Piłka nożna
List otwarty kibica GKS ws. Wojciecha Kędziory
W dniu wczorajszym na naszą redakcyjną skrzynkę mailową przyszedł list kibica GKS Katowice – pana Juranda Filipowicza, który zdecydował się zająć stanowisko w sprawie zachowania Wojciecha Kędziory po strzelonej bramce w sobotnim meczu z Olimpią Grudziądz. Korespondencja ma charakter listu otwartego, dlatego prezentujemy go na naszych łamach, dodatkowo pan Jurand Filipowicz przesłał go do klubu – a konkretnie do prezesa Marcina Janickiego i dyrektora sportowego Tadeusza Bartnika.
Wczoraj na oficjalnej stronie GKS Katowice pojawił się wywiad z Wojciechem Kędziorą, w którym napastnik przeprosił za swoje zachowanie. Dla nas jako redakcji sprawa jest zamknięta, więc na ten moment nie będziemy już jej rozgrzebywać (choć zachowanie zawodnika wpisuje się w niekorzystny obraz całego roku), jednak cały czas wywołuje ona emocje u kibiców. Dodajmy, że poniższy list został przesłany do klubu jeszcze przed publikacją przeprosin.
Przy okazji informujemy, że nasze łamy są otwarte dla wszystkich, zarówno kibiców, jak i piłkarzy, trenerów czy działaczy. Nawet jeśli z naszej strony padają mocne słowa i krytykujemy cały dział sportowy, nie ma problemu, aby za pośrednictwem naszej strony głos mogła też zabrać… druga strona.
Poniżej prezentujemy treść listu.
Wspaniałe zakończenie weekendu! Piłkarze i sztab szkoleniowy GKS Katowice spotkali się dziś na Nowej Bukowej z kibicami GieKSy, aby razem świętować wielki powrót do europejskich pucharów po 23 latach. Zapraszamy do fotorelacji z tego wydarzenia.
Kurz już lekko opadł. Wczoraj na Nowej Bukowej świętowaliśmy i już samo to wydarzenie było czymś szczególnym. Kibice w liczbie kilku tysięcy pojawili się na stadionie, aby podziękować drużynie za ten kapitalny sezon. Organizacyjnie i eventowo wyszło top. Fajnie, konkretnie, bez zbędnego przedłużania. Były też stoiska gastronomiczne i atrakcje. Zarówno zagorzali kibice, jak i całe rodziny mogły spędzić tę ciepłą, słoneczną majową niedzielę relaksując się i świętując sukces.
Dziś mamy już nowy tydzień. Część naszej ekipy pojedzie na galę Canal Plus, gdzie – mamy nadzieję – kilka nagród nasi ludzie otrzymają. Rafał Strączek, Arek Jędrych, Bartek Nowak, Rafał Górak – są w nominacjach i liczymy na to, że nagrody wpadną w ich ręce. Faworytem do tytułu Piłkarza Sezonu jest Bartek i oby tak się stało, bo byłoby to niesamowite wyróżnienie dla naszego zawodnika.
Wróćmy jednak do soboty. Przyznam szczerze, że stresowałem się jak nigdy. To znaczy pierwszy stres mnie złapał tydzień wcześniej, bo gdy Colak strzelił dla Legii bramkę w doliczonym czasie gry w Gdańsku – zaczęły się dla nas ciężary. Wówczas ze złości cisnąłem jakąś koszulką o ziemię i cały wieczór miałem zepsuty. Bo wyjściowo mieliśmy się oglądać tylko na Zagłębie Lubin, a jego zwycięstwo w Białymstoku było przecież stosunkowo mało prawdopodobne. Wygrana Legii w Gdańsku spowodowała, że w Szczecinie MUSIELIŚMY zremisować, by Warszawianie nas nie dogonili. Bo w takie cuda, że Legia nie wygra z Motorem nie było co wierzyć.
W samym tygodniu ten stres nieco opadł. Wiadomo, życie się toczyło, praca i różne inne sprawy. Jednak w sobotę rano po pobudce emocje znowu wróciły. Ten dzień był jak egzamin. To nie był mecz jak jeden z wielu – w środku sezonu, że z mniejszymi lub większymi emocjami, ale względnie na luzie do niego podchodzisz. Wiadomo, że mieliśmy kilka takich kluczowych spotkań, głównie w Pucharze Polski. Mieliśmy kilka mega ważnych meczów, gdy znajdowaliśmy się tuż nad lub tuż pod kreską. Jesienny Motor czy chociażby pierwszy mecz w tym roku w Lubinie. Mecz z Rakowem w półfinale Pucharu Polski to był już wielki bonus tej pięknej przygody. I oczywiście żal było braku awansu do finału, ale zaszliśmy tak daleko, że i tak byliśmy zadowoleni. Mecz w Szczecinie miał innego rodzaju rangę. Graliśmy o coś więcej niż tylko super wrażenie wynikające z zajęcia takiego czy innego miejsca w tabeli. Graliśmy o realny cel, którym była przepustka do Europy. Dodatkowo ten cel był tak bliski, bo przecież wystarczyło zremisować, co praktycznie dałoby grę w europejskich pucharach.
A puchary to było wielkie marzenie nas wszystkich. To jest wyjście poza Polskę, poza nasze uniwersum krajowe. To trochę egzotyka, poznanie czegoś nowego, a jeśli się powiedzie – wejście na europejskie salony.
No i najpierw była ta długa i mozolna droga do Szczecina. Tam oczywiście zahaczyliśmy o znaną nam knajpkę z poprzedniego sezonu (więcej w PS). No i pojechaliśmy na mecz. Gdy już byłem na stadionie i usadowiłem się na miejscu na prasówce, czułem, jak stres robi się coraz większy. Zaraz miał się rozpocząć ten decydujący mecz. Zero przyjemności, maksimum skupienia. Oraz nadziei i wiary. To jest ten moment, którego osoba nie do końca zaangażowana nigdy nie zrozumie. Nie chcę tu oczywiście dzielić kibiców na takich i takich, no ale… tak się kibice dzielą. Są te słynne pikniki, które są bardzo potrzebne klubowi. I dla mnie to określenie „piknik” nie jest pejoratywne. To jest specyfika, a nie ocena. To są właśnie te rodziny z dziećmi, kibice, którzy na przykład pojawili się dopiero po otwarciu stadionu, którzy chcą, żeby GKS wygrywał, ale raczej traktują kibicowanie w kategorii relaksu i przyjemności. łapali modę na GKS. Piękna sprawa, też bym tak czasem chciał, ale chyba bym tak nie umiał.
Dla mnie ta identyfikacja z klubem, coś tak mocno wpojonego, wiąże się z tym, że porażki przeżywam boleśnie, a zwycięstwa euforycznie. Nawet jeśli przez jakiś czas emocjonalnie zdystansowałem się – to raczej w formie mechanizmu obronnego, żeby już tak nie cierpieć, a nie jakiejś chęci odejścia. Bo odejść się nie da. Jak 30 lat temu GieKSa pojawiła się w moim sercu i głowie, tak zostanie już na zawsze. To jest jeden z głównych aspektów życia.
Czekałem więc z niepokojem na pierwszy gwizdek, no i on wybrzmiał. Liczyłem na dobrą grę GKS i to, że wynik będzie korzystny. Oczywiście sama dobra gra go nie gwarantowała. Tak to jest w piłce, że gdy dwie wyrównane drużyny grają, to prawdopodobieństwo rozkłada się w jakiś określony sposób. I nawet jeśli na to, że GKS nie przegra szanse wynosiłyby 60-70% to wcale by mnie to nie uspokajało.
Pierwsza połowa… załamała mnie. Zamiast drużyny walczącej o marzenia widziałem zespół bezradny. Jak wydawało mi się, że nie da się zagrać gorzej niż pierwsza połowa z Piastem, tak… dało się jak najbardziej. I to jest ta nasza kochana, ale czasem niesforna GieKSa, która potrafi zagrać świetne zawody przeciw najlepszym zespołom w Polsce, ale czasem prezentuje nam taką kaszanę, że nie ma co zbierać. To co mnie czasem jeszcze wkurza to to, że przeciwnicy jakoś dziwnie potrafią przeciw nam się mobilizować i nagle przypominają się, jak się gra w piłkę. Tak było i w przypadku Pogoni. Od początku Szczecinianie cisnęli i wszelkie teorie, że się podłożą widać było, że nie mają racji bytu. Grali szybko, stworzyli kilka sytuacji i byliśmy w bardzo poważnych opałach.
W końcu stało się nieuniknione – straciliśmy bramkę. Gol sytuacyjny, raczej taki, jakie strzelamy, a nie tracimy, bo po wyrzucie z autu. Za chwilę dostaliśmy informację, że Legia strzeliła i zrobiło się bardzo źle. Do końca pierwszej połowy nie zdziałaliśmy nic. Zero strzałów, xG równe 0. Niezrozumiała była to niemoc.
Wiary nie traciłem, choć czułem, że jesteśmy w ciężkiej sytuacji. Tu już nie mieliśmy bronić – musieliśmy gonić. Co z tą grą było trudne. Ale GKS wielokrotnie po przerwie się budził i wyglądało to lepiej. Pozostawało mieć nadzieję, że tak będzie i tym razem.
I rzeczywiście gra się trochę poprawiła, choć dalej nie był to wybitny mecz. Natomiast Pogoń trochę stonowała, a GKS zaczął atakować i kilka sytuacji sobie wykreował. Mateusz Wdowiak miał setkę, ale strzelił tuż obok słupka. Lukas Klemenz trafił w poprzeczkę. Bartek Nowak główkował pięknie, ale Kamiński wyciągnął to spod poprzeczki. Minuty mijały, trenerzy robili zmiany.
No i zamarliśmy. Portowcy wyprowadzili akcję, po której strzelili drugiego gola. Stadion w euforii. My w rozpaczy. Miałem jednak wrażenie, że jest spalony – ale w początkowej fazie tej akcji, znaczy w okolicach środka boiska. Liczyłem, że sędzia podniesie rękę, więc od razu na niego popatrzyłem. Ludzie jeszcze byli w amoku, z trybun rozległ się tyfon i triumfalna melodia, ale ja już widziałem, że ręka arbitra Sylwestrzaka jest w górze. Czułem więc, że kamień spadł mi z serca. Jak później się okazało, spalony był też w sytuacji samego strzału w polu karnym, gdzie później wybitą piłkę dobijał Kamil Grosicki. O tym już nie wiedziałem i nie wiem, który moment był VAR-owany. W telewizji tej pierwszej sytuacji – gdy Grosik jest na spalony niemal na środku boiska – nie widać. Ja natomiast byłem na żywo przekonany, że ofsajd jest. Któryś z naszych zawodników leżał na murawie i nie wiedział, że gol nie został uznany. Drugi podszedł do niego i mówi – wstawaj.
Byliśmy już totalnie przemeblowani, Arek i Lukas gdzieś tam szaleli w ataku, Adrian na stoperze. Pomieszanie z poplątaniem.
Nie byliśmy jeszcze pogrzebani. Ale czasu było coraz mniej, Powoli kończył się ten regulaminowy. Przerw trochę było i zastanawiałem się, ile doliczy sędzia. Myślałem o sześciu. Dostaliśmy aż osiem. Nadal mnóstwo czasu.
Problem polegał na tym, że atak atakiem, ale bez ręki grał Rafał Strączek. Po którejś interwencji znów mu się odezwał bark i widać było, jak cierpi z bólu. Potem znów padł na murawę. W szale trener Górak kazał mu wstawać i grać, sam Rafał też odesłał fizjoterapeutów, którzy wbiegli na murawę. Było naprawdę nerwowo.
Szczerze mówiąc nie widziałem dobrze tej interwencji Kamińskiego. Znaczy nie byłem pewien, czy to ręce czy klatka, a już tym bardziej, czy było to poza polem karnym. Zdziwiłem się więc, że sędzia znów coś sprawdza na VAR, bo nie miałem pojęcia co, usłyszałem, że tę potencjalną rękę. Pojawił się promyk nadziei. Zaraz sędzia skierował się w stronę bramkarza i już wiedziałem, że to będzie czerwona kartka. Pogoń dokonała pięć zmian? Chyba tak! Jeszcze patrzę w swoje składy i liczę zmiany gospodarzy. Liczę: raz, dwa, trzy, cztery, pięć. Jest! Będzie musiał wejść zawodnik z pola. Więc trzeba zrobić wszystko, by na naszą bramkę z jednorękim Strączkiem nie strzelano, a sami musimy po prostu uderzać na bramkę przeciwnika, ile wlezie.
Padło na Cuića. Napastnika, który strzelił nam gola w pierwszej połowie.
Dobra, z tym „ile wlezie” to przesadziłem. Trzeba dobrze i rozsądnie rozegrać akcję, żeby jako taką pozycję do strzału sobie wyrobić. Nic na hurra. Musimy dojść do okazji, żeby móc oddać celny strzał na bramkę, a to nie musi być takie łatwe. Najpierw rzut wolny po ręce Kamińskiego. Bartek Nowak trafia w mur, potem tracimy piłkę. Nic z tego. Kibice Pogoni w euforii, złapanie piłki i wykop Ciuića fetują niesamowitą wrzawą. Minuty upływają, choć ta przerwa z czerwoną kartką była długa.
W końcu odzyskaliśmy którąś piłkę pod naszym polem karnym i rozprowadziliśmy akcję. Kapitalnie zachował się Borja, który podprowadził piłkę i podał do niepilnowanego Marcela. Świetnie pokazywał się Mateusz Wdowiak, ale jednak były Portowiec zdecydował się na strzał. Dokładnie tak, jak należy. Z szesnastu metrów trzeba uderzyć mocno, gdy w bramce nie stoi w bramkarz.
Piłka wpadła do siatki! GOL! EUFORIA na ławce, sektorze gości, najmniejsza chyba… na boisku. Nasi zawodnicy tym razem wytrawni, cieszą się tak, by spowolnić tę grę i schłodzić rozgrzane głowy wszystkich.
Ja sam wyskakuję z radości na tej prasówce. Zazwyczaj powiem pod nosem „jest”, jakiś lekki gest radości wykonam. Tutaj nie umiałem się pohamować, więc po prostu zacząłem skakać z tej euforii. Coś co wydawało się tak nierealne, żeby w takich okolicznościach wyrównać, stało się faktem. Scenariusz nieprawdopodobny. Teraz pozostawało to tylko utrzymać. Te kilka minut. Pogoń na szczęście już nie atakowała, no i przecież grała w osłabieniu. Jeszcze chwilkę…
Koniec! GieKSa remisuje, nie przegrywa ósmego meczu i zapewnia sobie miejsce w pucharach. Ławka wyskakuje z radości, kibice w ekstazie, GKS Katowice osiąga historyczny sukces.
Ja sam nie widziałem, w co ręce włożyć. Tu zmieniłem tytuł live na „Mamy to!”, tu wrzucam na FB, zaraz nagrywam filmiki z radości. Ręce trzęsą mi się z emocji, przecież dopiero co byliśmy w piłkarskim piekle i nagle znaleźliśmy się w niebie. Niesamowita radość.
Tak jak pisałem w którymś felietonie – były takie mecze, po których nawet nie czułem jakiejś wielkiej radości, bo byłem tak wypruty nerwowo i emocjonalnie. Wówczas czułem raczej ulgę. Tym razem było inaczej. To była czysta, niezmącona radość. Autentycznie byłem przeszczęśliwy każdą komórką ciała.
Tu mnie jakiś dziennikarz ze Szczecina zaczepił, tu znajome twarze, równie radosne jak ja trybunach, na VIP-ach. Mamy to – po 23 latach GieKSa wraca na europejskie boiska.
Nie puszczały mnie te emocje długo. Oczywiście nagrywkę swoją tradycyjną zrobiłem, a w końcu udałem się na salkę konferencyjną. Tam spotkałem tę naszą i nie naszą katowicką ekipę, naszych fotografów, chłopaków z oficjalnej, pofatygował się też Kacper Janoszka, dziennikarz Sportu. Były piąteczki i radość. Gdzieś tam w tle też podśmiechujki, takie wiadomo nie prima sort, bo ktoś do tych pucharów awansował, a ktoś nie. Cóż, kibicowanie bywa nieco małostkowe, nikt nam tego zabronić nie może.
Bardzo się to wszystko przeciągało, długo czekaliśmy na trenerów. Był czas, żeby sobie odpalić fragmenty z Multiligi i zobaczyć na podzielonym ekranie, jak Marcel strzela gola dla GieKSy i jak reagują na to przy Łazienkowskiej. Był czas, żeby emocje opadły, ale opaść nie chciały. W końcu pojawił się trener i konferencja się rozpoczęła.
Mały prztyczek oczywiście dam, jednocześnie znów doceniając nas wszystkich, skromnych chłopaków z Katowic. Byliśmy oczywiście zadowoleni i było to po nas widać, ale naprawdę byliśmy na tej salce stonowani i po prostu wręcz cicho się zachowywaliśmy. Już sobie wyobraziłem, gdyby tam w takich okolicznościach byli „dziennikarze Widzewa” czy „dziennikarze Arki”. Podejrzewam, że ich zajebistość i narcystyczne ego roz…bałoby tę salkę w drobny mak. Byłoby pieprzenie o swoje wspaniałości i że w ogóle Liga Mistrzów, żarty, żarciki i tysiącprocentowy poziom kumatości. Boże, jak ja sobie przypominam te uniwersa, to żenadometr wywala mi poza skale.
Kilka pytań do trenera, już trochę innych, trochę bardziej na luzie, niekoniecznie merytorycznych. Widać było, że Rafał Górak też jest wzruszony, przecież to dla niego kolejny sukces w trenerskiej karierze, ale sukces większy niż taki zwykły, bo od podstaw stworzony i mający swoją kontynuację – najpierw był awans, potem super sezon i spokojne utrzymanie, a teraz puchary. Wszystko stworzone od zera. Absolutnego zera.
Popracowaliśmy jeszcze na salce. Fotografowie wrzucili galerię, ja konferencję, w międzyczasie Flifen zbierał wywiady. W końcu się ogarnęliśmy i ruszyliśmy do samochodu. Radośni i szczęśliwi. Nie zabrakło śpiewów w aucie. Czekała nas długa podróż do domu.
To był bardzo emocjonujący i ekscytujący dzień. Wiedzieliśmy, że musimy osiągnąć konkretny wynik, ale nikt z nas nie spodziewał się, że stanie się to w takich okolicznościach. W 97. minucie. Że obie drużyny na koniec będą grały praktycznie bez bramkarzy. Że otworzy nam się taka szansa.
Było blisko, żebyśmy wracali z nosem spuszczonym na kwintę. Wracaliśmy w wielkiej radości.
W piłce każdy klub ma czasem taką sytuację, że przechyla swoją szalę w doliczonym czasie gry. Każdy klub też mecze w taki sposób przegrywa. To jest czysta statystyka, grając dziesiątki czy setki meczów – coś takiego co jakiś czas się musi przydarzyć. Nie jest natomiast dane każdemu, żeby taki gol decydował o sukcesie czy klęsce w całym sezonie. To dotyka tylko niektórych. I niesamowite jest to, że my doświadczyliśmy tak potężnej klęski, gdy Witan nam strzelał gola w ostatniej minucie ostatniej kolejki. A teraz los nam oddał i to my na sam koniec, w tym horrorze okazaliśmy się zwycięzcami. To jest unikatowe doświadczenie. Coś, co w naszych kibicowskich sercach pozostanie już na zawsze.
Dłużyła się ta podróż bardzo. Śledziłem, co tam w necie na nasz temat piszą. A gdy po piątej wróciłem do domu, to zamiast pójść spać, zaparzyłem herbatkę i siedziałem jeszcze godzinę i oglądałem fragmenty Multiligi z kluczowymi momentami. Człowiek naprawdę jest chory psychicznie. Chory na punkcie swojego klubu.
Ten sezon doświadczył nas kilkoma bardzo trudnymi momentami. Stracony gol w doliczonym czasie gry przy Łazienkowskiej czy porażka w karnych z Rakowem. Straszna frustracja po meczu z Cracovią. Żal po Arce. Sama inauguracja sezonu bardzo słaba – punkt w dwóch meczach. Trochę tego było. Ale dużo więcej było momentów radosnych. Takich, że wracaliśmy z meczu i byliśmy bardzo zadowoleni. Gol Marcela i końcowy gwizdek to była wisienka na torcie.
Teraz nadszedł czas odpoczynku. Będziemy śledzić różne newsy dotyczące GieKSy. Terminarzowe czy transferowe. W połowie czerwca zasiądziemy z wielką ciekawością do internetu czy gdzie tam to losowanie będzie można śledzić. I zobaczymy gdzie nas wywieje. Czy do dalekiego Kazachstanu, a może po sąsiedzku Słowacja? A może Bałkany? Będzie to bardzo, bardzo ekscytujące.
Ale na razie odpoczywajmy. Zobaczymy jeszcze sobie baraże, żeby poznać komplet uczestników ekstraklasy w przyszłym sezonie. Oczywiście z naszym udziałem. Bo GieKSa już nie jest w ekstraklasie na dorobku. GieKSa jest z ekstraklasą zrośnięta. Jesteśmy jedną z twarzy najwyższej klasy rozgrywkowej w Polsce. Nadajemy jej kolorytu – rodzinną postawą, kultem pracy, niesamowitą determinacją i widowiskową grą. GieKSa robi wszystko, by na nowo stać się marką. Solidną marką piłkarską. I wygląda na to, że już za chwilę to stanie się rzeczywistością.
Zapraszamy do drugiej galerii ze Szczecina. GieKSa, po szalonej końcówce, zremisowała z Pogonią 1:1 i dostała się do europejskich pucharów. Zdjęcia zrobił dla Was Misiek.
Wielkolud
7 listopada 2017 at 18:41
Chore czego ludzie nie wymyslom. Napewno dluzej kibicuje niz ten pan i nigdy z igly nierobili widel. Taki pan kibic zeby jeszcze do dobra klubu dolewac oliwy do ognia. A ciekawe czy pan jest taki czysty nieubliza zawodnikom itd.
Jony
7 listopada 2017 at 22:10
Lewy tez uciszal kibiców jak po nim jechali ze w reprezentacji nie strzela. Co się dziwić Kedziorze jak słyszy kur.y w stosunku do swojej osoby.
rafal84
7 listopada 2017 at 22:32
zgodze sie z listem. nie porownujmy lewego z kedziora, ktory jeszcze nie zagral u nas dobrego spotkania. jakie to go poniosly emocje? to ze wyszedl mu strzal? mysle ze tak nie celowal. bramka przepiekna ale za postawe w meczu, jak i w rundzie oddaje prawde o kedziorze. jest emerytem i tyle
Johny
8 listopada 2017 at 07:50
To ze jest emerytem to prawda. Ale emeryt tez człowiek i emocje mogły wziąć górę. Gra teraz w Katowicach i na razie się to nie zmieni (przynajmniej do grudnia) a my zamiast na te ostatnie mecze zmobilizować piłkarzy, żeby jak najwiecej punktów zebrali, zajmujemy się jakimis aferkami. Przeprosił? przeprosił.. to niech teraz skupia się na następnym meczu i tyle w tym temacie.
m.k siemce
8 listopada 2017 at 08:11
Kędziora lekko przegioł to fakt no ale ciśnienie po przegranych meczach derbowych jest wielkie i kurde pewnie na nich też / kto kiedykolwiek groł choćby na placu to wie /. Przeprosił i po temacie. Lepiej popatrzmy na siebie czyli frekwencja. Jo kurde rozumia Derby pełny stadion ale co było przed ruchem – raczej mało bo to z soboty to już TRAGEDIA.
Mecza
8 listopada 2017 at 08:13
Gdzie szacunek do piłkarza w naszych barwach? Gwizdy są dopuszczalne ale nie wyzwiska. Ktoś kiedyś napisał tutaj na forum że to kibice muszą się zastanowić nad sobą i to dzięki nim tkwimy w tym bagnie tyle lat. Panie Jurandzie, zatrzymywać kibiców? Takich co ubliżają? Jednak frekwencja jest nadal za duża. Prędzej awans zrobimy gdy będzie tylko 500 ludzi chodziło. Nie słyszałem wszystkiego bo na drugim sektorze siedziałem. Pamiętam tylko że wszyscy bili brawo po bramce. Kędziora powinien być odporny na chamskie zaczepki ale zrobił głupotę, przeprosił i koniec.
jo
8 listopada 2017 at 08:56
Mecza. Ja tam nie słyszałem, żeby było jakieś ubliżanie. Moze gdzies 2-3 osoby sie wyrwały i to nie w jego kierunku. Wiecej nie slyszalem (choc fakt, siedziale. na gorze) . Ten paluch mnie zaskoczył bo cieszylem sie po bramce (rzadkiej urody)a tu taki zonk. A tej padaki po odpuszonych derbach niechce nikt oglądać. Jak byles na meczu to wiesz jak to wygladalo.
WIERNY
8 listopada 2017 at 09:34
No i zaczęło się bronienie tych patałachów, widać jak wy „obiektywni” jesteście. Tu żeby się coś zmieniło trzeba zmiany myślenia wielu kibiców. Wy sami tolerujecie, że was w konia robią juz od lat.
zygzak makkłin
8 listopada 2017 at 11:10
fajny list, popieram w 100%, a konsekwencją powinno być rozwiązanie kontraktu. Nie godzę się na grę w ukochanych barwach takiego dziadygi.
Qbic
8 listopada 2017 at 11:24
Zapomnieliscie już o akcji „cała GieKSa razem”? Przyniosło to jakiś efekt? Byli glaskani a i tak chu*a grali, to co się dziwić że ludzie po nich teraz jadą. A jak nie radzi sobie z presja trybun to buty na kołek niech zawiesi i zajmie się czymś innym.
Robert
8 listopada 2017 at 11:31
Ręce opadają jak czytam co ludzie tutaj piszą.. Ciśnienie było w GieKSie… OD ZAWSZE ! Każdy grajek, który tu przychodzi o tym wie, jak ktoś jest za słaby psychicznie to droga wolna, rozwiązać kontrakt i dać miejsce wychowankom, co to jest w ogole za straregia budowania drużyny na ekstraklase żeby w ataku stawiać na 37 letniego chłopa ?! I do ilu ma grać ? 45 jak Milla ? 3 razy w tym sezonie przegrywamy derby (mówie MY bo jesteśmy GieKSą razem z tymi pseudo piłkarzynami, czy sie komuś to podoba czy nie) w tym najważniejsze od kilku sezonów z Ruchem, styl tych porażek pokazuje że nie tylko słowa AWANS nie można używać w Katowicach bo wkłady do koszulek srają pod siebie i nie potrafią piłki kopnąć ale od tego sezonu słowa DERBY też już nie. O tym że to są słabi psychicznie ludzie powiedział Mandrysz, wspomniał że pracują z konkretną osobą i że wyniki są jakie są ale nie powie nic więcej, to chyba jasne, że sie po prostu nie nadają. To że Wojciech Kędziora zrobił to co zrobił, pokazuje co wkłady do koszulek mają w głowach i jak traktują kibiców i samą markę. Ten klub dzięki takim zawodnikom jest gdzie jest. Ale jaki zarząd taki pomysł na drużyne. Jak ktoś nie widzi w zachowaniu Kędziory problemu bo przeprosił to widocznie lubi jak sie mu pluje w twarz przez sezon z okładem bo zawsze może powiedzeć że padał deszcz.
stefano
8 listopada 2017 at 11:36
Oby więcej takich listów , a może wtedy zmieni się podejście władz do klubu . Niestety ale wkłady pokazały niejednokrotnie jak maja wyjebane na Nas kibiców a zarazem sponsorów klubu.
Gerard
8 listopada 2017 at 11:37
Jak ktoś mówi że nikt nie ubliżał Kędziorze i innym zawodnikom, to chyba był na innym meczu tyle ku%$, patałachów, wkładów, chu@#$ i innych to już dawno nie słyszałem. A potem się ktoś żali że go uciszał bo on wydał pieniądze i przyszedł wspierać drużynę, kibicować…dopingu było zero a obrzucanie wszystkich wkoło ku%$#@ i ch*&*& to nie doping…
AntyGrzyb
8 listopada 2017 at 14:09
Ludzie zastanówcie sie czego wy chcecie?! Chcecie kolejne nascie lat tkwić w pierwszej lidze czy chcecie świetować awans i chodzic na mecze z najlepszymi w naszej ekstraklasie? Jaki my kibice mamy inny sposób aby okazać swoje wkurwienie na nieporadnść trenera i tych wkładów do koszulek? Chodze na wszystkie spotkania z zarzadem klubu piłkarzami i zawsze słysze ze nic wiecej sie nie da zrobic takie sa kontrakty i takie są wymagania piłkarzy jak chcemy mieć tych najlepezych. Nie jestem za tym aby zwalniać po kilku nieudanych spotkaniach ale w połowie sezonu powinniśmy tym którzy nie są w stanie spełniac naszych oczekiwań musimy podziekować. Stadion to nie teatr i jeśli sie komuś nie podoba moje słownictwo jak jestem wkurwiony to niech on krzyczy patałachy słabousze a ja bede sprawe nazywał po imieniu ciule bez ambicji i umiejetnosci przez pomyłke lub z jakiegoś układu zatrudnieni w gieksie. Tak było jak miałem 8 lat i tak jest teraz jak mam 45
Mecza
8 listopada 2017 at 15:23
Czepiacie się Kędziory lat 36 ale to nie jego wina że jest najlepszym napastnikiem w kadrze. Jestem przekonany że przychodził jako uzupełnienie aby czasem wejść na 10-15 minut aby pomóc. Pierwszym wyborem miał być Lebedyński, Yunis, Prokić a dopiero później Kędziora, Goncerz. Wyszło jak wyszło, po części wina Motały (słaby Yunis)i przypadku (gdyby Brzęczek nie został trenerem Płocka Lebedyński u nas by grał)
fridek
8 listopada 2017 at 15:39
Brawo dla pana Filipowicza. Popieram go w 100%
grillmaster
8 listopada 2017 at 16:02
Weź mamlasie nie płacz.
tomassi
8 listopada 2017 at 18:55
Oczywiście że list trafiony w stu procentach.
Tak samo jak Robert i AntyGrzyb.
Dość już tej błazenady i tych pajacy!!!
I jeszcze śmie uciszać kibiców i to tych którzy mimo tego całego bagna,
spieprzonych derbów jednych i drugich chciało się przyjść i zapłacić
bo przecież tej pseudogry nie ogląda się za darmo.
To jest chamstwo. A za takowe ma zapłacić i basta!
Wywalić go. I to już i tak za późno,miał wylecieć z hukiem w poniedziałek rano. Dla przykładu i nauczki dla innych „wkładów”.
dziadek
9 listopada 2017 at 13:10
Ja na Gekse chodze od zawsze(jestem troszeczke starszy niz Gieksa)kiedys unas gralo chociaz paru chopcow ze Slaska,teraz to ewenement oni nie sa przywiazani do barw klubu,traktuja klub jak miejsce pracy(biznes) ile sieda to chca wyrwac jak najwiecej kasy.Niema sentymentow,czasy sie zmienily.Ale to my jestesmy jejich pracodawcami jak nie bedzie kibicow to nie bedzie sponsorow.Wescie sie wrescie za granie.GIEKSA to my.
AntyGrzyb
9 listopada 2017 at 15:03
Cziwi mnie mocno milczenie klubu. Oni chcą to zamiść pod dywan ale my tego nie możemy tak zostawić. Wszyscy my i redakcja Nieoficjalnej oraz Jurand musimy żadać odpowiefzi. My mamy swoj sposób więc klub chcąc uniknąć kolejnego spalenia psychicznego grajków musi sie ustosunkować
WIERNY
9 listopada 2017 at 18:11
A mnie nie dziwi bo tu od lat tak jest, brak prawdziwych charakterów. Ważne są śniadanka biznesowe i filmiki propagandowe…
tomassi
11 listopada 2017 at 09:53
To jest właśnie sprawa która pokazuje wszystko:
zamiecione i cisza, nikt się nie wychyla
aż do następnego wała którego nam zafundują panowie piłkarze bez honoru
I tak jest od lat
I właśnie dlatego jesteśmy gdzie jesteśmy