Piłka nożna
Górak: „Życzę zawodnikom, żeby głowy były w lodówkach po takim zwycięstwie”
Po spotkaniu z Jagiellonią odbyła się tradycyjna konferencja prasowa, w której wzięli udział trenerzy obu drużyn.
Adrian Siemieniec: Rozpocznę od gratulacji za zwycięstwo oraz podziękowań dla kibiców za wsparcie. Mamy maraton, czujemy, że są z nami. Co do meczu, to chyba gorzej się nie dało zacząć. Na pewno biorąc pod uwagę to, co się działo w poprzednich spotkaniach ta bramka nie dodała nam pewności siebie delikatnie rzecz ujmując. Mimo to wróciliśmy do meczu, wyrównaliśmy i mieliśmy moment, kiedy przejęliśmy kontrolę nad spotkaniem. Biorąc pod uwagę natężenie spotkań i dzisiejsze warunki popełniliśmy błąd w zarządzaniu meczem. Narzędziami, które wprowadziliśmy, sami zabralismy sobie siły nie wydłużając gry. Druga połowa toczyła się na naszej połowie, rozmawialiśmy o tym i staraliśmy się reagować. To jest przyczyna tego, że straciliśmy bramki, które zadecydowały o naszej porażce. Tyle, wiadomo, że jest to kolejna porażka i martwią kolejne bramki. W piłce tak czasami jest, nie ma tylko dobrych momentów, są też te gorsze i musimy je jako drużyna przetrwać i patrzeć co przed nami.
Który to już raz się powtarza gol albo groźna sytuacja przy tym rozegraniu od tyłu? Wygląda to jak fetysz, skąd to się bierze? Czemu czasami po prostu nie wybiją?
Siemieniec: Zgadzam się, nie chodzi o wyciąganie wniosków, tylko zrozumieć otwarcie od bramki. Nie chodzi o granie w taki sposób, tylko wykorzystać przestrzeń za plecami, a my graliśmy cały czas krótko. To wymaga intensywności i nie masz momentu, kiedy możesz odpocząć. Ja po drugiej połowie mam wrażenie, że obrońcy GKS-u mogą ze trzy mecze zagrać, a moi wyglądali na wycieńczonych. To jest kwestia tego, że źle interpretowaliśmy momenty i zrozumienie tego, po co to robimy. Nie robimy tego po to, żeby sobie pokopać, tylko wejść za linię obrony. Wiemy o tym i rozmawiamy, dzisiaj wyszło nam to, jak wyszło. Na pewno też kwestia tego, że od 20 lipca do dzisiaj było to nasze dziesiąte spotkanie. To powoduje, że musimy wejść na wyższy poziom, jeśli chodzi o funkcjonowanie na wyższym poziomie zmęczenia. Nie chodzi o fizyczne, a zmęczenie układu nerwowego, co przekłada się na gorszą decyzyjnością. Musimy, tym bardziej na boisku beniaminka, grać bardziej rozsądnie, graliśmy praktycznie w drugiej połowie na własnej połowie praktycznie cały czas.
Znowu brak odpoczynku i podróż. Co zrobić, żeby się nie skompromitować na Ajaxie?
Siemieniec: Oczywiście, bezpośrednio po meczu w takich emocjach trudno jest odpowiedzieć rzetelnie na to pytanie. Musimy zobaczyć stan zdrowotny, w przerwie zmiana z powodu kontuzji. Pewne rzeczy sie nawarstwiają, w emocjach nikt jeszcze nic dobrego nie wymyślił. W czwartek ogromne wyzwanie, ale zaraz Widzew i wcale mecz nie będzie prostszy. Dużo się dzieje nowego, cały poprzedni sezon był pasmem sukcesów, zwycięstw i przez dłuższy czas było dobrze. Dziś mamy taki moment patrząc z perspektywy ilości spotkań jest to 5 porażka z rzędu, druga w lidze i fatalny bilans bramek. To jest przerażające, jeśli chodzi o statystykę. My możemy dziś siąść i załamać ręce, to już było, nie cofniemy czasu. Dużo przed nami i musimy się pozbierać, potem przerwa na kadrę i oddech.
Trzeba zmieniać narzędzia, jeśli są nieskuteczne. Nie ma pan na myśli, żeby odejść od pewnego stylu?
Siemieniec: Myślę, że do pewnego sposobu gry, gdzie gramy od bramki pod presją, wymaga intensywności, ale to jak każdy sposób. Przede wszystkim pewności siebie, po porażkach ta pewność maleje i to jest normalne. Ta sytuacja jest dla mnie do oceny, żeby dać zespołowi zwycięstwo i wynik. Utrzymanie stylu jest ważne, ale trzeba poszukać zwycięstwa. Trudno grać w piłkę, jeśli nie ma tej pewności. Wynik wszystko determinuje. W zeszłym sezonie grało się z polotem, bo wyniki się też zgadzały. Teraz jest moment na spójność i żeby być razem, żeby wspierać drużynę i żeby się nie poróżnić. Wiemy, co jako grupa osiągnęliśmy, nie możemy dzisiaj wieszać wiadomo czego, bardzo mocno krytykować. Nie chcę mówić, że wszystko jest dobrze, bo nie jest, ale nie chcę tylko wytykać palcem błędów i szukać winnych. Wewnętrznie w szatni porozmawiamy.
Czy decyzja o braku przełożenia spotkania była dobra?
Siemieniec: Myślę, że jakbyśmy wygrali po golu w 94. minucie to bym powiedział, że nie, a tak jak dzisiaj powiedziałbym, że tak. Dziś nic nie zmienimy, można się mądrzyć. Te mecze też trzeba zagrać, w grudniu będziemy mieli jeszcze więcej spotkań i to tak naprawdę jakbyśmy zagrali 3/4 poprzedniego sezonu i wtedy na pewno padłoby pytanie, czy lepiej było grać wtedy. Przez pryzmat wyniku będzie zawsze o to padać pytanie.
U niektórych chłopaków porażki widać mentalnie się odbijają?
Siemieniec: Nie, jeszcze bym tak tego nie diagnozował. Obserwuję zespół, na pewno trzeba brać pod uwagę, że mimo to, że mamy trochę starszych zawodników, to nie jest tak, że każdy z nich się mierzył z tym, co mamy teraz. Na pewno pewne doświadczenia i sytuacje są dla nich nowe, pewne emocje się pojawiają. Po meczu bezpośrednio wiadomo, że jest dużo negatywnych emocji, można dużo zepsuć, raczej stronię od długich rozmów z drużyną w takim momencie. Wolę dać czas, przemyśleć i wtedy porozmawiać. Słowa padają i zostają i się nie cofnie czasu.
Która ze strat letnich okazała się kluczowa?
Siemieniec: Trudne pytanie, dlatego, że moment, w którym jest zadawane sugeruje odpowiedź. Dzisiaj najłatwiej powiedzieć, że nie powinniśmy stracić nikogo. Liczyliśmy się z tym, bo mamy możliwości, jakie mamy. Też pościągaliśmy piłkarzy w to miejsce. Większą trudnością jest to, że dziś nie masz procesu, kto przychodzi, to gra, bo mamy tyle spotkań, że musimy z nich korzystać cały czas. Nie ma czasu na adaptację, gry kontrolne. Dzisiaj Marcin zaliczył dwie wyrównawcze jednostki z drużyną. To nie wymówki i narzekanie, ale tak to wygląda z mojej perspektywy. Jako trener też chcę sobie z tym poradzić, prawdopodobnie moja to też jest taka pierwsza sytuacje, biorąc pod uwagę klasę przeciwników w Europie. Jestem młodym trenerem i jest to dla mnie duże doświadczenie, muszę zrozumieć, że to ja muszę być tym silnym i wskazać kierunek. Lider ogląda zwycięstwo z tylnego siedzenia, a porażkę z pierwszego, taka jest moja dzisiaj rola.
Czy pan się budził kiedyś spocony w nocy, co będzie przed kolejnym meczem?
Siemieniec: W czwartek rano powinienem odpowiedzieć. Kiedy idziesz na szczyt musisz zrozumieć, że czasem przegrasz. Porażka jest częścią sportu i trzeba to akceptować, bo to jest droga i trzeba się na tym uczyć. Jestem przekonany, że to kształtuje charakter i osobowość. To jest ten moment kiedy mówimy o doświadczeniu. To nie jest tak, że po mnie to spływa, ale nie mówię, że jest to tragedia albo moment krytyczny. To, co powiedziałem po meczu z Ajaxem, w tym życiu zawodowym miałem gorsze momenty niż teraz. To jest chwila, która jest niekorzystna, ale patrząc szerzej bronimy Mistrza Polski i na jesień będziemy grać w pucharach.
***
Rafał Górak: Zwycięstwo niezmiernie cieszy, bo jest zasłużone i to jest dla nas bardzo ważne. Przyjęliśmy bardzo dobre zasady na ten mecz, wiedząc, że Jagiellonia jest dużo przy piłce. Chcieliśmy wysoko atakować i pressować. Pierwsza bramka jest tego wykładnikiem. Bywało u nas groźnie, zdawalismy sobie sprawę z zawodników jacy grają w Jagiellonii. Jestem bardzo zadowolony, w jaki sposób wygraliśmy to spotkanie. Ogromna radość, czwarty mecz po powrocie i czekaliśmy na to. Dziś się udało, zasłużone zwycięstwo, z dużą dawką taktycznego podejścia. Mogę zawodnikom pogratulować i życzyć, żeby głowy w lodówkach były. W sobotę gramy w Lubinie.
Pytanie: Pytanie dotyczące pressingu i intensywności przy tych warunkach.
Górak: Tak, to niewątpliwie sposób energetyczny, trzeba spójności całego zespołu. Wiadomo, że jeśli któraś formacja zostawi za dużo miejsca, to może być bardzo groźnie. Dlatego to cieszy, trzeba pracować i być cierpliwym. Zawodników też trzeba przekonywać do pewnych rzeczy, w jaki sposób chcemy grać. To się nie da zrobić jednym czy dwoma treningami albo jakąś płomienną przemową. Cieszy, że to widać. Mrówcza praca i jakość zawodników. Jestesmy z każdym dniem mocniejsi.
Co pan poczuł, kiedy plan na mecz widać, że jest dobry już na starcie.
Górak: Tak, ale jestem w piłce grube lata i wiem, że taka bramka jeszcze niczego nie załatwia. To był początek meczu. Zawsze, kiedy ma się plan, a to zdaje egzamin to satysfakcja jest i wewnętrzne uśmiechy, kiedy ten dany moment zadecyduje, kiedy zdobędzie się bramkę.
Stan zdrowotny: Alan Czerwiński oraz Mateusz Kowalczyk?
Górak: Wydaje mi się, że u Mateusza wszystko stabilnie, Alan jutro będzie diagnozowany. Po każdym meczu jest dzień prawdy, mikrourazy jutro dadzą większy obraz.
Błąd – to nazwisko cieszy?
Górak: Adrian jest już wydaje się pewnego rodzaju zapisaną historią w GieKSie i to wszystko jeszcze trwa. Mnie cieszy każda udana akcja każdego z zawodników i tutaj nie ma żadnych różnic. Adrian jest świentym facetem, który GKS kapitalnie wprowadził. Były słuchy, że wiek i ciekawe jak będzie, a widać nieco inaczej.
Porównanie tego meczu do meczu z Rakowem.
Górak: To był poziom wyżej, czy podobnie? Solą są gole, mieliśmy okazje z Rakowem, to było bardzo dobre spotkanie, ale zabrakło bramek. Dziś przyszły bramki i mamy trzy punkty. Bardzo dobre oba spotkania, po dwóch różnych wynikach.
Mały cel? Szybkie kroczki pokonuje GieKSa.
Górak: Nie no, trzeba doświadczać, nie planujmy czegoś na siłę. Mamy bardzo dobry moment, wydarzyło się coś dobrego, teraz GKS ma w eEkstraklasie zostać. Musimy stwarzać widowiska i ciężko pracować nad każdym meczu. To zwycięstwo dało 8. punkt i koniec. Kolejne spotkania będą bardzo trudne. Kolejnym celem mecz z Zagłębiem Lubin.
Pojawiła się wielokrotnie taka teza z ryzykiem grania od bramki, które w końcu zakończy się stratą bramki przez nerwowe rozgrywanie. Dzisiaj idealny moment, aby zapytać, kiedy zakończy się bramką? Mistrz Polski również próbował, ale to my tak zdobyliśmy gola, a oni nie byli nawet blisko.
Górak: Czasem tak jest, że szukamy na siłę czegoś, żeby powiedzieć po 158 meczach – a nie mówiłem. Cieszmy się tym, nie szukajmy na siłę, że coś jest złego, kiedy wychodzi nam to dobrze. Taki jest mój styl gry od bramki i tak będziemy grać.
Adrian Błąd prawie zniesiony z wycieńczenia z boiska przy aplauzie trybun to scena ikoniczna tego spotkania. Jak zespół wyglądał po meczu po takiej walce?
Górak: To jest fakt, jak jest taka lampa. Graliśmy wysoko, coś jest energetycznego jak drużyna gra wysoko, to obrońcy mogą stracić mniej sił. Byliśmy dzisiaj po prostu lepiej dysponowani i to jest fakt. Dlatego, że trener Siemieniec był zmęczony, to trzeba stwierdzić, że obłożenie meczami jest duże. Oni się zregenerują, a my się cieszmy, że przyjęliśmy dobry sposób, zamęczyliśmy ich i mamy zwycięstwo.
Latem 2019 roku na swoją drugą kadencję przybył do GieKSy Rafał Górak. Trener, który miał coś do udowodnienia wszystkim związanym z katowicką piłką. Zadania podjął się ekstremalnie trudnego. GieKSa właśnie spadła do drugiej ligi – po kilku latach marzeń i nadziei na awans do ekstraklasy, zakończyło się zmianą ligi – ale w drugą stronę. To był dla nas wszystkich koszmar. Zamiast do Warszawy, Poznania czy Zabrza mieliśmy jeździć do Legionowa, Wejherowa czy Stargardu. Marzenia o najwyższej klasie rozgrywkowej trzeba było odłożyć i ratować, co się da.
Jak wielką otchłanią była ta sytuacja… Pierwszy mecz w drugiej lidze u siebie ze Zniczem Pruszków został przegrany, a do przerwy dostaliśmy trzy gongi. Można było wtedy czuć spory niepokój, że na drugiej lidze się nie skończy. Że spotka nas los, którego doświadczają teraz choćby kibice Zagłębia Sosnowiec. Że o wzroście nie ma co marzyć, a jedyne, o co należy walczyć, to żeby nie pogrążać się coraz bardziej.
Trudne to były początki. GKS w pierwszym sezonie w drugiej lidze nie awansował, choć zabrakło zaledwie jednego punktu. Pamiętam ten mecz z Resovią, kiedy wiedzieliśmy już, że Widzew przegrał i do awansu wystarczył jeden gol. GKS nacierał, ale go nie wbił, a potem ze Stalą Rzeszów odpadł w półfinale baraży.
Awans był rok później. Z perturbacjami, ale ostatecznie dość spokojny, na kolejkę przed końcem rozgrywek. To był pierwszy mały sukces Rafała Góraka. Co by nie mówić – mimo wszystko stadiony pierwszoligowe to coś innego niż stadiony drugoligowe. Tu już pojawiają się spadkowicze z ekstraklasy, no i generalnie jest kilka uznanych firm. Więc tragedii nie ma. No chyba, że kisi się w niej kilkanaście lat i przewija się w niej kilkadziesiąt klubów, a GKS jak był, tak jest dalej.
Znów na tym zapleczu ekstraklasy byliśmy i po dwóch latach był to powiew świeżości. Znów branding pierwszej ligi, znów mecze w Polsacie i… marzenia o ekstraklasie. Coś zostało odbudowane, a klątwa Witana przestała obowiązywać, bo znaleźliśmy się w punkcie wyjścia. Było ciężko. Po dobrych początkach przychodziły rozczarowania, jak na przykład to, gdy po triumfie z ŁKS w Łodzi, GieKSa nie potrafiła utrzymać prowadzenia z grającą w dziesiątkę Termaliką. Bywały spore wtopy jak cztery bramki tracone w Głogowie czy Opolu albo pięć u siebie z ŁKS. Albo trzy porażki u siebie z rzędu, w ciągu praktycznie tygodnia. Nawet Borja Galan nam w barwach Odry potrafił strzelić bramkę na Bukowej. Czy Kowal w barwach ŁKS. Były też drobne momenty triumfu, jak zwycięstwo w doliczonym czasie gry z Ruchem. Ale to była tylko kwestia prestiżu. Potem i tak była wielka piłka (plażowa) w Chojnicach.
Trener łatwo nie miał. Ten projekt się budował i budował, ale nieraz w katuszach. W kolejnym sezonie wydawało się jesienią, że GieKSa już to ma. Efektowna wygrana z Wisłą Płock i Resovią, na wyjeździe w Pruszkowie. Wydawało się, że to ten sezon. Że w końcu GieKSa gra taką piłkę, że szanse na awans są naprawdę spore. Coś się jednak zacięło i nastały długie tygodnie bez wygranej. Nawet prowadząc w Krakowie z Wisłą, katowiczanie stracili dwa gole w doliczonym czasie i przegrali. Było coraz to gorzej, a GKS systematycznie osuwał się w tabeli. Oczywiście z racji baraży mogliśmy marzyć o załapaniu się do nich, ale przecież i to było trudne, jeśli zajmuje się 12. miejsce w tabeli.
Co było wiosną – wszyscy pamiętamy. Prawdziwy szturm, choć nie do końca zamierzony. To znaczy nikt na początku roku o ekstraklasie nie myślał. Była porażka w końcówce z Wisłą Płock. Ale potem GieKSa wygrywała, wygrywała i… zaczęliśmy na poważnie myśleć o barażach. Potem o tym, żeby zająć trzecie miejsce i mieć bonus gry u siebie. Aż w ostatniej kolejce – przy splocie niesamowitych okoliczności – nadarzyła się szansa na awans bezpośredni. Gdynia jest historią.
Piękną historią powrotu GieKSy na polskie salony. Pamiętam ten pierwszy mecz w ekstraklasie z Radomiakiem. Jakie to wszystko było inne niż to, co przeżywaliśmy przez 19 lat. Wszędzie napisy ekstraklasa, Canal+, świadomość, że patrzą na nas już nie tylko lokalne media, a cała piłkarska Polska. Że zainteresował się nami w końcu nie tylko pies z kulawą nogą. Rozpoczęła się piękna przygoda, która trwa od dwóch lat. Jednak nawet wtedy, gdy pokarał nas dwukrotnie Leonardo Rocha, nie byliśmy sobie w stanie wymarzyć, jak to będzie wyglądać. Gdyby ktoś wtedy powiedział, że w dwa sezony GKS wygra ćwierć setki meczów, zdobędzie prawie sto punktów, strzeli równe sto goli, otrze się o Puchar Polski, a nasz zawodnik zostanie piłkarzem sezonu – zastanowilibyśmy się, czy wszystko z głową jest w porządku.
Jak mówił trener – wtedy sukcesem był każdy gol, każdy zdobyty jeden punkt. Duma, że wygraliśmy w Mielcu. Potem spektakularne zwycięstwo z Jagiellonią. Pogrom z Puszczą. Kilka innych bardzo wartościowych wyników. Potem wiosna i nowy stadion. Szybkie i spokojne utrzymanie. No i zakończony sezon, minimalnie lepszy punktowo od poprzedniego, zakończony awansem do europejskich pucharów.
Ta droga, którą przeszedł GKS Katowice jest naprawdę filmowa. Zarówno od spadku w 2005 roku z ekstraklasy i początków w IV lidze, ale właśnie przede wszystkim w te siedem ostatnich lat. To była droga bardzo trudna, z meczami i sytuacjami ważącymi się w doliczonym czasie gry. Nie byłoby tego wszystkiego, gdyby nie dwa gole przy Konwiktorskiej. Gdyby nie kapitalna akcja Jakuba Araka w Tychach. Decyzja VAR Tomasza Kwiatkowskiego w derbach Trójmiasta. A patrząc na ten sezon – gdyby nie gol Lukasa Klemenza z Wisłą Płock, no i oczywiście Marcela w Szczecinie.
Musieliśmy być cierpliwi. Zarówno długofalowo, jak i w kontekście pojedynczego meczu. Nieraz bowiem na ten pozytywny rezultat musieliśmy czekać do czasu grubo po dziewięćdziesiątej minucie. GieKSa dziubała te oczka, aż w końcu wyhaftowała na koniec korzystny wynik.
W przeszłości nieraz nam tej cierpliwości brakowało. A do dzisiaj pozostają takie „elementy”, które po jednym nieudanym meczu zaczynają śpiewkę, że GieKSa jest słaba, a „trener pewnego poziomu nie przeskoczy”. Chyba największy wysyp negatywnych komentarzy (eufemizm) był po jesiennym meczu z Lechem. Wtedy punkty były dość słabe, ale sam mecz z Kolejorzem (plus wcześniejszy remis i zwycięstwo pucharowe z Wisłą) dawało dużą nadzieję, że będzie lepiej. I potem było już bardzo dobrze.
Przede wszystkim ta drużyna ma niesamowity mental. Nie będąc zespołem idealnym, czysto piłkarsko znajdując się w środku ekstraklasowej stawki, razem z kilkoma innymi drużynami, ma te elementy, które powodują różnicę na plus. Jestem pod wielkim wrażeniem tego, jak GieKSa w ostatnich dwóch latach gra mając lekki nóż na gardle. Mam na myśli sytuację, w których ze 2-3 mecze się nie powiodły, zaczyna to wyglądać bardzo ryzykownie i przychodzi mecz, w przypadku porażki w którym może się zrobić bardzo źle. I GieKSa permanentnie takie mecze wygrywa, najczęściej później poprawiając jakąś kapitalną serią.
Tak było w zeszłym sezonie kilkukrotnie. Choćby wtedy, gdy przegrywaliśmy w Lubinie i Zabrzu, przedzielone straconym zwycięstwem w doliczonym czasie z Widzewem. No to potem wygraliśmy z Pogonią, rozgromiliśmy Puszczę, awansowaliśmy w Pucharze Polski. Była porażka z Legią, Unią i Koroną. Robiło się nieciekawie, a jechaliśmy na wyjazd z bardzo mocną Cracovią. I tam spektakularne zwycięstwo. No a w tym sezonie właśnie te porażki z Lechią, Cracovią i Lechem, przedzielone punkcikiem z Wisłą. I wyjazd na „mecz prawdy” do Lublina. Pogrom Motoru i seria kolejnych zwycięstw.
Coś, co w przeszłości działało dokładnie odwrotnie. Jak było źle, to po kolejnym bardzo ważnym meczu było jeszcze gorzej. Zresztą, jak i katowiczanie mieli wskoczyć na czołowe miejsca, to również tego nie wykorzystywali (słynne sześć nieudanych prób wskoczenia na pozycję lidera za trenera Brzęczka). GieKSa przegrywała wszystkie zarówno bardzo ważne, jak i prestiżowe mecze. Wszyscy pamiętamy seryjne wtopy z Zagłębiem Sosnowiec, Tychami czy Ruchem.
Teraz to już nie ma miejsca. Nasz zespół już tyle razy uniósł ciężar ważnych meczów, że to jest bardziej regułą niż przypadkiem. Nawet jeśli weźmiemy pod uwagę końcówkę zakończonego sezonu. Pisałem o tym na trzy kolejki przed końcem – że trzy punkty powinny dać awans do pucharów. I to się sprawdziło, a GieKSa te trzy oczka uciułała. Ktoś powie, że można było wygrać z Piastem i zakończyć sprawę. Niby tak, ale z drugiej strony – patrząc na terminarz – to przecież wygranie jednego meczu z trzech: Jaga u siebie, wyjazd do Gliwic i Szczecina, jest totalnie nieoczywiste. Jakby takich meczów było dziesięć to tak – moglibyśmy powiedzieć, że klasowa drużyna powinna coś tam wygrać. Ale dokładnie te trzy spotkania to jest na tyle mało, że wcale nie jest oczywiste, że nawet taki Lech Poznań wygrałby jeden z nich.
A GieKSa żadnego z tych meczów nie przegrała i to był klucz do sukcesu. Przeżywaliśmy bardzo trudne chwile w Gliwicach i Szczecinie. A z Jagiellonią przecież też przegrywaliśmy. Uważam, że to, że GKS nie przegrał żadnego z tych trzech meczów, to wielki sukces tej drużyny. W lidze, w której każdy pojedynczy punkcik był na wagę złota. I właśnie m.in. jeden z tych punktów zaważył na sukcesie.
GieKSa wskoczyła na wyższy poziom wtajemniczenia w ekstraklasie. Tak jak pisałem w poprzednim felietonie – można grać w ekstraklasie, ale nie być ekstraklasową drużyną. Nią trzeba się dopiero stać – na placu boju. Wiele drużyn tego nie wytrzymuje i nawet awansując na najwyższy szczebel, dalej utrzymuje vibe pierwszoligowca. I my na początku, będąc beniaminkiem, też tym piłkarskim pierwszoligowcem nadal byliśmy. Ekstraklasa jawiła się jak „nasza Liga Mistrzów”, gdzie każdy gol, każdy remis, każde – daj Boże – zwycięstwo będzie czymś niesamowitym. Trochę na zasadzie, że przede wszystkim liczy się udział, a jak uda się coś ugrać to cudownie.
Wystarczy sobie przypomnieć sytuacje, kiedy w kilkunastu ostatnich latach trafialiśmy w Pucharze Polski na zespół z ekstraklasy. Mieliśmy wrażenie, że przyjeżdża do nas ekipa z innego zupełnie wymiaru. Walczyliśmy dzielnie i nawet czasem udało się wygrać (Podbeskidzie, Pogoń, Warta). Ale były też wtopy. A gdybyśmy sobie wtedy mieli wyobrazić, że gramy na wyjeździe, to już porażka byłaby niemal murowana.
Pisałem o tym kilkukrotnie – pierwszy zalążek tego, że GKS staje się drużyną ekstraklasową zobaczyłem rok temu w Lubinie. Co prawda wcześniej GKS wygrał po świetnym meczu z Jagiellonią, ale to właśnie spotkanie na stadionie Zagłębia pokazało mi coś więcej. GKS pojechał tam prowadzić grę, rządzić na boisku i na tle drużyny, która wiele lat gra w ekstraklasie, na jej obiekcie, nasz zespół nie odstawał, a wieloma momentami po prostu był lepszy. Nawet jeśli ostatecznie wtedy drużyna przegrała – ten pojedynek coś pokazał. I potem systematycznie wzmacniał ekstraklasową pozycję, coraz częściej punktując, coraz częściej wygrywając.
Dalsze umacnianie było w tym sezonie. Systematycznie wznosiliśmy się na coraz wyższy poziom. GieKSę zaczęto szanować i przestawaliśmy być – w opinii niektórych – pierwszoligowymi chłopcami do bicia. Zakończona wiosna jeszcze bardziej umocniła do przekonanie, bo przecież startując ze strefy spadkowej, zakończyliśmy w pucharach. GieKSa wiosną wygrała u siebie wszystko prócz dwóch meczów, które zremisowała. Na wyjazdach może wygraliśmy niewiele, bo tylko dwa spotkania, ale też poza tym nie przegrywaliśmy wszystkiego jak leci. Z najmocniejszymi w tej lidze może jeszcze nie wygrywamy seryjnie, ale gramy jak równy z równym. Na wiosnę zanotowaliśmy remisy z Lechem, Jagiellonią, Rakowem w Pucharze. Wygraliśmy z Górnikiem. W tych czterech meczach zdobyliśmy aż dwanaście goli, czyli po trzy na mecz. Tyle samo co prawda straciliśmy, ale to pokazuje, że GieKSa nie pęka, nie próbuje grać na 0:0, tylko chce grać na swoich warunkach. Taka postawa na pewno jest bardziej rozwojowa niż asekuranctwo.
Niebywała jest ta droga, ten projekt, który tak naprawdę jest możliwy właśnie dlatego, że jest projektem. Rafał Górak i ekipa wyszli z bardzo uniwersalnego założenia funkcjonowania świata, a jednocześnie tak rzadko mająca rację bytu. Że dobry, przemyślamy i konsekwentnie realizowany plan w sposób olbrzymi zwiększa prawdopodobieństwo sukcesu. Ludzie generalnie działają chaotycznie i po łebkach. Za szybko, bez planu, bez przygotowania. Mowa o wszystkim: czy to założeniu firmy, czy planie na odchudzanie. A wystarczy naprawdę stosunkowo niewiele: trochę predyspozycji i właśnie ten rzetelny plan.
W piłce to również bardzo rzadkie. Podpalamy się wszyscy, kibice, trenerzy, piłkarze, a przede wszystkim ludzie zarządzający klubami. I nie twierdzę nawet, że czasem jedno czy drugie zwolnienie trenera jest złe. Bo i trenerzy bardzo często nie mają pomysłu na to wszystko, podejmują dziwne decyzję, zaraz mają syndrom oblężonej twierdzy. Są niecierpliwi. Tutaj wygląda na to, że było i jest inaczej. Że nawet, gdy wyników nie było, zespół przeżywał swoje kryzysy, to plan cały czas był i był aktualny. Wiadomo, że trochę szczęścia musiało w tym być, bo przecież nie było naszym planem pudło Adamczyka z karnego na śniegu. Ale nawet jeśli to szczęście nam się pojawiało, to zespół cisnął, by wyciągnąć z niego jak najwięcej.
Trener mówi o zgliszczach, które zastał w 2019. Porównanie oczywiście adekwatne, ale ja bym zaproponował ładniejszą metaforę. GieKSa wtedy po prostu może była takim noworodkiem, który nie umiał ani mówić, ani chodzić i potrzebował całodobowej opieki i czułości. Z czasem to dziecko zaczęło gaworzyć, wypowiadać swoje pierwsze słowa, potem raczkować, w końcu stanęło na dwie nóżki. I tak dalej… Obecnie jest to w pełni dojrzały młody człowiek, który ma siłę, intelekt i mnóstwo zasobów. Może iść przez życie i go smakować. Jednocześnie ten młody człowiek nadal ma potencjał, który warto by wykorzystać i ciągle się rozwijać. A nad tym wszystkim czuwa ojciec Rafał Górak i matka – cały sztab.
Rozwijaj się więc nasza kochana GieKSo, jedz zdrowo, trenuj i nigdy nie trać wiary w siebie. A wielkie rzeczy staną się coraz i coraz bardziej osiągalne.
Poznaliśmy terminarz Ekstraklasy na sezon 2026/27. GKS Katowice rozpocznie zmagania w niedzielę 26 lipca od meczu z Wisłą w Krakowie, a zakończy 22 maja z Legią w Warszawie.
Terminarz pierwszej kolejki zostanie podany po losowaniu europejskich pucharów (17 czerwca), ale już wiemy, że w Krakowie zagramy w niedzielę 26 lipca (do ustalenia została godzina). Z racji tego, że Arena Katowice jest jednym ze stadionów, na których rozgrywane będą Mistrzostwa Świata Kobiet U-20, to jesienią zagramy trzy mecze wyjazdowe z rzędu, z czego dwa bliskie (Zabrze i Gliwice). Nim GieKSa rozpocznie zmagania ligowe to w czwartek 23 lipca czeka nas pierwszy mecz w II rundzie eliminacyjnej do Ligi Konferencji.
Kluby uczestniczące w rozgrywkach UEFA będą mogły przełożyć dwa mecze ligowe: jeden podczas rund kwalifikacyjnych Q1–Q3 oraz jeden w okresie pomiędzy rundą play-off a fazą ligową. Na 5. kolejkę, pomiędzy fazą play-off europejskich pucharów, zaplanowano nasz domowy mecz z Wisłą Płock, który w razie przełożenia odbędzie się najwcześniej 15-16 września. Pozostałe terminy rezerwowe to 15-16 i 19-20 grudnia oraz 2-3 i 9-10 lutego. Przypomnijmy także, że GieKSa jako drużyna reprezentująca Polskę w Europie, rozgrywki Pucharu Polski rozpocznie dopiero od 1/16 finałów, które zaplanowano na 28 października.
Jesienią zostanie rozegranych 18 spotkań, z czego połowa na wyjeździe. Na wiosnę zaplanowano 16 kolejek i tutaj też połowę zagramy w delegacji. Tym razem Wielkanoc (28 marca) wypada w trakcie przerwy na reprezentację. Nie będzie też żadnej kolejki rozgrywanej w środku tygodnia (poza terminami rezerwowymi).
Terminarz GKS Katowice w Ekstraklasie w sezonie 2026/27 (dokładne daty i godziny spotkań zostaną dopiero ustalone):
1. kolejka, 26 lipca 2026 Wisła Kraków – GKS Katowice
2. kolejka, 1 sierpnia 2026 GKS Katowice – Radomiak Radom
3. kolejka, 8 sierpnia 2026 GKS Katowice – Wieczysta Kraków
4. kolejka, 15 sierpnia 2026 Motor Lublin – GKS Katowice
5. kolejka, 22 sierpnia 2026 GKS Katowice – Wisła Płock
6. kolejka, 29 sierpnia 2026 Górnik Zabrze – GKS Katowice
7. kolejka, 5 września 2026 Piast Gliwice – GKS Katowice
8. kolejka, 12 września 2026 KGHM Zagłębie Lubin – GKS Katowice
9. kolejka, 19 września 2026 GKS Katowice – Cracovia
10. kolejka, 10 października 2026 Raków Częstochowa – GKS Katowice
11. kolejka, 17 października 2026 GKS Katowice – Pogoń Szczecin
12. kolejka, 24 października 2026 Korona Kielce – GKS Katowice
13. kolejka, 31 października 2026 GKS Katowice – Widzew Łódź
14. kolejka, 7 listopada 2026 Jagiellonia Białystok – GKS Katowice
15. kolejka, 21 listopada 2026 GKS Katowice – Lech Poznań
16. kolejka, 28 listopada 2026 Śląsk Wrocław – GKS Katowice
17. kolejka, 5 grudnia 2026 GKS Katowice – Legia Warszawa
18. kolejka, 12 grudnia 2026 GKS Katowice – Wisła Kraków
19. kolejka, 30 stycznia 2027 Radomiak Radom – GKS Katowice
20. kolejka, 6 lutego 2027 Wieczysta Kraków – GKS Katowice
21. kolejka, 13 lutego 2027 GKS Katowice – Motor Lublin
22. kolejka, 20 lutego 2027 Wisła Płock – GKS Katowice
23. kolejka, 27 lutego 2027 GKS Katowice – Górnik Zabrze
24. kolejka, 6 marca 2027 GKS Katowice – Piast Gliwice
25. kolejka, 13 marca 2027 GKS Katowice – KGHM Zagłębie Lubin
26. kolejka, 20 marca 2027 Cracovia – GKS Katowice
27. kolejka, 3 kwietnia 2027 GKS Katowice – Raków Częstochowa
28. kolejka, 10 kwietnia 2027 Pogoń Szczecin – GKS Katowice
29. kolejka, 17 kwietnia 2027 GKS Katowice – Korona Kielce
30. kolejka, 23 kwietnia 2027 Widzew Łódź – GKS Katowice
31. kolejka, 1 maja 2027 GKS Katowice – Jagiellonia Białystok
32. kolejka, 8 maja 2027 Lech Poznań – GKS Katowice
33. kolejka, 15 maja 2027 GKS Katowice – Śląsk Wrocław
34. kolejka, 22 maja 2027 Legia Warszawa – GKS Katowice
„Ktoś powie, że w głowie mi się poprzewracało od ekstraklasy, ale nie no – jeśli chcemy na poważnie w niej grać, to w drugim sezonie musimy już powoli uznawać się za lepszych, przynajmniej na swoim boisku, od kilku ekip. Przynajmniej od trzech. I jedną z takich jest Zagłębie. Szacun dla trenera Ojrzyńskiego za świetną robotę, ale takich efektownych meczów, jak wczorajsza pierwsza połowa, Zagłębie zbyt wielu nie rozegra.
Odszczekam, jeśli Zagłębie na koniec sezonu zajmie wyżej niż 13. miejsce. Napiszę specjalny felieton pochwalny dla Zagłębia Lubin”.
Pisząc ten felieton po meczu drugiej kolejki z Zagłębiem Lubin – felieton z 29 lipca – nie sądziłem, że tak szybko będę już wiedział, że słowo ciałem się stanie. A że człowiek jest słowny, następuje to dzisiaj.
Przeliczyłem się i to bardzo. Nie sądziłem, że Lubinianie pójdą w tę stronę, a tak naprawdę do ostatniej kolejki teoretycznie walczyli o udział w europejskich pucharach. Teoretycznie – bo praktycznie w przedostatniej stracili na to szanse. Ale w życiu bym się nie spodziewał, że nie będziemy mówili o miejscu trzynastym, tylko pierwszej piątce czy szóstce w tabeli. Ostatecznie Zagłębie zajęło miejsce siódme. Utrzymali się spokojnie, dali też momentami pokaz naprawdę efektownej gry. Dość powiedzieć, że w dwóch meczach u siebie z ekipami z Trójmiasta strzelili dziesięć (!) goli. Lechię zresztą pokonali również na wyjeździe, początkując drogę Gdańszczan wprost do pierwszej ligi.
We wspomnianym meczu drugiej kolejki Lubinianie na Nowej Bukowej rozegrali fenomenalną pierwszą połowę. „Dziennikarze Zagłębia” łapali się za głowę, ale trudno im się było dziwić. Był polot, szybkość i skuteczność. Prowadzili 1:0 po golu Marcela Reguły, potem mieli kilka świetnych sytuacji. Poprawili drugą bramką Radwańskiego z karnego. Na szczęście Bartek Nowak wziął sprawy w swoje ręce i w drugiej połowie GKS wyrównał, choć w końcówce dość rozpaczliwie bronił remisu i było blisko trzeciej braki dla Zagłębia.
Zagłębie nie punktowało wybitnie, ale punktowało dobrze. Przede wszystkim wygrali w Poznaniu z Lechem, a gol Ławniczaka to było absolutnie jedno z dwóch, trzech najlepszych trafień zakończonego sezonu. Cudowna przewrotka i stadiony świata. Pamiętam, że odwijałem sobie tego gola na kwaterze w Gdańsku, jak niepyszny – bo sami chwilę wcześniej przegraliśmy z Lechią.
Bardzo cenne było zwycięstwo w Radomiu w Pucharze Polski – po dogrywce. No i wspomniane 6:2 i 4:0 z Lechią i Arką. Ale to nie był koniec spektakularnych wyników jesienią. Po fantastycznym meczu Zagłębie pokonało Legię 3:1 nie dając żadnych szans Wojskowym. Wygrali 2:0 u siebie z mocnym Górnikiem Zabrze. W sposób niesamowity odrobili stratę z Widzewem – do 86. minuty przegrywali, a zakończyli mecz z trzema punktami. Na koniec roku wygrali w Częstochowie z Rakowem. Wyniki doprawdy świetne. Jedyną poważną rysą jesieni była wysoka porażka w Szczecinie 1:5.
I 30 stycznia, gdy wracaliśmy do gry, Zagłębie wygrywając u siebie z GieKSą wskoczyłoby na pozycję lidera. Ta sztuka się gospodarzom nie udała, a GKS po bardzo pewnym meczu wygrał 2:0. Gdy Miedziowi przegrywali w Kielcach z Koroną wydawało się, że animusz opadł. To był słaby mecz Zagłębia, ale jakimś cudem strzelili dwie bramki i wygrali. Była to kuriozalna wygrana, ale dała ekipie Ojrzyńskiego bardzo dużo i nastroiła pozytywnie. Potem po remisie u siebie z Rakowem zanotowali serię trzech zwycięstw z rzędu i znowu przesunęli się mocno w tabeli.
W drugiej połowie wiosny było już jednak gorzej. W kolejnych sześciu meczach zespół zanotował pięć porażek. Jednak nadal drużyna utrzymywała się w okolicach pucharów. Zdecydowanie nie pomogła porażka w doliczonym czasie, gry z Termaliką u siebie. To wtedy uwierzyliśmy, że to my możemy wskoczyć na miejsca pucharowe.
Jak u siebie jesienią Lubinianie grali fenomenalnie, tak końcówka była nieporozumieniem. Łapali te czerwone kartki i mieli szczęście, że słaba Cracovia nie potrafiła tego wykorzystać. Na wyjeździe za to zagrali bardzo dobry mecz z Górnikiem i na koniec znów zaczęli pokazywać, że chcą tych pucharów…
Czy chcieli? No nie wiem. I śmiem wątpić. Bo mecz z Pogonią u siebie to był totalny koszmar. Nie wiem, co się stało z tą drużyną, ale mając Europę na wyciągnięcie ręki zagrali tak totalnie bez ambicji i bez charakteru, wyglądali – na tle również słabej tego dnia Pogoni – na drużynę, która nie ma nawet 10 procent determinacji. Kompletnie była to niezrozumiała sytuacja i nie dziwiłem się kibicom Zagłębia, że wyrażali swoje niezadowolenie. To był totalny ambicjonalny dramat.
Musiałem tę łyżkę dziegciu włożyć, bo naprawdę te puchary w Lubinie mogły być. Oczywiście tym lepiej dla nas, że zagrali tak z Pogonią.
Patrząc jednak na sezon całościowo, był on bardzo udany. Skazywany na pożarcie zespół pokazał się wielokrotnie ze świetnej strony i wielu drużynom – w tym nam – napsuł krwi. Co tu dużo gadać, trener Leszek Ojrzyński to fachowiec, wie, czym się to wszystko je i potrafi poukładać naprawdę dobrze drużynę w ekstraklasie.
Nie sądziłem, że drużyna wejdzie na ten poziom. Dodajmy też, że swój udział w udanej jesieni miał nasz obecny piłkarz – Mateusz Wdowiak. Na pewno wyciągnięcie go z Lubina spowodowało spadek jakości w Zagłębiu i podniesienie go w GieKSie. W każdym razie Mateusz pierwszy raz miał okazję zasmakować atmosfery na Nowej Bukowej właśnie jako zawodnik Zagłębia Lubin. Cieszymy się, że teraz jest z nami.
Jak będzie w przyszłym sezonie? Nie wiem. Jednak znów sceptycznie podejdę – nie sądzę, że będzie tak dobrze jak w obecnym. Ale już na pewno nie typowałbym tej drużyny, jako główne zespołu do spadku. Drużyna pokazała, że można w niej pokładać nadzieję, więc myślę, że środek tabeli – w miarę spokojne utrzymanie (2-3 kolejki przed końcem) spokojnie jest do osiągnięcia.
Jednak to jest ekstraklasa, więc nie przewidzisz. Dużo zależy od wzmocnień czy osłabień. Grunt to utrzymywać względną stabilność i wtedy można myśleć o spokoju, a może… o czymś więcej.
Najnowsze komentarze