Zapraszamy do lektury ocen zawodników ze środka pola GieKSy w sezonie 2024/25. Przy wystawianiu not w skali szkolnej (1-6) regularnie grającym zawodnikom kierowaliśmy się średnią Waszych ocen za miniony sezon. Za wiosnę uznaliśmy wszystkie spotkania rozgrywane w roku 2025, tj. od meczu ze Stalą Mielec. 

Mateusz Kowalczyk: “Bullterier” pola środkowego, imponował nieustępliwością w odbiorach i swoim agresywnym pressingiem. Nigdy nie odpuszczał rywalom, stale podkręcając tempo gry i wykonując niezliczone, czasem akrobatyczne, wślizgi. Jego przechwyty w newralgicznych momentach wielokrotnie pozwalały drużynie na odzyskanie kontroli w meczu. Dodał do tego pracę w budowie akcji i kilka rajdów z piłką, jedynie czasem zdarzały mu się błędy w obronie, lub chwile braku koncentracji. W bardzo nielicznych momentach zdarzało mu się zostać wkręconym w murawę, raz dość spektakularnie.  Jego wrzuty z autu były kolejnym atutem, ewidentnie w wolnym czasie ogląda programy o trebuszach. Milion euro za tak klasowego zawodnika to prawdziwa promocja, ciężko wyobrazić sobie ten sezon bez niego.

🍁Jesień: 5+
🌱Wiosna: 6

Oskar Repka: Pod koniec sezonu chyba zaczęło mu się nudzić na boisku, na którym był prawdziwym liderem, i zdecydował urozmaicić sobie sezon kilkoma bramkami – ot, łatwizna. Był prawdziwym walczakiem na boisku, wcale nie w przenośni. Często nie udawało mu się łączyć walorów ofensywnych z defensywnymi, zwykle prezentując przyzwoity poziom w jednym i bardzo dobry w drugim, bez klarownej reguły. Zdawało się, że mógł pokusić się o większą ilość strzałów z dystansu i ograniczyć asekuranckie zagrania, wszak naprawdę dobrze sobie radził z piłką przy nodze. Zapamiętamy go jednak z terroryzowania rywali swoimi warunkami fizycznymi w każdym zakątku boiska. Dawał coś od siebie w każdym aspekcie gry i docenił to nawet Marek Papszun ze swej Wieży Maga. Może to do niego właśnie telefonował? 

🍁Jesień: 4+
🌱Wiosna: 5+

Borja Galan: Szybkość i finezja to jego znaki rozpoznawcze, jak na Hiszpana przystało. Nieszablonowo w parze z tym szły pracowitość, odbiór piłki i agresja (ta pozytywna, piłkarska), co dostrzegł Rafał Górak i uczynił z niego klasowego wahadłowego – strzał w 10. Na pewno nie radził sobie zbyt dobrze z ustawieniem w defensywie i czasem zaniedbywał powroty, ale jednak drzemie w nim dusza skrzydłowego. Jego kreatywne podejście (coś unikalnego w naszej nawet coraz mocniejszej lidze) i zdolność do samolubnej gry niczym typowy skrzydłowy sprawiały, że obrońcy musieli mieć na niego oko, co z kolei dawało przestrzeń innym partnerom. Czasami nawet to nie pomagało, po prostu brał sobie “balona”, wywoływał zaklęcie “joga bonito” i posyłał centrę. Z jego strzałami było bardzo mizernie, ale gdy już mu się udało wstrzelić – to było coś. Piłka nożna jest przede wszystkim rozrywką, a on potrafił ją zapewnić kibicom nie tylko naszej drużyny.  

🍁Jesień: 5-
🌱Wiosna: 5+

Marcin Wasielewski: Często grał rolę pierwszoplanową, przez co sporadycznie zbytnio wczuwał się w grę aktorską, zamiast piłkarskiej. W pamięci zostanie jego interwencja, która oddaje jego waleczność przez cały sezon. Biegał tam i z powrotem, wybijając piłki spod naszej bramki i wrzucając je w pole karne rywali. W końcówce jego centry mocno straciły na jakości, ale nadrabiał to zaangażowaniem. W zasadzie jedyne większe błędy popełniał w defensywie, jednak było ich bardzo niewiele, a większość czasu mocno utrudniał życie przeciwnikom. “Jego sprinty były niesamowite, a nieustępliwość przypominała kibicom o DNA GieKSy z przeszłości” – nasz opis po Pogoni Szczecin można w zasadzie zastosować do jego całej kampanii.

🍁Jesień: 5+
🌱Wiosna: 5+

Konrad Gruszkowski: Ciężko zastąpić Marcina Wasielewskiego, stąd też po każdym wejściu na murawę rzucał się w oczy spadek jakości piłkarskiej na wahadle. Nie popełnił on jednak większych błędów przez ponad 300 minut, podczas których znajdował się na boisku, a to też nie lada sztuka. Większość czasu był aktywny, pod grą. Prawdopodobnie popełnił najwięcej fauli na minutę w całej lidze, zdarzyło się mu także sprokurować karnego.

🌱Wiosna: 3

Mateusz Marzec: Zapamiętamy go z pierwszej bramki po powrocie, gdy huknął gola, którego nie da się zapomnieć. Niecałe 300 minut i 2 gole to niezły wynik jak na rezerwowego wahadłowego. Większość zmian albo wnosiła świeżość i szybkość do ataku, albo mijała bez echa – nie wybierał półśrodków. Kilka razy przysporzył pracy kolegom z defensywy, a raz jego nieudane wybicie skończyło się stratą dwóch punktów. 

🍁Jesień: 3+
🌱Wiosna: Brak oceny

Grzegorz Rogala: Przed kontuzją był bardzo aktywny na swojej flance, niestety w parze z tym często szła niecelność w zagraniach piłką i grze obronnej. Po powrocie został rzucony na bardzo głęboką wodę, niestety trochę się w niej podtopił i złamał linię spalonego przy drugim golu Lecha na Nowej Bukowej.

🍁Jesień: 4-
🌱Wiosna: Brak oceny

Sebastian Milewski: W pierwszej połowie sezonu sprawiał wrażenie, jakby chciał zawalczyć (dosłownie i w przenośni) o miejsce w wyjściowej jedenastce trenera Góraka. Cechowało go dobre rozegranie i wyprowadzenie piłki z głębi pola, kontuzja zatrzymała go w szczytowej formie. Koniec końców, jego występ w tym sezonie zostanie w pamięci głównie za sprawą decydującego gola w pamiętnym meczu przeciwko Cracovii.

🍁Jesień: 4
🌱Wiosna: Brak oceny

Dawid Drachal: Ciężki początek wypożyczenia, w dalszych kolejkach wystąpił już w każdym meczu, cztery z nich zaczynając w podstawowej jedenastce. Zadziorny w odbiorze, w ofensywie zaprezentował dużo prób strzałów i dobry drybling, lecz na koniec nie wyniknęła z tego żadna liczba. Musi też podejmować nieco lepsze decyzje, drybling nie zawsze jest optymalnym wyborem. Często był widoczny pod grą, Jagiellonia będzie miała z niego pociechę.

🌱Wiosna: 4

Bartosz Baranowicz: Najlepiej będzie po prostu zapomnieć o tej połowie z Radomiakiem i liczyć, że zdoła się odbudować w innym miejscu. Ma potencjał, ale zupełnie nie udało mu się go pokazać w Ekstraklasie.

🍁Jesień: 1
🌱Wiosna: Brak oceny