GieKSa znalazła się w potencjalnie trudnej sytuacji – trochę na własne życzenie, a trochę ze względu na czynniki zewnętrzne. Wygrana z Koroną dałaby nam oddech podobny do tego, jaki mieliśmy po spotkaniu z Pogonią Szczecin, podkreślone później triumfem z Puszczą. Taka już specyfika drużyn walczących o utrzymanie – tutaj nie trzeba seryjnie wygrywać (bo wtedy nie walczylibyśmy o pozostanie w lidze), tylko zwyciężać co jakiś czas, a dwa triumfy z rzędu naprawdę potrafią dać bardzo dobrą pozycję.

Teraz mamy na koncie trzy mecze bez wygranej. Dobra połowa ze Śląskiem, dobre pół godziny z Legią, dobre fragmenty z Koroną – to wystarczyło do zdobycia tylko jednego punktu. Ekstraklasa to nie przelewki. Poziom trzeba utrzymywać przez większość meczu, aby liczyć na zdobycze.

Na własne życzenie nie wygraliśmy z Koroną. Tak, nie wygraliśmy, bo nawet nie mówię o remisie. Przeciwnik był słaby i jeśli chcemy gdzieś w tej ekstraklasie punktować za trzy – to właśnie z takimi drużynami. Nie potrafiliśmy w tym meczu zarówno podwyższyć prowadzenia, jak i zapobiec prostym błędom, które doprowadziły do utraty bramek.

Faktem jest, że nie dopomógł nam arbiter, który chyba jednak podyktować rzut wolny za faul Alana Czerwińskiego (tylko, czy przypadkiem nie pokazałby wtedy zawodnikowi czerwonej kartki?). Nie uważam, że faulu nie było. Ale początek pchnięcia miał raczej miejsce przed polem karnym. Sytuacja z golem Zrelaka to już po prostu brak szczęścia i ułamki sekund.

Dodatkowo ten szpital w drużynie… Za dużo tych urazów. Przez jakiś czas grała dość żelazna jedenastka i zarówno poziom, jak i punkty się zgadzały. Teraz szkoleniowiec musi rzeźbić w drużynie. Jak nie Galan na ataku, to nagle znajduje się na lewej flance, zastępując Czerwińskiego, który idzie do środka obrony. Tu znowu Klemenz ma kontuzję i kto wie, czy do obrony nie wskoczy np. Repka. No środka pola też trzeba kogoś wcisnąć, jeśli Nowak i Kowalczyk nie doszli do siebie. Masakra – w dosłownym tego słowa znaczeniu. Dobrze, że po Cracovii będzie przerwa.

To potencjalnie trudne położenie oznacza to, że jeszcze w nim nie jesteśmy, ale zaraz możemy być. Sytuacja GKS w tabeli nadal nie jest zła, ale czekają nas dwa piekielnie trudne mecze wyjazdowe z rozpędzonymi w lidze Cracovią i Lechem. Każdy punkt w tych spotkaniach będzie sukcesem, ale też jeden czy dwa oczka mogą spowodować, że i tak zbliżymy się do strefy spadkowej. Trzeba zrobić wszystko, by jednak powalczyć o zwycięstwa, żeby mecz z Lechią nie był spotkaniem naprawdę z nożem na gardle.

Wychodzi na to, że końcówka jesieni będzie pierwszym ekstraklasowym egzaminem dojrzałości tej drużyny. Dotychczas pokazała się ona z naprawdę różnych stron – potrafiącej zagrać świetne mecze, potknąć się i zagrać bardzo słabo. Tutaj już kształtuje się tabela, która od lutego będzie nabierać jeszcze mocniejszych kształtów, a widmo spadku dla niektórych drużyn będzie stawało się coraz bardziej realne. Katowiczanie muszą więc mocno walczyć już teraz, by nie być bardzo mocno zamieszanym w te kotłujące się miejsca na granicy kreski na wiosnę.