Piłka nożna
Dziarski staruszek z Niepołomic…
W bieżącym roku klub MKS Puszcza Niepołomice będzie obchodzić okrągłą setną rocznicę swojego założenia. Wyniki trwającego sezonu drużyny piłkarskiej wskazują, że zespół w roku jubileuszu klubu, będzie mógł się pochwalić zajęciem w tabeli I ligi najwyższej pozycji w historii istnienia sekcji, a może nawet historycznym awansem do PKO Ekstraklasy. Do tej pory najwyższą lokatą było ósme miejsce na zakończenie sezonu I ligi w sezonie 2019/20.
Po meczach rozgrywanych jesienią Żubry zajmowały drugą pozycję w tabeli z trzydziestoma czterema zdobytymi. Puszcza traciła wtedy trzy punkty do prowadzącego ŁKS-u i miała dwa punkty przewagi nad trzecią drużyną. Na ostatniej prostej pierwszoligowych zmagań MKS w dalszym ciągu dzielnie walczy o awans i znajduje się na czwartej pozycji. Ekipa z Niepołomic traci dwa punkty do miejsca dającego bezpośredni awans i ma siedem „oczek” przewagi nad miejscem niedającym prawa do udziału w meczach barażowych. W meczach rozgrywanych wiosną sobotni rywale GieKSy zdobyli siedemnaście punktów (cztery wygrane, pięć remisów i trzy porażki), ale tylko sześć punktów zdobyli na wyjeździe (jedna wygrana z Sandecją 3:2, trzy remisy z tym samym wynikiem 1:1 z Chojniczanką, Zagłębiem i Arką oraz dwiema porażkami: ze Stalą 0:1 i Bruk-Betem 1:2).
W pierwszym z trzech ostatnich spotkań wyjazdowych Żubry przegrały z Niecieczą. Bruk-Bet już w pierwszej minucie strzelił bramkę i posiadał przewagę, goście stwarzali sobie sytuacje bramkowe, tradycyjnie po stałych fragmentach gry. W dwudziestej minucie Słonie strzeliły drugą bramkę i oddały inicjatywę przeciwnikowi. W przerwie spotkania trener MKS-u, Tomasz Tułacz dokonał trzech zmian i w 47. minucie drużyna strzeliła bramkę kontaktową. Przez następne minuty Puszcza mocniej zaatakowała i kiedy wydawało się, że wyrównanie jest tuż-tuż, w 60. minucie za drugą żółtą kartkę musiał zejść z boiska jeden z ich piłkarzy, dzięki czemu mecz się wyrównał. Pomimo kilku dobrych okazji z obu stron wynik nie uległ zmianie. W „wyjazdowo-domowym” meczu z Sandecją w pierwszym kwadransie padły trzy gole i Puszcza prowadziła 2:1. Wynik nie zadowalał żadnej ze stron i obie drużyny starały się strzelić kolejną bramkę. Dzięki temu widzowie oglądali ciekawe widowisko z okazjami do strzelenia bramek po obu stronach. „Goście” dopięli swego tuż przed przerwą, po wyjście sam na sam z bramkarzem Sandecji, Żubry strzeliły trzecią bramkę. Druga połowa była podobna do pierwszej: obie drużyny miały dużą chęć do gry, co przekładało się na okazje do strzelenia bramki po obu stronach. Na pięć minut przed końcem spotkania Sandecja zdołała strzelić drugą bramkę, ale na wyrównanie zabrakło czasu. W spotkaniu z Arką, przez większą część pierwszej połowy przewagę miała drużyna z Niepołomic, w 33. minucie objęła prowadzenie po rzucie rożnym. W drugiej połowie mocniej zaatakował Arka, ale obrona gości nie pozwalała na zbyt wiele, dopiero strzał z 25 metrów w okienko bramki Puszczy wyrównał stan meczu. Przez ostatnie 20 minut spotkania obie drużyny miały okazje do strzelenia kolejnej bramki, ale skończyło się na remisie.
W ostatnim meczu Puszcza wygrała z Odrą (1:0), ale trzy punkty okupiła pięcioma żółtymi kartkami z konsekwencjami pauzy w meczu z GieKSą dla pomocników Dominika Frelek, Huberta Tomalskiego i Kamila Zapolnika. Puszcza strzeliła przeciwnikom 42 bramki, z czego najwięcej Piotr Mroziński – siedem, Lucjan Klisiewicz – pięć oraz Rok Kidrič i Łukasz Sołowiej po cztery. Co ciekawe trzech z nich: Mroziński, Klisiewicz i Sołowiej strzeliło swoją ostatnią bramkę ligową jesienią, a Kidrič strzelił wszystkie bramki na wiosnę. Wśród „asystentów” prym wiodą: Lucjan Klisiewicz i Marcel Pięczek po cztery ostatnie podania oraz Émile Thiakane i Tomasz Wojcinowicz po trzy podania.
GKS Katowice w II rundzie eliminacji Ligi Konferencji trafił na przegranego z pary I rundy eliminacji Ligi Europy – Hajduk Split/MSK Żilina.
Mecze tej rundy odbędą się 23 i 30 lipca.
Pierwsze spotkanie GieKSa rozegra na wyjeździe.
W zakończonym sezonie Hajduk zajął drugie miejsce w lidze chorwackiej z dorobkiem 68 punktów w 36 meczach, na który złożyło się 20 zwycięstw, 8 remisów i 8 porażek (bramki: 61-36)
MSK Żilina natomiast zajęła w lidze słowackiej miejsce czwarte, zdobywając 52 punkty w 32 meczach – 15 zwycięstw, 7 remisów i 10 porażek (bramki: 59-41). Zespół zdobył również Puchar Słowacji w finale pokonując Koszyce 3:1.
No i panie, dwie kolejki Mundialu za nami, a nawet i kawałek trzeciej. Oczy całego świata zwrócone są na Amerykę, gdzie rywalizują ci najlepsi, średni, słabi i beznadziejny. Brylują jak na razie największe gwiazdy światowego futbolu. Mbappe, Haaland, Kane (w pierwszym meczu), Vini. Oni pokazują, że naprawdę są najlepsi. Dowożą. I zapowiadają już od początku, że te mistrzostwa będą ich. Nawet ten nieszczęsny Cristiano po pierwszym bardzo słabym meczu, w drugim już swojego gola strzelił i zagrał bardzo dobrze. Świetnie spisuje się Francja, Argentyna czy Norwegia. Naprawdę dają radę Niemcy z Denisem Undavem. Rzeczona Portugalia i Hiszpania po wtopach w pierwszych spotkaniach dały dalej pokaz siły. Świetnie spisuje się Japonia, która naprawdę może zajść daleko.
Nie brakuje też wielkich rozczarowań. Na przykład zawsze niegroźny Urugwaj, takim jest i tym razem. Od kilku dekad to przerost formy nad treścią, podobnie jak postać Marcelo Bielsy, który chyba zjada swój własny ogon. Miał podymić Ekwador, ale tak naprawdę już dziś z hukiem może zakończyć się jego przygoda, chyba że sprawią sensację z Niemcami. Skompromitowali się Czesi. Dała ciała Korea, która czeka na rozstrzygnięcia innych grup i dozę szczęścia.
Odrodziło się niespodziewanie RPA, które przecież grało fatalnie w pierwszych dwóch meczach, a z Koreą właśnie zaprezentowali się z bardzo dobrej strony i nie z trzeciego, a z drugiego miejsca awansowali do dalszych gier. Mamy też te maskotki, ale jak się okazuje nie jako dostarczycieli punktów. Curaçao potrafiło zdobyć punkt z Ekwadorem, ale furorę zrobiła Republika Zielonego Przylądka, która zremisowała z dwoma byłymi mistrzami świata, w tym z Urugwajem po naprawdę spektakularnej grze. Mamy Ghanę, która co prawda gra lekki antyfutbol, ale cztery punkty już zainkasowała.
„Nasi” z ekstraklasy nie notują dobrego turnieju. Amir Al-Ammari i Hussein Ali zaliczyli solidne wtopy. Paulsen z Lechii nie grał, ale jego Nowa Zelandia też jest na wylocie z turnieju, choć sprawiła niespodziankę remisem z Iranem. Kapuadi cieszył się z remisu z ekipą CR7, ale z Kolumbią jego DR Konga zagrało beznamiętnie i przegrało. Samed Bażdar za to zaliczył kawałek meczu z Kanadą, a jego Bośnia awansowała do fazy pucharowej. Cały czas żałuję, że kontuzję odniósł Ali i nie wspomaga Iranu, a przecież w takim meczu jak z Belgią i grze w przewadze byłby jak znalazł dla tej zmagającej się z wieloma przeciwnościami reprezentacji.
To wszystko dzieje się dobrych kilka tysięcy kilometrów stąd. Kilkaset kilometrów od Katowic natomiast mają miejsce również wydarzenia bardzo ważne. GKS Katowice przebywa obecnie na zgrupowaniu w Opalenicy i dzisiaj właśnie rozegrał swój pierwszy mecz sparingowy.
Przyznam szczerze, że coś mało mi tej piłki najwidoczniej. Na ten moment obejrzałem wszystkie mecze Mundialu. Łatwe to nie jest, zwłaszcza jeśli chodzi o pojedynki o piątej czy szóstej rano. Nieraz oko leciało. Nieraz zaczynało mi się coś śnić niemal mając otwarte oczy. Ich zamknięcie na kilka sekund to było potężne ryzyko przeoczenia. Ale wytrwałem. I oby udało się dociągnąć to do końca, bo Mundial to wyjątkowa impreza.
No ale ileż można czekać do wieczora, do kolejnych meczów. Akurat sobie buszowałem po YouTubie i zobaczyłem, że zaraz zaczyna się transmisja LIVE ze sparingu ze Świtem Szczecin. Idealnie. W końcu będzie można pooglądać piłeczkę w jeszcze lepszym wydaniu niż ta od Infantino.
I jak się okazało, niekoniecznie jest to żart. Oglądanie tego meczu kontrolnego to była istna przyjemność. Polot, z jakim grała GieKSa, ten luz, ten ciąg na bramkę był naprawdę imponujący. Raz po raz nasz zespół stwarzał sobie sytuacje i zamieniał je na gole. Ale jakie to były bramki, jakaż to była uroda! Bartek Wolski zabawił się w Bartka Wolskiego i w swoim stylu zdobył gola z 16 metrów. Borja to nie wiem czy specjalnie tak podbijał czy co, ale wyszedł bardzo efektowny lob. Wykończenie Ilji w sytuacji sam na sam też było godne najlepszych napastników. Zresztą Ilja ustrzelił hat-tricka i to bardzo cieszy. Niech chłopak nabiera tej pewności właśnie w finalizacji, bo to co często było widać na wiosnę – to że szukał idealnej pozycji do uderzenia, podczas gdy można to było robić wcześniej. Każdy gol – nawet w sparingu – ma dawać zawodnikowi pewność i przekonanie, że po prostu trzeba próbować, a trafienia przyjdą. Cały ten sparing wyglądał jak zabawa z piłką radosnych ludzi.
Wiadomo, że to tylko sparing i jak mawiał klasyk, do wyników sparingów nie ma co przykładać wagi. Choć mam jednak wrażenie, że to twierdzenie ma swoją jedną stronę „bardziej”. Mianowicie taką, że słabe wyniki w sparingach nie przekładają się później na ewentualną słabą grę w lidze (choć przecież czasem się przekładają). Ale myślę jednak, że dobra postawa i wyniki w sparingach mogą bardzo mocno podziałać pozytywnie – przede wszystkim w kwestii psychologicznej.
Nie zapominajmy, że przychodzą do nas nowi zawodnicy. I jeśli taki rzeczony Bartek Wolski w swoim debiucie wygrywa 7:0 i strzela gola, to przecież może sobie pomyśleć „kurde, ale fajnie trafiłem”, podjarać się i może być z tego wielki pożytek. A Pau Resta podpisał dziś kontrakt i dokładnie to samo. Chodzi o to, żeby te tryby się naoliwiały, a mechanizmy nakręcały. O to ma też zadbać Dawid Szwarga, który nieoczekiwanie wzmocnił sztab szkoleniowy. Witamy z powrotem!
Zgrupowanie, Opalenica, był Klimczok, jest dobra atmosfera. Na razie idzie bardzo dobrze. Jeszcze Olek Paluszek się wyleczył i jest na obozie. Nie ma co oczywiście popadać w euforię, ale warunki początkowe nadchodzącego sezonu wyglądają bardzo dobrze. Jeszcze mamy w perspektywie te puchary i Żilinę lub Hajduka. I inaugurację ligi w Krakowie. Z każdym tygodniem, z każdym dniem będziemy się nakręcać coraz bardziej.
Cieszy to, że trener mówi, że nie chcą poprzestać na jednej rundzie. Cieszy to, że mówi, że lepiej grać co trzy dni, a nie co tydzień. Widać, że nie używa i nie chce używać żadnych wymówek, tylko po pierwsze – ciężko pracować, ale kurde – no nie da się nie odczuć, że jest podjarany, jak i my jesteśmy. GieKSa to przygoda, teraz kolorowa, choć przez wiele lat była szara, bura i ponura. Teraz jest pięknie.
Czekamy więc, co przyniosą następne dni, będziemy obserwować relacje z obozu, kolejne doniesienia o ewentualnie jeszcze jakichś wzmocnieniach, no i następne sparingi. Do pierwszego meczu pozostaje już niespełna miesiąc. Zleci. A 9 i 16 lipca zasiądziemy – kto wie może przed streamami – i będziemy z wypiekami na twarzy obserwować poczynania Słowaków z Chorwatami. I patrzeć na tych, którzy są… słabsi.
PS Myśleliście, że o czymś zapomniałem? Nie ma tak dobrze. Leo Messi to absolutny Bóg Futbolu. Wspomniany na początku felietonu panteon gwiazd to jedno. Ale osobny jest Leo. Przyjechać na Mundial, mając już na koncie tytuł Mistrza Świata i w wieku 39 lat strzelić pięć bramek w dwóch meczach? Do tego są to wszystkie bramki zespołu. To się wymyka ze wszystkiego. Leo naprawdę przekracza coraz to kolejne limity i zdrowy rozsądek. Teraz to można zastanawiać się, czy nie pobije niemożliwego do pobicia rekordu, czyli 13 bramek Just’a Fontaine’a w jednym turnieju. Droga do tego daleka, ale zrobił taki początek, że w ogóle można to rozpatrywać. Także do boju Leo. Vamos!
GKS Katowice zdecydował się na transfer definitywny Gabriela Kobylaka z Legii Waszawa. 24-letni bramkarz podpisał z nami umowę do końca czerwca 2028 roku. Kontrakt zawiera opcję przedłużenia o kolejny sezon.
Kobylak występował w podkarpackich drużynach młodzieżowych (Zgoda Zarszyn, Orzeł Bażanówka, Ekoball Sanok i Karpaty Krosno). W 2018 roku trafił do Legii, gdzie najpierw grał w rezerwach a następnie został wypożyczony do Puszczy Niepołomice (2020-22) oraz Radomiaka Radom (2022/23 i wiosna 2024). Po sezonie 2023/24 wrócił do Legii Warszawa, ale nie przebił się na stałe do pierwszej jedenastki. Ze stołeczną drużyną zdobył Puchar i SuperPuchar Polski.
W ostatnim sezonie wystąpił w 8 spotkaniach (6 w rezerwach Legii w III lidze, 1 w Lidze Konferencji i 1 w Pucharze Polski). Na poziomie Ekstraklasy ma rozegrane 47 spotkań, a na jej zapleczu – 50. Ma także skromne doświadczenie pucharowe – wystąpił w 6 meczach w Lidze Konferencji (w tym 1 w eliminacjach).
Życzymy powodzenia w naszych barwach!
Foto: GKSKatowice.eu
Najnowsze komentarze