W tej chwili jesteśmy w „fazie przejściowej”, jak mawiają ostatnio trenerzy i piłkarze. Ale nie na boisku, tylko jeśli chodzi o stadion. GieKSa zagrała ostatni mecz na Bukowej, kolejny domowy to będzie już otwarcie nowego stadionu i derby z Górnikiem Zabrze. Zanim to jednak nastąpi, czeka nas ważny wyjazd do Łodzi na mecz z Widzewem. A potem przerwa reprezentacyjna.

Co miało być napisane na temat Bukowej – zostało napisane. Może wkrótce przyjdzie czas na szczegółowe wspomnienia. Ale jak stwierdził trener Rafał Górak – teraz jesteśmy w ciągle w procesie, więc może… nie jest to czas na podsumowania i wspominki. Życie toczy się dalej.

Po przegranych meczach z Motorem i Jagiellonią, wygrana z Zagłębiem była konieczna do tego, by utrzymać pewien status komfortu. Oczywiście, gdybyśmy tego meczu nie wygrali, tragedia by się nie stała. Faktem jest jednak, że punktować po prostu trzeba i te kilka oczek potrzebnych matematycznie do utrzymania – trzeba na boisku zdobyć. A to zdobywanie punktów w ekstraklasie jest totalnie nieoczywiste, bo tak naprawdę każdy kolejny mecz wydaje się być bardzo trudny i praktycznie w żadnym nie da się powiedzieć, żeby GKS był faworytem. Do tego każdy o coś walczy, jedni chcą się utrzymać, dlatego będą coraz bardziej zdeterminowani. A drużyny z góry tabeli – po prostu mają wysoki poziom i zakładanie zwycięstwa już przed meczem byłoby głupotą.

Więc zdanie trenera o 31., 32. i 33. punkcie jako dość przełomowymi naprawdę ma odzwierciedlenie w rzeczywistości. Jesteśmy już blisko, bliziutko pozostania w ekstraklasie na kolejny sezon, ale tę pieczęć trzeba poprawić. Okazji będzie sporo. Mityczna granica 40 punktów jest przesadzona. Na tysiąc procent do utrzymania nie będzie potrzebne aż tyle. Nawet to bezpieczne 38 oczek w tym momencie sezonu wydaje się być już zawyżone, patrząc na to jak punktują drużyny z okolic kreski. Gdyby typować, prawdopodobnie 35 punktów wystarczy do utrzymania. Jednak trzymając się tego, co założyliśmy dużo wcześniej – czyli te 38 – oznacza to konieczne bilanse do końca sezonu na poziomie: 2-0-8, 1-2-7 czy… 0-5-5. Bardzo, bardzo komfortowe. Ale trzeba te punkty zdobyć. Im wcześniej tym lepiej. A potem cieszyć się i bawić dalej tym sezonem i… mieć wielką radochę, że nie jest to tylko jednoroczna przygoda.

Zespół GieKSy się cały czas tworzy. Ciągle są mankamenty, rzeczy do poprawy. Jednak to, w jakim miejscu jesteśmy obecnie to kosmos. Kto by się spodziewał rok temu, że nie tylko zajmiemy miejsce barażowe i być może awansujemy po barażach, nie tylko awansujemy ostatecznie bezpośrednio, ale wręcz na początku marca będziemy totalnie spokojni o ligowy byt i nie będziemy zamieszani w walkę o utrzymanie. Że będziemy mieli jedenaście (!) punktów nad strefą spadkową.

Wiele osób wieszczyło GieKSie trudną i dramatyczną walkę o pozostanie w lidze. Tymczasem GKS na dziesięć kolejek przed końcem ma już dziewięć punktów więcej niż ŁKS i jedno oczko więcej niż Ruch w CAŁYM poprzednim sezonie. To naprawdę niesamowity wyczyn.

Teraz czeka nas starcie z Widzewem. Drużyną pogrążoną w kryzysie, zarówno piłkarskim, jak i w pewnym sensie organizacyjnym. Zwolniono Daniela Myśliwca, więc na razie na stanowisku pierwszego trenera jest vacat, a zespół prowadzi jeden z dotychczasowych asystentów. Jesienią jeszcze łodzianie grali nieźle, ale wiosna to pasmo niepowodzeń. Porażki 1:4 z Lechem, 0:3 ze Śląskiem (!) czy 0:4 u siebie z Pogonią chluby nie przynoszą. Zespół w sześciu meczach zgromadził dwa oczka. Dał się wyprzedzić Radomiakowi, co przecież było nie do pomyślenia jeszcze kilka tygodni temu. I przez to – choć jeszcze Widzew nie jest zamieszany w walkę o utrzymanie – to w przypadku jednaj czy dwóch porażek w najbliższych kolejkach to widmo niespodziewanie może drużynie z Alei Piłsudskiego zajrzeć w oczy.

Błędem jednak byłoby lekceważenie łodzian z jednego prostego powodu. W niedzielę grali z Jagiellonią i w drugiej połowie tak niemiłosiernie cisnęli, że jedynie cud zadecydował, że nie doprowadzili do wyrównania. Były słupki, poprzeczki i kilka innych doskonałych okazji. Ktoś powie, że Jaga zmęczona. Może i tak – podobnie było w meczu GieKSy w Białymstoku. Jednak zagrożenie ze strony Widzewa było nieporównywalnie większe. To była nawałnica i nie przypominam sobie takiego wsparcia po końcowym gwizdku przegranego meczu. Cały stadion ryknął „RTS, RTS!” jakby spotkanie ciągle trwało. Wyczuli krew. Miejmy nadzieję, że tylko chwilowo.

GieKSa ma z Widzewem też rachunki do wyrównania. Już nie będę wspominał (czyli jednak wspominam) o sytuacji w drugiej lidze, kiedy łodzianie kosztem GieKSy awansowali do pierwszej ligi, mając tyle samo punktów. Potem były dwie porażki w pierwszej lidze. Ale wystarczy spojrzeć na mecz jesienny. Co prawda goście na Bukowej na początku dali popis bardzo dobrej gry, ale potem to GKS przejął inicjatywę i w drugiej połowie grał bardzo dobrze, mając swoje okazje na podwyższenie wyniku. Niefrasobliwość w obronie spowodowała, że gdy witaliśmy się z gąską, Łukowski precyzyjnym strzałem doprowadził do wyrównania. Daniel Myśliwiec pocieszał nas słowami o „zakapiorach”, ale punkty zostały stracone. Wypadałoby się zrewanżować.

Piękna jest ta ekstraklasa, bo co kolejkę mamy mecz z marką. Teraz czekają nas takie trzy wyjazdy – Widzew, Pogoń, Śląsk. Dla kibica-wyjazdowicza nie ma nic lepszego. A pomiędzy przecież Śląski Klasyk i otwarcie nowego obiektu. Święto na święcie. Jak dobrze, że awansowaliśmy! Trzymajmy tę ekstraklasę na długie lata!