Dziś zapraszamy do kolejnego felietonu Leszka Góreckiego, który w swoim ostatnim tekście (tutaj) pochylił się nad organizację w klubie GKS Katowice. Dziś na tapet wziął marketing. Kolejny raz jest bardzo obszernie. Przypominamy także, że czekamy na Waszą twórczość na mailu gieksainfo[at]gmail.com.

Wracam do Was z nowym tekstem, tym razem nie będzie on o boiskowych sprawach, a o tym, czym GKS mógł się chwalić, czyli marketing. Moje teksty, mimo że mogą urazić pewne osoby odpowiedzialne za omawiane przeze mnie zagadnienia, mają zupełnie odwrotny cel. Ja, jak i cała społeczność, chciałbym dla naszego klubu jak najlepiej! Czasem inny punkt widzenia, może pozwolić spojrzeć z innej perspektywy. Wobec tego zapraszam do lektury. Wierzę, chociaż mam coraz mniej na to dowodów, że w klubie są osoby umiejące spojrzeć krytycznie na swoje działania i nie blokować się w żaden sposób na pomysły z zewnątrz.

Marketing w obecnym świecie czy to biznesu, czy to sportu jest rzeczą nieodzowną, a często nawet priorytetową, bo wiadomo, że jak cię widzą, tak cię piszą. W biznesie oczywistą sprawą jest, że duże koncerny „jadą” na marketingu i renomie bardziej niż na samej jakości produktu, bo pewnie każdy z nas spotkał się z produktem czy usługą dużej marki o średniej jakości i dużo droższym niż lokalny odpowiednik. Sport szeroko rozumiany też nie może przejść obojętnie obok tego tematu. Tournée klubów pokroju Barcelony, Manchesteru, Realu czy PSG po USA, Australii czy dalekim wschodzie, to nic innego jak właśnie sprzedawanie marki na innych rynkach niż tych, na których działają na co dzień. Wyżej wymienione kluby mają kibiców na całym świecie, a podróże w tamte strony to przede wszystkim okazja do zarobienia dużej kasy, pośrednio przez sprzedaż koszulek, gadżetów itd. lub bezpośrednio otrzymując spore kwoty za organizacje obozów w danym miejscu. Wyjątkiem tutaj może być Australia, do której angielskie kluby latają ze względu na swoich fanów, potomków angielskich kolonizatorów. O innych aspektach tej dziedziny myślę, że też nie ma co się zbytnio rozpisywać, bo tam każda z koszulek na dany sezon ma swoją kampanię, kolekcja sprzętu dla piłkarzy jest przedstawiana jako ciuch life stylowy, żeby zachęcić do jak największych zakupów. Szereg akcji świątecznych, urodzinowych czy charytatywnych robiony jest z ogromnym rozmachem i przywiązuję się do nich ogromną wagę.

Światowy sport i wielkie kluby to wydaje się jednak odległa kraina. Szczególnie gdy spojrzymy na to z perspektywy polskiego, a zwłaszcza katowickiego podwórka. No, ale czy faktycznie? Tutaj oczywiście nie można spojrzeć jednoznacznie, ponieważ trudno oczekiwać, że GKS Katowice grający od 18 lat w pierwszej lidze, w dodatku z dwuletnią przerwą na trzeci poziom rozgrywkowy, pojedzie na tournée po Azji. Natomiast wiele pomysłów niewymagających dużej kasy, można, a wręcz powinno się wykorzystywać w naszych realiach. Wiele dobrego mówiło się latami o marketingu w GieKSie. Warto zadać pytanie, czy słusznie? Ocenie poddam tutaj okres pocentrozapowy, gdyż właśnie wtedy dobrze mówiło się o tym zagadnieniu zwłaszcza w czasie obecności wiceprezesa, a później prezesa, Marcina Janickiego.

Marketing, a GKS

Warto zadać sobie pytanie, co ma dać klubowi sportowemu marketing? Pierwsze myśli to na pewno sponsorzy zarówno ci duzi, jak i mniejsi, budowanie frekwencji, ponadto oczywiście budowa świadomości marki, obecność w social mediach czy w szeroko pojętej przestrzeni publicznej. Jak to faktycznie z tym jest? A może jednak raczej było, ponieważ sporo rzeczy zostało zaoranych przez prezesa Szczerbowskiego. No i cóż może się narażę, ale warto postawić pytanie, czy jego decyzje były słuszne? Jak wiemy, patrzył on na te sprawy w sposób zero-jedynkowy, i jeśli widział, że coś nie przynosi korzyści to, to ciął. Oczywiście marketing to wartość nie do policzenia, a bardziej zobaczenia (co też w wielu przypadkach da się przeliczyć na kliki, lajki, wyświetlenia, subskrypcje itd.). Natomiast należy spojrzeć czy działania marketingowe przełożyły się bezpośrednio na frekwencje? Czy przyciągnęły do klubu sponsorów, co pozwoliło się w jakimś stopniu uniezależnić się od łaski Urzędu Miasta?

Niestety, ale obydwie odpowiedzi na to pytanie są negatywne. Frekwencja przy Bukowej wyraźnie spadła i utrzymuje się na wstydliwie niskim poziomie, tylko od święta wypełniając trybuny. O hali w Szopienicach nie ma co wspominać, bo jak na Mekkę polskiej, a w zasadzie to i światowej siatkówki, jaką jest Spodek, to najmniejsza frekwencja w lidze już zupełną porażką. Jedynie na hokeju hala wygląda przyzwoicie, ale tutaj potwierdza się, że najlepszym marketingiem są wyniki, a poza tym ilość miejsc na lodowisku jest śmiesznie niska, przez co nie wymaga specjalnych starań o kibiców. Piłka kobiet to dosyć specyficzna dyscyplina, skierowana często do innego widza niż piłka mężczyzn czy hokej. W każdym razie w sezonie mistrzowskim stadion solidnie zapełnił się tylko raz – na meczu, który mógł zadecydować o zdobyciu Mistrzostwa Polski. W kolejnym sezonie również nie widać zbyt dużej zmiany.

Jeśli chodzi o sponsorów, to trudno oczekiwać, by osoby odpowiedzialne za akcje z dzieciakami, brały udział z poważnymi podmiotami w sprawie sponsoringu za duże kwoty, natomiast dział sprzedaży, jak to fachowo nazywa się w naszym klubie, to też działania z zakresu marketingu, a osoby za to odpowiedzialne to zazwyczaj marketingowcy z wykształcenia. Oczywiście należy pamiętać o umowie sponsorskiej z AASA, co niewątpliwie było sukcesem, ale to jeden poważny sponsor całkowicie z zewnątrz, który trafił do klubu do czasu STS-u w obecnym roku. Oczywiście zazwyczaj „na klacie” pojawiało się logo jakiejś firmy, ale zazwyczaj były to firmy powiązanego z Urzędem Miasta. Gdy spojrzymy na zespoły siatkarskiej Plus Ligi, to koszulki meczowe przypominają słupy reklamowe, niestety w naszym przypadku wygląda to słabo. Bandy reklamowe też nie są wypełnione w jakiejś ogromnej ilości. W piłce kobiecej podczas transmitowanych meczów w TVP Sport klub również nie potrafi postarać się o większą od standardowej ilości reklam na bandach LED – koszt takiej reklamy jest relatywnie niski w porównaniu do ilości odbiorców.

Wiele akcji przeprowadzonych przez dział marketingu to naprawdę świetna robota. Ponadto wiele z nich trwa cały czas, mimo zmieniających się ludzi odpowiedzialnych za marketing. Zagraj na Bukowej – ta wieloletnia akcja okazała się rewelacyjna pod wieloma względami, o szczegółach nie ma co pisać, przez 10 lat każdy ją poznał. Oby wróciła! Rozdawanie prezentów mikołajkowych przez sportowców w Centrum Zdrowia Dziecka, super sprawa dla dzieciaków w szpitalu, wielokrotne spotkania w szkołach, przedszkolach, regularna obecność na rozpoczęciu roku szkolnego, stanowisko podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego, akcje w Centrum Krwiodawstwa.

Sami widzicie, że wiele z tych akcji to nie jest potężny koszt, a bardziej pomysł i działanie. Wiadomo, że wypada rozdać jakieś gadżety, czy słodki upominek, ale na takie akcje fundusze muszą się znaleźć, a i o darczyńców też łatwo. Ten tekst nie powstałby, gdyby było tak dobrze, jak wszystkie te akcje, które wymieniłem. Myślę, że potencjał klubu jako marki jest zdecydowanie większy, potencjał ten zwiększa się ze względu na wielosekcyjność, Katowice jako miasto to również wartość dodana, z jednej strony górniczy charakter, z drugiej miasto zmienia się w nowoczesną metropolię. Dlatego ten tekst będzie bardziej o rezerwach, szansach czy możliwościach, które są, bądź których ktoś mógł nie wykorzystać, jak należy. Co mam na myśli? Przeczytajcie sami.

Głośne nazwiska

Wykorzystanie głośnych nazwisk w promocji klubu. Jak ważne są duże nazwiska wywodzące się z klubu, bądź jemu kibicujące wiedzą w naszych zaprzyjaźnionych klubach: w Zabrzu – Podolski, w Ostravie – Milan Baros, Marek Jankulovski, czy David Pastrnak (gracz NHL), w Trnavie – Martin Skrtel. W Rozwoju Katowice regularnie mogą przywoływać nazwisko Arkadiusza Milika. Szombierki Bytom to Jakub Kamiński – tam za dużo marketingowo z tego jeszcze nie korzystają, bo to też klub o ograniczonych strukturach, ale za to mają korzyść finansową z jego transferu. Jeśli ekipa filmowa Premier League przyjeżdża do Zabrza, przeprowadza rozmowy z Lukasem, trenerem i nagrywa trening i obiekty klubowe, to chyba wystarczająco mówi, ile takie nazwisko daje klubowi. Wartość marketingowa samych klików jest ogromna, a co dopiero gdy odpowiednio się to wykorzysta. Nie wszyscy jednak potrafią korzystać z wizerunku takich osób. Konkretnym tego przykładem będzie Kamil Glik i GKS Jastrzębie, niewiele wspólnych działań tych dwóch stron widać, mimo że Kamil deklaruje się jako kibic Jastrzębian. Oczywiście takich nazwisk na próżno szukać w otoczeniu naszego klubu, bo niewielu naszych wychowanków gra w Ekstraklasie, o reprezentacji czy zagranicznych klubach, nie wspominając. Natomiast czy faktycznie nie ma nikogo, kto mógłby pomóc wypromować klub za granicą?

Pomyślmy… Fajnym przykładem może być tutaj Tomasz Zdebel, podobnie jak Jan Furtok dużo bardziej kojarzony jest w Niemczech niż w Polsce, bo tam spędził praktycznie całą karierę. No ale skąd wyjechał młodziutko wówczas Zdebel? Z Katowic, a dokładnie z GKS-u. Czy kibicuje naszemu klubowi? Oddajmy głos samemu zainteresowanemu: Pochodzę z Katowic, tam się urodziłem, chodziłem do szkoły i grałem w piłkę. To ostatnie stało się dla mnie bardzo ważne. Moim pierwszym klubem był Rozwój, oczywiście jeszcze trampkarskie czasy. Gdy tylko nadarzyła się okazja, przeniosłem się do GKS-u Katowice. Wtedy GieKSa liczyła się w Polsce, miała świetnych, szybkich i dobrych technicznie piłkarzy. Trudno było się nie zachwycać Jankiem Furtokiem albo Markiem Koniarkiem. Cała liga czuła przed nimi respekt, a my, chłopaki z trampkarskich drużyn, patrzyliśmy w tych charakternych gości, jak w święte obrazki. Szanowałem ich, ale największym idolem był dla mnie Andrzej Rudy. Pamiętam taki mecz na Stadionie Śląskim w Pucharze UEFA, GieKSa grała z Glasgow Rangers (2:4). Stałem za bramką i podawałem piłki. Byłem zachwycony, że z tak bliska mogę oglądać znakomitych piłkarzy, ale przede wszystkim widziałem Rudego, właściwie nie spuszczałem go z oka (źródło).

Oczywiście nie jest to jasna deklaracja, że GKS-owi kibicuje, natomiast wspominając o tym i pamiętając dość szczegółowo odległe czasy, można założyć, że może tak być.

Kolejny przykład jest podobny do powyższego. Eugen Polański — wrzucony do worka farbowanych lisów Franciszka Smudy na EURO 2012, chyba nieco przesadnie, bo urodził się w Polsce, posługiwał się językiem polskim. Co łączy go z GieKSą? Jakiś czas temu trafiłem na wypowiedź tego wtedy jeszcze zawodnika Hoffenheim: Jestem z Katowic i lubię GKS. Kiedyś śledziłem ich wyniki regularnie, jak byłem piłkarzem Borussii Mönchengladbach. Kumplowałem się wówczas z Czechem Vaclavem Sverkosem, były graczem Baniku Ostrawa. GKS z Banikiem mają zgodę, ich kibice się lubią. Razem kibicowaliśmy swoim drużynom. Dziś robię to rzadziej, ale włączę czasem Internet, żeby zobaczyć, co się dzieje z drużyną.

Kibicom Sverkosa przedstawiać nie trzeba, bo to wielki kibic Banika, ma tatuaż z herbami GieKSy i Banika. Można łatwo zweryfikować te słowa, a najlepiej zaprosić ich wspólnie.

Niedawno mieliśmy okazję oglądać transfer Sonny’ego Kittela do Rakowa, w jednym z wywiadów powiedział, że jego mama i dziadkowie są z Katowic i możemy założyć, że w Katowicach bywał – oczywiście to też nie oznacza, że sympatyzuje GieKSie (źródło).

W każdym razie te trzy przypadki można spróbować wykorzystać do promocji, budowania społeczności i to bez większych nakładów finansowych. Jakim kosztem stricte finansowym jest wysłanie listu, a w nim koszulki meczowej, miejskiego wydana słynnej gry Monopoly i zaproszenia na mecz? Oczywiście umówić się przy tym na rozmowę, poproszenie o wrzucenie jakiejś fotki na prywatne social media? Ja bym to zrobił w momencie przeczytania, czy wysłuchania takiego wywiadu. Musimy pamiętać o tym, że Niemcy lubią gadżety piłkarskie, a nasze koszulki zazwyczaj są ładne i wpadają w oko. A nóż któryś z niemieckich kolekcjonerów zechce takie coś kupić? Nie wspominając nawet o potencjalnych followersach itd. Czy jest szansa, żeby odwiedzili Katowice i stadion GKS? Skoro Martin Max przyjechał na jubileusz Rodła Górniki (Górniki to malutka dzielnica Bytomia), ściągając przy tym stare legendy Schalke 04, to myślę, że mamy warunki, żeby pomyśleć o takich gościach – zwłaszcza w perspektywie otwarcia nowego stadionu.

Skupiłem się tutaj na piłce nożnej a GKS to także zapasy, hokej i siatkówka. Czy przy tych dyscyplinach jest, gdzie uderzyć, żeby skorzystać ze słynnych nazwisk? Oczywiście, że tak.

Przez 2 lata naszych barw bronił Matias Lehtonen — każdy kibic docenia umiejętności tego hokeisty, przecież mocno przyczynił się do dwóch Mistrzostw Polski, ale to i tak niewiele przy karierze jego brata Mikko. Starszy z braci jest dwukrotnym mistrzem świata (2019, 2022) oraz mistrzem olimpijskim. To duża sprawa w hokejowych warunkach. Czy można być ten wątek mocniej pociągnąć przez nasze media? Myślę, że tak skoro była nawet okazja do rywalizacji dwóch braci w hokejowej Lidze Mistrzów. Aż prosiło się wtedy o dłuższą, nieco ekskluzywną rozmowę z dwoma hokeistami. Matthias Płachta, syn Jacka naszego trenera, to znów w hokejowym świecie poważne nazwisko – gwiazda DEL – hokejowej Bundesligi, do tego srebrny medalista Igrzysk Olimpijskich w 2018, a także uczestnik Mistrzostw Świata elity. W przypadku gdy jego ojciec jest naszym trener z dużymi sukcesami, pochodzi Katowic i to nasz człowiek, to logicznym wydaje się, żeby wykorzystać te powiązania, bo do tej pory niczego takiego nie było. Zostając w wątku hokeja, to chyba każdy z nas widział Davida Pastrnaka z Boston Bruins w koszulce GieKSa&Banik na wyjeździe w Pradze. Fajnym przykładem, jak można pewne rzeczy wykorzystać, to obecność Jaromira Jagra na finale play-off w 2022 roku. Rzucił pierwszy krążek, otrzymał koszulkę, do tego jakiś gadżet i… wystarczy. Od takich rzeczy można zaczynać.

Kiedy myślimy o siatkówce i Katowicach to pierwsza rzecz, jaka z tym się kojarzy to oczywiście Spodek, Mekka siatkówki. Myślę, że miejscy włodarze liczyli na to, że siatkarska GieKSa będzie przedłużeniem tego, co w Spodku dzieje się podczas meczów reprezentacji. Jak bardzo przestrzelone to były rokowania, świadczy to, że na hali w Szopienicach wieje wiatr, a większa ilość widzów jest wtedy, gdy przyjadą kibice gości z Kędzierzyna, Zawiercia czy Jastrzębia. Mecze GieKSy w Spodku zdarzają się od święta i to niestety dosłownie (jak w Wielkanoc), zazwyczaj z mało medialnymi rywalami. W każdym razie znów możemy zapytać: czy jest kogo wykorzystać, żeby zrobiło się bardziej medialnie? Obecnym kapitanem naszej drużyny jest Jakub Jarosz — wielokrotny reprezentant Polski z sukcesami, a ja śledzący dosyć regularnie social media klubowe, nie pamiętam jakiejś obszernej rozmowy z tym siatkarzem. Mam na myśli tutaj rozmowę szerszą i dłuższą aniżeli omówienie spotkania, okresu przygotowawczego itd. Ponadto jest Grzegorz Kosok, wychowanek naszego klubu, co prawda w piłce nożnej, natomiast to również świętujący sukcesy w lidze czy reprezentacji siatkarz, który też mógłby poopowiadać o siatkówce, o mieście, klubie itd.

Zapasy swego czasu to była wizytówka naszego klubu, regularni olimpijczycy, a także medaliści, to zawodnicy naszego klubu. Andrzej Supron to srebrny medalista z Moskwy, ponadto wielokrotny medalista Mistrzostw Świata, Europy i Polski. Zapaśnik ten to bardzo medialna postać i, co warte podkreślenia, często pojawia się przy okazji promocji zapaśniczego GKS-u, wręcza nagrody na zawodach. Robi to często w naszym dresie i zawsze ciepło wypowiada się o naszym klubie – świetnie! O to w tym chodzi.

Jak powyżej można przeczytać, wiele jest punktów zaczepienia, z których trzeba próbować korzystać. Jasną sprawą jest, że nie każdy będzie zainteresowany, ale tego się nie dowiemy, dopóki nie spróbujemy.

Imprezy międzynarodowe

Przejdźmy dalej, bo przecież jako klub mieliśmy okazje organizować imprezy międzynarodowe na naszych arenach. Europejskie puchary w hokeju i piłce kobiet to kolejna sprawa, którą można było odpowiednio wykorzystać, żeby pokazać się za granicami kraju jako drużyna, miasto, kibice i organizacja.

Hokejowa Liga Mistrzów

Szansa została zaprzepaszczona na samym początku, kiedy nie podjęto starań organizacji spotkań w Spodku. Hala na pewno przyciągnęłaby wielu fanów hokeja, którzy przyszliby dla samej dyscypliny, a przy odpowiedniej mobilizacji byłaby w stanie wypełnić się dosyć mocno. Finalnie skończyło się na Jantorze, który wiadomo, gdzie się znajduje. Osobną sprawą był bojkot, który spowodował, że hala nie była wypełniona ani razu w 100 proc., nie mówiąc o zyskach, bo ciężko o nie, kiedy 1/3 biletów została rozdana, a obowiązkowo na mecze musiały stawić się drużyny piłkarzy, piłkarek i siatkarzy. Pamiętajmy też, że taki turniej to koszt sam w sobie, do którego federacja nie dokłada. Klub oczywiście próbował stworzyć atmosferę święta, ale klimat był przy tym ciężki, więc rewelacji być nie mogło. Natomiast też nie uważam, by zalewała nas jakaś niesamowita liczba materiałów promujących wydarzenie. Wydano kilka gadżetów okolicznościowych, jak kubki, mini koszulki, mini kije, wyroby szalopodobne (sam nie wiem, jak to coś nazwać), a także smycze, które raczej wykorzystywane były do akredytacji czy identyfikatorów podczas imprez, a nie codziennego noszenia. Wydano również napoje typu energy-drink. Zabrakło zwykłych koszulek, a przede wszystkim programów meczowych poświęconych całemu turniejowi CHL w formie skarbu kibica, z tabelami do wpisywania wyników, zdjęciami drużyn, kadr zespołów i po prostu ciekawostek. Takie wydania często wartość zyskują po latach. Czy to był zbyt duży koszt? Z pewnością nie, a potencjalni sponsorzy czy partnerzy do takie wydawnictwa na pewno by się znaleźli.

Sprawa Ligi Mistrzów została na starcie przegrana przez brak gry w Spodku, co znacząco mogłoby pomóc w tym, żeby i w tym roku Mistrz Polski grał w CHL. Reszta działań to wykorzystanie tego, co pozostało, natomiast brakowało tutaj fachowego podejścia do zagadnienia.

Turniej eliminacyjny kobiecej Ligi Mistrzów

Od bardzo dawna nie było nam dane gościć europejskich pucharów przy Bukowej. Czy ktokolwiek po słynnym eurowpierdolu (być może pierwszym w historii kraju) z Cementarnicą Skopje, spodziewał się, że kolejna taka szansa przyjdzie za 20 lat, a w dodatku będzie to drużyna kobiet? Dodatkowym bodźcem do śledzenia tego wydarzenia było także to, że najprawdopodobniej to ostatnia szansa na międzynarodowe widowisko na Bukowej. Jeśli chodzi o organizacje, to na pewno było łatwiej, z tego względu, że UEFA wykładała środki, a Bukowa też nie wymagała dodatkowych inwestycji. Zasady turnieju zakładały cztery mecze. O aspektach sportowych nie ma co się rozpisywać, bo nie tego dotyczy ten tekst.

Całe to wydarzenie można ocenić dwojako. Opinia zewnętrzna ocenia to całkiem dobrze, chwaląc otoczkę, promocję wydarzenia — ilość akcji, klipów, ulotek, bannerów czy reklam był naprawdę spory. Filmik w języku angielskim z Nicole Zając, jako lektorem, to również super sprawa, bo jej biegłość w posługiwaniu się tym językiem wyszła w tym przypadku bardzo dobrze. Piłkarki bywały na rynku czy na meczach piłkarzy rozdając zaproszenia na mecz. Klub uznał, że to odpowiedni czas, żeby na mecze piłkarek wprowadzić bilety. Cena 10 zł była tutaj jak najbardziej na miejscu. Na spotkaniu z Anderlechtem było nas 1965. Organizacja samego turnieju również wypadła dobrze, były punkty gastronomiczne na meczach. Fajnie opakowano to w mediach klubowych, były transmisje z kilku kamer, dwóch komentatorów. Co do gadżetów okolicznościowych klub nie mógł za bardzo podziałać ze względu na brak możliwości użycia oficjalnego logo Champions League.

Sama frekwencja to średni wynik — osoby odpowiedzialne za promocję wydarzenia z klubu uważały, że być może potrzebne będzie otwarcie Blaszoka. Można było liczyć na dużo lepszy wynik, gdyby odpowiednio zmobilizowano kibiców, skoro ci raptem kilka dni wcześniej potrafili pojechać do Bielska-Białej w ponad 3000 osób. Nie udało się pobić rekordu frekwencji na klubowym meczu piłki nożnej kobiet w Polsce, a to już porażka. Miejmy na uwadze, że to mogła być jedna z ostatnich szans na bicie takiego rekordu. Pogoń Szczecin ma dużo większe zaplecze kibicowskie niż my, Lech Poznań powoli wspina się po szczeblach ligowych, a w ich przypadku kilka tysięcy nie będzie większym problemem. Zwieńczeniem imprezy były obszerne kulisy z całego turnieju. Podsumowując — impreza została bardzo fajnie opakowana, natomiast w mojej ocenie promocja skupiła się bardziej na eksponowaniu miasta czy klubu niż samego turnieju w postaci meczów piłkarskich. Podobnie jak w przypadku hokejowej Ligi Mistrzów zabrakło programu turniejowego z kadrami zespołów i rysem historycznym. Brak wydania w formie papierowej to jedno, ale na próżno było szukać kadr zespołów na klubowych socialach. Wideo poturniejowe było obszerne, ale też praktycznie nie było tam rozmów z zawodniczkami drużyn przyjezdnych, a to też wypadałoby w takie materiały wrzucić.

Puchar Kontynentalny

O organizacji samego turnieju niestety nie możemy nic napisać, bo klub ani miasto nie zdecydowały się na organizację imprezę. Jak mantrę powtarza się, że w Spodku taka impreza jest ciężka do zorganizowania, bo trzeba sprawę załatwić odpowiednio wcześniej ze względu na napięty terminarz. Koszt takiej zabawy również nie jest mały. W każdym razie chciałoby się, żeby miasto poszło czasem Va Banque i zdecydowało się zarezerwować Spodek w odpowiednim terminie i podjęło się organizacji takiego turnieju w Katowicach. Jak już przy samym turnieju jesteśmy, jak najbardziej należy pochwalić obecność klubu w Cortinie. GieKSik chodzący po mieście i częstujący śląskimi słodyczami, rozdawano broszury promujące miasto i widać było, że robiło to wrażenie na mieszkańcach włoskiego kurortu. Turniej finałowy odbył się w walijskim Cardiff. Nasz klub zgłosił kandydaturę i co ciekawe wyznaczono do tego Satelitę, natomiast brak oficjalnej wzmianki o chęci kandydatury wiele mówił o „staraniach”.

Mecz pucharowy z Górnikiem Zabrze

To wydarzenie to zdecydowanie mniejsza skala wydarzenia, niż te powyższe, ale widownia, która była, a raczej powinna być, powoduje, że mecz ten znalazł miejsce w tym zestawieniu. Brak kompletu na takim meczu to bardzo duży kamień do ogródka osób za to odpowiedzialnych. Oczywiście, pora meczu nie była idealna, bo 21.00 dla ludzi, którzy pracują od 6:00 kolejnego dnia, równała się urwaniem części nocy. Ale to jednak mecz derbowy, do tego z naszą zgodą. Nie dopisali również goście, bo ich liczba też nie była żadną rewelacją, ale patrzmy na siebie. Klipy i posty promujące ten mecz, mimo że wykonane dobrze, wypuszczane zostały dopiero w poniedziałek na 2 (!) dni przed meczem, a przecież poprzedni mecz u siebie graliśmy w piątek, 12 (!) dni wcześniej z Zagłębiem Sosnowiec. Tak naprawdę od soboty klub powinien był ruszyć ze wzmożoną promocją tego spotkania. Była orkiestra górnicza, fajnie wpisująca się w historię obydwu klubów. Polityka biletowa na to spotkanie to też sporo błędów. Bilety w pakiecie de facto okazały się dwoma biletami kupionymi razem, bez żadnej promocji cenowej. Wejście na Blaszok w cenie biletów na Trybunę Główną — sami przyznacie, że można było to zrobić lepiej. W efekcie wielu ludzi bardzo mocno żyjących klubem nie czuło klimatu zbliżającego się święta. Dla kibiców Górnika czekał dodatkowy punkt cateringowy w okolicach sektora 6, co należy pochwalić. Niestety nie mieli, gdzie usiąść, a i na to miejsca by przecież wystarczyło. Bez komentarza pozostawię fotkę rzecznika prasowego z Janem Urbanem i żartem o liczbie meczów w La Liga. Przegraliśmy 0-4 w meczu derbowym, a część ludzi chyba zapomniała, że mimo zgody takie mecze chcemy wygrywać…

Social Media

Dużym zainteresowaniem cieszą się klubowe media. Dotyczy to zarówno naszego klubu, jak i większości klubów sportowych w zasadzie na całym świecie. Spójrzmy więc, jak wygląda to na naszym podwórku. Klub jest bardzo aktywny w sieci — wspólne konto na YouTube i Instagramie, oddzielne konta dla sekcji na Twitterze (X) i Facebooku. Pomysł ten uważam za całkiem rozsądny, ponieważ kibic szukający informacji o konkretnej sekcji ma wszystko w jednym miejscu. Co do YouTube wspólne konto pozwala na większy zasięg filmów. Instagram to głównie zdjęcia i relacje, więc rozdzielanie kont dla każdego zespołu mijałoby się z celem.

Facebook, Instagram czy Twitter prowadzony jest na dobrym poziomie. Ilość i częstotliwość postów jest regularna, ale też nie nachalna, posty są stosunkowo czytelne i treściwe. Grafiki uważam, że przygotowywane są na wysokim poziomie. Mamy odniesienia do meczów historycznych, przypomnienia o urodzinach naszych legend. W tygodniu przypominane są ciekawe wydarzenia z weekendu. Bardzo fajnym pomysłem jest przygotowanie grafik jako motywów przewodnich na topowe mecze jak derby z Ruchem czy Górnikiem. Podobnie do tego ma się kwestia profili sekcji. Piłka nożna to kolor żółty, siatkówka – zielony, hokej znów na czarno. Do czego można, a w zasadzie należy się przyczepić, to ostatnimi tygodniami wkurzająca wręcz liczba postów reklamujących sklep czy ofertę tego sklepu. Uważam, że sklep powinien mieć osobny profil, a na sportowych profilach od czasu do czasu mógłby znaleźć się odnośnik. Na pewno nie w takiej liczbie, jak ma to miejsce obecnie. Często wrzucane są też krótkie klipy z treningów, jednak dobór tych filmików mógłby być lepszy — wybrać bardziej dynamiczne ujęcia, gdzie padają bramki, są parady bramkarzy, a nie rozgrzewka. Galerie z meczów wrzucane są regularnie, a jakość ich również stoi na wysokim poziomie, dzięki czemu Instagram wygląda bardzo dobrze. Bywa wesoło, bywa poważnie, jak dla mnie wszystko jest na odpowiednim poziomie, relacje również przyciągają. Działalność na Twitterze to tak naprawdę skrócona długość postów z Facebooka, bo taka też jest specyfika tego portalu. Brakuje krótkich form wyjaśniających daną sytuację, np. dla uspokojenia opinii publicznej. Przykładem niech będzie tutaj komunikacja podczas zimowych kolejek z Arką i Miedzią. Nie każdy wie, w jaki sposób działa podgrzewana murawa, co dzięki niej można zyskać, a z czym sobie nie poradzi. Myślę, że gdyby klub wrzucił odpowiednią informację, ucięłoby się spekulacje, domysły.

Zwieńczeniem mediów społecznościowych naszego klubu jest oczywiście profil na YouTube. Uważam, że ilość i jakość przygotowywanych filmów to dobry poziom na tle tego, co możemy oglądać w polskich mediach klubowych. Zerkam od czasu do czasu na kanały YouTube innych zespołów, jak chociażby Górnika Zabrze i porównując ich klipy do naszych, to wypadamy lepiej. Oczywiście każdy ma swój odrębny styl, natomiast patrząc pod kątem jakości ujęć i montażu, to jest naprawdę dobrze. Coraz więcej jest ciekawych pomysłów na kulisy meczowe, jak np. w poprzednich sezonach pokazanie przygotowania do meczów poprzez fizjoterapeutów czy kierowników piłki nożnej, hokeja. Kibic mógł zobaczyć, jak wygląda tło tego, co widzimy na tafli czy boisku. Filmy z kulisami zdobycia mistrzostwa przez hokeistów czy piłkarki, to też naprawdę kapitalna robota i oglądało się to świetnie. Natomiast nie byłbym sobą, gdybym do czegoś się nie doczepił. O samej jakości tych klipów można wypowiadać się tylko i wyłącznie bardzo dobrze, ale w mojej ocenie można doczepić się do treści samych klipów. Widoczny jest brak rozeznania, znajomości ludzi związanych z dyscypliną czy nawet samej dyscypliny, ale też samego czucia tego, w którą stronę poprowadzić rozmowę. Podczas meczu z Wisłą Płock rzecznik rozmawiał z dziennikarzem z Japonii o Shibacie, aż się prosiło, żeby wspomnieć, że mamy w klubie hokeistę z tego samego kraju. Przykładem tego może być rozmowa z jednym z kibiców przed meczem piłkarzy, którym okazał się Jacek Furtok – syn Jana. Niestety rozmowa wyglądała tak, że… nie zdawano sobie sprawy, z kim się rozmawia. Brakuje rozmów z naszymi byłymi zawodnikami, gdy gramy z obecnymi drużynami. Przyjechał Bartłomiej Spałek – fizjoterapeuta Górnika, syn naszego wieloletniego fizjo – Wojciecha, a przede wszystkim nasz kibic, a nikt z nim nie porozmawiał. W tym samym meczu grał także Paweł Olkowski, który seniorską karierę rozpoczynał w Katowicach. Takich okoliczności jest naprawdę dużo, a takich rozmów niestety nie ma. Fajnym pomysłem jest obecny format kulis hokejowych, jako rozmów z zawodnikiem jako tło samego meczu, tyle że te rozmowy są miałkie, niewiele w nich hokejowych smaczków, a pytania są dość standardowe. Igora Smala należało wypytać o jego przygodę w Szwecji, bo wiemy, co to oznacza w świecie hokeja, nie mówiąc już o tym, że można było go zapytać o wyjazd z kibicami do Bielska. Jak wyżej napisałem — w obecnym sezonie mamy nie lada gratkę w postaci dwóch Japończyków w klubie —Shun Shibata i Shigeki Hitosato. Przecież to samograj — możliwości nagrania wspólnego wywiadu, przygotowania tradycyjnego sushi itd. Finalnie skończyło się na… jednej fotce, bo Hitosato przyszedł na mecz piłkarzy i sam zszedł na murawę, by zapoznać się z piłkarzem. Skoro można wykorzystać Christiana Alemana do tworzenia filmów opisujących nasz stadion, co stoi na przeszkodzie na szerszy materiał z naszymi dwoma sportowcami z kraju Kwitnącej Wiśni? A przecież chyba każdy z nas wie, jak pozytywny oddźwięk może mieć taki materiał w samej Japonii, a to znów lajki, wyświetlenia itd.

Osobną kwestią są wywiady przeprowadzane przez rzecznika czy inne osoby za to odpowiedzialne. Pytania są formułowane w taki sposób, że albo od razu sugerują odpowiedzieć, albo pytany musi sam wydedukować, o co został zapytany. Ponadto są to pytania najbardziej oczywiste, jakie można by zadać, np. „wygraliśmy 1-0, co możesz powiedzieć o spotkaniu?” Ręce opadają… Część kibiców zrezygnowała z oglądania takich rozmów, bo są nudne i przewidywalne. Co gorsze mam wrażenie, że i sami rozmówcy nie za bardzo chcą odpowiadać. Kolejną kwestią, którą warto przemyśleć to podcasty. Klub ma sporo zawodników, by stworzyć cykl dłuższych rozmów, które kibic mógłby sobie odtwarzać w dowolnym momencie, bez potrzeby patrzenia w ekran, jak ma to miejsce w kulisowych rozmowach.

Koszulki meczowe

W tekście wspominałem już o koszulkach meczowych. Śmiało możemy stwierdzić, że zazwyczaj trykoty przygotowane są bardzo starannie. Szczególnie te hokejowe charakteryzują się świetnymi pomysłami, a co warte dodatkowego podkreślenia, to nawiązanie do historycznych strojów, tradycji naszego klubu czy miasta. Dzieje się tutaj naprawdę dużo, więc nic tylko przyklasnąć. Piłkarki grają w takich samych modelach, co piłkarze, co też wygląda dobrze. W piłkarskich koszulkach jest sporo pomysłu, mieszanie między pasiakami a koszulkami jednolitymi, pojawiają się nowe elementy, odnośniki do tradycji, ale co najważniejsze nie ma w tym wszystkim przesady i zawsze jest przygotowane to zgodnie z barwami. Kapitalnym pomysłem i wykonaniem okazały się ostatnie koszulki na derby z Ruchem, nawiązujące do rywalizacji w finale Pucharze Polski z Niebieskimi.

GieKSik

Chyba każdy pamięta, jak latami mówiło się o braku maskotki klubowej. Ktoś wpadł na pomysł by taką maskotką była postać trochę podobna do bohaterów bajki Bolek i Lolek. Wybór padł na GieKSika. Mimo obaw pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę. Uśmiechnięta buzia powoduje sporo radości wśród dzieciaków, a i dorosły też się uśmiechnie. Oczywiście wypełnienie tej maskotki przez lata się zmieniało. Natomiast osoby, które robiły to zazwyczaj też dobrze się w tej roli czuły, co przekładało się na pełen obraz GieKSika. Maskotkę widać przy większości wydarzeń, tworzone są maskotki, koszulki i różne gadżety z tym związane. Zazwyczaj ubiera też koszulkę zgodnie z meczem danej sekcji, a gdy trzeba to garnitur. Dzisiaj już nikt nie wyobraża sobie, by mogło go kiedyś zabraknąć. Dużą wtopą ze strony marketingu był GieKSik bez koszulki w Bielsku. Wyszło to fatalnie. Myślę, że wiele osób ze mną się zgodzi, że lepiej by było, gdyby nie było go wcale. W myśl zasady — jak coś robisz, rób to dobrze. O obecności tego dżentelmena we Włoszech pisałem powyżej – ubiór też był odpowiedni.

Podsumowanie

Marketing w naszym klubie ma już określoną renomę, przez co i wymagania kibiców są coraz większe. Po rządach poprzedniego prezesa, który wyciął cały dział, czas na odbudowę i pobudkę ze snu zimowego. Podstawy są solidne, a materiału i narzędzi do pracy też nie brakuje. Wchodzimy w rok z bardzo dużym wydarzeniem w historii klubu. Pracujmy od dziś, aby zapełnić nowy stadion. Czas ucieka bardzo szybko, a działań nie ma zbyt wiele. Choć nie można nie zauważyć pewnej odwilży w postaci nowych osób w dziale marketingu.

Chciałbym, żeby ktoś przemyślał temat wspólnej burzy mózgów z kibicami. Sympatycy naszego klubu odwiedzają hale, stadiony czy lodowiska w Europie. Ktoś inny być może interesuje się takimi zagadnieniami i ma wiele pomysłów, które warto wprowadzić również w Katowicach. Może warto wprowadzić jakiś panel w dowolnej formie, by podsyłać pomysły do osób za to odpowiedzialnych?

Pozdrowienia!

Leszek Górecki