Piłka nożna
Cerimagić, Kędziora, Plizga i Goncerz żegnają się z GieKSą
Dzisiaj na stadionie GKS Katowice odbyła się konferencja prasowa, podczas której dyrektor sportowy – Tadeusz Bartnik – poinformował o pożegnaniu się z czwórką zawodników.
Informacja, która mam do przekazania, nie jest informacja miłą – rozpoczął dyrektor Bartnik. – Chcielibyśmy zawsze spotykać się w jak najlepszej atmosferze, chwalić się i cieszyć się z sukcesów, ale nie zawsze te sukcesy odnosimy i czasami dochodzi do takiej sytuacji, w której musimy podjąć decyzje bardzo trudne. Zdecydowaliśmy wspólnie ze sztabem szkoleniowym, że pożegnamy się z kilkoma zawodnikami. Na tej liście znalazły się cztery osoby. Trzy – którym kończą się kontrakty z dniem 30 czerwca – z tymi osobami klub na pewno nie przedłuży umów, a osobami tymi są Armin Cerimagić, Wojciech Kędziora i Dawid Plizga. Co do jednej osoby, to ma ona ważny kontrakt do 30 czerwca 2019, ale jest to osoba niezwykle istotna z punktu widzenia historii GKS Katowice, osoba, która wpisała się w historię tego klubu – Grzegorz Goncerz. Ci zawodnicy zostali poproszeni o wykorzystanie okresu wypoczynkowego, który mają zagwarantowany w swoich umowach kontraktowych, tak więc nie będą się przygotowywali z drużyną do trzech ostatnich meczów, które mają ogromną stawkę. Będziemy przygotowywać się w węższym gronie, czyli zawodników, którzy maja kontrakty, być może zostanie to uzupełnione zawodnikami z drugiej drużyny, ale w tym zakresie komunikat zostanie przekazany jutro.
Dyrektor zapytany o powody takiej decyzji, odpowiedział:
Ci zawodnicy nie wpisują się w koncepcję drużyny na zasadach, które przewiduje trener Paszulewicz. Z tymi zawodnikami umowy nie byłyby przedłużone i ta informacja dotarłaby do zawodników po zakończeniu sezonu. Przyspieszyliśmy podanie tej informacji tak, aby dać bodziec zespołowi i aby zawodnicy byli świadomi, że wszyscy walczą o swoją przyszłość w GKS Katowice, a my jako osoby zarządzające pionem sportowym nie powstrzymamy się przed podjęciem najtrudniejszych decyzji dotyczących osób o największych nazwiskach.
Jak wspomniał dyrektor, trzem zawodnikom kontrakty kończą się w czerwcu, jednak Grzegorzowi Goncerzowi umowa wygasa dopiero za rok.
Dzisiaj została przekazana jedna informacja, do rozmów na temat szczegółów rozwiązania kontraktu z Grzesiem Goncerzem zasiądziemy w najbliższym czasie – będziemy szukać porozumienia, żeby satysfakcjonowało wszystkich. Mamy nadzieję, że w dobrej i sportowej atmosferze znajdziemy porozumienie.
Zapytaliśmy trenera o inne nazwiska, które według kibiców powinny zostać pożegnane – na przykład Zejdler czy Foszmańczyk.
Nie jesteśmy od tego, by spełniać czyjekolwiek życzenia i żądania. Każdego zawodnika analizujemy pod kątem przydatności do drużyny i to jest podstawowe kryterium. Mamy do rozegrania trzy spotkania, w związku z tym musimy mieć świadomość, że musimy kimś te trzy mecze rozegrać. Trener uznał, że zawodnicy, którzy znaleźli się na liście, nie byliby brani pod uwagę w końcowych momentach sezonu. Pozostali będą brani pod uwagę i będą mogli pokazać swoją przydatność.
Dyrektor Bartnik wypowiedział się także na temat ewentualności wymiany większej części kadry latem.
Mam nadzieję, że unikniemy takiej konieczności. Przez pół roku dokonaliśmy zmian, które miały charakter kardynalny, czyli zmieniający funkcjonowanie klubu. To jest najważniejsze kryterium, a największe dobro, które nas interesuje – to GKS Katowice, a nie poszczególne interesy danego zawodnika.
Piąty finał z rzędu. Dwa mistrzostwa Polski – tyle samo co teraz GKS Tychy, których jednak w tym okresie dwukrotnie zabrakło w finale. Dwa finały przegrane w dopiero w siódmym meczu. Nikt nie powinien mieć wątpliwości, że za ostatnie 5 lat to drużyna Jacka Płachty była najlepszą drużyną w Polsce, a jednak coraz ciężej o optymizm, gdy mowa o hokejowej GieKSie.
Po dwóch mistrzostwach Polski, gdzie w obu przypadkach w finale byliśmy wręcz perfekcyjni pod każdym względem, przyszła porażka z Unią w dogrywce meczu nr 7 – tak minimalna, jak tylko może być, a przecież już po piątym meczu byliśmy o krok od kolejnego złota. Rok temu z kolei już po 4 meczach Tyszanie w każdym kolejnym mogli odnieść ostateczny triumf i choć pogoń za wynikiem, a nawet wyjście na prowadzenie na początku decydującego starcia dały nam mnóstwo emocji, to był to jednak kolejny krok w tył względem poprzedniego sezonu, a jak wyglądał finał w tym roku – każdy wie.
Nikt w tej lidze nie lubi GKS-u Katowice… i ma to swoje dobre strony. Brak sympatii ze strony kibiców Tychów, Sosnowca czy Oświęcimia jest oczywisty i jest to odwzajemnione i te animozje dodają emocji, a to dla emocji śledzimy sport. Idzie za tym jednak coś więcej – oprócz zdobycia mistrzostwa Polski, pobocznym celem każdej z tych drużyn jest pokonanie GKS-u. Poza krakowską Cracovią, gdzie nie zapowiada się, by w najbliższych latach mieli wrócić do walki o najwyższe cele, Katowice to zdecydowanie największe i najbardziej rozpoznawalne miasto ligi i każde mniejsze miasto tym bardziej chce udowodnić swoją wyższość na lodzie. Naszą reakcją na to jest… wyznaczenie top-4 jako celu na sezon. W lidze, gdzie są 4 drużyny mające pieniądze, by móc realistycznie walczyć o coś więcej, niż przetrwanie.
Końcowy wynik to jednak nie wszystko, czego kibice potrzebują – potrzebujemy czuć, że klub ,,gdzieś” zmierza, potrzebujemy również małych powodów do ekscytacji, a także potrzebujemy, by ludzie pracujący w klubie pokazali nam, że to oni się lepiej znają na hokeju i ,,zamknęli nam mordę”. Tak jak mordę zamyka nam sekcja piłkarska, tak jak 3 lata temu zrobił to Teemu Pulkkinen, tak tym razem dosłownie każda obawa kibiców znalazła potwierdzenie. Każdy czuł, że siedmiu obrońców to za mało, każdy widział, że brakuje nam ofensywnie usposobionego defensora, każdy wiedział, że mamy problem z przewagami i naprawdę ciężko uwierzyć, że ludzie, którzy dali nam dwa mistrzostwa Polski mieliby się z tym nie zgodzić. Gdzie więc była na to reakcja?
Jedną z najważniejszych cech naszych mistrzowskich ekip był głód. Oczywiście było też wtedy grono doświadczonych Polaków, a nawet przewinęło się też kilku doświadczonych obcokrajowców i nie chcę brzmieć, jakbym myślał, że teraz ktoś nie chciał zdobyć mistrzostwa, bo nie wątpię, że wszyscy chcieli, ale czegoś w porównaniu do ekipy sprzed 3 i 4 lat ewidentnie brakowało. Sami zboczyliśmy z drogi, która działała. W Tychach pałeczkę po doświadczonym Komorskim przejmują Łyszczarczyk czy Paś, którzy spokojnie mają pewnie z 7-8 lat grania przed sobą. U nas wydaje się zawiodło przekazanie pałeczki w obronie po pożegnaniu się z Kruczkiem czy Wajdą, a teraz czeka nas to w ofensywie. Są oczywiście bracia Hofman, gdzie oglądanie ich rozwoju było jednym z przyjemniejszych elementów tego sezonu i głęboko wierzę, że będą liderami na lata nie tylko GKS-u, ale i reprezentacji… ale co jeśli okaże się, że jednak są to gracze jedynie na 3 formację i 20 punktów w sezonie? Te przekazanie pałeczki zdecydowanie nie jest tu tak płynne i naturalne, a przecież tyle lat pracy jednego trenera i dyrektora w połączeniu ze stabilnym finansowaniem z miasta to powinny być wręcz idealne warunki do takiej długofalowej pracy.
Praktycznie co roku przykro kibicom GieKSy czyta się o nowych kontraktach, transferach i negocjacjach już nawet w trakcie play-offów, gdzie my na pierwsze wieści czekamy zazwyczaj aż skończą się hokejowe mistrzostwa świata. I niby zawsze ostatecznie jakoś to nadrabialiśmy, bo 5 razy z rzędu w finale nie byliśmy przypadkowo, ale nie wierzę, że na tym czekaniu nie tracimy, a teraz już z całą pewnością można powiedzieć, że zeszłoroczna przerwa między sezonami była w naszym wykonaniu po prostu słaba. Nie ma w tym gronie żadnego zawodnika, którego będzie warto wspominać po latach. Kibice potrzebują zawodników z charakterystycznymi cechami – jeszcze długo będziemy pamiętać szaleństwo w oczach i uśmiechu Erikssona, umiejętność wejścia na wyższy poziom w kluczowych momentach Lehtonena, huknięcie Hudsona, technikę Koponena czy ,,nienormalność” Murray’a, a jak pokazują wyniki – nie tylko kibice potrzebują takich zawodników, ale klub też. Hokej nie jest sportem dla normalnych. Gdy 3 lata temu przyszedłem na pierwszy przedsezonowy sparing – od pierwszego kontaktu z krążkiem było widać, że Koponen to Pan Hokeista. Nie chcę wytykać palcem hokeistów, bo myślę, że oni są najmniej temu winni, ale aktualnie większość naszej kadry to hokeiści po prostu przyzwoici… i tyle. Przyzwoitością nie wygrywa się mistrzostwa.
Nie wiem, co by się musiało stać, bym o kimkolwiek, kto miał swoją zasługę w zdobyciu dwóch mistrzostw Polski myślał za kilka lat w sposób negatywny, począwszy od dyrektora sportowego, przez trenera i na zawodnikach kończąc. Ilu błędów by nie popełniono w tym sezonie i ilu potencjalnie nie popełni się jeszcze w przyszłości – za ten pierwszy wielki sukces GKS-u, jaki miałem okazję doświadczyć w życiu, trener Płachta może mieć w Katowicach własną ulicę, a odwieszenie łyżew na kołek przez Grzegorza Pasiuta powinno być jednoznaczne z powieszeniem numeru 18 w Satelicie, a może i nawet na to samo zasługują Bartosz Fraszko czy ,,Nasz Warszawiak” Mateusz Bepierszcz. Czy aktualnie nasze finanse pozwalają na stworzenie równorzędnej rywalizacji z Tychami, ale czego by tu wcześniej nie osiągnięto – teraz także potrzebuję widzieć, że klub ma obrany właściwy kierunek i do tego kierunku dąży. Może trzeba jasno powiedzieć, że jeśli właściciel nie chce kroku do przodu, bo przy świetnej postawie piłkarzy już nie potrzebuje ,,tematu zastępczego”, to wykonujemy krok w tył i odmładzamy skład?
Zdobytymi mistrzostwami klub poniekąd wydał na siebie ,,wyrok” – zupełnie inaczej cieszyło srebro drużyny Toma Coolena, gdy zaledwie 2 lata wcześniej nie było hokeja w Katowicach, a 3 lata wcześniej bohaterem kibiców w Satelicie był Maros Goga. Teraz już wszyscy wiemy, jak to jest być na szczycie – i chcemy tego znów, jednak tak jak pisałem wyżej, końcowy wynik to nie jedyny sposób na usatysfakcjonowanie kibiców, tymczasem w tym sezonie mimo wszystko tylko on się zgadza, bo jednak finał to jest w pewnym stopniu sukces, ale czy z obecnie obranym kursem ten finał będzie także za rok?
Za nami jakiś szalony czas, ostatni tydzień to było coś, co przyniosło nam taką dawkę emocji, że po prostu trzeba ochłonąć. Zaczęło się od euforii po golu w doliczonym czasie z Wisłą Płock, ale nawet to nie zapowiadało, na jakiej karuzeli znajdziemy się w następnych dniach. Po Rakowie myśleliśmy, że limit spektakularnego widowiska na jakiś czas wyczerpiemy. I przyszedł mecz w Poznaniu.
Sam zastanawiałem się, jak ten mecz będzie wyglądał. Opcje dla mnie były dwie – GieKSa na fali tego rozpędu znów zagra bardzo dobrze albo jednak ciśnienie po energetycznym i emocjonalnym meczu w Częstochowie spadnie, co ze 120 minutami w nogach przełoży się na to, że jednak dość gładko polegniemy. Jak się okazało, sprawdziła się ta pierwsza opcja.
Trener Rafał Górak mówi o tym, że jeśli chcemy być poważną drużyną, to nie możemy mieć wymówek, że gramy co trzy dni i jesteśmy zmęczeni. No niby tak, ale w Polsce… jesteśmy do tych wymówek przyzwyczajeni. Zresztą – niedaleko szukać – trener Łukasz Tomczyk po meczu Rakowa z Motorem właśnie na ten aspekt zwracał uwagę i po prostu narzekał.
A tu nagle pojawia się GieKSa, która nie dość, że właśnie zagrała tę dogrywkę, nie dość, że w najkrótszym możliwym odstępie meczów (czwartek – niedziela), nie dość, że przegrała, to jeszcze musiała jechać na daleki wyjazd do obecnego i z dużym prawdopodobieństwem przyszłego Mistrza Polski.
I ta GieKSa rozegrała przy Bułgarskiej kapitalne zawody. To już nie był taki mecz, jak w poprzednim sezonie w Poznaniu. Wtedy przegraliśmy gładko 0:2 i pocieszaliśmy się tym, że „wstydu nie było”. Jakże daleki jest to obraz od wczorajszego spotkania. Teraz katowiczanie nie byli skromnym beniaminkiem, który przyjeżdża z respektem i liczy, że uda się z tego terenu wywieźć jeden punkt i to najlepiej 0:0. Teraz to była drużyna, która przyjechała tam jak po swoje, grała wysoko, starała się nie dać zepchnąć do defensywy i momentami po prostu dyktować warunki. Lech był przed przerwą dość bezradny.
Jedyne czego nam brakowało to bramki. I długo to wyglądało tak jak mecze, które znaliśmy z tego sezonu – że GKS dominuje, ma nawet jakieś sytuacje, choć nie bardzo klarowne, ale gola zdobyć nie potrafi. Potem przeciwnik włącza swoją jakość ładuje jednego, dwa lub trzy gongi (Cracovia) i mamy po zawodach.
Na szczęście skuteczność jest ostatnio po naszej stronie. I Eman Marković strzelił piękną bramkę głową. Dopiero na powtórce zza bramki było widać, jak dobry był to strzał. Okupiony co prawda rozciętym łukiem brwiowym, bo zaraz po uderzeniu piłki, trafił Eman głową w Joela Pereirę, ale piękny był obrazek, jak jednocześnie nasz zawodnik krwawił i uśmiechał się z powodu zdobytego gola. Piłkarz od tych dwóch meczach gra tak, że za chwilę może stać się jednym z ulubieńców Nowej Bukowej.
W drugiej połowie oglądaliśmy wszystko co najlepsze i… najgorsze w wykonaniu GieKSy. Jak traciliśmy jesienią multum bramek do szatni, to teraz zaczynamy tracić gole zaraz po wyjściu na boisko. Dwa gole w Częstochowie teraz Kolejorz na ukłuł zaraz po przerwie. Koncentracja, panowie, koncentracja! Było w tym oczywiście sporo pecha, bo piłka poodbijała się tak, że trafiła Arka i wpadła do bramki. Ale z drugiej strony, każde wstrzelenie piłki w piąty metr to ryzyko, że takie zamieszanie powstanie i wyjdzie z tego gol. Nawiasem mówiąc to – jeśli dobrze liczę – siódmy gol samobójczy w tym sezonie. Dość absurdalna liczba.
Jak rządzi przypadek, widzieliśmy przy bramce Ilji Szkurina. Tam też po kapitalnym zagraniu Bartka Nowaka, Ilja próbował mijać przeciwnika, ale futbolówka odbiła się od pleców czy od głowy siedzącego rywala i Białorusin dopełnił formalności. Strasznie dziwny ten nasz Ilja, bo ostatnio gra coraz lepiej w środku boiska, dobrze zbiera te piłki i rozprowadza, potem w roli już stricte napastnika dość mocno psuje, a na koniec… strzela gola.
Co do drugiego gola dla Lecha, to przyznam na chłodno, że nie mam pretensji. Oczywiście można powiedzieć, że poszliśmy za bardzo do przodu, że zabrakło asekuracji. Ale tak naprawdę z tego typu sytuacji gol pada raz na sto. Przecież mieliśmy zawodników z tyłu, natomiast Lech świetnie rozegrał tę akcję prostopadłym podaniem. Ale nadal to nie było bardzo duże zagrożenie. Zadecydowało niebywale dobre wykończenie Hakansa. Gdyby on nie zdecydował się na uderzenie z tej niełatwej pozycji, to uważam, że na 90 procent odebralibyśmy piłkę, a już na pewno zdążylibyśmy wrócić – innych piłkarzy Lecha też przecież jeszcze nie było.
Ale GKS dalej cisnął i wcisnął tę trzecią bramkę. Sektor gości znów był w euforii. I tutaj mam pretensje do naszych zawodników, że po minucie stracili znów gola. No nie można tak łatwo wypuszczać prowadzenia.
W końcówce też z jednej strony momentami było nieźle, nie broniliśmy się dramatycznie przez cały doliczony czas, potrafiliśmy oddalić, a Bartek miał nawet szansę na czwartego gola. Z drugiej strony – no muszę to powiedzieć, czasem niefrasobliwość Bartka może być brzemienna w skutkach, bo po zdarzają mu się ostatnio głupie straty, po których rywale przeprowadzają groźne kontry. Nasz pomocnik to ekstraklasowy artysta, ale czasem bym ten artyzm odłożył na rzecz rozwagi. Oczywiście Bartek nie byłby sobą, gdyby nie dał w tym meczu jakiejś liczby, a była to wspomniana asysta do Szkurina.
Swoją robotę zrobił też Rafał Strączek. Interwencja z końcówki pierwszej połowy, ale zwłaszcza dwie kapitalne obrony w doliczonym czasie gry drugiej, uchroniły nas przed fatalnymi nastrojami po końcowym gwizdku sędziego. Bo gdybyśmy strzelili w dwóch meczach na wyjeździe siedem bramek mocnym rywalom i oba te mecze przegrali, to przecież to byłby jakiś dramat. A tak, wywalczyliśmy zasłużony punkt na boisku Mistrza Polski.
Wspomnijmy oczywiście też o Sebastianie Milewski i Damianie Rasaku, bo wykonali oni znakomitą robotę w środku pola i w głównej mierze dzięki nim obraz gry wyglądał tak, jak wyglądał. Graliśmy pressingiem, wysoko, odbieraliśmy piłki. Potem można było je rozgrywać. Dodam jeszcze, że jak raz na jakiś czas zacentruje w starym stylu Alan, to nie ma co zbierać. Piękna asysta do Emana. No i zadebiutował Marius Olsen i jak na debiut wyszło to całkiem, całkiem.
Pozostał niedosyt po tym meczu, bo jednak GKS trzykrotnie prowadził i trzy razy to prowadzenie tracił. Marzyliśmy o wielkim zwycięstwie, ale to się nie ziściło. Natomiast, jakkolwiek nie powiem, że porażka była wkalkulowana w tym meczu, to dopisany punkt jest lekkim bonusem do naszego dorobku ligowego.
Jednak patrząc długofalowo, ten mecz pokazał coś innego. Ten i w Częstochowie. Że GKS to już ekstraklasowa drużyna pełną gębą, ale do tego jeszcze być może taką z górnej połówki tabeli. Bo jechać sobie na takie wyjazdy i po prostu normalnie grać, prowadzić tę grę, być wysoko na boisku, to nie jest oczywistość. Są drużyny, które właśnie za podwójną gardą się chowają i czekają na 1-2 okazje w meczu do kontry. Pewnie czasem i tak trzeba zagrać. Ale GKS patrzy na silne i słabe strony przeciwników. Skoro Cracovia czy Lechia potrafiły Lecha zdominować przy Bułgarskiej, to nasi trenerzy wyszli pewnie z założenia, że czemu i my nie mamy.
Z drugiej strony w drugiej połowie Lech pokazał jednak ofensywną klasę. Kilka akcji rozegrali świetnych. My też mamy czasem trochę brak szczęścia, że jednak nasi przeciwnicy się budzą i zaczyna im wiele rzeczy wychodzić. Kolejorz uważam, że po przerwie był bardzo groźny. Zresztą te trzy bramki strzelił. Nie bez powodu.
Piękną mamy tę drużynę, szaloną, dającą tyle emocji. Mnóstwo radości po strzelonych bramkach, dużo wkurzenia po traconych. Nad tym drugim aspektem trzeba popracować. Ale z dwojga, wolę 3:3 czy 4:4, w których zespół gra pięknie, walczy, gryzie tę trawę i jest niezłomny, a przy okazji traci gole niż 1:1 czy 0:0 po bezbarwnym, słabym meczu.
Spójrzmy też na to tak – jeśli rywale są na tyle mocni, że potrafią nam strzelić trzy czy cztery bramki, to dobrze, że przynajmniej jesteśmy taką samą liczbą na to odpowiedzieć. Bo przecież moglibyśmy z Lechem przegrać 0:3, a z Rakowem 0:4. I odbiór byłby zgoła odmienny.
Ostatecznie rezultat tego „dwumeczu” jest dla nas minimalnie dobry. Odpadliśmy z Pucharu Polski i zanotowaliśmy „tylko” remis w meczu ligowym. Ale to „tylko”, to jednak bardzo dużo. Zwłaszcza patrząc, jak ten mecz wyglądał. Poza rezultatami liczą się inne rzeczy – te wspomniane powyżej.
Czekamy na Motor. Już w piątek kolejne wyzwanie, wracamy na Nową Bukową po dwóch tygodniach, choć patrząc na te dwa ostatnie mecze mamy wrażenie, że minął z miesiąc. GKS dostarcza emocji i niezapomnianych wrażeń. I o to nam wszystkim chodzi.
Jutro przyjdzie nam się zmierzyć w jednym z najważniejszych pojedynków w nowej historii GieKSy. Równać się może z tym chyba tylko pojedynek z Arką w Gdyni, który choć co prawda był zwykłym pojedynkiem ligowym – to fakt grania w ostatniej kolejce i zależności pomiędzy wynikiem, a awansem jednej z tych drużyn sprawiał, że był to po prostu istny finał sezonu. Arka była wówczas jak Brazylia w 1950, kiedy to w finale na Maracanie wystarczał Kanarkom remis. GieKSa wcieliła się w rolę Urugwaju, który musiał wygrać. I wygrał.
Od tamtego czasu GieKSa gra z dobrym skutkiem w ekstraklasie. I mimo, że jest to „nasza Liga Mistrzów”, to jednak rozgrywamy w niej powszednie mecze ligowe. Fakt, że wiele z nich to są piłkarskie i kibicowskie święta, ale pod względem ważności – są one zwykłymi meczami w najbliższej lidze. Jutro czeka nas mecz niezwykły. Mecz decydujący o czymś, o czym jeszcze niedawno jedynie mogliśmy marzyć w jakichś iluzorycznych majakach. Teraz Katowiczanie stają przed realną szansą. Szansą gry na Stadionie Narodowym o jedno z dwóch najważniejszych trofeów w polskiej piłce.
Zadanie jawi się z jednej strony jako bardzo trudne. Zagramy w końcu z jedną z najlepszych drużyn w ekstraklasie, z ekipą, która świetnie sobie radziła w europejskich pucharach. Stworzony przez Marka Papszuna Raków, pokonując podobne szczeble co GKS, stał się niespodziewanie klubem i drużyną na regularne podium. Byli mistrzem i zdobywcą pucharu.
Z drugiej strony jednak patrząc na ostatnią formę Rakowa, nie jest to drużyna nie do pokonania. Dalej ma bardzo dobrych zawodników, ale coś w tym zespole na wiosnę nie gra. Drużyna nie punktuje należycie, gra jest niemrawa. Na ten moment trener Tomczyk nie wniósł do tego zespołu czegoś mocnego i widocznego. Zadanie po Marku Papszunie miał trudne, ale mimo wszystko – Raków gra przeciętnie.
Dlatego jakbym miał zakwalifikować ten mecz, to powiedziałbym, że Raków jest faworytem, ale nie murowanym. Dałbym w szansach takie 65-35. Pamiętajmy też, że może być remis, a o wszystkim mogą decydować rzuty karne.
Od czasu awansu do ekstraklasy z Rakowem rozegraliśmy cztery mecze, z czego trzy przegraliśmy po 0:1. Nie był to jednak jakieś bardzo słabe spotkania w wykonaniu GieKSy. Najsłabszy był chyba mecz z 1. kolejki obecnego sezonu na Nowej Bukowej. Ale już w poprzednim sezonie u siebie i w grudniu w bieżącym na wyjeździe – to był już spotkania, które porażkami wcale się zakończyć nie musiały.
No dali nam przykład Katowiczanie, jak w Częstochowie zwyciężać mamy, w poprzednim sezonie. Po bardzo dobrym meczu GieKSa wygrała wówczas przy Limanowskiego 2:1. A Raków przecież wtedy był w dużo lepszej formie.
Mamy nadzieję, że zespół już się oswoił z meczami na wyjeździe z wielkimi. Dotychczas wyjąwszy wspomniany mecz z Rakowem, przegrywaliśmy. Na Legii, Lechu czy Jadze. Czas ten trend odwrócić, a szansa ku temu jest bardzo dobra, bo oprócz Rakowa, za chwilę gramy przecież przy Bułgarskiej.
Półfinał Pucharu Polski… Brzmi jak marzenie. Na razie nie ma co myśleć, co dalej. Trzeba się mocno skupić na czwartkowym meczu i po prostu realizować swój plan jak najlepiej. GieKSa to potrafi – pokazała to z Wisłą Płock. Niezależnie czy jest to oddanie piłki czy gra z nią. Ważne, żeby taktyka była dobrze dobrana i realizowana.
Ostatnim raz na tym szczeblu graliśmy 22 lata temu. Ponad dwie dekady. Tyle czasu nie znaczyliśmy nic w Pucharze Polski. Teraz GieKSa jest w najlepszej czwórce. Z nadzieją na więcej.
Klub9 godzin temu
Tygodniowy przegląd mediów: Czas na półfinał(y)
Piłka nożna10 godzin temu
Czołówka nie zwalnia, dół się pogrąża
Piłka nożna22 godziny temu
Klemenz: Dużo się działo
Piłka nożna1 dzień temu
Opinie z social mediów po Motorze
Kibice2 dni temu
Doping Blaszoka na meczu z Motorem
Piłka nożna2 tygodnie temu
Osłabiony Raków przed meczem z GieKSą
Felietony2 tygodnie temu
„Jesteś tak piękna, jak gol w 90. minucie”
Felietony2 tygodnie temu
Czy możemy narzekać na najlepszą drużynę ostatnich pięciu lat?
Piłka nożna3 tygodnie temu
Górak: Powrót króla na złote miejsce
Felietony1 tydzień temu
Miro
15 maja 2018 at 15:09
zaraz zaraz w tej grupie jest tylko jeden specjalista od zakładów u buka, dwaj nadal są w drużynie. To nawet i dobrze…najważniejsze żeby kasa się zgadzała!
Prezes1964
15 maja 2018 at 15:27
Foszmanczyk , Zejdler , Franczak , Słaby , Kalinkowski i ewentualnie Volas
Mariusz
15 maja 2018 at 15:35
Kędziorze, Plizdze i tak po sezonie kontakty się kończą.
Żadna to sensacja, że klub się z nimi pożegna.
Ceramigic to nieudany transfer, Jedyny pozytyw to pożegnanie się z Goncerzem, który już dawno powinien zostać odstrzelony.
Kolejnymi piłkarzami powinni być Foszmańczyk – hamulcowy z poprzedniego sezonu oraz Mokwa, który się po prostu nie nadaje do niczego.
Prezes1964
15 maja 2018 at 15:36
@Miro, wiec podaj te pozostałe nazwiska – w przeciwnym razie albo wymyślasz albo korzystasz z owej wiedzy
Mariusz
15 maja 2018 at 15:36
Po sezonie Volas, Słaby, Kalinkowski. Zejder do rezerw.
PołudnioweK-ce
15 maja 2018 at 15:59
No prosze zapadły jakieś decyzje.Ktoś powie „lepiej późno niż wcale”, a ja napisze czy aby nie za późno..Kędziora (wiek), Plizga (pomimo że nasz wychowanek) i Cerimagić bez formy więc pełna zgoda..Goncerz również bez tego co miał kiedyś, ale z racji wielu lat w GieKSie dla mnie to coś na zasadzie pokazówki dla reszty że zabawe tutaj kończymy..może da to efekt, kto wie?..w następnym „odstrzale” jak dla mnie Midzierski, Słaby, Foszmańczyk, Kalinkowski, Zejdler (chyba że w ostnich meczach pokaże jakiś błysk geniuszu w co wątpię) i Volas (więcej od niego by ugrali pewnie Marchewka czy Żak z Rozwoju).
GKS
15 maja 2018 at 17:18
Foszmanczyk zejdler kalinkowski midzierski i słaby wypierdalac!!!
19Scorpion64
15 maja 2018 at 17:53
JA sie nie bede rozpisywal zaduzo takze widze ze zostajemy bez napastnika… czytalem ze brozek by pogral jeszcze hehhe 🙂 to za darmo a na powaznie… trzeba cos szukac… fakt jest jeden kedziora co odpierdolil to odpierdolil i mial dawno wypierdalac ale praktycznie 4 mecze w tyl co gral to strzelal… i nagle wpuscili volasa i goncerza… ktorzy albo wogole nie grali albo dopiero 1-2 mecze……..takze pozostaje szukac
Macgyver
15 maja 2018 at 18:02
Jeszcze pożegnać Kamińskiego za taktyczny faul i żółtko z Podbeskidziem co konsekwencjom było nie zagranie z Ruchem. Moim zdaniem celowa zagrywka.
artur
15 maja 2018 at 18:03
Ależ gra pozorów, na szybko coś wymyślają bo wiedzą, że awansu nie będzie ale żeby kibice myśleli, że coś robią. Nie wierzę im.
tombotleg
15 maja 2018 at 18:24
Artur nie smuć, szambo u nas wybiło i trzeba coś z tym zrobić, niema czekania do końca sezonu albo dłużej jak w innych latach, ja tam już w awans nie wierzę, ale trzeba szybko montować ekipę na następny sezon, wierzę że Paszulewicz i Bartnik to konkretni ludzie z wizją budowy silnej GieKSy.
Bce
15 maja 2018 at 18:50
Plizga jemu dałbym szanse wogóle nie grał. Skoro Gonzo miał szans od choinki i troche. Awansu nie ma!!! Paszul montuj ekipe już na przyszły sezon. Nie ma sentymetów nareszcie ktoś jebnął w ten kurwi dołek. Reszta raus!!!
Bce
15 maja 2018 at 18:55
Jeszcze jedno brać tu naszych z regionu młodzików i ich ogrywać. Dogadać się z Rozwojem, Banikiem, Górnikiem i Szombrami. Tam pewno mają też młodzików co dobrze rokują. Ochronka się skończyła. Zejdler i Kamyk uważajcie w chu… gracie albo wy…
wiesiek
15 maja 2018 at 19:12
Widze że co nie którym znów odbija i planują awansować za rok. Idzcie do lekarza leczyć sie na głowe.
Dziadek
15 maja 2018 at 20:06
Szopka by uspokoić tłuszczę. Lud się burzy to trzeba rzucić kogoś na pożarcie. Czyli kolejny trik by zarobić na biletach na dwóch ostatnich meczach u siebie. Nowa nadzieja 6 albo 8. Tyle już tych odcinków było. Teraz jeszcze śmieszniej bo wyrzucamy tych co odchodzą. Ale grunt że działa, bo na B1 mają krótką pamięć. Ambicja jest, więc murowany kandydat, pomimo podpisanej umowy z Rozwojem i likwidacji rezerw, nadal ogrywa emerytów i rencistów. A Małeckiego z juniorów już Górnik ściąga do siebie, bo na Gieksę był chyba zbyt mało elastyczny w szatni. Piłkarski poker trwa…
Robson
15 maja 2018 at 21:14
A za co Dawid ?
Ja pierdziele póki będzie Paszulewicz gówno z tego będzie.
Paszulewicz w pierwszej kolejności won właśnie za niewystawianie Plizgi nie danie mu szansy w derbach a to jedyny nasz wychowanek znający wagę derbów ze smrodami, za kretyńskie decyzje raz zawodnik nie jest w 16 stce meczorej nagle wychodzi w pierwszym składzie i inne typu postawienie w derbach na nic nie wartego obcokrajowca nie mającego pojęcia o wadze spotkania. Z pozostałymi decyzjami prócz Plizgi się zgadzam choć na pewno trochę Gonza żal za lata spędzone w GieKSie i akurat on coś przynajmniej próbował w ostatnich meczach ale ok jak coś robić pod publikę to robić z tym że dla mnie to poklepywanie nieudacznego trenera po plecach zamiast poszukać kogoś kto potrafi grać offensywnie.
PołudnioweK-ce
15 maja 2018 at 22:22
Troche po głębszym przemysleniu dzisiejszej sytuacji w jakiej znajduje się Nasz klub ( chociaż czasami dochodze do pewnej autorefleksji po ch.j sie tym tak przejmuje skoro i tak nie mam na to wpływu) myśle że odstrzał Plizgi i Goncerza nijak się ma do słów trenera na początku pracy u Nas..mówił „o ludziach którzy będą chcieli umierać za GieKSe”..wychowanek i zawodnik który jest na te czasy legendą nie chcieli?..myśle że chodzi o to że po prostu mieli oni tutaj dużo wpływu wpływów z w/w powodów..co absolutnie nie może dziwić..Paszul chce mieć wpływ sam na wszystko ułożyć sobie po swojemu na co cały zarząd dał mu pomarańczowe a za chwile da zielone światło, bo w końcu w razie czego będzie na niego..karty są w pana rękach trenerze, więc pan je tasuj i rozdawaj
kejta
15 maja 2018 at 22:50
I w taki oto sposob awans zapewnia nam Volas i Prokic hahaha Strzal w kolano, do dzisiaj smial sie z nas caly slask a teraz smieje cala Polska bo co to za druzyna ktora walczy o awans i na 3 mecze do konca pozbawia sie napastnika
Tymron
15 maja 2018 at 22:56
Dziadek 100 % prawdy. Byle coś się dzieje a kibice dadzą się nabrać że klub robi wszystko aby awansować. Chociaż nawet z kontekstu wypowiedzi Bartnika można wyciągnąć ze już szykujemy się na kolejny sfałszowany sezon w 1 lidze.
Lokaty
15 maja 2018 at 23:56
Wypirdzielic wszystkich po kolei nieudacznikow..
Tom
16 maja 2018 at 00:02
A midsierski franczak tez drewno
stefano
16 maja 2018 at 07:28
Decyzja , dobra , tylko widać ze za pózna i nie wiadomo czemu głownych aktorów żenady ze smierdziuchami nie pozbyto się .
Jeśli trener w swojej koncepcji dalej widzi Foszczmanczyka , Kalinkowskiego , Midzierskiego , Zejdlera itp. to dalej nic z tego nie będzie.
Brynów
16 maja 2018 at 10:12
Miro to gorol więc go nie słuchać!!!!
1964 żory
16 maja 2018 at 12:52
Wszyscy won przecież ta czwórka nieudaczników to tylko kozły ofiarne.
grillmaster
16 maja 2018 at 23:01
No to został nam jedyny „zajebiście dobry” napastnik Volas. Goncerz przynajmniej się starał w meczu z ruchem.