie zagra w kończącym rundę spotkaniu przeciwko Medykowi Konin. Zespół GKS-u jest liderem tabeli z taką samą liczbą punktów jak UKS SMS Łódź.
sportdziennik.com – Rafał Górak: Musimy wiedzieć, dlaczego wygrywamy
Rozmowa z Rafałem Górakiem, trenerem GKS-u Katowice.
W sobotę zanotowaliście najwyższe w sezonie zwycięstwo, pokonując Chojniczankę 3:0. Czy było wyzwaniem podnieść szybko zespół po derbowej porażce 0:1 w Chorzowie?
Rafał GÓRAK: – Było trudno. Może wręcz byłoby łatwiej, gdybyśmy zostali w Chorzowie rozniesieni. Wszyscy wróciliśmy do Katowic w poczuciu, że nie powinniśmy przegrać, bo tak wynikało z boiska. Mocna analiza wskazała, że w większości meczu byliśmy zespołem lepszym. Trzeba było przekazać to zawodnikom. Zawsze tego chciałem i do tego będę dążył, by drużyna wiedziała, dlaczego przegrała i dlaczego wygrała. Szatnia była mocno zmotywowana przed meczem z Chojniczanką, ale chciejstwo na siłę czasem bywa niebezpieczne. Chodzi o cierpliwość, zachowanie pewnych ram, gry zgodnie z duchem, w jakim pracujemy. Jestem bardzo zadowolony, że drużyna uniosła tę porażkę w Chorzowie, przyjęła ją godnie, po sportowemu. Czas na to, by się zrewanżować, kiedyś nadejdzie.
Mówił pan na początku sezonu, nawiązując do bojkotu, że „miejsce kibiców jest na trybunach”. Czy skomentuje pan brak kibiców GieKSy w Chorzowie, których wsparcie na pewno by się przydało?
Rafał GÓRAK: – Ale czy ja w ogóle powinienem komentować takie rzeczy? Powiedziałem w dobrej wierze, że miejsce kibiców jest na trybunach, a potem przeczytałem o sobie, że nie mam pojęcia, co się dzieje. Nie będę nikogo uszczęśliwiał na siłę, by potem tłumaczyć moje słowa. Skoro mówię, że miejsce kibiców jest na trybunach, nie warto mnie pytać, czy zmieniłem zdanie. Jestem odpowiedzialny za drużynę, staram się jak najlepiej przygotowywać ją do rozgrywek, walki na boisku. Prosiłbym o pytania w tej materii, sportowej. Inne są wręcz nie w porządku, bo nie jestem trenerem, który pracuje tu od pięciu miesięcy, tylko już siódmy sezon.
Czy Chojniczanka trochę zaskoczyła, dokonując w wyjściowym składzie sześciu zmian i grając na czwórkę, a nie jak zwykle trójkę obrońców?
Rafał GÓRAK: – To mój czwarty kolejny sezon pracy w GKS-ie i opinia o mnie, o moim sztabie, byłaby bardzo zła, jeśli przeciwnik grając w jakimś ustawieniu mógłby nas zaskoczyć. Jako zespół musimy reagować na wszystko, co się dzieje na boisku. Chojniczanka zaczęła czwórką obrońców, potem przeszła znów na trójkę, my musimy to rozczytywać. Drużyna musi być inteligentna, musi działać, a my jako sztab w czasie meczu czy w przerwie możemy jej jakimiś uwagami pomagać. Od tego jesteśmy. Zdobyliśmy 3 punkty, tylko 3 punkty, a w piątek czeka nas bardzo ważny mecz z ŁKS-em, do którego musimy się dobrze przygotować. To dla nas priorytet.
Z Chojniczanką przerwaliście nie tylko serię bez wygranych, ale też meczów, w których byliście karani czerwoną kartką. Zwracał pan na to zawodnikom uwagę?
Rafał GÓRAK: – Mam wrażenie, że gdybym powiedział zawodnikom: „nie łapcie czerwonych kartek”, to byśmy w sobotę kończyli w ośmiu. To świadomi ludzie. Wiedzą, za co były te czerwone kartki, sami muszą się reflektować. Postanowiłem w ogóle nie podkreślać na odprawach tego tematu. Z Chojniczanką kartkowo było na zero i dobrze.
Miejsce w składzie stracił po derbach Adrian Błąd. Z Chojniczanką zaczął na ławce, co – gdy jest zdrowy – praktycznie się nie zdarza. W roli zmiennika zdobył ładną bramkę.
Rafał GÓRAK: – Runda dobiega końca, część zawodników ma rozegranych więcej minut, część – mniej. W pewnym momencie można rotować składem. Adrian grał bardzo wiele, rozmawiam z nim na odprawach bardzo szczerze o piłce, życiu, tym, co nas otacza. Jeśli za każdym razem miałby wchodzić z ławki i strzelać gola – to co za problem? Nie byłoby w tym nic złego. Kadrę mamy szeroką. Adrian jest profesjonalistą, w sobotę dałem mu odpocząć. Bardzo ładnie wszedł w mecz, był ważną częścią zespołu zarówno przed spotkaniem, jak i w trakcie gry.
Czy dobrze zrozumiałem, że ma pan indywidualne odprawy z zawodnikami?
Rafał GÓRAK: – Tak, bo większy nacisk kładę na pracę indywidualną z zawodnikami niż na odprawy zespołowe. Na nich rozmawiamy, jak ma grać zespół, a wiele czynników to przecież kwestia indywidualna ludzi, ich życia, codziennego trudu. Od tego jestem, by moje drzwi były otwarte. Piłkarze mają ze mną rozmawiać indywidualnie – na fajne tematy, ale i te mniej fajne.
Do podstawowego składu po dłuższym czasie wrócił Alan Bród i jako młodzieżowiec znów nie zawodzi, w Chorzowie był jednym z jasnych punktów zespołu. Pewnie wielu zadaje sobie pytanie, dlaczego mimo dobrego początku sezonu potem grał tak niewiele?
Rafał GÓRAK: – Po raz kolejny wszystkim odpowiadam: trenerem piłki nożnej w GKS-ie Katowice i człowiekiem, który powinien się na tym najlepiej znać, jest Rafał Górak; choć oczywiście ktoś może powiedzieć, że zna się ode mnie lepiej. Młodych ludzi wprowadzam do piłki już długie lata. Dla Alana Bróda mam ogromnie otwarte serce, chcę przekazywać mu moją wiedzę, jak do tej piłki wchodzić. To chłopak, który nie grał w CLJ. Nie grał w juniorskich reprezentacjach Polski. Jego droga jest inna. Ktoś powie: „zagrał cztery mecze, był gotowy, a potem go zasypali!”. To jest budowanie narracji publicystycznej, która nie ma nic wspólnego z prawdą, codziennym treningiem, rozmowami, wprowadzaniem zawodnika do gry. Nie wiem, czy Alan będzie piłkarzem ekstraklasowym, pierwszoligowym, czy będzie fenomenalny w GKS-ie Katowice. To człowiek, który potrzebuje czasu, musi umieć popełniać błędy i ja muszę dać mu czas, by je popełniał. Uwierzcie mi, że nadal w codziennej pracy treningowej popełnia ich masę. Czasem zawodnik zaczyna mecz, czasem nie, czasem twierdzę, że powinien poczekać na ławce rezerwowych. Obserwuję, co mu to daje, w jaki sposób na to reaguje, czy rezygnuje, czy podejmuje rękawicę. To świetny chłopak, ale wszystko jest dopiero przed nim. Jeśli ktoś chce – powinien mi ufać, bo na tym, by Alan został wprowadzony do poważnej seniorskiej piłki, Górakowi zależy najbardziej. Nie ma dla mnie większego kapitału niż kolejny chłopak w piłce ekstraklasowej czy pierwszoligowej.
Na przestrzeni sześciu ostatnich kolejek 4-krotnie do siatki trafiał Jakub Arak. Jest ulga, że wreszcie zaczął strzelać, bo zaczynało już brakować cierpliwości?
Rafał GÓRAK: – Kuba to po prostu dobry piłkarz, dobrze funkcjonuje na treningach, dobrze czuje się w polu karnym. Czas na niego pracuje. Przez dwa lata był w dobrych klubach, ale meczów rozgrywał mniej, a to mimo wszystko zawsze bardziej hamuje niż rozwija. Nadal jest w wieku produkcyjnym i mam nadzieję, że będzie to wykorzystywał. W sobotę bramkę na 1:0 zdobył w modelowy sposób, jeśli chodzi o działania napastnika w polu karnym.
Rozwiązaliście kontrakt z Danielem Krasuckim, młodzieżowcem ściągniętym latem z Lipska z kontuzją. Wyleczył się, zagrał sparing, odszedł za porozumieniem stron bez ligowego debiutu… Jak podsumuje pan tę współpracę?
Rafał GÓRAK: – To świat dzisiejszej psychiki młodych ludzi. Świat bardzo trudny, niekiedy dla nas niezrozumiały. Daniel dostał w GieKSie wszystko, co mógł dostać. Powinien to wykorzystać, a on tego najnormalniej w świecie nie chciał. Nie chciał wziąć tego, co my mu daliśmy. To był jego pieprzony interes. Jeśli go to nie interesowało, to w pewnym momencie musieliśmy się rozstać.
To nauczka dla was?
Rafał GÓRAK: – Nie, to nie nauczka. Nam się wydaje, że wszyscy są ukierunkowani na wykorzystanie czasu, który w danym miejscu dostajesz. Nie każdy taki jest. Ludzie mają ogromnie rozszerzony wachlarz swoich zachcianek, widzimisię. Są rozpieszczeni przez świat. To była nasza dzielna, odważna decyzja o rozwiązaniu umowy. Mogę tylko przyklasnąć. Mogliśmy przekonywać, żeby został.
Nie robiliście tego?
Rafał GÓRAK: – Przekonywać to ja mogę żonę, żeby nie jechała co drugi tydzień do Silesii, a nie Krasuckiego, by został w GieKSie. Proszę was.
Daniel Tanżyna, inny z letnich nabytków, który nie zdołał jeszcze zadebiutować, już tej jesieni na boisku się nie pojawi, skoro została jedna kolejka?
Rafał GÓRAK: – Będzie miał ciężko, ale bardzo ważne jest, że z nami dzisiaj trenuje. Z całym zespołem.
Do sztabu szkoleniowego dołączył Łukasz Tomczyk, 33-letni analityk wcześniej pracujący w Resovii. Skąd taka decyzja?
Rafał GÓRAK: – Jeśli chcemy się rozwijać, nasza praca w sztabie musi być udoskonalana. Chcemy działać też na polu skautingowym, mamy na to wiele pomysłów. Jako sztab pierwszoligowego klubu z aspiracjami, uważałem, że jesteśmy jeszcze trochę w personalnym deficycie, dlatego wnosiłem na ręce dyrektora, by rozszerzyć go o jedną osobę. Trener Tomczyk będzie dla nas ważny, na razie jestem bardzo zadowolony.
Jesień kończycie meczem z ŁKS-em, który gładko pokonaliście w ostatniej kolejce poprzedniego sezonu oraz na inaugurację obecnego. Zaskoczenie, że teraz zespół ten jest na 1. miejscu?
Rafał GÓRAK: – Po pierwszym meczu w Łodzi powiedziałem, że ŁKS będzie zdobywał punkty i plasował się bardzo wysoko. Któryś z łódzkich żurnalistów powiedział: „ha, a dlaczego pan tak sądzi, skoro dzisiaj nie istniał””. Dlatego, bo to ja się znam na piłce. Nie mówię, że druga strona się nie zna, ale widziałem, jak ogromny potencjał mają zawodnicy ŁKS-u. A czy mnie zaskakuje, że dziś są liderem? Nie śledzę tego, jak to się „mieli” w tabeli. Przez moment liderem był Ruch, teraz ŁKS… Dla mnie najważniejsze jest dobro GKS-u, jego miejsce w tabeli, jego granie. Zmierzymy się w piątek z bardzo silnym zespołem. Ale cóż? Gramy!
SIATKÓWKA
sportdziennik.com – Popis Belga
Efektowny triumf katowiczan. W żadnym z setów nie pozwolili Cuprum Lubin na zdobycie 20 punktów.
Przez wiele sezonów ekipa z Lubina była prawdziwą zmorą GieKSy. Dopiero w poprzednich rozgrywkach, w lutym tego roku, udało się jej ją ograć po raz pierwszy we własnej hali (3:2). I choć Cuprum na razie nie wiedzie się najlepiej – przed starciem z GKS wygrało tylko dwa z siedmiu spotkań – w Katowicach spodziewano się trudnej przeprawy.
Emocji w poniedziałkowy wieczór jednak nie było. Katowiczanie wygrali nadspodziewanie łatwo, wręcz gromiąc rywali. Na początku seta gra toczyła się jednak zgodnie z przewidywaniami, punkt za punkt. W jego połowie przewagę zyskali gospodarze (17:14). Spory udział miał w tym Thomas Rousseaux. Belgijski przyjmujący był najlepszy na parkiecie. Nie tylko skutecznie atakował, ale także trzymał poziom w przyjęciu zagrywki. W obu elementach był niemal bezbłędny. Mocno wspierali go Jakub Jarosz i Marcin Kania. Miejscowi bez problemów utrzymali prowadzenie.
Katowiczanie w kolejnych setach poszli za ciosem. Mieli jednak ułatwione zadanie. Goście prezentowali się źle. Popełniali mnóstwo prostych błędów. Mylili się w przyjęciu zagrywki i ofensywie. Trener Paweł Rusek próbował ratować sytuację, rotując składem. Zmiennicy nic jednak nie wnosili. Ich atak praktycznie nie istniał. Atakujący Jakub Ziobrowski i jego zmiennik Remigiusz Kapica w sumie wywalczyli zaledwie 10 punktów.
Gospodarze kontrolowali mecz. Dominowali. Chwilowe kłopoty mieli jedynie na początku trzeciego seta. Gra znów była wyrównana. Był remis 11:11. Po chwili było już jednak 20:14 i mecz został rozstrzygnięty.
GKS Katowice – Cuprum Lubin 3:0 (25:19, 25:17, 25:16)
siatka.org – GKS wygrał bez straty seta
Na zakończenie 8. kolejki zmagań w PlusLidze drużyna GKS Katowice podjęła zespół Cuprum Lubin. Wszystkie trzy sety rozgrywane były na podobnym poziomie, z widoczną przewagą katowiczan.
[…] Na początku spotkania mnożyły się błędy w polu zagrywki (8:7). Chociaż po skutecznym ataku Pawła Pietraszko Cuprum odskoczyło na 11:9, szybko inicjatywę przejęli gospodarze i po kontrataku Jakuba Szymańskiego to GKS prowadził 12:11. Stopniowo warunki na boisku zaczęli dyktować katowiczanie. Goście mieli problemy z przyjęciem, co rzutowało na ich skuteczność. Przy stanie 16:14 interweniował szkoleniowiec Cuprum. Po przerwie problemy z odbiorem zagrywek Szymańskiego trwały, do przejścia doprowadził błąd zagrywającego (17:15). Gdy kontratak wykorzystał Piotr Hain, drugi czas wykorzystał trener Rusek (19:15). Po kolejnym nieudanym przyjęciu gości Kovalova zmienił Czerny. Mocno atakował Tomas Rousseaux. Katowiczanie nie ustrzegli się jednak pomyłek, przy stanie 21:18 interweniował trener Słaby. Po kiwce Georgi Seganowa GKS miał piłki setowe, w kolejnej akcji zablokowany został Jakub Ziobrowski. Od pierwszych akcji drugiej odsłony to gospodarze kontrolowali przebieg gry, skuteczne ataki z błędami przeplatał Remigiusz Kapica (8:4). Gdy zagraniem z szóstej strefy popisał się Rousseaux gospodarze wyszli na prowadzenie 10:6, o czas poprosił trener Rusek. W kolejnych akcjach przyjezdnych do walki starał się poderwać Aleksander Berger. Wciąż celnie atakował Jakub Jarosz, a gdy Moustapha M’Baye nie skończył swojego ataku, czas wykorzystał lubiński szkoleniowiec (15:9). W kolejnych akcjach obie drużyny nie ustrzegły się błędów, nie brakowało też mocnych ataków. Dystans utrzymywał się, po ataku Rousseaux z szóstej strefy było już 21:13. Dobrze funkcjonował katowicki blok. Skuteczny atak Wojciecha Ferensa i as Kapicy pozwoliły lubinianom obronić piłki setowe, ale ostatnie słowo należało do Rousseaux.
Otwarcie trzeciej odsłony grane było punkt za punkt. Chociaż po asie Szymańskiego GKS wyszedł na prowadzenie 7:5, po kontrataku Pietraszko wynik się wyrównał (7:7). Obie drużyny nie ustrzegły się błędów. Po stronie Cuprum skutecznie atakował Kapica. Wynik wciąż oscylował wokół remisu. Z czasem sytuacja zaczęła się zmieniać, atak Marcina Kani i blok na Kapicy pozwoliły GKS-owi zbudować trzypunktową przewagę, czas wykorzystał trener Rusek (15:12). Przyjezdni nie wykorzystywali swoich szans, przy stanie 18:14 ponownie interweniował szkoleniowiec Cuprum. Po czasie Rousseaux zaliczył efektowny pojedynczy blok na Kapicy. Mimo wyraźnej przewagi katowiczanie nie tracili koncentracji. W końcówce skutecznie kontratakował Kania (24:16). Atak Rousseaux z szóstej strefy zamknął pojedynek.
MVP: Tomas Rousseaux
HOKEJ
hokej.net – Magee: Staram się robić wszystko, co mogę, by pomóc drużynie
Brandon Magee jest jednym z kluczowych zawodników GKS-u Katowice. Kanadyjski napastnik podsumował drugą rundę w wykonaniu swojego zespołu, jak i swoim. – Nie zdobylibyśmy tylu punktów w lidze bez znakomitych występów wszystkich graczy w drużynie – wyjaśnił
Przerwa na mecze reprezentacji jest idealną okazją do tego, by odpocząć, a następnie podładować nieco akumulatory. A dwie rundy w wykonaniu katowiczan były naprawdę dobre. Dość powiedzieć że wygrali oni 13 z 16 meczów, co przełożyło się na 39 punktów w ligowej tabeli.
W tej chwili o „oczko” więcej mają oświęcimianie, ale trzeba zaznaczyć, że rozegrali oni od GieKSy o dwa spotkania więcej.
– Wykonaliśmy bardzo duży progres w ciągu rozegranych 16 ligowych gier. Oczywiście nie zagraliśmy każdego meczu perfekcyjnie od pierwszej do sześćdziesiątej minuty, ale byliśmy w stanie znajdować różne sposoby na to, by strzelać zwycięskie bramki i odpierać ataku przeciwników – wyjaśnił Magee
I dodał: – Jeżeli chodzi o mnie, to po prostu staram się robić wszystko, co mogę, by pomóc drużynie i by odnosiła ona kolejne zwycięstwa.
Brandon Magee jest jednym z najskuteczniejszym zawodników Polskiej Hokej Ligi. W 16 meczach strzelił 10 bramek i zanotował 10 asyst, a lepszym dorobkiem może pochwalić się jedynie Bartosz Fraszko. „Fracho” zgromadził na swoim koncie o 7 kluczowych zagrań więcej.
– Zanotowaliśmy wraz z Bartoszem dobry start rozgrywek, ale hokej to sport zespołowy i nie zdobylibyśmy tylu punktów w lidze bez znakomitych występów wszystkich graczy w drużynie, od obu bramkarzy po obrońców i napastników – zwrócił uwagę kanadyjski napastnik.
– Nasi rywale to ciężko pracujące zespoły, które stawiają na trudne warunki na lodzie i jeżeli nie przewyższymy ich intensywności i zaangażowania w mecz, nie będziemy w stanie osiągać naszych założonych rezultatów i sami sobie utrudnimy pracę – dodał.
We wtorek katowiczanie w meczu na szczycie zmierzą się z Re-Plast Unią Oświęcim. Pierwotnie to spotkanie miało być rozegrane dzień później, ale zostało przełożone z uwagi na fakt, iż biało-niebiescy już za tydzień rozpoczną zmagania w Pucharze Kontynentalnym.
– Czeka nas starcie z bardzo silną drużynę ukierunkowaną na atak, dlatego postaramy się zrobić wszystko, by przygotować się jak najlepiej do rywalizacji na naszym lodzie i przez cały mecz realizować naszą taktykę. Liczymy na zwycięstwo, ale jeżeli przydarzy się porażka, wyciągniemy z niej lekcję i nie będziemy się tym załamywać, bo ufamy procesowi treningowemu i naszemu progresowi podczas całego sezonu – zakończył Magee.
Latem 2019 roku na swoją drugą kadencję przybył do GieKSy Rafał Górak. Trener, który miał coś do udowodnienia wszystkim związanym z katowicką piłką. Zadania podjął się ekstremalnie trudnego. GieKSa właśnie spadła do drugiej ligi – po kilku latach marzeń i nadziei na awans do ekstraklasy, zakończyło się zmianą ligi – ale w drugą stronę. To był dla nas wszystkich koszmar. Zamiast do Warszawy, Poznania czy Zabrza mieliśmy jeździć do Legionowa, Wejherowa czy Stargardu. Marzenia o najwyższej klasie rozgrywkowej trzeba było odłożyć i ratować, co się da.
Jak wielką otchłanią była ta sytuacja… Pierwszy mecz w drugiej lidze u siebie ze Zniczem Pruszków został przegrany, a do przerwy dostaliśmy trzy gongi. Można było wtedy czuć spory niepokój, że na drugiej lidze się nie skończy. Że spotka nas los, którego doświadczają teraz choćby kibice Zagłębia Sosnowiec. Że o wzroście nie ma co marzyć, a jedyne, o co należy walczyć, to żeby nie pogrążać się coraz bardziej.
Trudne to były początki. GKS w pierwszym sezonie w drugiej lidze nie awansował, choć zabrakło zaledwie jednego punktu. Pamiętam ten mecz z Resovią, kiedy wiedzieliśmy już, że Widzew przegrał i do awansu wystarczył jeden gol. GKS nacierał, ale go nie wbił, a potem ze Stalą Rzeszów odpadł w półfinale baraży.
Awans był rok później. Z perturbacjami, ale ostatecznie dość spokojny, na kolejkę przed końcem rozgrywek. To był pierwszy mały sukces Rafała Góraka. Co by nie mówić – mimo wszystko stadiony pierwszoligowe to coś innego niż stadiony drugoligowe. Tu już pojawiają się spadkowicze z ekstraklasy, no i generalnie jest kilka uznanych firm. Więc tragedii nie ma. No chyba, że kisi się w niej kilkanaście lat i przewija się w niej kilkadziesiąt klubów, a GKS jak był, tak jest dalej.
Znów na tym zapleczu ekstraklasy byliśmy i po dwóch latach był to powiew świeżości. Znów branding pierwszej ligi, znów mecze w Polsacie i… marzenia o ekstraklasie. Coś zostało odbudowane, a klątwa Witana przestała obowiązywać, bo znaleźliśmy się w punkcie wyjścia. Było ciężko. Po dobrych początkach przychodziły rozczarowania, jak na przykład to, gdy po triumfie z ŁKS w Łodzi, GieKSa nie potrafiła utrzymać prowadzenia z grającą w dziesiątkę Termaliką. Bywały spore wtopy jak cztery bramki tracone w Głogowie czy Opolu albo pięć u siebie z ŁKS. Albo trzy porażki u siebie z rzędu, w ciągu praktycznie tygodnia. Nawet Borja Galan nam w barwach Odry potrafił strzelić bramkę na Bukowej. Czy Kowal w barwach ŁKS. Były też drobne momenty triumfu, jak zwycięstwo w doliczonym czasie gry z Ruchem. Ale to była tylko kwestia prestiżu. Potem i tak była wielka piłka (plażowa) w Chojnicach.
Trener łatwo nie miał. Ten projekt się budował i budował, ale nieraz w katuszach. W kolejnym sezonie wydawało się jesienią, że GieKSa już to ma. Efektowna wygrana z Wisłą Płock i Resovią, na wyjeździe w Pruszkowie. Wydawało się, że to ten sezon. Że w końcu GieKSa gra taką piłkę, że szanse na awans są naprawdę spore. Coś się jednak zacięło i nastały długie tygodnie bez wygranej. Nawet prowadząc w Krakowie z Wisłą, katowiczanie stracili dwa gole w doliczonym czasie i przegrali. Było coraz to gorzej, a GKS systematycznie osuwał się w tabeli. Oczywiście z racji baraży mogliśmy marzyć o załapaniu się do nich, ale przecież i to było trudne, jeśli zajmuje się 12. miejsce w tabeli.
Co było wiosną – wszyscy pamiętamy. Prawdziwy szturm, choć nie do końca zamierzony. To znaczy nikt na początku roku o ekstraklasie nie myślał. Była porażka w końcówce z Wisłą Płock. Ale potem GieKSa wygrywała, wygrywała i… zaczęliśmy na poważnie myśleć o barażach. Potem o tym, żeby zająć trzecie miejsce i mieć bonus gry u siebie. Aż w ostatniej kolejce – przy splocie niesamowitych okoliczności – nadarzyła się szansa na awans bezpośredni. Gdynia jest historią.
Piękną historią powrotu GieKSy na polskie salony. Pamiętam ten pierwszy mecz w ekstraklasie z Radomiakiem. Jakie to wszystko było inne niż to, co przeżywaliśmy przez 19 lat. Wszędzie napisy ekstraklasa, Canal+, świadomość, że patrzą na nas już nie tylko lokalne media, a cała piłkarska Polska. Że zainteresował się nami w końcu nie tylko pies z kulawą nogą. Rozpoczęła się piękna przygoda, która trwa od dwóch lat. Jednak nawet wtedy, gdy pokarał nas dwukrotnie Leonardo Rocha, nie byliśmy sobie w stanie wymarzyć, jak to będzie wyglądać. Gdyby ktoś wtedy powiedział, że w dwa sezony GKS wygra ćwierć setki meczów, zdobędzie prawie sto punktów, strzeli równe sto goli, otrze się o Puchar Polski, a nasz zawodnik zostanie piłkarzem sezonu – zastanowilibyśmy się, czy wszystko z głową jest w porządku.
Jak mówił trener – wtedy sukcesem był każdy gol, każdy zdobyty jeden punkt. Duma, że wygraliśmy w Mielcu. Potem spektakularne zwycięstwo z Jagiellonią. Pogrom z Puszczą. Kilka innych bardzo wartościowych wyników. Potem wiosna i nowy stadion. Szybkie i spokojne utrzymanie. No i zakończony sezon, minimalnie lepszy punktowo od poprzedniego, zakończony awansem do europejskich pucharów.
Ta droga, którą przeszedł GKS Katowice jest naprawdę filmowa. Zarówno od spadku w 2005 roku z ekstraklasy i początków w IV lidze, ale właśnie przede wszystkim w te siedem ostatnich lat. To była droga bardzo trudna, z meczami i sytuacjami ważącymi się w doliczonym czasie gry. Nie byłoby tego wszystkiego, gdyby nie dwa gole przy Konwiktorskiej. Gdyby nie kapitalna akcja Jakuba Araka w Tychach. Decyzja VAR Tomasza Kwiatkowskiego w derbach Trójmiasta. A patrząc na ten sezon – gdyby nie gol Lukasa Klemenza z Wisłą Płock, no i oczywiście Marcela w Szczecinie.
Musieliśmy być cierpliwi. Zarówno długofalowo, jak i w kontekście pojedynczego meczu. Nieraz bowiem na ten pozytywny rezultat musieliśmy czekać do czasu grubo po dziewięćdziesiątej minucie. GieKSa dziubała te oczka, aż w końcu wyhaftowała na koniec korzystny wynik.
W przeszłości nieraz nam tej cierpliwości brakowało. A do dzisiaj pozostają takie „elementy”, które po jednym nieudanym meczu zaczynają śpiewkę, że GieKSa jest słaba, a „trener pewnego poziomu nie przeskoczy”. Chyba największy wysyp negatywnych komentarzy (eufemizm) był po jesiennym meczu z Lechem. Wtedy punkty były dość słabe, ale sam mecz z Kolejorzem (plus wcześniejszy remis i zwycięstwo pucharowe z Wisłą) dawało dużą nadzieję, że będzie lepiej. I potem było już bardzo dobrze.
Przede wszystkim ta drużyna ma niesamowity mental. Nie będąc zespołem idealnym, czysto piłkarsko znajdując się w środku ekstraklasowej stawki, razem z kilkoma innymi drużynami, ma te elementy, które powodują różnicę na plus. Jestem pod wielkim wrażeniem tego, jak GieKSa w ostatnich dwóch latach gra mając lekki nóż na gardle. Mam na myśli sytuację, w których ze 2-3 mecze się nie powiodły, zaczyna to wyglądać bardzo ryzykownie i przychodzi mecz, w przypadku porażki w którym może się zrobić bardzo źle. I GieKSa permanentnie takie mecze wygrywa, najczęściej później poprawiając jakąś kapitalną serią.
Tak było w zeszłym sezonie kilkukrotnie. Choćby wtedy, gdy przegrywaliśmy w Lubinie i Zabrzu, przedzielone straconym zwycięstwem w doliczonym czasie z Widzewem. No to potem wygraliśmy z Pogonią, rozgromiliśmy Puszczę, awansowaliśmy w Pucharze Polski. Była porażka z Legią, Unią i Koroną. Robiło się nieciekawie, a jechaliśmy na wyjazd z bardzo mocną Cracovią. I tam spektakularne zwycięstwo. No a w tym sezonie właśnie te porażki z Lechią, Cracovią i Lechem, przedzielone punkcikiem z Wisłą. I wyjazd na „mecz prawdy” do Lublina. Pogrom Motoru i seria kolejnych zwycięstw.
Coś, co w przeszłości działało dokładnie odwrotnie. Jak było źle, to po kolejnym bardzo ważnym meczu było jeszcze gorzej. Zresztą, jak i katowiczanie mieli wskoczyć na czołowe miejsca, to również tego nie wykorzystywali (słynne sześć nieudanych prób wskoczenia na pozycję lidera za trenera Brzęczka). GieKSa przegrywała wszystkie zarówno bardzo ważne, jak i prestiżowe mecze. Wszyscy pamiętamy seryjne wtopy z Zagłębiem Sosnowiec, Tychami czy Ruchem.
Teraz to już nie ma miejsca. Nasz zespół już tyle razy uniósł ciężar ważnych meczów, że to jest bardziej regułą niż przypadkiem. Nawet jeśli weźmiemy pod uwagę końcówkę zakończonego sezonu. Pisałem o tym na trzy kolejki przed końcem – że trzy punkty powinny dać awans do pucharów. I to się sprawdziło, a GieKSa te trzy oczka uciułała. Ktoś powie, że można było wygrać z Piastem i zakończyć sprawę. Niby tak, ale z drugiej strony – patrząc na terminarz – to przecież wygranie jednego meczu z trzech: Jaga u siebie, wyjazd do Gliwic i Szczecina, jest totalnie nieoczywiste. Jakby takich meczów było dziesięć to tak – moglibyśmy powiedzieć, że klasowa drużyna powinna coś tam wygrać. Ale dokładnie te trzy spotkania to jest na tyle mało, że wcale nie jest oczywiste, że nawet taki Lech Poznań wygrałby jeden z nich.
A GieKSa żadnego z tych meczów nie przegrała i to był klucz do sukcesu. Przeżywaliśmy bardzo trudne chwile w Gliwicach i Szczecinie. A z Jagiellonią przecież też przegrywaliśmy. Uważam, że to, że GKS nie przegrał żadnego z tych trzech meczów, to wielki sukces tej drużyny. W lidze, w której każdy pojedynczy punkcik był na wagę złota. I właśnie m.in. jeden z tych punktów zaważył na sukcesie.
GieKSa wskoczyła na wyższy poziom wtajemniczenia w ekstraklasie. Tak jak pisałem w poprzednim felietonie – można grać w ekstraklasie, ale nie być ekstraklasową drużyną. Nią trzeba się dopiero stać – na placu boju. Wiele drużyn tego nie wytrzymuje i nawet awansując na najwyższy szczebel, dalej utrzymuje vibe pierwszoligowca. I my na początku, będąc beniaminkiem, też tym piłkarskim pierwszoligowcem nadal byliśmy. Ekstraklasa jawiła się jak „nasza Liga Mistrzów”, gdzie każdy gol, każdy remis, każde – daj Boże – zwycięstwo będzie czymś niesamowitym. Trochę na zasadzie, że przede wszystkim liczy się udział, a jak uda się coś ugrać to cudownie.
Wystarczy sobie przypomnieć sytuacje, kiedy w kilkunastu ostatnich latach trafialiśmy w Pucharze Polski na zespół z ekstraklasy. Mieliśmy wrażenie, że przyjeżdża do nas ekipa z innego zupełnie wymiaru. Walczyliśmy dzielnie i nawet czasem udało się wygrać (Podbeskidzie, Pogoń, Warta). Ale były też wtopy. A gdybyśmy sobie wtedy mieli wyobrazić, że gramy na wyjeździe, to już porażka byłaby niemal murowana.
Pisałem o tym kilkukrotnie – pierwszy zalążek tego, że GKS staje się drużyną ekstraklasową zobaczyłem rok temu w Lubinie. Co prawda wcześniej GKS wygrał po świetnym meczu z Jagiellonią, ale to właśnie spotkanie na stadionie Zagłębia pokazało mi coś więcej. GKS pojechał tam prowadzić grę, rządzić na boisku i na tle drużyny, która wiele lat gra w ekstraklasie, na jej obiekcie, nasz zespół nie odstawał, a wieloma momentami po prostu był lepszy. Nawet jeśli ostatecznie wtedy drużyna przegrała – ten pojedynek coś pokazał. I potem systematycznie wzmacniał ekstraklasową pozycję, coraz częściej punktując, coraz częściej wygrywając.
Dalsze umacnianie było w tym sezonie. Systematycznie wznosiliśmy się na coraz wyższy poziom. GieKSę zaczęto szanować i przestawaliśmy być – w opinii niektórych – pierwszoligowymi chłopcami do bicia. Zakończona wiosna jeszcze bardziej umocniła do przekonanie, bo przecież startując ze strefy spadkowej, zakończyliśmy w pucharach. GieKSa wiosną wygrała u siebie wszystko prócz dwóch meczów, które zremisowała. Na wyjazdach może wygraliśmy niewiele, bo tylko dwa spotkania, ale też poza tym nie przegrywaliśmy wszystkiego jak leci. Z najmocniejszymi w tej lidze może jeszcze nie wygrywamy seryjnie, ale gramy jak równy z równym. Na wiosnę zanotowaliśmy remisy z Lechem, Jagiellonią, Rakowem w Pucharze. Wygraliśmy z Górnikiem. W tych czterech meczach zdobyliśmy aż dwanaście goli, czyli po trzy na mecz. Tyle samo co prawda straciliśmy, ale to pokazuje, że GieKSa nie pęka, nie próbuje grać na 0:0, tylko chce grać na swoich warunkach. Taka postawa na pewno jest bardziej rozwojowa niż asekuranctwo.
Niebywała jest ta droga, ten projekt, który tak naprawdę jest możliwy właśnie dlatego, że jest projektem. Rafał Górak i ekipa wyszli z bardzo uniwersalnego założenia funkcjonowania świata, a jednocześnie tak rzadko mająca rację bytu. Że dobry, przemyślamy i konsekwentnie realizowany plan w sposób olbrzymi zwiększa prawdopodobieństwo sukcesu. Ludzie generalnie działają chaotycznie i po łebkach. Za szybko, bez planu, bez przygotowania. Mowa o wszystkim: czy to założeniu firmy, czy planie na odchudzanie. A wystarczy naprawdę stosunkowo niewiele: trochę predyspozycji i właśnie ten rzetelny plan.
W piłce to również bardzo rzadkie. Podpalamy się wszyscy, kibice, trenerzy, piłkarze, a przede wszystkim ludzie zarządzający klubami. I nie twierdzę nawet, że czasem jedno czy drugie zwolnienie trenera jest złe. Bo i trenerzy bardzo często nie mają pomysłu na to wszystko, podejmują dziwne decyzję, zaraz mają syndrom oblężonej twierdzy. Są niecierpliwi. Tutaj wygląda na to, że było i jest inaczej. Że nawet, gdy wyników nie było, zespół przeżywał swoje kryzysy, to plan cały czas był i był aktualny. Wiadomo, że trochę szczęścia musiało w tym być, bo przecież nie było naszym planem pudło Adamczyka z karnego na śniegu. Ale nawet jeśli to szczęście nam się pojawiało, to zespół cisnął, by wyciągnąć z niego jak najwięcej.
Trener mówi o zgliszczach, które zastał w 2019. Porównanie oczywiście adekwatne, ale ja bym zaproponował ładniejszą metaforę. GieKSa wtedy po prostu może była takim noworodkiem, który nie umiał ani mówić, ani chodzić i potrzebował całodobowej opieki i czułości. Z czasem to dziecko zaczęło gaworzyć, wypowiadać swoje pierwsze słowa, potem raczkować, w końcu stanęło na dwie nóżki. I tak dalej… Obecnie jest to w pełni dojrzały młody człowiek, który ma siłę, intelekt i mnóstwo zasobów. Może iść przez życie i go smakować. Jednocześnie ten młody człowiek nadal ma potencjał, który warto by wykorzystać i ciągle się rozwijać. A nad tym wszystkim czuwa ojciec Rafał Górak i matka – cały sztab.
Rozwijaj się więc nasza kochana GieKSo, jedz zdrowo, trenuj i nigdy nie trać wiary w siebie. A wielkie rzeczy staną się coraz i coraz bardziej osiągalne.
Pierwszym nowym piłkarzem, który dołącza do GKS Katowice na sezon 2026/27, został Szymon Bartlewicz.
Umowa obowiązywać będzie do 30 czerwca 2029 roku i zawiera opcję przedłużenia. 20-latkowi skończył się kontrakt z pierwszoligowym Chrobrym Głogów, z którym związany był od czasów juniorskich. W Chrobrym rozegrał 97 spotkań, zdobywając 13 bramek i 11 razy asystując. Powoływany jest także do młodzieżowych reprezentacji Polski.
Nominalnie występuje jako ofensywny pomocnik i jak sam przyznaje wyróżnia go kreatywność w środku pola.
Witamy w GieKSie i życzymy powodzenia w naszych barwac.
„Ktoś powie, że w głowie mi się poprzewracało od ekstraklasy, ale nie no – jeśli chcemy na poważnie w niej grać, to w drugim sezonie musimy już powoli uznawać się za lepszych, przynajmniej na swoim boisku, od kilku ekip. Przynajmniej od trzech. I jedną z takich jest Zagłębie. Szacun dla trenera Ojrzyńskiego za świetną robotę, ale takich efektownych meczów, jak wczorajsza pierwsza połowa, Zagłębie zbyt wielu nie rozegra.
Odszczekam, jeśli Zagłębie na koniec sezonu zajmie wyżej niż 13. miejsce. Napiszę specjalny felieton pochwalny dla Zagłębia Lubin”.
Pisząc ten felieton po meczu drugiej kolejki z Zagłębiem Lubin – felieton z 29 lipca – nie sądziłem, że tak szybko będę już wiedział, że słowo ciałem się stanie. A że człowiek jest słowny, następuje to dzisiaj.
Przeliczyłem się i to bardzo. Nie sądziłem, że Lubinianie pójdą w tę stronę, a tak naprawdę do ostatniej kolejki teoretycznie walczyli o udział w europejskich pucharach. Teoretycznie – bo praktycznie w przedostatniej stracili na to szanse. Ale w życiu bym się nie spodziewał, że nie będziemy mówili o miejscu trzynastym, tylko pierwszej piątce czy szóstce w tabeli. Ostatecznie Zagłębie zajęło miejsce siódme. Utrzymali się spokojnie, dali też momentami pokaz naprawdę efektownej gry. Dość powiedzieć, że w dwóch meczach u siebie z ekipami z Trójmiasta strzelili dziesięć (!) goli. Lechię zresztą pokonali również na wyjeździe, początkując drogę Gdańszczan wprost do pierwszej ligi.
We wspomnianym meczu drugiej kolejki Lubinianie na Nowej Bukowej rozegrali fenomenalną pierwszą połowę. „Dziennikarze Zagłębia” łapali się za głowę, ale trudno im się było dziwić. Był polot, szybkość i skuteczność. Prowadzili 1:0 po golu Marcela Reguły, potem mieli kilka świetnych sytuacji. Poprawili drugą bramką Radwańskiego z karnego. Na szczęście Bartek Nowak wziął sprawy w swoje ręce i w drugiej połowie GKS wyrównał, choć w końcówce dość rozpaczliwie bronił remisu i było blisko trzeciej braki dla Zagłębia.
Zagłębie nie punktowało wybitnie, ale punktowało dobrze. Przede wszystkim wygrali w Poznaniu z Lechem, a gol Ławniczaka to było absolutnie jedno z dwóch, trzech najlepszych trafień zakończonego sezonu. Cudowna przewrotka i stadiony świata. Pamiętam, że odwijałem sobie tego gola na kwaterze w Gdańsku, jak niepyszny – bo sami chwilę wcześniej przegraliśmy z Lechią.
Bardzo cenne było zwycięstwo w Radomiu w Pucharze Polski – po dogrywce. No i wspomniane 6:2 i 4:0 z Lechią i Arką. Ale to nie był koniec spektakularnych wyników jesienią. Po fantastycznym meczu Zagłębie pokonało Legię 3:1 nie dając żadnych szans Wojskowym. Wygrali 2:0 u siebie z mocnym Górnikiem Zabrze. W sposób niesamowity odrobili stratę z Widzewem – do 86. minuty przegrywali, a zakończyli mecz z trzema punktami. Na koniec roku wygrali w Częstochowie z Rakowem. Wyniki doprawdy świetne. Jedyną poważną rysą jesieni była wysoka porażka w Szczecinie 1:5.
I 30 stycznia, gdy wracaliśmy do gry, Zagłębie wygrywając u siebie z GieKSą wskoczyłoby na pozycję lidera. Ta sztuka się gospodarzom nie udała, a GKS po bardzo pewnym meczu wygrał 2:0. Gdy Miedziowi przegrywali w Kielcach z Koroną wydawało się, że animusz opadł. To był słaby mecz Zagłębia, ale jakimś cudem strzelili dwie bramki i wygrali. Była to kuriozalna wygrana, ale dała ekipie Ojrzyńskiego bardzo dużo i nastroiła pozytywnie. Potem po remisie u siebie z Rakowem zanotowali serię trzech zwycięstw z rzędu i znowu przesunęli się mocno w tabeli.
W drugiej połowie wiosny było już jednak gorzej. W kolejnych sześciu meczach zespół zanotował pięć porażek. Jednak nadal drużyna utrzymywała się w okolicach pucharów. Zdecydowanie nie pomogła porażka w doliczonym czasie, gry z Termaliką u siebie. To wtedy uwierzyliśmy, że to my możemy wskoczyć na miejsca pucharowe.
Jak u siebie jesienią Lubinianie grali fenomenalnie, tak końcówka była nieporozumieniem. Łapali te czerwone kartki i mieli szczęście, że słaba Cracovia nie potrafiła tego wykorzystać. Na wyjeździe za to zagrali bardzo dobry mecz z Górnikiem i na koniec znów zaczęli pokazywać, że chcą tych pucharów…
Czy chcieli? No nie wiem. I śmiem wątpić. Bo mecz z Pogonią u siebie to był totalny koszmar. Nie wiem, co się stało z tą drużyną, ale mając Europę na wyciągnięcie ręki zagrali tak totalnie bez ambicji i bez charakteru, wyglądali – na tle również słabej tego dnia Pogoni – na drużynę, która nie ma nawet 10 procent determinacji. Kompletnie była to niezrozumiała sytuacja i nie dziwiłem się kibicom Zagłębia, że wyrażali swoje niezadowolenie. To był totalny ambicjonalny dramat.
Musiałem tę łyżkę dziegciu włożyć, bo naprawdę te puchary w Lubinie mogły być. Oczywiście tym lepiej dla nas, że zagrali tak z Pogonią.
Patrząc jednak na sezon całościowo, był on bardzo udany. Skazywany na pożarcie zespół pokazał się wielokrotnie ze świetnej strony i wielu drużynom – w tym nam – napsuł krwi. Co tu dużo gadać, trener Leszek Ojrzyński to fachowiec, wie, czym się to wszystko je i potrafi poukładać naprawdę dobrze drużynę w ekstraklasie.
Nie sądziłem, że drużyna wejdzie na ten poziom. Dodajmy też, że swój udział w udanej jesieni miał nasz obecny piłkarz – Mateusz Wdowiak. Na pewno wyciągnięcie go z Lubina spowodowało spadek jakości w Zagłębiu i podniesienie go w GieKSie. W każdym razie Mateusz pierwszy raz miał okazję zasmakować atmosfery na Nowej Bukowej właśnie jako zawodnik Zagłębia Lubin. Cieszymy się, że teraz jest z nami.
Jak będzie w przyszłym sezonie? Nie wiem. Jednak znów sceptycznie podejdę – nie sądzę, że będzie tak dobrze jak w obecnym. Ale już na pewno nie typowałbym tej drużyny, jako główne zespołu do spadku. Drużyna pokazała, że można w niej pokładać nadzieję, więc myślę, że środek tabeli – w miarę spokojne utrzymanie (2-3 kolejki przed końcem) spokojnie jest do osiągnięcia.
Jednak to jest ekstraklasa, więc nie przewidzisz. Dużo zależy od wzmocnień czy osłabień. Grunt to utrzymywać względną stabilność i wtedy można myśleć o spokoju, a może… o czymś więcej.
Najnowsze komentarze