Piłka nożna
Noty i opisy za Wisłę
GKS Katowice rozegrał niezłe spotkanie z Wisłą Płock, ale nie był to mecz łatwy – wręcz przeciwnie. Na tle dobrego jednak rywala GKS nie popełnił wielkiej ilości błędów (choć się zdarzały), na minus natomiast brak podwyższenia wyniku mimo wielu sposobności. Całościowo jednak – trzeba powiedzieć, że GKS był o tę jedną bramkę lepszy. Oto jak spisali się nasi zawodnicy w tym spotkaniu.
Łukasz Budziłek – 7
Pewny punkt drużyny, kilkukrotnie musiał interweniować, po strzałach, miał także dużo pracy przy dośrodkowaniach. Gdzieś tam raz minął się z piłką, ale bez konsekwencji, trudno sobie przypomnieć jakiś większy błąd.
Alan Czerwiński – 6
Nie radził sobie za bardzo przed przerwą, kilkukrotnie zabrakło go na swojej pozycji i jego stroną szły groźne akcje Wisły. Po przerwie było już dużo lepiej plus duże zaangażowanie w ofensywie. Mocny strzał w boczną siatkę, minimalnie niecelny. Bardzo dobrze wypatrzył Wróbla w jednej akcji w polu karnym.
Mateusz Kamiński – 7,5
Dobra, pewna gra, na środku obrony kilka interwencji, a także asekuracja na bokach obrony. Nie ma się o co przyczepić – i o to chodzi. Wisła nie stworzyła sobie wielu groźnych sytuacji.
Adrian Jurkowski – 7
również bez większych błedów, poza jednym w pierwszej połowie – kiedy zagrał wprost pod nogi rywala. Spora liczba przechwytów. Przydałoby się jeszcze popracować nad wyprowadzaniem akcji, choć akurat… w tym meczu nie było z tym najgorzej.
Rafał Pietrzak – 6,5
Naharował się chłopak, bardzo ambitny i waleczny, przede wszystkim kapitalna pogoń za rywalem przez pół boiska w drugiej połowie. Czasem ma problemy w pojedynkach 1 na 1 w defensywie. Spory błąd pod koniec pierwszej połowy – zbyt lekkie zgrywanie piłki do Budziłka, co było ryzykowne. Bardzo aktywny w ofensywie, choć przydałoby się więcej dośrodkowań.
Tomasz Wróbel – 7
Dobry mecz pomocnika, aktywny, szuka gry zarówno na skrzydłach, jak i w środku. Zabrakło trochę efektywności, ale gdyby wszystko mu wychodziło… byłby pogrom płocczan. Szkoda sytuacji, kiedy wywalczył piłkę w pojedynku z bramkarzem poza polem karnym, ale nie utrzymał się przy niej. Świetne zagranie piętą czy też podeszwą do Pitrego, po którym ten prawie strzelił bramkę. Szkoda niewykorzystanych sytuacji w drugiej połowie. Piękna asysta przy bramce Fonfary.
Sławomir Duda – 6,5
Powrót do składu i całkiem dobry mecz, choć jak zwykle czarna robota. Większych błędów nie popełnił, starał się czyścić jak mógł. Dobre ubezpieczanie środkowych obrońców. Już na początku mógł strzelić bramkę, ale jego strzał został zablokowany.
Kamil Cholerzyński – 6
Tym razem trochę bardziej niewidoczny, taki bardziej cichy występ. Może dlatego, że ostatnio przyzwyczaił nas do bramek. Miał dobrą próbę dystansu. Bez większych błędów. Super kontra (w pojedynkę) na koniec meczu.
Grzegorz Fonfara – 7
Temu zawodnikowi służy gra na pozycji ofensywnego pomocnika, bo dochodzi do sytuacji w polu karnym i przed szesnastką i strzela gole. Szkoda loba z pierwszej piłki – minimalnie niecelnego. Ale precyzyjna główka, która dała zwycięstwo – bardzo dobra. Aktywna gra w środku pola.
Krzysztof Wołkowicz – 5,5
Średni mecz, z bardzo dobrym momentem, mianowicie strzałem, po którym w efekcie padła bramka. Pomocnik bardzo dobrze złożył sie do strzału. Ponadto więcej oczekiwalibyśmy z samej gry, tym bardziej, że był kilka razy przy piłkce i sporo się pokazywał na pozycjach.
Przemysław Pitry – 6,5
Trudno jednoznacznie ocenić zawodnika, gdyż przez pewne fragmenty meczu bardziej widoczni byli inni. Pitremu wystarczy tylko mieć piłkę przy nodze, a już możemy spodziewać się czegoś ciekawego, ale nie zawsze tę piłkę przy nodze miał. A jak już to mieliśmy – dwa groźne strzały na początku pierwszej połowy, czy kąśliwe uderzenie po wspomnianym podaniu Wróbla, kilka bardzo dobrych podań. Niby nic nie można powiedzieć, a jednak wiemy, że zawodnik może dać drużynie jeszcze więcej.
Arkadiusz Kowalczyk (grał od 58. minuty) – 4,5
Wszedł na lewą stronę za Wołkowicza i niestety nie możemy nic dobrego powiedzieć. Naprawdę miał wiele możliwości by się pokazać – dużo piłek na wolne pole, sporo kontr z przewagą liczebną. Zawodnik zaczynał kombinować i tracił. Możliwe, że na prawej stronie poradziłby sobie dużo lepiej, lewa flanka ewidentnie nie jest dla niego.
Rafał Figiel (grał od 77. minuty) – niekslas.
Kolejna szansa od trenera Moskala, ale ciężo coś powiedzieć – nic nie zawalił, nic też wielkiego nie zrobił, choć był bliski poważnej straty na własnej połowie (sędzia na szczęście odgwizdał wątpliwy faul rywala). W końcówce udało mu się raz czy dwa dobrze zagrać, oddalić piłkę od własnej bramki.
Grzegorz Goncerz (grał od 85. minuty) – niesklas.
Wszedł na samą końcówkę i chciał dać z siebie 200%. To było jednak za krótko, żeby coś zrobić, choć… patrząc na mecz ze Stomilem, czy można mówić, że dla Gonza jakikolwiek okres jest za krótki?…
Dziś o 14:00 w szwajcarskim Nyonie odbędzie się losowanie drugiej rundy kwalifikacyjnej Ligi Konferencji. Własnie poznaliśmy sześciu potencjalnych rywali GKS Katowice.
GieKSa została przydzielona do grupy 5, w której jest rozstawiona. Na tym etapie wylosować możemy jeden z poniższych klubów: FK Panevėžys (Litwa), przegranego z pary pierwszej rundy kwalifikacyjnej Ligi Europy HNK Hajduk Split (Chorwacja) – MŠK Žilina (Słowacja), ŁNZ Cherkasy (Ukraina), Zimbru Kiszyniów (Mołdawia) lub Auda Ķekava (Łotwa).
ŁNZ Czeraksy swoje mecze ma rozgrywać na stadionie Wisły Płock.
Mecze drugiej rundy kwalifikacyjnej zostaną rozegrane w czwartki – 23 i 30 lipca.
GKS Katowice w II rundzie eliminacji Ligi Konferencji trafił na przegranego z pary I rundy eliminacji Ligi Europy – Hajduk Split/MSK Żilina.
Mecze tej rundy odbędą się 23 i 30 lipca.
Pierwsze spotkanie GieKSa rozegra na wyjeździe.
W zakończonym sezonie Hajduk zajął drugie miejsce w lidze chorwackiej z dorobkiem 68 punktów w 36 meczach, na który złożyło się 20 zwycięstw, 8 remisów i 8 porażek (bramki: 61-36)
MSK Żilina natomiast zajęła w lidze słowackiej miejsce czwarte, zdobywając 52 punkty w 32 meczach – 15 zwycięstw, 7 remisów i 10 porażek (bramki: 59-41). Zespół zdobył również Puchar Słowacji w finale pokonując Koszyce 3:1.
No i panie, dwie kolejki Mundialu za nami, a nawet i kawałek trzeciej. Oczy całego świata zwrócone są na Amerykę, gdzie rywalizują ci najlepsi, średni, słabi i beznadziejny. Brylują jak na razie największe gwiazdy światowego futbolu. Mbappe, Haaland, Kane (w pierwszym meczu), Vini. Oni pokazują, że naprawdę są najlepsi. Dowożą. I zapowiadają już od początku, że te mistrzostwa będą ich. Nawet ten nieszczęsny Cristiano po pierwszym bardzo słabym meczu, w drugim już swojego gola strzelił i zagrał bardzo dobrze. Świetnie spisuje się Francja, Argentyna czy Norwegia. Naprawdę dają radę Niemcy z Denisem Undavem. Rzeczona Portugalia i Hiszpania po wtopach w pierwszych spotkaniach dały dalej pokaz siły. Świetnie spisuje się Japonia, która naprawdę może zajść daleko.
Nie brakuje też wielkich rozczarowań. Na przykład zawsze niegroźny Urugwaj, takim jest i tym razem. Od kilku dekad to przerost formy nad treścią, podobnie jak postać Marcelo Bielsy, który chyba zjada swój własny ogon. Miał podymić Ekwador, ale tak naprawdę już dziś z hukiem może zakończyć się jego przygoda, chyba że sprawią sensację z Niemcami. Skompromitowali się Czesi. Dała ciała Korea, która czeka na rozstrzygnięcia innych grup i dozę szczęścia.
Odrodziło się niespodziewanie RPA, które przecież grało fatalnie w pierwszych dwóch meczach, a z Koreą właśnie zaprezentowali się z bardzo dobrej strony i nie z trzeciego, a z drugiego miejsca awansowali do dalszych gier. Mamy też te maskotki, ale jak się okazuje nie jako dostarczycieli punktów. Curaçao potrafiło zdobyć punkt z Ekwadorem, ale furorę zrobiła Republika Zielonego Przylądka, która zremisowała z dwoma byłymi mistrzami świata, w tym z Urugwajem po naprawdę spektakularnej grze. Mamy Ghanę, która co prawda gra lekki antyfutbol, ale cztery punkty już zainkasowała.
„Nasi” z ekstraklasy nie notują dobrego turnieju. Amir Al-Ammari i Hussein Ali zaliczyli solidne wtopy. Paulsen z Lechii nie grał, ale jego Nowa Zelandia też jest na wylocie z turnieju, choć sprawiła niespodziankę remisem z Iranem. Kapuadi cieszył się z remisu z ekipą CR7, ale z Kolumbią jego DR Konga zagrało beznamiętnie i przegrało. Samed Bażdar za to zaliczył kawałek meczu z Kanadą, a jego Bośnia awansowała do fazy pucharowej. Cały czas żałuję, że kontuzję odniósł Ali i nie wspomaga Iranu, a przecież w takim meczu jak z Belgią i grze w przewadze byłby jak znalazł dla tej zmagającej się z wieloma przeciwnościami reprezentacji.
To wszystko dzieje się dobrych kilka tysięcy kilometrów stąd. Kilkaset kilometrów od Katowic natomiast mają miejsce również wydarzenia bardzo ważne. GKS Katowice przebywa obecnie na zgrupowaniu w Opalenicy i dzisiaj właśnie rozegrał swój pierwszy mecz sparingowy.
Przyznam szczerze, że coś mało mi tej piłki najwidoczniej. Na ten moment obejrzałem wszystkie mecze Mundialu. Łatwe to nie jest, zwłaszcza jeśli chodzi o pojedynki o piątej czy szóstej rano. Nieraz oko leciało. Nieraz zaczynało mi się coś śnić niemal mając otwarte oczy. Ich zamknięcie na kilka sekund to było potężne ryzyko przeoczenia. Ale wytrwałem. I oby udało się dociągnąć to do końca, bo Mundial to wyjątkowa impreza.
No ale ileż można czekać do wieczora, do kolejnych meczów. Akurat sobie buszowałem po YouTubie i zobaczyłem, że zaraz zaczyna się transmisja LIVE ze sparingu ze Świtem Szczecin. Idealnie. W końcu będzie można pooglądać piłeczkę w jeszcze lepszym wydaniu niż ta od Infantino.
I jak się okazało, niekoniecznie jest to żart. Oglądanie tego meczu kontrolnego to była istna przyjemność. Polot, z jakim grała GieKSa, ten luz, ten ciąg na bramkę był naprawdę imponujący. Raz po raz nasz zespół stwarzał sobie sytuacje i zamieniał je na gole. Ale jakie to były bramki, jakaż to była uroda! Bartek Wolski zabawił się w Bartka Wolskiego i w swoim stylu zdobył gola z 16 metrów. Borja to nie wiem czy specjalnie tak podbijał czy co, ale wyszedł bardzo efektowny lob. Wykończenie Ilji w sytuacji sam na sam też było godne najlepszych napastników. Zresztą Ilja ustrzelił hat-tricka i to bardzo cieszy. Niech chłopak nabiera tej pewności właśnie w finalizacji, bo to co często było widać na wiosnę – to że szukał idealnej pozycji do uderzenia, podczas gdy można to było robić wcześniej. Każdy gol – nawet w sparingu – ma dawać zawodnikowi pewność i przekonanie, że po prostu trzeba próbować, a trafienia przyjdą. Cały ten sparing wyglądał jak zabawa z piłką radosnych ludzi.
Wiadomo, że to tylko sparing i jak mawiał klasyk, do wyników sparingów nie ma co przykładać wagi. Choć mam jednak wrażenie, że to twierdzenie ma swoją jedną stronę „bardziej”. Mianowicie taką, że słabe wyniki w sparingach nie przekładają się później na ewentualną słabą grę w lidze (choć przecież czasem się przekładają). Ale myślę jednak, że dobra postawa i wyniki w sparingach mogą bardzo mocno podziałać pozytywnie – przede wszystkim w kwestii psychologicznej.
Nie zapominajmy, że przychodzą do nas nowi zawodnicy. I jeśli taki rzeczony Bartek Wolski w swoim debiucie wygrywa 7:0 i strzela gola, to przecież może sobie pomyśleć „kurde, ale fajnie trafiłem”, podjarać się i może być z tego wielki pożytek. A Pau Resta podpisał dziś kontrakt i dokładnie to samo. Chodzi o to, żeby te tryby się naoliwiały, a mechanizmy nakręcały. O to ma też zadbać Dawid Szwarga, który nieoczekiwanie wzmocnił sztab szkoleniowy. Witamy z powrotem!
Zgrupowanie, Opalenica, był Klimczok, jest dobra atmosfera. Na razie idzie bardzo dobrze. Jeszcze Olek Paluszek się wyleczył i jest na obozie. Nie ma co oczywiście popadać w euforię, ale warunki początkowe nadchodzącego sezonu wyglądają bardzo dobrze. Jeszcze mamy w perspektywie te puchary i Żilinę lub Hajduka. I inaugurację ligi w Krakowie. Z każdym tygodniem, z każdym dniem będziemy się nakręcać coraz bardziej.
Cieszy to, że trener mówi, że nie chcą poprzestać na jednej rundzie. Cieszy to, że mówi, że lepiej grać co trzy dni, a nie co tydzień. Widać, że nie używa i nie chce używać żadnych wymówek, tylko po pierwsze – ciężko pracować, ale kurde – no nie da się nie odczuć, że jest podjarany, jak i my jesteśmy. GieKSa to przygoda, teraz kolorowa, choć przez wiele lat była szara, bura i ponura. Teraz jest pięknie.
Czekamy więc, co przyniosą następne dni, będziemy obserwować relacje z obozu, kolejne doniesienia o ewentualnie jeszcze jakichś wzmocnieniach, no i następne sparingi. Do pierwszego meczu pozostaje już niespełna miesiąc. Zleci. A 9 i 16 lipca zasiądziemy – kto wie może przed streamami – i będziemy z wypiekami na twarzy obserwować poczynania Słowaków z Chorwatami. I patrzeć na tych, którzy są… słabsi.
PS Myśleliście, że o czymś zapomniałem? Nie ma tak dobrze. Leo Messi to absolutny Bóg Futbolu. Wspomniany na początku felietonu panteon gwiazd to jedno. Ale osobny jest Leo. Przyjechać na Mundial, mając już na koncie tytuł Mistrza Świata i w wieku 39 lat strzelić pięć bramek w dwóch meczach? Do tego są to wszystkie bramki zespołu. To się wymyka ze wszystkiego. Leo naprawdę przekracza coraz to kolejne limity i zdrowy rozsądek. Teraz to można zastanawiać się, czy nie pobije niemożliwego do pobicia rekordu, czyli 13 bramek Just’a Fontaine’a w jednym turnieju. Droga do tego daleka, ale zrobił taki początek, że w ogóle można to rozpatrywać. Także do boju Leo. Vamos!
Najnowsze komentarze