Na takie mecze się czeka. Nic to, że już w poprzednim sezonie ich zaznaliśmy. Nadal jesteśmy świeżym zespołem w tej ekstraklasie, więc drugi sezon to za krótko, żeby nam takie pojedynki (a w sumie to jakiekolwiek w ekstraklasie) spowszedniały. Na Nową Bukową przyjeżdża Mistrz Polski. Zespół, który był bardzo blisko, aby tego tytuły w poprzednim sezonie nie zdobyć…

Ciągle przed oczami mam tę sytuację. Mateusz Mak niemal od połowy boiska biegnie sam na sam z Mrozkiem. W zasadzie to wydaje się, że jest spalony, bo to niemożliwe tak mocno za plecami zostawić obrońców Kolejorza. I gdy już myślimy, że wykończy akcję tak, jak na Cracovii, piłka po jego strzale odbija się od golkipera i wylatuje na róg. Dwusetka na 3:1. Można dywagować, czy Lech byłby w stanie z bardzo dobrze dysponowaną GieKSą odrobić dwubramkową stratę.

A potem jeden nabił drugiego i Lech zdobył przypadkowego gola na 2:2. W końcówce raczej bronił remisu niż był zainteresowany zwycięską bramką. Po końcowym gwizdku w obozie z Poznania nastała radość, były tańce i wspólne śpiewy z kibicami. Lech remisując w Katowicach zapewnił sobie uzależnienie tytułu tylko od siebie – wystarczyło w ostatniej kolejce wygrać z Piastem. Co Kolejorz uczynił.

Jeszcze niedawno nie sądzilibyśmy, że taki scenariusz jest możliwy. Pogrążona w otchłani niższych lig GieKSa mogła co najwyżej rywalizować ze spadkowiczami z ekstraklasy lub jakąś zabkłąkaną na dłużej pojedynczą marką. Naszą codziennością były mecze z Górnikiem Łęczna, Zniczem Pruszków, Odrą Opole czy Chrobrym Głogów. Czasem mam wrażenie, że niektórzy kibice już o tym zapomnieli, zwłaszcza wtedy, gdy po słabych występach GieKSy jednak przesadzając w opiniach, już sugerując, że wszystko w Katowicach jest do wymiany.

Znów na Bukową przyjeżdża Mistrz Polski. W podobnej sytuacji rok temu mogliśmy przeżyć euforię, gdy nasz zespół po kapitalnej grze odprawił z kwitkiem ekipę Adriana Siemieńca. Tę, która potem dotarła do ćwierćfinału Ligi Konferencji, a w tym sezonie w lidze i pucharach prezentuje się wyśmienicie. Wówczas to było dopiero drugie zwycięstwo w sezonie. Stara, poczciwa Bukowa zdążyła jeszcze zaznać triumfu nad mistrzami, a wiodący prym na krajowym podwórku Imaz czy Pululu musieli się obejść smakiem i poczuć tę gorycz porażki na żegnającym się powoli z wielkim piłkarskim światem obiektem.

Lech Poznań zanotował fatalny początek sezonu, z kilkoma spektakularnymi porażkami. Zwłaszcza u siebie. Klęski z Cracovią (1:4) czy Genkiem (1:5) odbiły się szerokim echem. Także przegrana z Zagłębiem chluby podopiecznym Frederiksena, jak i samemu trenerowi, nie przyniosła. Ostatnio Kolejorz z zadyszki wychodzi, choć nie do końca płynnie. Pewna wygrana z Niecieczą, świetna pierwsza połowa w Częstochowie i fatalna gra po utracie Palmy. Z Jagiellonią odwrotnie – kiepska gra przed przerwą, ale dwukrotne odrobienie strat po wyjściu z szatni na drugą połowę. No i przede wszystkim fenomenalne, najlepsze w sezonie, spotkanie z Rapidem Wiedeń w ostatni czwartek. Poznaniacy zmietli Austriaków, aplikując im cztery gole. W ich grze zgadzało się wszystko. Pokazali swój potencjał, który jak widać – został odblokowany.

Czy mamy prawo się bać jutrzejszego meczu? Prawdopodobnie tak… ale. Z pomocą przychodzi znane porzekadło piłkarskie – mecz meczowi nierówny. Nie wiem, czy ono jest mądre czy głupie, ale sprawdza się od zawsze. Posłużę się jednym przykładem, bo zapadł mi w pamięci. Rok temu Puszcza Niepołomice poniosła klęskę z GieKSą 0:6. Trener Tułacz mówił po meczu o kompromitacji i odsądzał od czci i wiary swoich zawodników. Na niewiele się zdało, bo potem przegrali w Radomiu i Szczecinie. I gdy wydawało się, że jest naprawdę tragicznie… zespół wygrał z Lechem Poznań 2:0.

Nie ma co patrzeć na to, że piłkarze z Wielkopolski rozegrali tak znakomite spotkanie z Rapidem. Przecież całkiem niedawno zaliczyli mega wtopę z Zagłębiem. Kilka drużyn pokazało, że nie taki ten zespół straszny. Poza tym rzadko zdarza się, żeby drużyna w kilka dni zagrała dwa razy tak dobrze.

No… dobrze. Problem jednak jest jeszcze w tym jak zagra drużyna o nazwie GKS Katowice. Bo możemy sobie analizować rywali, mówić o mocnych i słabych stronach oraz prawidłach pięknej dyscypliny jaką jest piłka nożna. Warunkiem koniecznym (ale niewystarczającym) jest w pierwszej kolejności umiarkowanie przyzwoita postawa, żeby w ogóle dać sobie szansę na sukces w tym meczu. Przede wszystkim w defensywie, która jest ciągle naszym największym problemem. Katowiczanie mają już piętnaście (plus jeden pucharowy) meczów z rzędu ze straconą bramką. Bilans to fatalny. Gdy dodamy do tego, że Lech ma serię 30 (!!!) meczów z golem strzelonym, dochodzimy do logicznego wniosku, że przynajmniej raz piłkarze gości do siatki w Katowicach trafią.

Zawsze w tym momencie przypomina mi się jednak sytuacja z sezonu 2000/01, kiedy w dziesiątej kolejce do gry na Bukowej przystępowała GieKSa, która wcześniej nie odniosła zwycięstwa oraz Legia, która nie zaznała smaku porażki. I do doliczonego czasu gry ten stan się utrzymywał, ale po trafieniu Moussy Yahai schemat został złamany.

Trzeba jednak w tej defensywie zagrać dobrze. W Płocku mieliśmy już zalążki niezłej gry, choć błędów się nie ustrzegliśmy. W ofensywie nie było wielkiego błysku, ale i tak kilka sytuacji udało się stworzyć. Wyglądało to nieźle, choć nie wybitnie, ale optymistycznie. Z trudnym przecież rywalem.

GieKSa jest po awansie do kolejnej rundy Pucharu Polski i remisie na wyjeździe z Wisłą. Niemoc wyjazdowa częściowo została przełamana i dla nastrojów to bardzo dobrze. Teraz grunt w tym, aby na przerwę (reprezentacyjną) zejść również dobrymi nastrojami.

To nie będzie koniec świata, jeśli GKS z Lechem przegra. Meczów do punktowania jest jeszcze multum. Ważne, żeby dobrze zagrać i dać realną, ale taką naprawdę realną nadzieję, że w starciu ze słabszymi od Lecha rywalami będziemy mieli swoje atuty. Do tego potrzebna jest przede wszystkim wspomniana gra w defensywie. Bo GieKSa ma co prawda lepsze i gorsze mecze w ataku, ale to, że potrafi nastrzelać mnóstwo bramek – już udowodniła. Więc o przód ogólnie nie musimy się martwić. Tylko ta obrona…

Katowiczan stać na zwycięstwo. Nie jesteśmy chłopcem do bicia w tej lidze. Ba, nawet nie jesteśmy zespołem do strefy spadkowej. Naszym głównym grzechem jest nieogarnięcie się na boisku i fatalne błędy. Czysto piłkarsko GKS jest ekipą na środek tabeli w tej lidze. Trzeba więc się właśnie… ogarnąć, uspokoić te gorące, zestresowane w niektórych sytuacjach boiskowych, głowy i naprawdę może być dobrze.

Wspieramy. Bij mistrza!