Piłka nożna
Noty i opisy za Flotę
Spotkanie z Flotą Świnoujście należy ocenić jako słabe w wykonaniu GKS. Brakowało nie tylko efektywności, ale czasem pojawiało się zwalnianie akcji, zbyt długie rozgrywanie piłki, nawet w doliczonym czasie gry nasi zawodnicy zamiast się spieszyć, celebrowali. Do tego doszły błędy w defensywie – nie tak rażące, jak w Suwałkach, ale po jednym z nich padł gol. Oto jak spisali się poszczególni zawodnicy GKS w meczu z Flotą.
Łukasz Budziłek – 6,5
Nie miał co prawda tylu okazji do obrony jak z Wigrami, ale spisał się dobrze. W jednej sytuacji, gdy rywal był sam na sam wyczuł strzelca, choć strzał był anemiczny. Wygrał także pojedynek biegowy z Nwaogu. Trochę miał zamieszane w głowie (jak wszyscy) po dalekich wrzutach z autu Jasińskiego, ale generalnie nie ma się o co przyczepić, no może poza jednym kiepskim wybiciem – na aut.
Dominik Sadzawicki – 4,5
Przy bramce dał się wkręcić w ziemię Opałaczowi. Kilka razy też zabrakło go na swojej stronie, gdy piłka wędrowała w jego sektor boiska. W końcówce zbyt powolne wznawiane/rozgrywanie akcji, gdy praktycznie już zbliżał się koniec meczu. Jak na razie nasz obrońca nie grzeszy formą.
Mateusz Kamiński – 5,5
Średnie zawody stopera, nie miał wielkich interwencji, ale też nic wielkiego nie zawalił. Przy straconej bramce ruszył do przodu z pressingiem na rywala, bez powodzenia. Dobry strzał z prawie 40 metrów, mocny, ale w środek bramki.
Adrian Napierała – 5,5
Już lepiej niż z Wigrami, ale tylko średnio. Adrian gra na pograniczu faulu i w jednej sytuacji miał szczęście, że nie dostał żółtej kartki. Mimo, że bez kiksów, to brakuje nam takiego klasycznego „czyszczenia”, które nieraz oglądaliśmy.
Bartłomiej Chwalibogowski – 6
Lepsze momenty w tym meczu przeplatał złymi. Kilka razy dobrze blokował dośrodkowania i akcje rywali, ale też zdarzały mu się błędy. Za dużo chimeryczności, ale przynajmniej momentami pokazał coś dobrego.
Janusz Gancarczyk – 5
Bardzo trudno ocenić tego zawodnika. Dwa razy kapitalnie wszedł między dwóch zawodników rywala i na szybkości przeprowadził groźną akcję – raz oddał niecelny strzał, za drugim stracił piłkę w pojedynku z kolejnym rywalem. W ogóle czasami zamiast odegrać futbolówkę potrafił „zakiwać się na śmierć”. Przeciętnie.
Kamil Cholerzyński -4
Zupełnie niewidoczny. Kamil nic nie wniósł w poczynania naszej drużyny. Co prawda linia pomocy była przetrzebiona, ale zawodnik jest na tyle doświadczony, że powinien wziąć ciężar gry na siebie. Nie udało mu się to w żadnym wypadku.
Tomasz Wróbel – 5
Piłkarz chyba najbardziej waleczny i… to by było na tyle. Coś próbował rozegrać akcje, zwłaszcza z Gancarczykiem, ale brakowało efektywności. O ile zalążki akcji gdzieś tam się udawały, to pod polem karnym nie było z jego strony zagrożenia. Za to dużo udzielał się w destrukcji, gonił przeciwników i to można mu zapisać na plus. Czekamy jednak na dużo więcej.
Przemysław Pitry – 5,5
To był zawodnik, który był najbliższy zdobycia bramki. Po pierwsze kapitalny strzał z 40 metrów tuż obok bramki, po drugie zamieszanie w polu bramkowym, w którym robił wszystko, żeby zdobyć gola, ale został zablokowany. To z pozytywów. Niestety piłkarz miał niezrozumiałą tendencję do zwalniania gry w tym meczu. Często zamiast szybciej zdecydować się na podanie, przytrzymywał piłkę w środku boiska, podprowadzał, czekał. Za wolno.
Krzysztof Wołkowicz – 4,5
Przeciętny występ, raz dobre dośrodkowanie do Pitrego, po którym mógł paść gol. Ponadto kiepsko i dodatkowo zejścia do środka, próby minięcia rywali w momencie, gdy trzeba oddać piłkę czy poszukać dośrodkowania. Potrzeba więcej decyzyjności.
Michał Zieliński – 4
Słabiutko. Zawodnik praktycznie bez sytuacji bramkowej, zagubiony, odcięty od podań. Cofa się po piłkę do środka boiska lub na skrzydło, chce pomagać, ale niewiele z tego jest.
Rafał Pietrzak (grał od 68. minuty) – niesklas.
Wszedł w drugiej połowie, najpierw chwilę na pomocy, potem w obronie. Coś próbował, m.in. swoich dobrych dośrodkowań, ale bez efektów.
Rafał Figiel (grał od 77. minuty) – niesklas.
Miał kwadrans na pokazanie się i poprawienie gry zespołu, ale była to głęboka woda. Ambicję miał dużą, na tyle dużą, że właśnie z jej powodu zarobił żółtą kartkę.
Arkadiusz Kowalczyk (grał od 80. minuty) – niesklas.
Wszedł na boisko w końcówce meczu, niby na atak, ale więcej widzieliśmy go w pomocy, gdzie starał się walczyć, ale grał za krótko.
No i panie, dwie kolejki Mundialu za nami, a nawet i kawałek trzeciej. Oczy całego świata zwrócone są na Amerykę, gdzie rywalizują ci najlepsi, średni, słabi i beznadziejny. Brylują jak na razie największe gwiazdy światowego futbolu. Mbappe, Haaland, Kane (w pierwszym meczu), Vini. Oni pokazują, że naprawdę są najlepsi. Dowożą. I zapowiadają już od początku, że te mistrzostwa będą ich. Nawet ten nieszczęsny Cristiano po pierwszym bardzo słabym meczu, w drugim już swojego gola strzelił i zagrał bardzo dobrze. Świetnie spisuje się Francja, Argentyna czy Norwegia. Naprawdę dają radę Niemcy z Denisem Undavem. Rzeczona Portugalia i Hiszpania po wtopach w pierwszych spotkaniach dały dalej pokaz siły. Świetnie spisuje się Japonia, która naprawdę może zajść daleko.
Nie brakuje też wielkich rozczarowań. Na przykład zawsze niegroźny Urugwaj, takim jest i tym razem. Od kilku dekad to przerost formy nad treścią, podobnie jak postać Marcelo Bielsy, który chyba zjada swój własny ogon. Miał podymić Ekwador, ale tak naprawdę już dziś z hukiem może zakończyć się jego przygoda, chyba że sprawią sensację z Niemcami. Skompromitowali się Czesi. Dała ciała Korea, która czeka na rozstrzygnięcia innych grup i dozę szczęścia.
Odrodziło się niespodziewanie RPA, które przecież grało fatalnie w pierwszych dwóch meczach, a z Koreą właśnie zaprezentowali się z bardzo dobrej strony i nie z trzeciego, a z drugiego miejsca awansowali do dalszych gier. Mamy też te maskotki, ale jak się okazuje nie jako dostarczycieli punktów. Curaçao potrafiło zdobyć punkt z Ekwadorem, ale furorę zrobiła Republika Zielonego Przylądka, która zremisowała z dwoma byłymi mistrzami świata, w tym z Urugwajem po naprawdę spektakularnej grze. Mamy Ghanę, która co prawda gra lekki antyfutbol, ale cztery punkty już zainkasowała.
„Nasi” z ekstraklasy nie notują dobrego turnieju. Amir Al-Ammari i Hussein Ali zaliczyli solidne wtopy. Paulsen z Lechii nie grał, ale jego Nowa Zelandia też jest na wylocie z turnieju, choć sprawiła niespodziankę remisem z Iranem. Kapuadi cieszył się z remisu z ekipą CR7, ale z Kolumbią jego DR Konga zagrało beznamiętnie i przegrało. Samed Bażdar za to zaliczył kawałek meczu z Kanadą, a jego Bośnia awansowała do fazy pucharowej. Cały czas żałuję, że kontuzję odniósł Ali i nie wspomaga Iranu, a przecież w takim meczu jak z Belgią i grze w przewadze byłby jak znalazł dla tej zmagającej się z wieloma przeciwnościami reprezentacji.
To wszystko dzieje się dobrych kilka tysięcy kilometrów stąd. Kilkaset kilometrów od Katowic natomiast mają miejsce również wydarzenia bardzo ważne. GKS Katowice przebywa obecnie na zgrupowaniu w Opalenicy i dzisiaj właśnie rozegrał swój pierwszy mecz sparingowy.
Przyznam szczerze, że coś mało mi tej piłki najwidoczniej. Na ten moment obejrzałem wszystkie mecze Mundialu. Łatwe to nie jest, zwłaszcza jeśli chodzi o pojedynki o piątej czy szóstej rano. Nieraz oko leciało. Nieraz zaczynało mi się coś śnić niemal mając otwarte oczy. Ich zamknięcie na kilka sekund to było potężne ryzyko przeoczenia. Ale wytrwałem. I oby udało się dociągnąć to do końca, bo Mundial to wyjątkowa impreza.
No ale ileż można czekać do wieczora, do kolejnych meczów. Akurat sobie buszowałem po YouTubie i zobaczyłem, że zaraz zaczyna się transmisja LIVE ze sparingu ze Świtem Szczecin. Idealnie. W końcu będzie można pooglądać piłeczkę w jeszcze lepszym wydaniu niż ta od Infantino.
I jak się okazało, niekoniecznie jest to żart. Oglądanie tego meczu kontrolnego to była istna przyjemność. Polot, z jakim grała GieKSa, ten luz, ten ciąg na bramkę był naprawdę imponujący. Raz po raz nasz zespół stwarzał sobie sytuacje i zamieniał je na gole. Ale jakie to były bramki, jakaż to była uroda! Bartek Wolski zabawił się w Bartka Wolskiego i w swoim stylu zdobył gola z 16 metrów. Borja to nie wiem czy specjalnie tak podbijał czy co, ale wyszedł bardzo efektowny lob. Wykończenie Ilji w sytuacji sam na sam też było godne najlepszych napastników. Zresztą Ilja ustrzelił hat-tricka i to bardzo cieszy. Niech chłopak nabiera tej pewności właśnie w finalizacji, bo to co często było widać na wiosnę – to że szukał idealnej pozycji do uderzenia, podczas gdy można to było robić wcześniej. Każdy gol – nawet w sparingu – ma dawać zawodnikowi pewność i przekonanie, że po prostu trzeba próbować, a trafienia przyjdą. Cały ten sparing wyglądał jak zabawa z piłką radosnych ludzi.
Wiadomo, że to tylko sparing i jak mawiał klasyk, do wyników sparingów nie ma co przykładać wagi. Choć mam jednak wrażenie, że to twierdzenie ma swoją jedną stronę „bardziej”. Mianowicie taką, że słabe wyniki w sparingach nie przekładają się później na ewentualną słabą grę w lidze (choć przecież czasem się przekładają). Ale myślę jednak, że dobra postawa i wyniki w sparingach mogą bardzo mocno podziałać pozytywnie – przede wszystkim w kwestii psychologicznej.
Nie zapominajmy, że przychodzą do nas nowi zawodnicy. I jeśli taki rzeczony Bartek Wolski w swoim debiucie wygrywa 7:0 i strzela gola, to przecież może sobie pomyśleć „kurde, ale fajnie trafiłem”, podjarać się i może być z tego wielki pożytek. A Pau Resta podpisał dziś kontrakt i dokładnie to samo. Chodzi o to, żeby te tryby się naoliwiały, a mechanizmy nakręcały. O to ma też zadbać Dawid Szwarga, który nieoczekiwanie wzmocnił sztab szkoleniowy. Witamy z powrotem!
Zgrupowanie, Opalenica, był Klimczok, jest dobra atmosfera. Na razie idzie bardzo dobrze. Jeszcze Olek Paluszek się wyleczył i jest na obozie. Nie ma co oczywiście popadać w euforię, ale warunki początkowe nadchodzącego sezonu wyglądają bardzo dobrze. Jeszcze mamy w perspektywie te puchary i Żilinę lub Hajduka. I inaugurację ligi w Krakowie. Z każdym tygodniem, z każdym dniem będziemy się nakręcać coraz bardziej.
Cieszy to, że trener mówi, że nie chcą poprzestać na jednej rundzie. Cieszy to, że mówi, że lepiej grać co trzy dni, a nie co tydzień. Widać, że nie używa i nie chce używać żadnych wymówek, tylko po pierwsze – ciężko pracować, ale kurde – no nie da się nie odczuć, że jest podjarany, jak i my jesteśmy. GieKSa to przygoda, teraz kolorowa, choć przez wiele lat była szara, bura i ponura. Teraz jest pięknie.
Czekamy więc, co przyniosą następne dni, będziemy obserwować relacje z obozu, kolejne doniesienia o ewentualnie jeszcze jakichś wzmocnieniach, no i następne sparingi. Do pierwszego meczu pozostaje już niespełna miesiąc. Zleci. A 9 i 16 lipca zasiądziemy – kto wie może przed streamami – i będziemy z wypiekami na twarzy obserwować poczynania Słowaków z Chorwatami. I patrzeć na tych, którzy są… słabsi.
PS Myśleliście, że o czymś zapomniałem? Nie ma tak dobrze. Leo Messi to absolutny Bóg Futbolu. Wspomniany na początku felietonu panteon gwiazd to jedno. Ale osobny jest Leo. Przyjechać na Mundial, mając już na koncie tytuł Mistrza Świata i w wieku 39 lat strzelić pięć bramek w dwóch meczach? Do tego są to wszystkie bramki zespołu. To się wymyka ze wszystkiego. Leo naprawdę przekracza coraz to kolejne limity i zdrowy rozsądek. Teraz to można zastanawiać się, czy nie pobije niemożliwego do pobicia rekordu, czyli 13 bramek Just’a Fontaine’a w jednym turnieju. Droga do tego daleka, ale zrobił taki początek, że w ogóle można to rozpatrywać. Także do boju Leo. Vamos!
GKS Katowice zdecydował się na transfer definitywny Gabriela Kobylaka z Legii Waszawa. 24-letni bramkarz podpisał z nami umowę do końca czerwca 2028 roku. Kontrakt zawiera opcję przedłużenia o kolejny sezon.
Kobylak występował w podkarpackich drużynach młodzieżowych (Zgoda Zarszyn, Orzeł Bażanówka, Ekoball Sanok i Karpaty Krosno). W 2018 roku trafił do Legii, gdzie najpierw grał w rezerwach a następnie został wypożyczony do Puszczy Niepołomice (2020-22) oraz Radomiaka Radom (2022/23 i wiosna 2024). Po sezonie 2023/24 wrócił do Legii Warszawa, ale nie przebił się na stałe do pierwszej jedenastki. Ze stołeczną drużyną zdobył Puchar i SuperPuchar Polski.
W ostatnim sezonie wystąpił w 8 spotkaniach (6 w rezerwach Legii w III lidze, 1 w Lidze Konferencji i 1 w Pucharze Polski). Na poziomie Ekstraklasy ma rozegrane 47 spotkań, a na jej zapleczu – 50. Ma także skromne doświadczenie pucharowe – wystąpił w 6 meczach w Lidze Konferencji (w tym 1 w eliminacjach).
Życzymy powodzenia w naszych barwach!
Foto: GKSKatowice.eu
Ostatnie dni i minuty przyniosły garść nowych informacji z obozu hokejowej GieKSy.
Roczny kontrakt podpisał dobrze znany nam już Pontus Englund. Ofensywnie usposobiony obrońca grał w GKS-ie już w sezonie 2024/25. Rosły Szwed zanotował wówczas 21 oczek w 39 meczach sezonu zasadniczego za 9 goli i 12 asyst, a w 17 starciach fazy play-off dorzucił 9 punktów za 2 bramki i 7 asyst. Później przeniósł się do Grenoble występującego we francuskiej Ligue Magnus, a tam łącznie w 58 spotkaniach zdobył 8 goli i zanotował 21 asyst. Teraz jednak już po roku przerwy wraca do Katowic. Witamy ponownie!
Z drużyną pożegnali się natomiast Travis Verveda i Zack Hoffman. Pierwszy spędził w Katowicach 2 sezony, oba zakończone zdobyciem srebrnego medalu. O ile solidnie punktował w rozgrywkach zasadniczych, gdyż w pierwszym roku było to 14, a w drugim 16 oczek, tak nie potrafił tego przełożyć na faze play-off, gdzie najpierw zdobył 3 punkty, a w tym roku 4. Łącznie w barwach GieKSy wystąpił 122 razy. Hoffman natomiast dołączył do GKS-u przed minionym sezonem. W 60 meczach zdobył 3 gole i zanotował 14 asyst. Dziękujemy obu za grę w naszym klubie i życzymy powodzenia w dalszej karierze.
Poznaliśmy także plan przedsezonowych sparingów. 1 sierpnia drużyna spotka się w komplecie na testy, a 2 dni później pierwszy raz wyjdą wspólnie na lód. Tak natomiast prezentuje się lista naszych sparingów:
13 sierpnia: Unia Oświęcim (wyjazd)
15 sierpnia: Unia Oświęcim (Jantor)
18 sierpnia: HK Poprad (wyjazd)
20 sierpnia: HK Poprad (Jantor)
28 sierpnia: Lausitzer Fuchse (Weisswasser)
29 sierpnia: Rostock Piranhas (Weisswasser)
4 września: HC Presov (Liptovsky Mikulas)
5 września: HK 32 Liptovsky Mikulas lub Budapeszt (Liptovsky Mikulas)
10 września: HC RT Torax Poruba (wyjazd)
Irishman
29 lipca 2013 at 20:03
4,5 dla Sadzawickiego to chyba tak….po znajomości 😉 😉 ;). 4,5 to przecież prawie przeciętnie. Moim zdaniem maks 3-3,5
Z drugiej strony Gancarczyk był naszym najgroźniejszym piłkarzem w ofensywie. Można dyskutować, czy grał „egoistycznie” czy po prostu nie miał z kim pograć. Jak dla mnie 6.