Piłka nożna Podcasty
[PODCAST] Do młodzieży Puchar Polski należy – Trójkolorowa Połowa #34
Zapraszamy Was do odsłuchania trzydziestego czwartego odcinka podcastu „Trójkolorowa połowa”. GieKSa w odmienionym i młodym składzie pokonała ekstraklasową Pogoń Szczecin po rzutach karnych. Był to spotkanie, które trzymało w napięciu do samego końca, a ostateczny sukces poprawia humory zepsute fatalnymi występami w lidze. Chciałoby się powiedzieć: „dlaczego dopiero teraz?”, ale… my wolimy zastanawiać się nad tym, co należy zrobić, by nie zejść ze zwycięskiej ścieżki.
Dajcie znać, jak Wam się podobał odcinek. Prosimy także o pomoc w wypromowaniu podcastu poprzez lajki, udostępnienia, oceny w aplikacjach itd. Nie obrazimy się także na dyskusję w komentarzach. Z góry dzięki!
-> cieszyli się z pokonania ekstraklasowego rywala,
-> zastanawiali się, kiedy ostatnio (i czy w ogóle) GieKSa wygrała konkurs rzutów karnych na Bukowej,
-> rozstrzygnęli konkurs,
-> opisali swoje wrażenia ze spotkania i spróbowali oddać dramaturgię widowiska,
-> zadowoleni byli ze składu, w którym aż roiło się od młodych zawodników,
-> wyrazili nadzieję, że to nie był jednorazowy wyskok młodzieży spowodowany pucharem, kontuzjami i pauzami, a stały trend,
-> zastanawiali się, jak długo trenerem GieKSy będzie Dziółka,
-> obawiali się, że na ligę może wyjść już stary i „starszy” skład, który zawalił ostatnie spotkania,
-> typowali na kogo trafimy w kolejnej rundzie Pucharu Polski,
-> ogłosili nowy konkurs,
-> mieli nadzieję, że po małym sukcesie nie będzie zimnego prysznica w lidze (jak to zdarzało się kilka razy w tym roku),
-> docenili grę Pogoni i dziwili się, jak wiele sytuacji potrafili zmarnować piłkarze gości,
-> docenili świetną atmosferę na stadionie.
Uwaga! Na stronie i w podcaście zapomnieliśmy wspomnieć, że Grzegorz Piesio pauzował za czerwoną kartkę, którą dostał w ostatnich rozgrywkach Pucharu Polski, a dokładnie w samym finale pomiędzy Legią Warszawa i Arką Gdynia. Przepraszamy!
Możesz nas wesprzeć finansowo (odsłuchanie kosztuje 5 zeta, a komentowanie 19,64 ;)):
Konto:
BZ WBK
87 1090 1186 0000 0001 2146 9533
SK 1964
ul. Moniuszki 4/3, 40-005 Katowice
Tytułem: Podcast
PAY PAL:
E-mail: [email protected]
Tytułem: Podcast
Podcast „Trójkolorowa połowa” możesz ściągnąć w formacie mp3 z poniższych linków:
-> odcinek #34 27.09.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #33 23.09.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #32 19.09.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #31 15.09.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #30 3.09.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #29 27.08.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #28 23.08.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #27 19.08.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #26 6.08.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #25 6.08.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #24 30.07.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #23 23.07.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #22 18.07.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #21 5.07.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #20 28.06.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #19 21.06.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #18 14.06.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #17 29.05.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #16 21.05.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #15 14.05.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #14 10.05.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #13 7.05.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #12 29.04.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #11 25.04.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo)
-> odcinek #10 22.04.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo)
-> odcinek #9 19.04.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #8 14.04.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #7 10.04.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #6 4.04.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #5 28.03.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #4 21.03.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #3 14.03.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #2 8.03.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo),
-> odcinek #1 2.03.2018 (kliknij tutaj, a pobieranie rozpocznie się samo).
Trzy ostatnie odcinki podcastu „Trójkolorowa połowa” dostępne są także na naszym koncie w SoundCloud (kliknij tutaj).
Podcast „Trójkolorowa połowa” możesz odsłuchać także z poziomu strony GieKSa.pl, klikając żółty przycisk w poniższych okienkach. Poniżej przedostatni odcinek:
Wspaniałe zakończenie weekendu! Piłkarze i sztab szkoleniowy GKS Katowice spotkali się dziś na Nowej Bukowej z kibicami GieKSy, aby razem świętować wielki powrót do europejskich pucharów po 23 latach. Zapraszamy do fotorelacji z tego wydarzenia.
Kurz już lekko opadł. Wczoraj na Nowej Bukowej świętowaliśmy i już samo to wydarzenie było czymś szczególnym. Kibice w liczbie kilku tysięcy pojawili się na stadionie, aby podziękować drużynie za ten kapitalny sezon. Organizacyjnie i eventowo wyszło top. Fajnie, konkretnie, bez zbędnego przedłużania. Były też stoiska gastronomiczne i atrakcje. Zarówno zagorzali kibice, jak i całe rodziny mogły spędzić tę ciepłą, słoneczną majową niedzielę relaksując się i świętując sukces.
Dziś mamy już nowy tydzień. Część naszej ekipy pojedzie na galę Canal Plus, gdzie – mamy nadzieję – kilka nagród nasi ludzie otrzymają. Rafał Strączek, Arek Jędrych, Bartek Nowak, Rafał Górak – są w nominacjach i liczymy na to, że nagrody wpadną w ich ręce. Faworytem do tytułu Piłkarza Sezonu jest Bartek i oby tak się stało, bo byłoby to niesamowite wyróżnienie dla naszego zawodnika.
Wróćmy jednak do soboty. Przyznam szczerze, że stresowałem się jak nigdy. To znaczy pierwszy stres mnie złapał tydzień wcześniej, bo gdy Colak strzelił dla Legii bramkę w doliczonym czasie gry w Gdańsku – zaczęły się dla nas ciężary. Wówczas ze złości cisnąłem jakąś koszulką o ziemię i cały wieczór miałem zepsuty. Bo wyjściowo mieliśmy się oglądać tylko na Zagłębie Lubin, a jego zwycięstwo w Białymstoku było przecież stosunkowo mało prawdopodobne. Wygrana Legii w Gdańsku spowodowała, że w Szczecinie MUSIELIŚMY zremisować, by Warszawianie nas nie dogonili. Bo w takie cuda, że Legia nie wygra z Motorem nie było co wierzyć.
W samym tygodniu ten stres nieco opadł. Wiadomo, życie się toczyło, praca i różne inne sprawy. Jednak w sobotę rano po pobudce emocje znowu wróciły. Ten dzień był jak egzamin. To nie był mecz jak jeden z wielu – w środku sezonu, że z mniejszymi lub większymi emocjami, ale względnie na luzie do niego podchodzisz. Wiadomo, że mieliśmy kilka takich kluczowych spotkań, głównie w Pucharze Polski. Mieliśmy kilka mega ważnych meczów, gdy znajdowaliśmy się tuż nad lub tuż pod kreską. Jesienny Motor czy chociażby pierwszy mecz w tym roku w Lubinie. Mecz z Rakowem w półfinale Pucharu Polski to był już wielki bonus tej pięknej przygody. I oczywiście żal było braku awansu do finału, ale zaszliśmy tak daleko, że i tak byliśmy zadowoleni. Mecz w Szczecinie miał innego rodzaju rangę. Graliśmy o coś więcej niż tylko super wrażenie wynikające z zajęcia takiego czy innego miejsca w tabeli. Graliśmy o realny cel, którym była przepustka do Europy. Dodatkowo ten cel był tak bliski, bo przecież wystarczyło zremisować, co praktycznie dałoby grę w europejskich pucharach.
A puchary to było wielkie marzenie nas wszystkich. To jest wyjście poza Polskę, poza nasze uniwersum krajowe. To trochę egzotyka, poznanie czegoś nowego, a jeśli się powiedzie – wejście na europejskie salony.
No i najpierw była ta długa i mozolna droga do Szczecina. Tam oczywiście zahaczyliśmy o znaną nam knajpkę z poprzedniego sezonu (więcej w PS). No i pojechaliśmy na mecz. Gdy już byłem na stadionie i usadowiłem się na miejscu na prasówce, czułem, jak stres robi się coraz większy. Zaraz miał się rozpocząć ten decydujący mecz. Zero przyjemności, maksimum skupienia. Oraz nadziei i wiary. To jest ten moment, którego osoba nie do końca zaangażowana nigdy nie zrozumie. Nie chcę tu oczywiście dzielić kibiców na takich i takich, no ale… tak się kibice dzielą. Są te słynne pikniki, które są bardzo potrzebne klubowi. I dla mnie to określenie „piknik” nie jest pejoratywne. To jest specyfika, a nie ocena. To są właśnie te rodziny z dziećmi, kibice, którzy na przykład pojawili się dopiero po otwarciu stadionu, którzy chcą, żeby GKS wygrywał, ale raczej traktują kibicowanie w kategorii relaksu i przyjemności. łapali modę na GKS. Piękna sprawa, też bym tak czasem chciał, ale chyba bym tak nie umiał.
Dla mnie ta identyfikacja z klubem, coś tak mocno wpojonego, wiąże się z tym, że porażki przeżywam boleśnie, a zwycięstwa euforycznie. Nawet jeśli przez jakiś czas emocjonalnie zdystansowałem się – to raczej w formie mechanizmu obronnego, żeby już tak nie cierpieć, a nie jakiejś chęci odejścia. Bo odejść się nie da. Jak 30 lat temu GieKSa pojawiła się w moim sercu i głowie, tak zostanie już na zawsze. To jest jeden z głównych aspektów życia.
Czekałem więc z niepokojem na pierwszy gwizdek, no i on wybrzmiał. Liczyłem na dobrą grę GKS i to, że wynik będzie korzystny. Oczywiście sama dobra gra go nie gwarantowała. Tak to jest w piłce, że gdy dwie wyrównane drużyny grają, to prawdopodobieństwo rozkłada się w jakiś określony sposób. I nawet jeśli na to, że GKS nie przegra szanse wynosiłyby 60-70% to wcale by mnie to nie uspokajało.
Pierwsza połowa… załamała mnie. Zamiast drużyny walczącej o marzenia widziałem zespół bezradny. Jak wydawało mi się, że nie da się zagrać gorzej niż pierwsza połowa z Piastem, tak… dało się jak najbardziej. I to jest ta nasza kochana, ale czasem niesforna GieKSa, która potrafi zagrać świetne zawody przeciw najlepszym zespołom w Polsce, ale czasem prezentuje nam taką kaszanę, że nie ma co zbierać. To co mnie czasem jeszcze wkurza to to, że przeciwnicy jakoś dziwnie potrafią przeciw nam się mobilizować i nagle przypominają się, jak się gra w piłkę. Tak było i w przypadku Pogoni. Od początku Szczecinianie cisnęli i wszelkie teorie, że się podłożą widać było, że nie mają racji bytu. Grali szybko, stworzyli kilka sytuacji i byliśmy w bardzo poważnych opałach.
W końcu stało się nieuniknione – straciliśmy bramkę. Gol sytuacyjny, raczej taki, jakie strzelamy, a nie tracimy, bo po wyrzucie z autu. Za chwilę dostaliśmy informację, że Legia strzeliła i zrobiło się bardzo źle. Do końca pierwszej połowy nie zdziałaliśmy nic. Zero strzałów, xG równe 0. Niezrozumiała była to niemoc.
Wiary nie traciłem, choć czułem, że jesteśmy w ciężkiej sytuacji. Tu już nie mieliśmy bronić – musieliśmy gonić. Co z tą grą było trudne. Ale GKS wielokrotnie po przerwie się budził i wyglądało to lepiej. Pozostawało mieć nadzieję, że tak będzie i tym razem.
I rzeczywiście gra się trochę poprawiła, choć dalej nie był to wybitny mecz. Natomiast Pogoń trochę stonowała, a GKS zaczął atakować i kilka sytuacji sobie wykreował. Mateusz Wdowiak miał setkę, ale strzelił tuż obok słupka. Lukas Klemenz trafił w poprzeczkę. Bartek Nowak główkował pięknie, ale Kamiński wyciągnął to spod poprzeczki. Minuty mijały, trenerzy robili zmiany.
No i zamarliśmy. Portowcy wyprowadzili akcję, po której strzelili drugiego gola. Stadion w euforii. My w rozpaczy. Miałem jednak wrażenie, że jest spalony – ale w początkowej fazie tej akcji, znaczy w okolicach środka boiska. Liczyłem, że sędzia podniesie rękę, więc od razu na niego popatrzyłem. Ludzie jeszcze byli w amoku, z trybun rozległ się tyfon i triumfalna melodia, ale ja już widziałem, że ręka arbitra Sylwestrzaka jest w górze. Czułem więc, że kamień spadł mi z serca. Jak później się okazało, spalony był też w sytuacji samego strzału w polu karnym, gdzie później wybitą piłkę dobijał Kamil Grosicki. O tym już nie wiedziałem i nie wiem, który moment był VAR-owany. W telewizji tej pierwszej sytuacji – gdy Grosik jest na spalony niemal na środku boiska – nie widać. Ja natomiast byłem na żywo przekonany, że ofsajd jest. Któryś z naszych zawodników leżał na murawie i nie wiedział, że gol nie został uznany. Drugi podszedł do niego i mówi – wstawaj.
Byliśmy już totalnie przemeblowani, Arek i Lukas gdzieś tam szaleli w ataku, Adrian na stoperze. Pomieszanie z poplątaniem.
Nie byliśmy jeszcze pogrzebani. Ale czasu było coraz mniej, Powoli kończył się ten regulaminowy. Przerw trochę było i zastanawiałem się, ile doliczy sędzia. Myślałem o sześciu. Dostaliśmy aż osiem. Nadal mnóstwo czasu.
Problem polegał na tym, że atak atakiem, ale bez ręki grał Rafał Strączek. Po którejś interwencji znów mu się odezwał bark i widać było, jak cierpi z bólu. Potem znów padł na murawę. W szale trener Górak kazał mu wstawać i grać, sam Rafał też odesłał fizjoterapeutów, którzy wbiegli na murawę. Było naprawdę nerwowo.
Szczerze mówiąc nie widziałem dobrze tej interwencji Kamińskiego. Znaczy nie byłem pewien, czy to ręce czy klatka, a już tym bardziej, czy było to poza polem karnym. Zdziwiłem się więc, że sędzia znów coś sprawdza na VAR, bo nie miałem pojęcia co, usłyszałem, że tę potencjalną rękę. Pojawił się promyk nadziei. Zaraz sędzia skierował się w stronę bramkarza i już wiedziałem, że to będzie czerwona kartka. Pogoń dokonała pięć zmian? Chyba tak! Jeszcze patrzę w swoje składy i liczę zmiany gospodarzy. Liczę: raz, dwa, trzy, cztery, pięć. Jest! Będzie musiał wejść zawodnik z pola. Więc trzeba zrobić wszystko, by na naszą bramkę z jednorękim Strączkiem nie strzelano, a sami musimy po prostu uderzać na bramkę przeciwnika, ile wlezie.
Padło na Cuića. Napastnika, który strzelił nam gola w pierwszej połowie.
Dobra, z tym „ile wlezie” to przesadziłem. Trzeba dobrze i rozsądnie rozegrać akcję, żeby jako taką pozycję do strzału sobie wyrobić. Nic na hurra. Musimy dojść do okazji, żeby móc oddać celny strzał na bramkę, a to nie musi być takie łatwe. Najpierw rzut wolny po ręce Kamińskiego. Bartek Nowak trafia w mur, potem tracimy piłkę. Nic z tego. Kibice Pogoni w euforii, złapanie piłki i wykop Ciuića fetują niesamowitą wrzawą. Minuty upływają, choć ta przerwa z czerwoną kartką była długa.
W końcu odzyskaliśmy którąś piłkę pod naszym polem karnym i rozprowadziliśmy akcję. Kapitalnie zachował się Borja, który podprowadził piłkę i podał do niepilnowanego Marcela. Świetnie pokazywał się Mateusz Wdowiak, ale jednak były Portowiec zdecydował się na strzał. Dokładnie tak, jak należy. Z szesnastu metrów trzeba uderzyć mocno, gdy w bramce nie stoi w bramkarz.
Piłka wpadła do siatki! GOL! EUFORIA na ławce, sektorze gości, najmniejsza chyba… na boisku. Nasi zawodnicy tym razem wytrawni, cieszą się tak, by spowolnić tę grę i schłodzić rozgrzane głowy wszystkich.
Ja sam wyskakuję z radości na tej prasówce. Zazwyczaj powiem pod nosem „jest”, jakiś lekki gest radości wykonam. Tutaj nie umiałem się pohamować, więc po prostu zacząłem skakać z tej euforii. Coś co wydawało się tak nierealne, żeby w takich okolicznościach wyrównać, stało się faktem. Scenariusz nieprawdopodobny. Teraz pozostawało to tylko utrzymać. Te kilka minut. Pogoń na szczęście już nie atakowała, no i przecież grała w osłabieniu. Jeszcze chwilkę…
Koniec! GieKSa remisuje, nie przegrywa ósmego meczu i zapewnia sobie miejsce w pucharach. Ławka wyskakuje z radości, kibice w ekstazie, GKS Katowice osiąga historyczny sukces.
Ja sam nie widziałem, w co ręce włożyć. Tu zmieniłem tytuł live na „Mamy to!”, tu wrzucam na FB, zaraz nagrywam filmiki z radości. Ręce trzęsą mi się z emocji, przecież dopiero co byliśmy w piłkarskim piekle i nagle znaleźliśmy się w niebie. Niesamowita radość.
Tak jak pisałem w którymś felietonie – były takie mecze, po których nawet nie czułem jakiejś wielkiej radości, bo byłem tak wypruty nerwowo i emocjonalnie. Wówczas czułem raczej ulgę. Tym razem było inaczej. To była czysta, niezmącona radość. Autentycznie byłem przeszczęśliwy każdą komórką ciała.
Tu mnie jakiś dziennikarz ze Szczecina zaczepił, tu znajome twarze, równie radosne jak ja trybunach, na VIP-ach. Mamy to – po 23 latach GieKSa wraca na europejskie boiska.
Nie puszczały mnie te emocje długo. Oczywiście nagrywkę swoją tradycyjną zrobiłem, a w końcu udałem się na salkę konferencyjną. Tam spotkałem tę naszą i nie naszą katowicką ekipę, naszych fotografów, chłopaków z oficjalnej, pofatygował się też Kacper Janoszka, dziennikarz Sportu. Były piąteczki i radość. Gdzieś tam w tle też podśmiechujki, takie wiadomo nie prima sort, bo ktoś do tych pucharów awansował, a ktoś nie. Cóż, kibicowanie bywa nieco małostkowe, nikt nam tego zabronić nie może.
Bardzo się to wszystko przeciągało, długo czekaliśmy na trenerów. Był czas, żeby sobie odpalić fragmenty z Multiligi i zobaczyć na podzielonym ekranie, jak Marcel strzela gola dla GieKSy i jak reagują na to przy Łazienkowskiej. Był czas, żeby emocje opadły, ale opaść nie chciały. W końcu pojawił się trener i konferencja się rozpoczęła.
Mały prztyczek oczywiście dam, jednocześnie znów doceniając nas wszystkich, skromnych chłopaków z Katowic. Byliśmy oczywiście zadowoleni i było to po nas widać, ale naprawdę byliśmy na tej salce stonowani i po prostu wręcz cicho się zachowywaliśmy. Już sobie wyobraziłem, gdyby tam w takich okolicznościach byli „dziennikarze Widzewa” czy „dziennikarze Arki”. Podejrzewam, że ich zajebistość i narcystyczne ego roz…bałoby tę salkę w drobny mak. Byłoby pieprzenie o swoje wspaniałości i że w ogóle Liga Mistrzów, żarty, żarciki i tysiącprocentowy poziom kumatości. Boże, jak ja sobie przypominam te uniwersa, to żenadometr wywala mi poza skale.
Kilka pytań do trenera, już trochę innych, trochę bardziej na luzie, niekoniecznie merytorycznych. Widać było, że Rafał Górak też jest wzruszony, przecież to dla niego kolejny sukces w trenerskiej karierze, ale sukces większy niż taki zwykły, bo od podstaw stworzony i mający swoją kontynuację – najpierw był awans, potem super sezon i spokojne utrzymanie, a teraz puchary. Wszystko stworzone od zera. Absolutnego zera.
Popracowaliśmy jeszcze na salce. Fotografowie wrzucili galerię, ja konferencję, w międzyczasie Flifen zbierał wywiady. W końcu się ogarnęliśmy i ruszyliśmy do samochodu. Radośni i szczęśliwi. Nie zabrakło śpiewów w aucie. Czekała nas długa podróż do domu.
To był bardzo emocjonujący i ekscytujący dzień. Wiedzieliśmy, że musimy osiągnąć konkretny wynik, ale nikt z nas nie spodziewał się, że stanie się to w takich okolicznościach. W 97. minucie. Że obie drużyny na koniec będą grały praktycznie bez bramkarzy. Że otworzy nam się taka szansa.
Było blisko, żebyśmy wracali z nosem spuszczonym na kwintę. Wracaliśmy w wielkiej radości.
W piłce każdy klub ma czasem taką sytuację, że przechyla swoją szalę w doliczonym czasie gry. Każdy klub też mecze w taki sposób przegrywa. To jest czysta statystyka, grając dziesiątki czy setki meczów – coś takiego co jakiś czas się musi przydarzyć. Nie jest natomiast dane każdemu, żeby taki gol decydował o sukcesie czy klęsce w całym sezonie. To dotyka tylko niektórych. I niesamowite jest to, że my doświadczyliśmy tak potężnej klęski, gdy Witan nam strzelał gola w ostatniej minucie ostatniej kolejki. A teraz los nam oddał i to my na sam koniec, w tym horrorze okazaliśmy się zwycięzcami. To jest unikatowe doświadczenie. Coś, co w naszych kibicowskich sercach pozostanie już na zawsze.
Dłużyła się ta podróż bardzo. Śledziłem, co tam w necie na nasz temat piszą. A gdy po piątej wróciłem do domu, to zamiast pójść spać, zaparzyłem herbatkę i siedziałem jeszcze godzinę i oglądałem fragmenty Multiligi z kluczowymi momentami. Człowiek naprawdę jest chory psychicznie. Chory na punkcie swojego klubu.
Ten sezon doświadczył nas kilkoma bardzo trudnymi momentami. Stracony gol w doliczonym czasie gry przy Łazienkowskiej czy porażka w karnych z Rakowem. Straszna frustracja po meczu z Cracovią. Żal po Arce. Sama inauguracja sezonu bardzo słaba – punkt w dwóch meczach. Trochę tego było. Ale dużo więcej było momentów radosnych. Takich, że wracaliśmy z meczu i byliśmy bardzo zadowoleni. Gol Marcela i końcowy gwizdek to była wisienka na torcie.
Teraz nadszedł czas odpoczynku. Będziemy śledzić różne newsy dotyczące GieKSy. Terminarzowe czy transferowe. W połowie czerwca zasiądziemy z wielką ciekawością do internetu czy gdzie tam to losowanie będzie można śledzić. I zobaczymy gdzie nas wywieje. Czy do dalekiego Kazachstanu, a może po sąsiedzku Słowacja? A może Bałkany? Będzie to bardzo, bardzo ekscytujące.
Ale na razie odpoczywajmy. Zobaczymy jeszcze sobie baraże, żeby poznać komplet uczestników ekstraklasy w przyszłym sezonie. Oczywiście z naszym udziałem. Bo GieKSa już nie jest w ekstraklasie na dorobku. GieKSa jest z ekstraklasą zrośnięta. Jesteśmy jedną z twarzy najwyższej klasy rozgrywkowej w Polsce. Nadajemy jej kolorytu – rodzinną postawą, kultem pracy, niesamowitą determinacją i widowiskową grą. GieKSa robi wszystko, by na nowo stać się marką. Solidną marką piłkarską. I wygląda na to, że już za chwilę to stanie się rzeczywistością.
Zapraszamy do drugiej galerii ze Szczecina. GieKSa, po szalonej końcówce, zremisowała z Pogonią 1:1 i dostała się do europejskich pucharów. Zdjęcia zrobił dla Was Misiek.
1964
27 września 2018 at 08:12
Zobaczcie na skrócie meczu co odpierd… Słomka przy utracie bramki!Totalnie miał wyjebane przy akcji pogoni!Widzi że wbiega mu chłop w pole karne a on postanowił stanąć i patrzał chu… wie gdzie!To eliminuje go totalnie zero ambicji i koncentracji.Wszedł świeży chłop na boisko i miał wyjebane.Tragedia!Mecz potwierdził że nazwiska nie grają!
1964
27 września 2018 at 10:06
Legia,Opole,Rozwój
Tosiek
27 września 2018 at 10:06
Poprzednie zwycięstwo na Bukowej w karnych:
20.11.1974 z Wisłą Kraków 0-0 karne 4-3 (też na początku było 0-2)
GieKSa wtedy w II lidze, w kolejnej rundzie PP przegrana u siebie z Górnikiem
Bomboo
27 września 2018 at 10:15
Gdzie byl Blad??
Mecza
27 września 2018 at 10:19
Miałem Deja vu oglądając ten mecz, przypomniał mi się smaczek europejskich pucharów z Benficą, Bordeaux(może przez obejrzenie Dekady Gieksy) Przyjechała drużyna z innego wymiaru która nas gniotła a GKS ofiarnie się bronił i wyprowadzał kontry. Fajne uczucie gdy nie jesteśmy faworytami i dajemy radę.
kosa
27 września 2018 at 12:24
@Tosiek zgłoś się do nas na maila [email protected] 🙂
Irishman
27 września 2018 at 12:40
Jasne dworujcie sobie z dziadka! Właśnie zacząłem sobie słuchać i… normalnie chwili spokoju! Już muszę się wpisać! 😉 😉 😉
A tak serio, to pamięć mnie ostatnio trochę zawodzi ale ostatnie wygrane w karnych jakie pamiętam to na Stadionie Śląskim z Ruchem II ale u siebie to nie.
Shellu
27 września 2018 at 13:12
Irish, jeszcze Aris był później niż Ruch II
Danielski
27 września 2018 at 14:22
Dobra, po kilku kolejkach i meczu pucharowym mogę się wypowiedzieć.
Piszę ten komentarz przed odsłuchaniem podcastu.
Mam wrażenie, że żarło w GieKSie do momentu zaciągu „drugiego”(tak roboczo to nazwę). Do momentu zaciągu „pierwszego” – czyli Ruminy, Andrzejczaki, Remisze itp GieKSie szło. Pewnie, Ruminowi zabrakło czasem szczęścia, czasem młodzianie się za bardzo napalali, ale gra była ciekawa.
Potem przyszli Śpiączka, Wawrzyniak, Woźniak, Puchacz gdzieś między nimi Anon (zaciąg „półtora”?).
Przyszli i praktycznie z miejsca dostali miejsce. Czy prezentowali aż taki poziom? Czy zasłużyli? Pytanie do Was chłopaki.
Ja się mega cieszyłem transferami, podobała mi się gra. Były niedoskonałości. I na pewno byłyby porażki czy słabsze mecze.
Ale od tego momentu zaczęło się sypać. I w tym momencie piłkarze chyba stracili zaufanie do trenera – gramy nieźle, jest ok, a tu w 11 gra za mnie chop, który dwa dni temu trafił do klubu.
I teraz mamy masę zawodników, po kilku na jedną pozycję. Po co nam tylu lewych obrońców?
Czy zawodnicy z drugiego zaciągu byli niezbędni? Wg mnie nie.
Zdecydowanie wolę zawodników z pierwszego zaciągu. Drugi zaciąg mnie nie przekonuje. Morale od tego momentu spadły w chłopakach. A potem dziwimy się, że zawodnicy nie mają czucia piłki i meczowego doświadczenia.
Łyszczarz – polski reprezentant młodzieżowy. Czy naprawdę jest za słaby na polską pierwszą ligę? Tabiś – GieKSiarz, ambitny, utalentowany, mega talent, w którego powinniśmy inwestować. Jeździ na dupie. Rumin – piłka go szuka, umie się zastawić, utrzymać przy piłce, znaleźć się w sytuacji. Pomyli się, nie trafi. Ale i tak wolę jego niż np. Śpiączkę. Wolę nawet Błąda niż Woźniaka.
Serio, największym błędem były transfery last minute, w ostatnich dniach okienka.
MORĄG SUPPORTERS
27 września 2018 at 15:38
TYLKO HURAGAN MORĄG!
bulwa84
27 września 2018 at 18:21
czesc, nie znacie mnie ale uwirzcie ze jesem kibicem GieKSy. mieszkam na polwyspie helskim gdzie niestety jest arka ale nie o tym chcialem pisac. bede w katowicach od 2 do 7 pazdziernika. co prawda bylem juz w stolicy sliaska ale parenascie lat emu. pytanie czy jest szansaspotkac sie i na zywo pogadac o GieKSie, np z meczee lub irisham bo wypowiedzi maja dobre i wiedza co pisza. najlepiej spotkc sie z prowadzacymi podcast ale nie wiem czy to mozliwe pozdrawiam
James
27 września 2018 at 18:55
@Danielski: w sam punkt! Widzę, tę sytuację tak samo. Gdyby nie było zakupów „last minute”, to wierzę w to, że byłoby inaczej.
Misiek
28 września 2018 at 00:10
Lech Poznań, Piast Gliwice,Rozwój Katowice.
koza
28 września 2018 at 08:16
Termalica,Olimpia Grudziadz, Legia.
karo
28 września 2018 at 08:17
Lech,Piast,Lechia
Gregor
28 września 2018 at 08:19
Rozwoj,Resovia,Cracovia
mariusjno
28 września 2018 at 09:28
Siedlce,legionovia, Śląsk wroclaw
Irishman
28 września 2018 at 11:01
@Shelu zgadza się. Ten z chorzowskimi wspomniałem bo był prawie u siebie, no i bardziej mi utkwił w pamięci, bo widziany na żywo, na stadionie!
@Tosiek, szacun, ze się dogrzebałeś do tych karnych z lajkonikami!
@Danielski masz rację, że to wszystko klękło po tym, tak jak piszesz – „drugim” zaciągu.
To musiało rozwalić morale drużyny, jak chłopaki bardzo ciężko zapierniczali całymi tygodniami na treningach, a tu przyszedł ktoś z zewnątrz i miał z marszu pewne miejsce w składzie!
Tym bardziej, że wcale niekoniecznie był lepszy. Różnica w umiejętnościach nie tylko miedzy młodszymi, a starszymi piłkarzami ale także między tymi z I ligi, a tymi z ekstraklasy nie jest tak duża, żeby nie można jej było zniwelować (i to z nawiązką) zapierdzielaniem na boisku. No więc jak taki ekstra-klasowy piłkarz „z nazwiskiem” schodzi do I ligi, to dopóki nie nauczy się i nie przyjmie specyfiki tej ligi jest przegrany. Dlatego zgadzam się całkowicie z tym co piszesz, że ten „drugi” zaciąg, W TAKIEJ ILOŚCI to był poważny, a co gorsza niestety kosztowny błąd, który prawdopodobnie do tego ograniczy nasze ruchy transferowe zimą. Pewnie, ze zamiast szastać kasą trzeba było pracować z tymi, którzy przyszli wcześniej. I najlepszym przykładem niech będzie tu Kupec, który oczywiście, że jeszcze popełnia błędy ale i tak poczynił ogromne postępy, co dobrze wróży mu na przyszłość.
Dlatego nie do końca zgadzam się ze zdaniem trenera Dziółki. Owszem, każdy jest mądry po meczu ale jednak po kilku meczach to można wyciągnąć jakieś konstruktywne wnioski.
Zgadzam się Panowie, że w ogóle polscy trenerzy reagują jakoś alergicznie na młodych piłkarzy. Podajecie za przykład Górnika, czy Zagłębia, a ja ciągle przywołuję nasz przykład z sezonu 2008/2009. A pamiętam jak chyba Błażej pisał mi kiedyś, przy okazji jakiejś dyskusji na naszym forum, że mistrz (choć wtedy jeszcze „czeladnik” 😉 ) Nawałka wcale nie chciał pozbyć się w przerwie zimowej tych starszych piłkarzy, których wcześniej sprowadziliśmy do nas z ekstraklasy, a którzy się totalnie nie sprawdzili. No ale Zarząd podziałał i nie miał wyjścia.
Irishman
28 września 2018 at 11:09
Jagiellonia Białystok – pewne info!
😉
Irishman
28 września 2018 at 12:28
Mogę tylko dodać, że wygramy ten pucharowy mecz 1:0, po bramce Piesio w 84 minucie, a na trybunach zasiądzie 3964 kibiców.
😀 😀 😀
kosa
28 września 2018 at 12:36
@Irish Ty trafiłeś, czy tak szybko wpisałeś po losowaniu? 😀
Irishman
28 września 2018 at 12:44
Nie no, wpisałem jak się tylko dowiedziałem. 😉 Mogę tylko zdradzić, że tajemnica tkwi w strefach czasu. Znasz ten kawał jak to Dzwoni Obama do Putina i mówi, że muszą zmienić te strefy czasowe na takie same?????
😉 😉 😉