Piłka nożna kobiet
[RELACJA] Pewny awans piłkarek GieKSy do ćwierćfinału Pucharu Polski
Ekstraligowa para GieKSy i Śląska walcząca o ćwierćfinał była jedną z ciekawszych na tym etapie rozgrywek Pucharu Polski. Jesienią w Ekstralidze przegraliśmy 0:2 we Wrocławiu, więc mieliśmy okazję do rewanżu.
W składzie GKS Katowice nastąpiły dwie zmiany w porównaniu do ostatniego ligowego spotkania z SMS Łódź. Do składu po kontuzji wróciła napastniczka Klaudia Miłek, a zastępująca ją w ostatnim meczu Klaudia Maciążka powędrowała na prawe wahadło. Tym samym Anna Konkol znalazła się na ławce rezerwowych. Oprócz tego trener Witold Zając zdecydował się posadzić na ławce Kamilę Tkaczyk, a w jej miejsce desygnował Aleksandrę Lizoń. Mecz rozpoczął się od minuty ciszy z powodu śmierci matki trenera GieKSy oraz w celu upamiętnienia zmarłej legendy GKS Katowice Alojzego Łysko.
Spotkanie dużo lepiej rozpoczęły nasze zawodniczki. Już w 4. minucie po rzucie rożnym z około 20-25 metrów na bramkę rywalek uderzała Anita Turkiewicz. Pięć minut później Katerina Vojtkova znalazła Maciążkę, ta minęła w polu karnym rywalkę, ale jej podanie było już niecelne. Dwie minuty później pod pole karne Śląska zapędziła się obrończyni Zofia Buszewska, która po minięciu przeciwniczki nie była w stanie oddać strzału, ale piłka trafiła do dobrze ustawionej Miłek, która z linii pola karnego zdecydowała się na strzał. Piłka niestety trafiła w poprzeczkę. W 17. minucie Kinga Kozak przeprowadziła dwójkową akcję z Miłek, ale ta ostatnia została zablokowana przy próbie strzału. Pierwszy kwadrans pokazał nam, że rywalki się gubią. Nasze zawodniczki często próbowały pressingu i po jednym z takich zagrań piłka trafiła do Weroniki Kłody, ale ta uderzyła zbyt lekko zza pola karnego. W 26. minucie Maciążka na prawej stronie znowu minęła w polu karnym rywalkę, ale do jej podania nikt nie doszedł. Minutę później mieliśmy pierwszą bramkę dla GieKSy. Po krótko i charakterystycznie dla naszej drużyny rozegranym rzucie wolnym na strzał z około 25 metrów zdecydowała się Buszewska, a piłka lecąca tuż nad ziemią znalazła swoje miejsce w siatce Śląska. Pięć minut później Buszewska zdobyła swoją drugą bramkę – tym razem pewnie wykonując rzut karny. Jedenastka została podyktowana za faul na Miłek, która znalazła się w dogodnej sytuacji po dobrym podaniu Vojtkovej. W 40. minucie ponownie w dobrej okazji znalazła się Miłek, ale została uprzedzona przez bramkarkę rywali przed polem karnym. Do bezpańskiej piłki dopadła Kozak, ale jej próba lobowania z ponad 35 metrów zakończyła się na dobrej asekuracji obrończyni Śląska. Minutę przed końcem regulaminowego czasu na 3:0 podwyższyła Miłek po długiej i dokładnej akcji naszej drużyny. Napastniczka GieKSy była kompletnie niepilnowana w polu karnym rywalek, co skrzętnie wykorzystała.
Druga połowa rozpoczęła się dużo spokojniej. Dalej przeważaliśmy, ale dogodnych okazji mieliśmy jak na lekarstwo. Warto wspomnieć o uderzeniu Vojtkovej z dystansu w 50. minucie, ale Czeszka trafiła wprost w bramkarkę Śląska. Dopiero w 65. minucie doczekaliśmy się pierwszego strzału rywalek. Kulig zdecydowała się na uderzenie z około 20 metrów, ale niecelne. Chwilę później Śląsk stworzył sobie dobrą okazję do zdobycia bramki, ale zamieszane w naszym polu karnym skończyło się tylko rzutem rożnym. I gdy wydawało się, że może w meczu będą jeszcze emocje, to GieKSa przeprowadziła wzorcową kontrę – piłka z obrony trafiła do Miłek, która świetnie wypatrzyła Kozak. Nasza najlepsza napastniczka wygrała pojedynek biegowy z obrończynią i zdobyła bramkę w sytuacji sam na sam. Piłka nim wtoczyła się do siatki, odbiła się jeszcze od słupka. Od tego momentu obie drużyny oczekiwały już na końcowy gwizdek. Cały czas przeważała nasza drużyna, ale brakowało ostatniego a czasem i przedostatniego podania. W 70. minucie próbowała z linii pola karnego Miłek, ale wprost w bramkarkę rywali. W 76. minucie na boisku pojawiła się Konkol, która zmieniła Turkiewicz, a tym samym z prawego na lewe wahadło powędrowała Maciążka. Po kilkunastu minutach została przesunięta do ataku, bo Nadja Stanović zmieniła Miłek. W samej końcówce spotkania GieKSa mogła podwyższyć – najpierw Koch znalazła się w dogodnej sytuacji, a potem Maciążka wypuściła Kozak sam na sam. W obu przypadkach świetnie interweniowała jednak Bocian. Rywalki odpowiedziały jednym niecelnym uderzeniem.
GieKSa wysoko rozbiła Śląsk i zameldowała się w ćwierćfinale Pucharu Polski. Czekamy na losowanie oraz na powtórkę ze Śląskiem w Ekstralidze w połowie kwietnia. Wcześniej czeka nas ligowe starcie – 1 kwietnia zagramy z UJ Kraków na wyjeździe.
28.03.2021, Katowice
GKS Katowice 4:0 Śląsk Wrocław (3:0)
Bramki: Buszewska (27, 32-k), Miłek (44), Kozak (67).
GKS Katowice: Klimek – Buszewska, Hajduk, Lizoń – Maciążka, Kłoda, Vojtkova (73. Łasicka), Koch, Turkiewicz (76. Konkol) – Miłek (86. Stanović), Kozak.
Śląsk Wrocław: Bocian – Korda (80′ Matuszewska), Tracz, Dudziak, Homa (80′ Jurczenko), Żurek, Wróblewska, Kulig, Krysman (46′ Turowska), Przelicka (80′ Pompa), Buś.
Foto: GKS Katowice.
Dziś o 14:00 w szwajcarskim Nyonie odbędzie się losowanie drugiej rundy kwalifikacyjnej Ligi Konferencji. Własnie poznaliśmy sześciu potencjalnych rywali GKS Katowice.
GieKSa została przydzielona do grupy 5, w której jest rozstawiona. Na tym etapie wylosować możemy jeden z poniższych klubów: FK Panevėžys (Litwa), przegranego z pary pierwszej rundy kwalifikacyjnej Ligi Europy HNK Hajduk Split (Chorwacja) – MŠK Žilina (Słowacja), ŁNZ Cherkasy (Ukraina), Zimbru Kiszyniów (Mołdawia) lub Auda Ķekava (Łotwa).
ŁNZ Czeraksy swoje mecze ma rozgrywać na stadionie Wisły Płock.
Mecze drugiej rundy kwalifikacyjnej zostaną rozegrane w czwartki – 23 i 30 lipca.
GKS Katowice w II rundzie eliminacji Ligi Konferencji trafił na przegranego z pary I rundy eliminacji Ligi Europy – Hajduk Split/MSK Żilina.
Mecze tej rundy odbędą się 23 i 30 lipca.
Pierwsze spotkanie GieKSa rozegra na wyjeździe.
W zakończonym sezonie Hajduk zajął drugie miejsce w lidze chorwackiej z dorobkiem 68 punktów w 36 meczach, na który złożyło się 20 zwycięstw, 8 remisów i 8 porażek (bramki: 61-36)
MSK Żilina natomiast zajęła w lidze słowackiej miejsce czwarte, zdobywając 52 punkty w 32 meczach – 15 zwycięstw, 7 remisów i 10 porażek (bramki: 59-41). Zespół zdobył również Puchar Słowacji w finale pokonując Koszyce 3:1.
No i panie, dwie kolejki Mundialu za nami, a nawet i kawałek trzeciej. Oczy całego świata zwrócone są na Amerykę, gdzie rywalizują ci najlepsi, średni, słabi i beznadziejny. Brylują jak na razie największe gwiazdy światowego futbolu. Mbappe, Haaland, Kane (w pierwszym meczu), Vini. Oni pokazują, że naprawdę są najlepsi. Dowożą. I zapowiadają już od początku, że te mistrzostwa będą ich. Nawet ten nieszczęsny Cristiano po pierwszym bardzo słabym meczu, w drugim już swojego gola strzelił i zagrał bardzo dobrze. Świetnie spisuje się Francja, Argentyna czy Norwegia. Naprawdę dają radę Niemcy z Denisem Undavem. Rzeczona Portugalia i Hiszpania po wtopach w pierwszych spotkaniach dały dalej pokaz siły. Świetnie spisuje się Japonia, która naprawdę może zajść daleko.
Nie brakuje też wielkich rozczarowań. Na przykład zawsze niegroźny Urugwaj, takim jest i tym razem. Od kilku dekad to przerost formy nad treścią, podobnie jak postać Marcelo Bielsy, który chyba zjada swój własny ogon. Miał podymić Ekwador, ale tak naprawdę już dziś z hukiem może zakończyć się jego przygoda, chyba że sprawią sensację z Niemcami. Skompromitowali się Czesi. Dała ciała Korea, która czeka na rozstrzygnięcia innych grup i dozę szczęścia.
Odrodziło się niespodziewanie RPA, które przecież grało fatalnie w pierwszych dwóch meczach, a z Koreą właśnie zaprezentowali się z bardzo dobrej strony i nie z trzeciego, a z drugiego miejsca awansowali do dalszych gier. Mamy też te maskotki, ale jak się okazuje nie jako dostarczycieli punktów. Curaçao potrafiło zdobyć punkt z Ekwadorem, ale furorę zrobiła Republika Zielonego Przylądka, która zremisowała z dwoma byłymi mistrzami świata, w tym z Urugwajem po naprawdę spektakularnej grze. Mamy Ghanę, która co prawda gra lekki antyfutbol, ale cztery punkty już zainkasowała.
„Nasi” z ekstraklasy nie notują dobrego turnieju. Amir Al-Ammari i Hussein Ali zaliczyli solidne wtopy. Paulsen z Lechii nie grał, ale jego Nowa Zelandia też jest na wylocie z turnieju, choć sprawiła niespodziankę remisem z Iranem. Kapuadi cieszył się z remisu z ekipą CR7, ale z Kolumbią jego DR Konga zagrało beznamiętnie i przegrało. Samed Bażdar za to zaliczył kawałek meczu z Kanadą, a jego Bośnia awansowała do fazy pucharowej. Cały czas żałuję, że kontuzję odniósł Ali i nie wspomaga Iranu, a przecież w takim meczu jak z Belgią i grze w przewadze byłby jak znalazł dla tej zmagającej się z wieloma przeciwnościami reprezentacji.
To wszystko dzieje się dobrych kilka tysięcy kilometrów stąd. Kilkaset kilometrów od Katowic natomiast mają miejsce również wydarzenia bardzo ważne. GKS Katowice przebywa obecnie na zgrupowaniu w Opalenicy i dzisiaj właśnie rozegrał swój pierwszy mecz sparingowy.
Przyznam szczerze, że coś mało mi tej piłki najwidoczniej. Na ten moment obejrzałem wszystkie mecze Mundialu. Łatwe to nie jest, zwłaszcza jeśli chodzi o pojedynki o piątej czy szóstej rano. Nieraz oko leciało. Nieraz zaczynało mi się coś śnić niemal mając otwarte oczy. Ich zamknięcie na kilka sekund to było potężne ryzyko przeoczenia. Ale wytrwałem. I oby udało się dociągnąć to do końca, bo Mundial to wyjątkowa impreza.
No ale ileż można czekać do wieczora, do kolejnych meczów. Akurat sobie buszowałem po YouTubie i zobaczyłem, że zaraz zaczyna się transmisja LIVE ze sparingu ze Świtem Szczecin. Idealnie. W końcu będzie można pooglądać piłeczkę w jeszcze lepszym wydaniu niż ta od Infantino.
I jak się okazało, niekoniecznie jest to żart. Oglądanie tego meczu kontrolnego to była istna przyjemność. Polot, z jakim grała GieKSa, ten luz, ten ciąg na bramkę był naprawdę imponujący. Raz po raz nasz zespół stwarzał sobie sytuacje i zamieniał je na gole. Ale jakie to były bramki, jakaż to była uroda! Bartek Wolski zabawił się w Bartka Wolskiego i w swoim stylu zdobył gola z 16 metrów. Borja to nie wiem czy specjalnie tak podbijał czy co, ale wyszedł bardzo efektowny lob. Wykończenie Ilji w sytuacji sam na sam też było godne najlepszych napastników. Zresztą Ilja ustrzelił hat-tricka i to bardzo cieszy. Niech chłopak nabiera tej pewności właśnie w finalizacji, bo to co często było widać na wiosnę – to że szukał idealnej pozycji do uderzenia, podczas gdy można to było robić wcześniej. Każdy gol – nawet w sparingu – ma dawać zawodnikowi pewność i przekonanie, że po prostu trzeba próbować, a trafienia przyjdą. Cały ten sparing wyglądał jak zabawa z piłką radosnych ludzi.
Wiadomo, że to tylko sparing i jak mawiał klasyk, do wyników sparingów nie ma co przykładać wagi. Choć mam jednak wrażenie, że to twierdzenie ma swoją jedną stronę „bardziej”. Mianowicie taką, że słabe wyniki w sparingach nie przekładają się później na ewentualną słabą grę w lidze (choć przecież czasem się przekładają). Ale myślę jednak, że dobra postawa i wyniki w sparingach mogą bardzo mocno podziałać pozytywnie – przede wszystkim w kwestii psychologicznej.
Nie zapominajmy, że przychodzą do nas nowi zawodnicy. I jeśli taki rzeczony Bartek Wolski w swoim debiucie wygrywa 7:0 i strzela gola, to przecież może sobie pomyśleć „kurde, ale fajnie trafiłem”, podjarać się i może być z tego wielki pożytek. A Pau Resta podpisał dziś kontrakt i dokładnie to samo. Chodzi o to, żeby te tryby się naoliwiały, a mechanizmy nakręcały. O to ma też zadbać Dawid Szwarga, który nieoczekiwanie wzmocnił sztab szkoleniowy. Witamy z powrotem!
Zgrupowanie, Opalenica, był Klimczok, jest dobra atmosfera. Na razie idzie bardzo dobrze. Jeszcze Olek Paluszek się wyleczył i jest na obozie. Nie ma co oczywiście popadać w euforię, ale warunki początkowe nadchodzącego sezonu wyglądają bardzo dobrze. Jeszcze mamy w perspektywie te puchary i Żilinę lub Hajduka. I inaugurację ligi w Krakowie. Z każdym tygodniem, z każdym dniem będziemy się nakręcać coraz bardziej.
Cieszy to, że trener mówi, że nie chcą poprzestać na jednej rundzie. Cieszy to, że mówi, że lepiej grać co trzy dni, a nie co tydzień. Widać, że nie używa i nie chce używać żadnych wymówek, tylko po pierwsze – ciężko pracować, ale kurde – no nie da się nie odczuć, że jest podjarany, jak i my jesteśmy. GieKSa to przygoda, teraz kolorowa, choć przez wiele lat była szara, bura i ponura. Teraz jest pięknie.
Czekamy więc, co przyniosą następne dni, będziemy obserwować relacje z obozu, kolejne doniesienia o ewentualnie jeszcze jakichś wzmocnieniach, no i następne sparingi. Do pierwszego meczu pozostaje już niespełna miesiąc. Zleci. A 9 i 16 lipca zasiądziemy – kto wie może przed streamami – i będziemy z wypiekami na twarzy obserwować poczynania Słowaków z Chorwatami. I patrzeć na tych, którzy są… słabsi.
PS Myśleliście, że o czymś zapomniałem? Nie ma tak dobrze. Leo Messi to absolutny Bóg Futbolu. Wspomniany na początku felietonu panteon gwiazd to jedno. Ale osobny jest Leo. Przyjechać na Mundial, mając już na koncie tytuł Mistrza Świata i w wieku 39 lat strzelić pięć bramek w dwóch meczach? Do tego są to wszystkie bramki zespołu. To się wymyka ze wszystkiego. Leo naprawdę przekracza coraz to kolejne limity i zdrowy rozsądek. Teraz to można zastanawiać się, czy nie pobije niemożliwego do pobicia rekordu, czyli 13 bramek Just’a Fontaine’a w jednym turnieju. Droga do tego daleka, ale zrobił taki początek, że w ogóle można to rozpatrywać. Także do boju Leo. Vamos!
Najnowsze komentarze