Piłka nożna
Obfita w gole trzynasta kolejka
13. kolejka PKO BP Ekstraklasy była rozgrywana od piątku do niedzieli, za sprawą zbliżającej się kolejnej fazy gier o Puchar Polski. Była ona bardzo obfita w bramki. Padło ich łącznie 35, co jest tegorocznym rekordem. W pięciu spotkaniach górą byli gospodarze. Tylko w jednym goście. Padły też trzy remisy.
Na otwarcie świetne widowisko zafundowali piłkarze Piasta Gliwice i Lechii Gdańsk. Już w 3. minucie został podyktowany rzut karny po faulu na Camilo Meña. Sam poszkodowany jedenastkę zamienił na gola. Tuż przed przerwą Jorge Felix doprowadził do wyrównania. Prawdziwe emocje były jednak w drugiej połowie. Znów bardzo szybko na prowadzenie wyszli goście, a w 63. minucie prowadzili już 3:1, mieli okazję nawet podwyższyć to prowadzenie, bo przed idealnymi sytuacjami dwukrotnie stawał wspomniany wcześniej Meña, a także Khlan. W myśl starego piłkarskiego porzekadła, że niewykorzystane sytuacje się mszczą — końcówka należała do gliwiczan. W 67. minucie po raz drugi do siatki trafił Felix, a bramkę na wagę remisu zdobył Maciej Rosołek. Lechia Gdańsk po raz kolejny dała wydrzeć sobie zwycięstwo. W drugim piątkowym meczu Pogoń Szczecin podejmowała pogrążoną w kryzysie Puszczę Niepołomice. Pierwsza połowa należała do gospodarzy, którzy po bramce Koulourisa schodzili na przerwę z jednobramkową przewagą. W drugiej natomiast goście nieco się ożywili, kilkukrotnie po ich stałych fragmentach było gorąco w polu karnym Portowców. Raz piłka odbiła się od poprzeczki, dwukrotnie wybijali ją z linii obrońcy. W 70. minucie w końcu drogę do bramki znalazł Michail Kosidis. Wynik remisowy nie utrzymał się jednak zbyt długo i 10 minut później rezultat spotkania ustalił Wahlqvist, dla którego było to premierowe trafienie w Ekstraklasie. Tym samym Pogoń dalej jest drużyną niepokonaną na własnym stadionie. Puszcza zaś, ani razu nie zwyciężyła jeszcze na wyjeździe.
W sobotę ozdobą kolejki został mecz Cracovii z Motorem Lublin. Padło w nim aż 8 goli! Podobnie jak przed tygodniem zaraz po rozpoczęciu spotkania na prowadzenie wyszli piłkarze z Lublina. Tym razem potrzebowali na to tylko 74 sekund. Na kolejne bramki również nie trzeba było długo czekać i po 8. minutach gry mieliśmy już 2:1 dla Motoru. Gwiazdą tego meczu został Olafsson, który zdobył trzy gole. Dwa strzelił również Kallmann, który świetnie spisuje się w tym sezonie. W samej końcówce Olafsson do hat-tricka dołożył jeszcze asystę przy golu Bochnaka. Mecz zakończył się wynikiem 6-2 dla drużyny z Krakowa. Starcie Śląska Wrocław z Rakowem Częstochowa zakończyło się wynikiem bezbramkowym, chociaż obie drużyny miały swoje szanse, ale na wysokości zadania stawali bramkarze obu drużyn — Rafał Leszczyński i Kacper Trelowski, którzy kilkukrotnie ratowali swoje drużyny przed utratą bramki. Chociaż po jednej z akcji Rakowa piłka wylądowała w bramce, to sędzia Szymon Marciniak po analizie VAR dopatrzył się zagrania ręka i nie uznał tego trafienia. W sobotni wieczór Lech Poznań podejmował Radomiaka Radom. Lech wygrał 2:1 po bramkach Joela Pereiry oraz Mikaela Ishaka i umocnił się na pozycji lidera.
Niedziela rozpoczęła się od meczu Stali Mielec z Zagłębiem Lubin. W pierwszej połowie lepiej spisywali się gospodarze i na przerwę schodzili z jednobramkową przewagą. W drugiej połowie było trochę więcej emocji. Najpierw do remisu doprowadzili goście, na co szybko odpowiedzieli zawodnicy Stali. W 75. minucie na czystej pozycji znalazł się jeden z zawodników Zagłębia, który minął już bramkarza i miał przed sobą pustą bramkę. Wtedy faul taktyczny popełnił strzelec pierwszej bramki – Piotr Wlazło, za co został ukarany czerwoną kartką. Ostatni kwadrans lubinianie grali zatem w przewadze jednego zawodnika, co w 84. przyniosło im korzyść w postaci bramki. Mecz zakończył się remisem 2:2. Jagiellonia Białystok zmierzyła się z Koroną Kielce. Zdecydowanym faworytem tego spotkania byli rzecz jasna gospodarze i było to widoczne od pierwszych minut meczu. Do przerwy prowadzili oni 1:0. W drugiej części gry kielczanie zdołali zdobyć bramkę wyrównującą, ale podrażniło to tylko Wicemistrzów Polski, bo już po minucie znów wyszli na prowadzenie. Kwadrans później podwyższyli wynik na 3:1 i takim wynikiem to spotkanie się zakończyło. Jedynym meczem, w którym zwyciężyli goście, był pojedynek Widzewa Łódź z Górnikiem Zabrze. Podopieczni Jana Urbana spisali się lepiej od swoich rywali, przeważając przez większą część meczu. Na listę strzelców wpisali się Rasak oraz Zahović. Górnik wygrał 2:0. Na zakończenie 13. serii gier na Łazienkowskiej Legia Warszawa podejmowała GKS Katowice. Gospodarze pewnie i w pełni zasłużenie wygrali to spotkanie, chociaż przez pierwsze 25 minut meczu wydawać się mogło, że zawodnicy Rafała Góraka wysoko zawieszą legionistom poprzeczkę, to później było już tylko gorzej, a gospodarzom wychodziło dosłownie wszystko i mecz zakończył się wynikiem 4:1.
Piast Gliwice – Lechia Gdańsk 3:3
Pogoń Szczecin – Puszcza Niepołomice 2:1
Cracovia – Motor Lublin 6:2
Śląsk Wrocław – Raków Częstochowa 0:0
Lech Poznań – Radomiak Radom 2:1
Stal Mielec – Zagłębie Lubin 2:2
Jagiellonia Białystok – Korona Kielce 3:1
Widzew Łódź – Górnik Zabrze 0:2
Legia Warszawa – GKS Katowice 4:1
GieKSa pokonała Lechię Gdańsk 2:0 i dopisała kolejne zwycięstwo w lidze. Zapraszam na plusy i minusy.
Plusy:
+ Bartosz Nowak
Dobre wyjście z piłką już w pierwszej minucie, wywalczony rzut wolny, z którego zaczęła się akcja bramkowa, świetne wyprowadzenie przy golu Wdowiaka i podanie do Szkurina przy drugim trafieniu. Do tego dośrodkowania po stałych fragmentach i ciągła aktywność przez cały mecz.
+ Rafał Strączek
Kluczowa interwencja w 20. minucie po strzale z wolnego Zhelizko, który był zupełnie niepilnowany. Gdyby ta piłka wpadła, mecz mógłby potoczyć się inaczej. Do tego pewne wyjście w 69. minucie i spokojne łapanie w końcówce pierwszej połowy.
+ Skuteczność przy niskim posiadaniu
38% posiadania piłki i prowadzenie 1:0 po pierwszej połowie mówi samo za siebie. Lechia więcej kreowała, ale to my byliśmy konkretniejsi. Warto zauważyć też to, że znowu strzeliliśmy bramkę prawie, że do szatni.
Minusy:
– Zmarnowane okazje
Nowak nie wykorzystał błędu bramkarza Lechii, który zagrał mu piłkę dosłownie w nogi. Do tego zmarnowana szybka kontra w 32. minucie. Przy lepszym wykończeniu wynik mógł być wyższy dużo wcześniej.
Podsumowanie:
2:0 z Lechią i trzy punkty w lidze. Pierwsza połowa wyrównana, Lechia miała więcej z gry, ale to my byliśmy konkretniejsi. Druga połowa to sprawniejsze zarządzanie wynikiem, choć nie bez nerwowych momentów.
GieKSiarz
Nie doczekaliśmy się powołania dla Bartka Nowaka. Nie wystarczy, że od samego początku sezonu wiążesz krawaty w tej lidze, indywidualnie piłkarsko jesteś jednym z najlepszych zawodników w ostatnich latach. Że masz liczby, jesteś równy, a twoja drużyna dzięki tobie co mecz ma gola.
Ani to, że potrafisz znaleźć taką mysią dziurę na zatłoczonym boisku i wykorzystać ją do ultraprecyzyjnego podania, że partnerowi wystarczy tylko dołożyć nogę. Że stałe fragmenty bijesz tak, że koledzy tylko dostawiają głowę i jest gol.
Nie, to panu Urbanowi nie wystarczy. Dlatego plecie banialuki o tym, jak to Bartek rozgrywa „znakomity sezon, znakomity. Ale to tylko polska ekstraklasa”. Chłopie, to po kiego grzyba ty w ogóle w ostatnim czasie się kilka razy pojawiałeś na Nowej Bukowej? Właśnie po to, żeby zobaczyć kapitalnego zawodnika i go nie powołać? A może po prostu chodziło o to, żeby poskubać słonecznik i obejrzeć meczyk?
Nie wiem, co jeszcze miałby Nowak zrobić, żeby to powołanie dostać. Stanąć na (…) i zatańczyć breakdance’a?
Nie mówimy o zawodniku, który ma dobry miesiąc. Mówimy o piłkarzu, który od ponad pół roku tydzień w tydzień pokazuje naprawę bardzo wysoki poziom, przerastający na ten moment większość reprezentantów. I tak – można powiedzieć, że to tylko ekstraklasa. Tyle, że przecież po pierwsze nie jest to żadna ujma, a po drugie przez całe lata do polskiej kadry powoływane były te wszystkie Kapustki, Wszołki i inne piłkarskie wynalazki.
Mimo mojej całej sympatii do Grosika, to teraz mam pytanie, jakim prawe on jest w kadrze, a Nowak nie? Co niby takiego specjalnego robi Wiśniewski, żeby w tej kadrze się znajdować? Drągowski to co prawda bramkarz, ale… bramkarz, który na początku wiosny puszczał każdy celny strzał do bramki.
Jakim prawem w kadrze jest wiecznie kontuzjowany Moder, który poza jedną bramką strzeloną Anglii nie dał reprezentacji kompletnie nic? W czym lepsze są te wszystkie Rózgi czy Slisze? Poza tym, że – jak w przypadku tego ostatniego – przyklejony został do kadry niczym rzep i nie da się go odkleić. Jak mniemam, tylko dlatego, że grał w Legii, bo gdyby nie pograł kilka lat u Wojskowych, to pewnie nikt by w Polsce o nim nie pamiętał.
I tu nawet nie chodzi o to, że Bartosz Nowak miałby grać, wyjść w pierwszej jedenastce. To kwestia symboliki, sygnału dla piłkarskiej polski. Że to właśnie to powołanie pokazuje, że jak zawodnik przez tyle miesięcy gra nie tylko bardzo dobrze, ale wręcz kapitalnie, to logiczną nagrodę jest powołanie do reprezentacji Polski. Choć swoją drogą, uważam, że piłkarz w takiej formie realnie mógłby pomóc tej drużynie.
W mediach padały jeszcze od niektórych ekspertów argumenty typu, że Nowak nie powinien być powołany, bo „gdzie niby wcisnąć Nowaka?”. Tyle, że jak przez wiele lat do kadry były powoływane różne wynalazki, to nikt się o to nie pytał. To jest tak z dupy argument, że szkoda nawet strzępić języka.
Trudno nie odnieść wrażenia, że Urban ma po prostu mentalność typowo polskiego piłkarskiego betonu. Jak mu wszyscy truli, że powinien powołać Pietuszewskiego, to gadał jakieś swoje dziwne argumenty. Teraz w końcu powołał. O co najmniej jedno zgrupowanie za późno, ale dobrze, że w ogóle.
Pamiętam, jak kiedyś w szkole graliśmy trochę w piłkę ręczną. Zawsze byłem zwinny i w tę ręczną dobrze grałem. Przyszedł jakiś turniej międzyszkolny, nauczyciel WF wybrał zawodników do reprezentacji szkoły. Mnie nie „powołał” – bo według niego byłem za niski. Tak się wkurwiłem, że gdy na następnej lekcji graliśmy jakiś krótki mecz „niepowołani vs reprezentacja szkoły” moja drużyna wygrała 5:4, a ja strzeliłem wszystkie 5 bramek. Gdy potem nauczyciel wychodził z roboty, minął mnie tylko na korytarzu i rzucił „Michał, dobrze grałeś”. Pamiętam to do dziś. Widział najwidoczniej, jak mi zależy i że byłem zły. Ale decyzji nie zmienił. Więc gdzieś mógł sobie wsadzić swoje pochwały, tak jak gdzieś Urban może wsadzić swoje zdanie, że Nowak gra „niesamowity, sezon, niesamowity”.
Nie wiem, czy to jakiś osobisty uraz selekcjonera czy właśnie wspomniana betonowa mentalność rodem Zdziśków Kręcinów czy innych tzw. leśnych dziadków z PZPN. Fajnie, że trener taki zabawny, taki śmieszny i taki wyluzowany jest na swoich konferencjach, a nie bucowaty jak Czesiu Michniewicz. Ma jednak w sobie coś z tego PRL-owskiego betonu.
Bartek zapytany przy okazji meczu z Jagą przez Kubę Jeleńskiego o kadrę powiedział, że „jak dostanie powołanie to będzie najszczęśliwszy, a jak nie dostanie – to też będzie najszczęśliwszy”. Chciałbym, żeby tak było, bo nie tylko na boisku, ale i poza nim pokazuje, że to jest po prostu znakomity facet, skromny, a jeśli chodzi o grę – piekielnie dobry.
Od lat nie było w Katowicach piłkarza, który doczekałby się skandowania swojego nazwiska nie przy okazji gola czy dopingowania bramkarza przy rzucie karnym. Kibiców GieKSy niełatwo zachwycić. A Bartek to usłyszał po hat-tricku z Wisłą Płock, słyszał to po zmianie w Lubinie oraz przed meczem z Lechią, gdy dostawał nagrodę Piłkarza Miesiąca.
Osobiście nie mam nic do trenera Urbana. Choć uważam, że był przehajpowany jeśli chodzi o wybór na stanowisko selekcjonera, to z drugiej strony z polskich szkoleniowców nie było nikogo specjalnie lepszego. Jeśli chodzi o Górnik – uważam, że skandalem było zwolnienie go. Osobiście go w sumie nawet lubię.
Ale tu mnie wkurwił niemożebnie. Swoim uporem, swoim sztywnym trzymaniem się nie wiadomo czego.
Grosika powołał kuźwa jego mać…
Oczywiście to nie jest sprawa życia i śmierci. Życzę polskiej reprezentacji bardzo dobrych meczów barażowych i awansu na Mundial. Nie widzę powodu, dlaczego nie miałby się tak stać – ostatecznie poziom tej kadry jest dobry, więc nic nie stoi na przeszkodzie, choć – jeśli przejdziemy Albanię – to finał na wyjeździe ze Szwecją czy Ukrainą będzie wyrównany. Szanse oceniam 50/50, no może lekko na korzyść Polaków.
A za Bartka niesamowicie trzymamy kciuki. To piękne, że dożyliśmy czasów, kiedy piłkarz potrafi tak zachwycać i rozkochać w sobie katowicką publiczność. Tak jak napisałem, Bartek robi dobrą minę do złej gry, ale nie wierzę, że gdzieś go wewnętrznie to nie zabolało. Masz poczucie, że jesteś aktualnie jednym z najlepszych polskich piłkarzy, jeśli chodzi o formę i musisz obejść się smakiem. Życzyłbym sobie, żeby zawodnik wyszedł z tego po prostu silniejszy. I jak nie w kadrze, to w GieKSie miał swoje momenty radości.
A Panu Panie Urban zacytuję słowa piosenki:
„W domach z betonu nie ma wolnej miłości”
…
Na pomeczowej konferencji pojawili się trenerzy obu drużyn – Rafał Górak i John Carver. Poniżej spisane główne wypowiedzi szkoleniowców, a na dole zapis całej konferencji prasowej w wersji audio.
John Carver (trener Lechii Gdańsk):
Ten mecz miał dwie połowy. Mam na myśli różnicę, między połowami, bo w pierwszej połowie byliśmy w dobrej formie i stworzyliśmy 1-2 klarowne sytuacje, ale druga połowa była skrajnie przeciwna. Mecz wygrała drużyna lepsza i jest to trudne do zaakceptowania. Musieliśmy dokonać kilku zmian w naszym zespole, szczególnie w przerwie dokonaliśmy zmiany Rodina, jedynego doświadczonego zawodnika w naszej obronie, który dostał w żebra i miał problemy z oddychaniem. Jak się traci takiego zawodnika, to ma to duży wpływ na nasz zespół. W mojej opinii graliśmy za bardzo bezpiecznie w ataku, bez ryzyka, bez prób zagrania w pole karne. Gratulujemy trenerowi GKS-u, lepsza drużyna wygrała. Musimy się podnieść, bo mamy dziewięć meczów do końca.
Rafał Górak (trener GKS Katowice):
Zdawaliśmy sobie sprawę z siły przeciwnika, bo startowali z dyskomfortem minus pięciu punktów. Wyobrażam sobie tę trudność, jednocześnie kapitalnie Lechia z tego wyszła. Strzelili do dzisiaj 49 bramek, więc wiedzieliśmy, że musimy się mieć na baczności. Oczywiście można dywagować na temat składu, ale przecież jedna i druga strona była w jakiś sposób nie tyle osłabiona, ale jednak absencje po jednej i po drugiej stronie były.
Widzieliśmy więc mecz, w której rywal próbował w pierwszej połowie nas zepchnąć – trochę przy wrzutach z autu za nisko się ustawialiśmy. W związku z tym, było parę niebezpiecznych prób rywali zza pola karnego, staraliśmy to skorygować w przerwie, żeby stanąć wyżej i kiedy przeciwnik nie rzuca z autu długiej piłki, nie możemy być tak nisko w polu karnym – zneutralizowaliśmy to i dzięki temu się to trochę oddaliło.
Zawodnicy wykonali kupę mrówczej pracy. Nie dość, że orali, to wykonywali zadania taktyczne, że jestem zadowolony. A mieliśmy przecież trochę przebudowanych rzeczy – cała linia obrony była wywrócona do góry nogami. Każdy zdał egzamin na piątkę. I to mnie bardzo cieszy, że jesteśmy gotowi na to, że w perspektywie natłoku meczów, kapela, którą mamy jest szeroka i mocna. To jest klucz, by budować trening i atmosferę, a zawodnicy się też sami dobrze nakręcają. Każdy z nich czuje ważność tego momentu. Zdobyliśmy strasznie ważne punkty, u siebie, na zero z tyłu z Lechią. To są rzeczy, które budują. I to tyle o meczu, bo już w głowie mam to, co będzie się działo we wtorek.
W wielosekcyjnej GieKSie dużo się dzieje, mocno czekamy na półfinały i Jackowi Płachcie będziemy bardzo mocno trzymać kciuki w rywalizacji z Unią Oświęcim. Mam nadzieję, że kolejne finały przed nami. Dziewczyny również grają w Pucharze Polski – wygrały w Warszawie, a dzisiaj w Krakowie – gratuluję trenerce, gratuluję dziewczynom. Mam ogromną frajdę, że pracuję w tym wielosekcyjnym klubie i naprawdę trzymam za wszystkich kciuki. To jest dzisiaj nasz bardzo szczęśliwy dzień.
Najnowsze komentarze