Piłka nożna Prasówka
Media o meczu z Motorem: Beniaminkowie fajnie zagrali w piłkę
Zapraszamy do przeczytania fragmentów doniesień mediów na temat wczorajszego spotkania Motor Lublin – GKS Katowice 3:2 (2:1).
weszlo.com – Widowisko w Lublinie. Beniaminkowie fajnie zagrali w piłkę
Na zakończenie 22. kolejki Ekstraklasy beniaminkowie zapewnili nam bardzo przyjemny wieczór. I Motor Lublin, i GKS Katowice chcą grać w piłkę, rozgrywać od tyłu i nie chować się za podwójną gardą, więc już na starcie istniało duże prawdopodobieństwo, że nie zmarnujemy dziś czasu. Tak też było w istocie. Zobaczyliśmy sporo ładnych akcji, pięć goli, a losy meczu ważyły się do samego końca.
Co nie znaczy, że wszystkich możemy za to spotkanie chwalić, nawet jeśli dobrze zaczęli. Mowa tu zwłaszcza o Sebastianie Bergierze. Generalnie wykorzystuje szansę, jaką dały mu problemy zdrowotne Adama Zrelaka. Pokazał, że najwyższy szczebel go nie przerasta. W Lublinie zdobył już swoją szóstą bramkę w tym sezonie, dostawiając nogę po pięknie rozegranej akcji przez Błąda i dośrodkowującego Wasielewskiego. To aktualny najskuteczniejszy polski napastnik w Ekstraklasie.
Problem w tym, że akurat w poniedziałkowy wieczór koniec końców skuteczność go zawiodła. Bergier powinien schodzić z boiska co najmniej z hat-trickiem, a może nawet z czterema golami. Zabrał dwie klasowe asysty Bartoszowi Nowakowi. Najpierw wytrącić z rytmu zdołał go interweniujący ostatkiem sił Łabojko, w drugim przypadku snajper GieKSy po prostu spudłował w bardzo dobrej sytuacji. Mógł się jeszcze zrehabilitować, gdy piłka trafiła do niego w wyniku piąstkowania Kacpra Rosy po rzucie rożnym, ale i wtedy zabrakło mu precyzji.
Dzień konia miał natomiast jego kolega po fachu z drużyny przeciwnej. Samuel Mraz nie mógł się wstrzelić w tym roku, aż do dziś. Nim z zimną krwią wykończył akcję Ceglarza i Wójcika, zaliczył przypadkową asystę walcząc w powietrzu z wyjątkowo niepewnym Kuuskiem, a później to jego uderzenie po nienajlepszej interwencji Kudły na 2:1 dobił Van Hoeven. Wyszło na to, że Mraz miał duży udział przy każdej bramce. Wydaje się, że Mateusz Stolarski za wcześnie zdjął go z boiska. Kacper Wełniak dostał ponad pół godziny na wykazanie się i nie dał ani jednego argumentu, że warto postawić na niego zamiast na Słowaka.
GieKSa przegrała, bo nie dość że była bardziej nieskuteczna – mimo lepszych szans – to jeszcze sprezentowała gospodarzom gole. O interwencji Kudły już wspominaliśmy, ale wtedy zawalili przede wszystkim Jędrych z Kuuskiem, którzy nie zrozumieli się przy rozegraniu od tyłu, piłkę przejął Wójcik i dalej już poszło.
Kudła różnicy nie robił, w przeciwieństwie do Kacpra Rosy. Zaraz po pierwszym gwizdku zaliczył podwójną paradę, a później wykazywał się jeszcze po uderzeniach Jędrycha, Repki czy przede wszystkim Nowaka, który naprawdę ładnie huknął pod poprzeczkę i pewnie już widział piłkę w siatce, ale Rosa jakimś cudem odbił jego uderzenie.
GKS Katowice doznał pierwszej wiosennej porażki, Motor natomiast odniósł pierwsze wiosenne zwycięstwo i wyprzedził w tabeli drużynę ze Śląska, ponownie oddalając się na w miarę bezpieczną odległość od grupy bezpośrednio zamieszanej w walkę o utrzymanie.
gol24.pl – Motor Lublin ograł GKS Katowice na zakończenie 22. kolejki PKO Ekstraklasy. Piłkarze stworzyli świetne widowisko
Na zakończenie 22. kolejki PKO Ekstraklasy Motor Lublin i GKS Katowice zaprezentowały świetne widowisko. Po niezwykle zaciętym spotkaniu, gospodarze wygrali 3:2 i wyprzedzili popularną GieKSę w tabeli. Dużą zasługę w zwycięstwie lublinian miał Kacper Rosa, który kilkukrotnie popisywał się znakomitymi interwencjami.
[…] Gdy rozbrzmiał pierwszy gwizdek arbitra, na nudy też nie można było narzekać. Już w 8. minucie GKS Katowice objął prowadzenie. Do siatki miejscowych trafił Sebastian Bergier po tym, jak świetnym podaniem obsłużył go Marcin Wasielewski.
Goście nie cieszyli się jednak długo z prowadzenia. Niemal równo z upływem pierwszego kwadransa gry do wyrównania doprowadził Piotr Ceglarz. Kapitan Motoru świetnie złożył się do wrzutki i precyzyjnym uderzeniem uradował fanów swojej drużyny.
W 21. minucie miejscowi zadali drugi cios. Tym razem Dawida Kudłę pokonał Bradly van Hoeven, dla którego było to premierowe trafienie w barwach Motoru Lublin. Holender przytomnie dobił uderzenie Samuela Mraza.
Do końca wynik nie uległ już zmianie, ale spotkanie było naprawdę ciekawe. Zawodnicy obu drużyn prezentowali tego dnia bardzo dobrą dyspozycję, dzięki czemu dla postronnego kibica rywalizację oglądało się znakomicie.
– Musimy kontynuować tę odważną grę. Staramy się grać po ziemi i tak otwierać grę od własnej bramki. Motor tak samo, więc na pewno jest to fajne widowisko dla całej publiczności. Natomiast my musimy po prostu wyjść na drugą połowę i postarać się odrobić to, co straciliśmy w pierwszej połowie – powiedział w przerwie dla Canal+ Sport napastnik Sebastian Bergier.
Po zmianie stron obraz gry wcale nie był mniej ciekawy. Znów świetnie rozpoczął GKS Katowice. W 51. minucie precyzyjnym strzałem do remisu doprowadził Borja Galan. Chwilę później popularna GieKSa mogła nawet prowadzić, ale tym razem uderzenie Bartosza Nowaka powędrowało minimalnie obok bramki.
Czy przyjezdni zdołali utrzymać koncentrację? Nic z tych rzeczy! W 58. minucie Motor Lublin znów wyszedł na prowadzenie, a do bramki Dawida Kudły trafił Samuel Mraz. Dla słowackiego napastnika był to 9. gol w tym sezonie PKO Ekstraklasy.
Piłkarze GKS Katowice nie załamali się i w 63. minucie znów mogli doprowadzić do wyrównania. W tym przypadku mocne uderzenie Sebastiana Bergiera powędrowało jednak ponad poprzeczką.
Mijały kolejne minuty, a przyjezdni coraz bardziej naciskali, ale za każdym razem brakowało skuteczności. Swojej kolejnej szansy nie wykorzystał Sebastian Bergier, a atomowe uderzenie Oskara Repki świetnie wybronił Kacper Rosa.
Natomiast w 86. minucie po znakomitym uderzeniu Bartosza Nowaka fantastyczną interwencją popisał się golkiper miejscowych. To w dużej mierze dzięki niemu Motor Lublin utrzymywał w drugiej połowie korzystny rezultat.
sportowefakty.wp.pl – Radosna kanonada w PKO Ekstraklasie. Motor i GKS Katowice zrobili show
Takie poniedziałki z PKO Ekstraklasą można lubić. Motor Lublin i GKS Katowice zagrali ofensywnie, bez hamulców i zdobyli pięć goli. Motor odniósł przełomowe zwycięstwo 3:2 i wyprzedził rywali w tabeli.
Na koniec kolejki w PKO Ekstraklasie zmierzyli się beniaminkowie. Obaj raczej spokojni o utrzymanie, a także walczący o miejsce w górnej połowie tabeli. W rundzie jesiennej lepiej wypadł Motor Lublin, ale wiosną dał się wyprzedzić między innymi katowiczanom. Przed poniedziałkowym spotkaniem GKS miał o punkt więcej niż Motor. Z taką zaliczką, a także z serią pięciu meczów bez porażki, wybrał się do Lublina.
Nie minęła minuta grania i GKS był blisko prowadzenia. Motor został uratowany przez Kacpra Rosę, który interweniował po uderzeniach Bartosza Nowaka oraz Adriana Błąda. Bohater gospodarzy mocno nakrzyczał na leniwych kompanów z bloku obronnego. Trzecie uderzenie celne gości było w 5. minucie, ale zbyt proste do pokonania Rosy. Zanosiło się na ekscytujące granie i widowisko nie zawiodło.
GKS atakował i w 8. minucie potwierdził napór golem na 1:0. Podanie prostopadłe Adriana Błąda trafiło na wolne pole do Marcina Wasielewskiego, a ten pognał sprintem w kierunku bramki Motoru. Dośrodkowanie trafiło między Kacpra Rosę i obrońców gospodarzy, a Sebastian Bergier strzelił stamtąd do siatki.
Pojedynek nabierał rumieńców. W 15. minucie Motor wyrównał na 1:1. Piotr Ceglarz przymierzył pod poprzeczkę po dośrodkowaniu i szczęśliwym zgraniu Samuela Mraza. Blisko napastnika z Lublina był Marten Kuusk, ale w pojedynku powietrznym, zamiast wybić piłkę, to obił ją o głowę Samuela Mraza. Piotrowi Ceglarzowi pozostało wymierzyć karę za złe zachowanie.
W meczu beniaminków trwała radosna kanonada. W 21. minucie Motor objął prowadzenie 2:1 po odwróceniu wyniku. GKS dołączył do listy ofiar niezdarnego rozgrywania piłki na krótko. Goście zgubili futbolówkę, a Bradly van Hoeven wykonał dobitkę po płaskim strzale Samuela Mraza i obronie Dawida Kudły. Do przerwy pozostało energicznie, z licznymi uderzeniami, ale bez kolejnego gola.
Bramka na 2:2 padła już w drugiej połowie. Była 51. minuta i Mateusz Kowalczyk oddał piłkę Borji Galanowi, a reszta należała już do niego. Południowiec ułożył sobie piłkę na prawej stopie i przymierzył na 2:2 w kierunku dalszego narożnika. Borja Galan zaskoczył Kacpra Rosę kopnięciem z kilkunastu metrów.
GKS jak szybko zdobywał bramki w obu połowach, tak szybko je tracił. W 57. minucie Samuel Mraz odzyskał prowadzenie dla Motoru. Napastnik zmienił wynik na 3:2 krótko przed zejściem z boiska. Wyprzedził obrońców z Katowic i pokonał Dawida Kudłę po płaskim dośrodkowaniu Filipa Wójcika.
Motor dowiózł przewagę 3:2 do końca meczu. I tym razem, to co najciekawsze, wydarzyło się na początku połowy spotkania. Najbliżej wyrównania był Bartosz Nowak, ale jego strzał poskromił widowiskowo Kacper Rosa.
dziennikwschodni.pl – Sporo goli i emocji w meczu beniaminków, Motor lepszy od GKS Katowice
Trzeba uczciwie przyznać, że GKS Katowice nie zasłużył w poniedziałek na porażkę. Piłka nie zawsze jest jednak sprawiedliwa i tym razem skorzystał na tym Motor Lublin, który w starciu beniaminków pokonał „Gieksę” 3:2.
[…] Co do meczu, to chyba wszyscy na początku byli zaskoczeni. A najbardziej gospodarze. Już w pierwszej minucie Kacper Rosa zaliczył… dwie interwencje. Najpierw odbił próbę Bartosza Nowaka, a za chwilę dobitkę Adriana Błąda.
Ten drugi w ósmej minucie popisał się kapitalnym podaniem na lewe skrzydło do Marcina Wasielewskiego. A ten idealnie dograł pod bramkę, gdzie Sebastian Bergier uciekł obrońcom i z bliska huknął na 0:1.
Goście niespodziewanie zdominowali mecz. Dłużej utrzymywali się przy piłce, potrafili ją ładnie rozegrać, ale przede wszystkim ciągle byli groźni. Zanim minął kwadrans mieli kolejną szansę. Kapitalne w środku pola zachował się Nowak, który samym przyjęciem zgubił Arkadiusza Najemskiego, a za chwilę zagrał bardzo dobrą piłkę do Bergiera. Napastnik przyjezdnych wychodził sam na sam i gdyby nie wślizg Jakuba Łabojki, to znalazłby się w znakomitej sytuacji. Defensywny pomocnik Motoru wytrącił go jednak z równowagi i akcja nie zakończyła się nawet strzałem.
Kilkadziesiąt sekund później byliśmy już drugim polem karnym, gdzie po centrze Krystiana Palacza o futbolówkę powalczył Samuel Mraz. Nie przejął jej, ale w odpowiednim miejscu znalazł się Piotr Ceglarz, który długo się nie zastanawiał, tylko świetnie przymierzył z powietrza w „okienko”.
Piłkarze Mateusza Stolarskiego źle weszli w mecz, a mimo to w 21 minucie już prowadzili. Arkadiusz Jędrych fatalnie wyprowadzał piłkę ze swojej szesnastki, bo oddał ją Filipowi Wójcikowi. Obrońca zagrał do Mraza, Słowak uderzył, ale jego strzał odbił bramkarz. Na szczęście z dobitką zdążył debiutujący w podstawowym składzie Motoru Bradly van Hoeven. Holender z bliska dopełnił formalności i to „Gieksa” musiała teraz gonić.
Do przerwy nie udało się wyrównać jednak szybko po zmianie stron próbkę swoich możliwości dał Borja Galan. Hiszpan „urwał” się na lewej flance, „złamał” akcję do środka i bardzo precyzyjnym strzałem po długim rogu trafił na 2:2.
W 57 minucie gospodarze odzyskali jednak prowadzenie. Na prawym skrzydle Ceglarz podał do Wójcika, a prawy obrońca wyłożył piłkę do Mraza, który idealnie przymierzył po ziemi do siatki.
Niedługo później z trybuny przyjezdnych można było usłyszeć „jeeeeest”, tyle że przedwczesne. Mateusz Kowalczyk znalazł się w dobrej sytuacji jednak z kilku metrów przymierzył tylko w boczną siatkę.
Kolejne fragmenty? Trzeba przyznać, że drużyna Rafała Góraka napsuła rywalom mnóstwo krwi i naprawdę pokazała się z bardzo dobrej strony. Było sporo rzutów rożnych, akcji oskrzydlających, a świetną robotę robił zwłaszcza Galan. Hiszpan na skrzydle radził sobie z Wójcikiem, a kiedy na boisko wszedł „świeży” Paweł Stolarski, to szybko złapał kartkę, a później jeszcze dwa-trzy razy gracz „Gieksy” mijał go z dużą łatwością.
Raz zabrakło lepszego dogrania, a kiedy takowe pojawiło się w 86 minucie, to zapracowany Rosa po raz kolejny odbił uderzenie Nowaka.
W doliczonym czasie gry w szesnastce miejscowych był już nawet bramkarz Dawid Kudła. Motor wybronił jednak trzy punkty i na pożegnanie Rafała Króla pokonał u siebie GKS 3:2.
dziennikzachodni.pl – GKS Katowice poległ w strzelaninie w Lublinie. Zespół Rafała Góraka nie zasłużył na tę porażkę
Piłkarze GKS Katowice ponieśli pierwszą porażkę w 2025 roku. W Lublinie oddali więcej celnych strzałów i zagrali niezłe spotkanie, ale to Motor zgarnął trzy punkty.
Rewanżowe starcie beniaminków zaczęło się od mocnego uderzenia wyprowadzonego przez GKS Katowice, który próbował szybko zgasić Motor. Zaczął w 8 minucie Sebastian Bergier zamykając kapitalną akcję rozpoczętą przez Adriana Błąda, a kontynuowaną na skrzydle przez Marcina Wasielewskiego. Chwilę później Bergier miał szansę na drugie trafienie, po czym… wyrównali lublinianie. Piotr Ceglarz z bliska pokonał Dawida Kudłę, gdy Marten Kuusk został przepchnięty przez Samuela Mraza. W 21 minucie Motoru prowadził- złe podanie Arkadiusza Jędrycha zamieniło się w asystę drugiego stopnia, gdy strzał Samuela Mraza, odbił Kudła, a dobił Bradly van Hoeven.
GKS na przegrywanie nie zasługiwał. Sprawiedliwość została przywrócona w 51 minucie. Borja Galan wbiegł z boku w narożnik pola karnego i dwa kroki później precyzyjnie „wkręcił” piłkę do siatki. Po kilkudziesięciu sekundach znów katowiczanie zmarnowali kolejną okazję i znów Motor ich skarcił! Samuel Mraz w asyście trzech obrońców kopnął piłkę tuż przy słupku do bramki, po czym… został zmieniony.
Wynik już nie uległ zmianie za sprawą Kacpra Rosy. Bramkarz Motoru zrobił w tym szalonym meczu różnicę, która dała gospodarzom trzy punkty.
Nie doczekaliśmy się powołania dla Bartka Nowaka. Nie wystarczy, że od samego początku sezonu wiążesz krawaty w tej lidze, indywidualnie piłkarsko jesteś jednym z najlepszych zawodników w ostatnich latach. Że masz liczby, jesteś równy, a twoja drużyna dzięki tobie co mecz ma gola.
Ani to, że potrafisz znaleźć taką mysią dziurę na zatłoczonym boisku i wykorzystać ją do ultraprecyzyjnego podania, że partnerowi wystarczy tylko dołożyć nogę. Że stałe fragmenty bijesz tak, że koledzy tylko dostawiają głowę i jest gol.
Nie, to panu Urbanowi nie wystarczy. Dlatego plecie banialuki o tym, jak to Bartek rozgrywa „znakomity sezon, znakomity. Ale to tylko polska ekstraklasa”. Chłopie, to po kiego grzyba ty w ogóle w ostatnim czasie się kilka razy pojawiałeś na Nowej Bukowej? Właśnie po to, żeby zobaczyć kapitalnego zawodnika i go nie powołać? A może po prostu chodziło o to, żeby poskubać słonecznik i obejrzeć meczyk?
Nie wiem, co jeszcze miałby Nowak zrobić, żeby to powołanie dostać. Stanąć na (…) i zatańczyć breakdance’a?
Nie mówimy o zawodniku, który ma dobry miesiąc. Mówimy o piłkarzu, który od ponad pół roku tydzień w tydzień pokazuje naprawę bardzo wysoki poziom, przerastający na ten moment większość reprezentantów. I tak – można powiedzieć, że to tylko ekstraklasa. Tyle, że przecież po pierwsze nie jest to żadna ujma, a po drugie przez całe lata do polskiej kadry powoływane były te wszystkie Kapustki, Wszołki i inne piłkarskie wynalazki.
Mimo mojej całej sympatii do Grosika, to teraz mam pytanie, jakim prawe on jest w kadrze, a Nowak nie? Co niby takiego specjalnego robi Wiśniewski, żeby w tej kadrze się znajdować? Drągowski to co prawda bramkarz, ale… bramkarz, który na początku wiosny puszczał każdy celny strzał do bramki.
Jakim prawem w kadrze jest wiecznie kontuzjowany Moder, który poza jedną bramką strzeloną Anglii nie dał reprezentacji kompletnie nic? W czym lepsze są te wszystkie Rózgi czy Slisze? Poza tym, że – jak w przypadku tego ostatniego – przyklejony został do kadry niczym rzep i nie da się go odkleić. Jak mniemam, tylko dlatego, że grał w Legii, bo gdyby nie pograł kilka lat u Wojskowych, to pewnie nikt by w Polsce o nim nie pamiętał.
I tu nawet nie chodzi o to, że Bartosz Nowak miałby grać, wyjść w pierwszej jedenastce. To kwestia symboliki, sygnału dla piłkarskiej polski. Że to właśnie to powołanie pokazuje, że jak zawodnik przez tyle miesięcy gra nie tylko bardzo dobrze, ale wręcz kapitalnie, to logiczną nagrodę jest powołanie do reprezentacji Polski. Choć swoją drogą, uważam, że piłkarz w takiej formie realnie mógłby pomóc tej drużynie.
W mediach padały jeszcze od niektórych ekspertów argumenty typu, że Nowak nie powinien być powołany, bo „gdzie niby wcisnąć Nowaka?”. Tyle, że jak przez wiele lat do kadry były powoływane różne wynalazki, to nikt się o to nie pytał. To jest tak z dupy argument, że szkoda nawet strzępić języka.
Trudno nie odnieść wrażenia, że Urban ma po prostu mentalność typowo polskiego piłkarskiego betonu. Jak mu wszyscy truli, że powinien powołać Pietuszewskiego, to gadał jakieś swoje dziwne argumenty. Teraz w końcu powołał. O co najmniej jedno zgrupowanie za późno, ale dobrze, że w ogóle.
Pamiętam, jak kiedyś w szkole graliśmy trochę w piłkę ręczną. Zawsze byłem zwinny i w tę ręczną dobrze grałem. Przyszedł jakiś turniej międzyszkolny, nauczyciel WF wybrał zawodników do reprezentacji szkoły. Mnie nie „powołał” – bo według niego byłem za niski. Tak się wkurwiłem, że gdy na następnej lekcji graliśmy jakiś krótki mecz „niepowołani vs reprezentacja szkoły” moja drużyna wygrała 5:4, a ja strzeliłem wszystkie 5 bramek. Gdy potem nauczyciel wychodził z roboty, minął mnie tylko na korytarzu i rzucił „Michał, dobrze grałeś”. Pamiętam to do dziś. Widział najwidoczniej, jak mi zależy i że byłem zły. Ale decyzji nie zmienił. Więc gdzieś mógł sobie wsadzić swoje pochwały, tak jak gdzieś Urban może wsadzić swoje zdanie, że Nowak gra „niesamowity, sezon, niesamowity”.
Nie wiem, czy to jakiś osobisty uraz selekcjonera czy właśnie wspomniana betonowa mentalność rodem Zdziśków Kręcinów czy innych tzw. leśnych dziadków z PZPN. Fajnie, że trener taki zabawny, taki śmieszny i taki wyluzowany jest na swoich konferencjach, a nie bucowaty jak Czesiu Michniewicz. Ma jednak w sobie coś z tego PRL-owskiego betonu.
Bartek zapytany przy okazji meczu z Jagą przez Kubę Jeleńskiego o kadrę powiedział, że „jak dostanie powołanie to będzie najszczęśliwszy, a jak nie dostanie – to też będzie najszczęśliwszy”. Chciałbym, żeby tak było, bo nie tylko na boisku, ale i poza nim pokazuje, że to jest po prostu znakomity facet, skromny, a jeśli chodzi o grę – piekielnie dobry.
Od lat nie było w Katowicach piłkarza, który doczekałby się skandowania swojego nazwiska nie przy okazji gola czy dopingowania bramkarza przy rzucie karnym. Kibiców GieKSy niełatwo zachwycić. A Bartek to usłyszał po hat-tricku z Wisłą Płock, słyszał to po zmianie w Lubinie oraz przed meczem z Lechią, gdy dostawał nagrodę Piłkarza Miesiąca.
Osobiście nie mam nic do trenera Urbana. Choć uważam, że był przehajpowany jeśli chodzi o wybór na stanowisko selekcjonera, to z drugiej strony z polskich szkoleniowców nie było nikogo specjalnie lepszego. Jeśli chodzi o Górnik – uważam, że skandalem było zwolnienie go. Osobiście go w sumie nawet lubię.
Ale tu mnie wkurwił niemożebnie. Swoim uporem, swoim sztywnym trzymaniem się nie wiadomo czego.
Grosika powołał kuźwa jego mać…
Oczywiście to nie jest sprawa życia i śmierci. Życzę polskiej reprezentacji bardzo dobrych meczów barażowych i awansu na Mundial. Nie widzę powodu, dlaczego nie miałby się tak stać – ostatecznie poziom tej kadry jest dobry, więc nic nie stoi na przeszkodzie, choć – jeśli przejdziemy Albanię – to finał na wyjeździe ze Szwecją czy Ukrainą będzie wyrównany. Szanse oceniam 50/50, no może lekko na korzyść Polaków.
A za Bartka niesamowicie trzymamy kciuki. To piękne, że dożyliśmy czasów, kiedy piłkarz potrafi tak zachwycać i rozkochać w sobie katowicką publiczność. Tak jak napisałem, Bartek robi dobrą minę do złej gry, ale nie wierzę, że gdzieś go wewnętrznie to nie zabolało. Masz poczucie, że jesteś aktualnie jednym z najlepszych polskich piłkarzy, jeśli chodzi o formę i musisz obejść się smakiem. Życzyłbym sobie, żeby zawodnik wyszedł z tego po prostu silniejszy. I jak nie w kadrze, to w GieKSie miał swoje momenty radości.
A Panu Panie Urban zacytuję słowa piosenki:
„W domach z betonu nie ma wolnej miłości”
…
GieKSa wygrała siódmy mecz półfinałów play-off THL. W finale nasi hokeiści zmierzą się z GKS-em Tychy. Zapraszamy do fotorelacji z Satelity.
Miniony tydzień był dla naszej redakcji bardzo pracowity. Dwa wyjazdowe mecze w ciągu kilku dni to operacja logistyczna i organizacyjna. Myślę jednak, że podołaliśmy. Wszystko w imię GieKSy. Zapraszamy do zobaczenia wyjazdów do Białegostoku i Krakowa okiem redakcji. A teraz mamy dwa tygodnie przerwy od piłki i czekamy na Wisłę Płock. Niech teraz koledzy z sekcji hokejowej przejmują pałeczkę, bo przed GieKSą bardzo ważne wyzwanie.
1. Białystok przekładany był dwa razy. Za trzecim w końcu mecz doszedł do skutku, ale wiadomo – że był to środek tygodnia, wtorek godzina dziewiętnasta. W związku z tym z redakcji pojechaliśmy we dwójkę: ja i Misiek, ale w samochodzie jechało nas pięciu.
2. Wyjazd z Katowic był gdzieś po dziesiątej. Ładna pogoda, to i droga mijała szybko. Na ten jeden z najdalszych wyjazdów w sezonie.
3. Po kilku godzinach byliśmy na Podlasiu. Czas mieliśmy tak dobry, jak chyba nigdy wcześniej, bo było nieco po piętnastej. Postanowiliśmy więc skierować swoje kroki do Gospody Podlaskiej, znanej nam z poprzedniego sezonu, a mi jeszcze dodatkowo z wyjazdu na ten niedoszły mecz w listopadzie.
4. Miejscówka godna polecenia – na samym Rynku. Zaparkowaliśmy jakimś cudem praktycznie tuż pod tym lokalem. Wówczas byliśmy w niedzielę, więc były tłumy. Teraz – w środku tygodnia o piętnastej – niemal pustki.
5. No to wzięliśmy się za solidne jedzenie. Ja zamówiłem rosół z pielmieni, mielone na patyku i kartacza, Patryk mega xxl schaboszczaka, a reszta ekipy placki. Było to solidne jadło przed meczem.
6. W samej knajpie sporo było ciekawych elementów, jak ta stara przymocowywana maszynka do mielenia czy… czerwona gitara. Czy obrazek z Samych Swoich. W sympatycznej atmosferze oczekiwaliśmy spotkania.
7. Nadal mając jeszcze dużo czasu zrobiliśmy spacer po rynku. Weszliśmy do wielkiego kościoła – w zasadzie Bazyliki Mniejszej WNP. Imponujący obiekt. Można było się na chwilę wyciszyć przed nadchodzącym zgiełkiem.
8. Napis Białystok na kółkach, przesuwany jest. Pamiętam, że w listopadzie był w innym miejscu, teraz bliżej stricte Rynku. Rekwizyt popularny do robienia sobie przy nim zdjęć. O ile to można nazwać rekwizytem.
9. Wróciliśmy do samochodu i czas było zbierać się na stadion. Oczywiście – jak często to ostatnio bywa – na drodze widzieliśmy autobus z drużyną. Śmiesznie wyszło, bo robiłem zdjęcie jakiegoś grafa i coś zielonego mi przed nosem przejechało i przeszkodziło.
10. Wkrótce byliśmy pod stadionem. Przejechaliśmy skręt, więc musieliśmy go objechać, ale zaprowadziło nas to prosto do bramy wjazdowej, którą dobrze pamiętaliśmy w lutego i listopada poprzedniego roku. Samochód zostawiliśmy na parkingu i poszliśmy odebrać akredytacje.
11. Udaliśmy się na stadion, gdzie na wejściu przeszukuje się także dziennikarzy (rzadkość). I można było pobuszować po stadionie. Poszliśmy do stanowiska z klubowymi gadżetami, jednego, a później drugiego na VIP-ach. Do meczu pozostawało jeszcze sporo czasu, więc trybuny świeciły pustkami. A cały dzień był słoneczny, więc i temperatura była przystępna.
12. Potem przyszedł czas na herbatkę w sali konferencyjnej. Komentatorzy Canal Plus – Gabriel Rogaczewski i Tomasz Wieszczycki dywagowali, jak będzie wyglądać to spotkanie i wietrzyli – zgodnie z logiką ekstraklasy – przełamanie Jagiellonii.
13. Udaliśmy się na prasówkę, na dobrze nam znane miejsca. Stanowisko prasowe przyjemne, bez rewelacji, ale wystarczające. Jest dziurka na kable, solidny blat i… niepotrzebna szybka między blatami konkretnych stanowisk. W zamierzeniu służy oddzieleniu dziennikarzy, żeby mieli większy komfort. W praktyce – jest to utrudnienie w obserwacji meczu, bo głowa odruchowo tę szybę chce ominąć, patrząc na boisko. A widoczność? Bez zarzutu.
14. Przed meczem odbyła się uroczystość wręczenia trenerowi Siemieńcowi tablicy upamiętniającej jego 100 meczów w Jagiellonii. Kibice w Białymstoku go kochają. Skandują jego nazwisko często, skandowali i teraz. Trudno się dziwić.
15. Wkrótce rozpoczął się mecz. Gospodarze szybko objęli prowadzenie w sytuacji, w której nikt się tego nie spodziewał. Piłkarze o nazwisku Pozo mieli swój moment, dzień wcześniej Jose z Pogoni trafił dwa razy, teraz Alex tak odbił piłkę głową, że ta ku zaskoczeniu wszystkich wpadła do siatki.
16. Drugi raz pokonała nas legenda Jagi Taras Romanczuk. Piłkarz wiosną zeszłego roku strzelił zwycięskiego gola, teraz trafił do szatni, dając swojej drużynie prowadzenie 2:0.
17. Kibice Jagi bardzo głośno dopingowali, Katowiczanie na sektorze gości też odgryzali się, mimo, że byli w liczbie niemal czterokrotnie niższej niż w listopadzie na niedoszłym meczu.
18. Humor w przerwie był kiepski. Na szczęście można go było sobie poprawić na VIP-ach, gdzie było pyszne jedzonko. W sumie to można było tam zostać, ale zaraz była druga połowa. Co ciekawe, miejsce to miało klimat, jak dyskoteka, taka była gra świateł. Ciekawa opcja.
19. W drugiej połowie GKS dążył do zdobycia bramki. Gra wyglądała dużo lepiej. W końcu Erik Jirka trafił do siatki notując swoje pierwsze trafienie w barwach GieKSy. Na wyrównanie niestety nie starczyło czasu.
20. GieKSa przegrała drugi mecz w Białymstoku i na razie to się układa tak, że u siebie GieKSa wygrywa – dwa razy, a na Podlasiu triumfuje Jaga. W tym sezonie czeka nas jeszcze mecz ligowy na Nowej Bukowej. Chcielibyśmy, by ta passa była podtrzymana.
21. Po meczu tradycyjna nagrywka i trzeba się było zbierać na konferencje prasową. Dziennikarze Jagiellonii wniebowzięci, cieszyli się. A my ze skwaszonymi minami robiliśmy swoje materiały, galerie itp.
22. Trener Górak starał się wyciągnąć pozytywy i była nimi dla niego ta druga połowa. Fakt, Katowiczanie nie załamali się dwubramkową stratą, tylko grali swoje i częściowo udało im się je odrobić.
23. Za to Adrian Siemieniec na moje pytanie o Puchar Polski zażartował, że teraz to oni są drudzy, skoro z nami przegrali. Nie tak szybko – Jaga będzie druga, jak GieKSa zdobędzie Puchar Polski. O tym wszyscy marzymy, a finalista pucharu przecież kiedyś w Europie występował, później zmieniono ten przepis.
24. Zostaliśmy jeszcze chwilę na sali i trzeba się było zbierać w długą podróż do Katowic. My tego wieczoru byliśmy niepocieszeni, ale co mieli powiedzieć kibice Bodo Glimt, którzy zaszli tak niesamowicie daleko w Lidze Mistrzów i w rewanżu ze Sportingiem roztrwonili trzybramkową przewagę z pierwszego meczu przegrywając 0:5.
25. Droga powrotna zajęła nam około pięć godzin. Myślałem, że będzie się dłużyć, tymczasem jakoś to przeleciało. W Katowicach byliśmy gdzieś przed czwartą. Trzeba było szybko iść spać, bo wkrótce miał nastać nowy dzień. A już w sobotę czekał nas mecz z Cracovią.
—-
26. Do Krakowa wybraliśmy się już w mocniejszym składzie, bo aż 5-osobowym. To znaczy 4 osoby z Katowic plus Marcin, który dotarł na własną rękę. Dzięki temu mogliście obejrzeć aż trzy fotogalerie z tego spotkania.
27. Dobrze, że po Białymstoku kolejny wyjazd był tak niedaleki. Można było i się wyspać, i potem w miarę wcześnie wrócić. Wyjeżdżaliśmy więc 11-12 zbierając osoby po drodze i ruszyliśmy do Małopolski. Oprócz wspomnianego Marcina pojechaliśmy w składzie: Werka, Flifen, Misiek i moja skromna osoba.
28. Pogoda była piękna, wiosenna. W samochodzie było co prawda nagrzane, natomiast na zewnątrz trochę chłodek był. Dawał się on potem we znaki – głównie w postaci wiatru – zarówno osobom na murawie, jak i nam – na koronie stadionu.
29. Droga przebiegła szybko i sprawnie. Godzinka i byliśmy w Krakowie. Zastanawialiśmy się, jak to będzie z tą całą „strefą czystego transportu”. Ale załatwiliśmy niezbędne pozwolenia i mogliśmy do centrum Krakowa wjechać.
30. Natrudziliśmy się, jeżeli chodzi o wjazd na obiekt. Nie wpuszczono nas na parking, mimo że w poprzednim sezonie zarówno na mecz z Cracovią, jak i Puszczą to miejsce parkingowe było dostępne. No nic, zaparkowaliśmy pod stadionem.
31. Potem zaczęła się jednak trochę farsa. Pierwsza rzecz – akredytacje. W poprzednim sezonie odbierało się je w jednej z budek/kas od strony ulicy Kałuży. I rzeczywiście, był napis akredytacje. Tyle, że pani powiedziała, że to są jakieś inne akredytacje. Cokolwiek to znaczy. A my mamy się kierować na drugą stronę stadionu – od ulicy Kraszewskiego.
32. Zaczęliśmy więc obchodzić stadion, przy czym rozdzieliliśmy się – Misiek i Werka poszli, a mnie z Flifenem zatrzymała kiełbasa. Mieliśmy ją w planie, ale skoro już przechodziliśmy obok grilla, stwierdziliśmy, że skonsumujemy ją teraz, żeby potem nie tracić czasu.
33. Kiełbaska solidna. Mogłaby być nieco bardziej przypieczona, ale była smaczna. Więc godnie. W atmosferze wiosennej, ładnej pogody i zbliżającego się meczu wuszcik zawsze na propsie.
34. Wracając do wspomnianej farsy. Zaczęliśmy ten stadion faktycznie obchodzić. To co się działo na ulicy Focha, czyli tej najgłówniejszej przy stadionie, wołało o pomstę do nieba. Najpierw przejeżdżały autokary, ale chyba opróżnione już z kibiców GieKSy. I policjant nie pozwolił przejść WZDŁUŻ stadionu. Tu był kordon. Potem drugi nie pozwalał przejść na drugą stronę ulicy. Musieliśmy czekać. Najlepsze jest to, że między jednym, a drugim kordonem na dwóch końcach tej krawędzi stadionu, normalnie chodzili sobie kibice.
35. W końcu przeszliśmy na drugą stronę, ale chcieliśmy też zahaczyć o sklep klubowy. Policjant znów nie pozwalał przejść, ale nagle ludzie zaczęli przechodzić i tyle.
36. Absurdalne jest to, że blokowali całościowo to miejsce, podczas gdy kompletnie nic się tam nie działo i nie było zagrożenia. Co oni wymyślili – nie wiem.
37. W sklepiku klubowym zakupiłem proporzec, to taka tradycja powoli. Warto mieć swoje prywatne muzeum. Jakiś gościu długo stał przy kasie, bo wysyłał kartkę do kogoś na świecie. Ciekawa i miła opcja.
38. W końcu dotarliśmy za siódme góry i siódme rzeki na ten drugi koniec stadionu. Była tam budka i akredytacje odebraliśmy. Skierowaliśmy się do bramy technicznej stadionu i weszliśmy na obiekt. Ufff.
39. Ostatecznie znów byliśmy bardzo długo przed meczem, więc te wszystkie perypetie nie spowodowały jakiegoś uszczerbku na naszym czasie i standardowych przygotowaniach do spotkania. Tyle dobrze.
40. Nieoczekiwanie weszliśmy bezpośrednio na salę konferencyjną. Przyznam, że jedną z lepszych. A już znakomite wrażenie robi ściana z proporczykami rywali Cracovii. Wygląda to po prostu przepięknie. To, jak udekorowane są niektóre sale konferencyjne, to mistrzostwo. Ogólnie – dużo stolików i siedzeń. Czysto, Schludnie. Bardzo przyjemnie.
41. Miejsce z powiedzmy cateringiem już nie przystaje do tej sali… To znowu jest jakieś brzydkie i miałkie. Dodatkowo herbata jest już gotowa w tych warnikach, a nie po prostu gorąca woda i że samemu można sobie zrobić herbkę. Dodam, że w przerwie podobno były jakieś kanapki, ale dziennikarze jak hieny rzucają się na nie zazwyczaj tak szybko, że jak ja przychodzę, to już nic nie ma.
42. Z naszej winy nie umieliśmy dostać się do miejsca, gdzie wchodzi się na media. Wchodziliśmy wszędzie, na jakieś vipy, do mixed zony. Próbowaliśmy bowiem przejść wnętrzem stadionu, a to było zgubne.
43. W końcu dotarliśmy do drzwi wejściowych i windą wjechaliśmy na górę. Później pokonywałem ten trakt kilkukrotnie, m.in. wybierając się znów poza stadion po nachosy, bo tej kiełby było nam za mało.
44. W końcu znaleźliśmy się na prasówce. Byłem tu w tym 2013 roku, kiedy GieKSa w przenikliwym zimnie (podobno) grała i przegrała. Rok temu nie dane mi było być świadkiem spektakularnej wygranej 4:3, jak i 6:0 z Puszczą. Miałem okazję natomiast oglądać poczynania Cracovii i Lecha.
45. I co mogę powiedzieć… Prasówka ta jest doskonała. Widok – fenomenalny. Blaty, kapitalne. Jest prąd, jest internet. Wszystko, co potrzeba, by w komforcie relacjonować mecz. Nie ma co gadać, być może jest to najlepsza prasówka w Polsce. Jak i cały stadion – trzeba przyznać – jest doskonały.
46. Jeszcze przed meczem przeszedłem się górą, żeby obadać, czy czegoś ciekawego tam nie ma. Przyznam, że jak spojrzałem jak ultrałatwo jest dostać się na dach, to nie dziwię się, że kibice Widzewa to wykorzystali. Oczywiście oni mieli nieco trudniejszy dostęp, bo trybuna z sektorem gości jest wyższa. Ale wyszło bardzo ciekawie. Jakkolwiek sam nie jestem zwolennikiem akcji chuligańskich, to cała ta sytuacja była naprawdę oryginalna i zabawna.
47. Nie pozostawało nic, jak czekać na mecz. Kibice gości powoli zapełniali sektor, wkrótce zaczęli się też schodzić gospodarze. Czekało nas – mieliśmy nadzieję – ciekawe piłkarskie widowisko.
48. GieKSa dominowała w pierwszej połowie, ale nie umiała tego udokumentować bramką. Cracovia natomiast kompletnie nie zagroziła bramce Strączka.
49. Dodam tylko, że sporo się mówiło o podyktowanym karnym dla krakowian, w wyniku ręki Klemenza. Ogólnie jednak nie było to podnoszone jako jakiś wielki skandal. Lukas tę rękę wystawił i sędzia miał argumenty.
50. Brak czerwonej kartki dla Klicha na początku meczu to jednak duża pomyłka sędziego. Alfa i omega polskiego sędziowania, czyli Adam Lyczmański, orzekł, że powinna być czerwień.
51. Kibice obu drużyn głośno dopingowali. Ze strony kibiców Cracovii padały stwierdzenia, że GieKSa była jedną z najgłośniejszych ekip, jakie w ostatnich latach zawitały na Kałuży.
52. Mecz był ostatecznie totalnym paździerzem, ale GieKSa powinna go wygrać. Niestety nie była zbyt zdecydowana w ofensywie, a Cracovia wykorzystała jeden błąd i strzeliła bramkę.
53. Wierzyliśmy do końca, że wynik meczu ulegnie zmianie, ale niestety. Przegraliśmy to spotkanie i jak niepyszni opuszczaliśmy prasówkę udając się na konferencję.
54. Pamiętam czasy z pierwszej czy drugiej ligi, kiedy trener Górak był po niektórych meczach mocno zdenerwowany. W ekstraklasie sobie takiej sytuacji nie przypominam. Widać po mowie ciała i postawie szkoleniowca, kiedy jest wybitnie wk..iony, a jednocześnie stara się to opanować. W trakcie konferencji gdy był zobowiązany odpowiadać na pytania, musiał robić dobrą minę do złej gry i włączać trochę dyplomacji, więc ten odczuwalny w atmosferze poziom napięcia nieco spadł.
55. Luka Elsner coraz lepiej mówi po polsku. Po konferencji zażartował sobie do dziennikarzy Cracovii: „To może na piwko?”. Ogólnie sympatyczny człowiek, choć ostatnio też mu nerwy puściły, gdy chciał odchodzić z Cracovii.
56. Oczywiście dziennikarze Cracovii szczęśliwi i z ulgą. Były śmiechy i śpiewki pod nosem. Ale też dało się wyczuć trochę sarkazmu w zdaniach, że teraz idą na puchary. Tutaj nie było widać typowo widzewskiej napinki.
57. Wszystkim się spieszyło, więc mieliśmy plan zaraz po konfie zbierać się do domu i w aucie robić materiały. Stracił się jednak gdzieś Flifen, więc udało nam się je dokończyć na sali.
58. Wynikła z tego przedziwna sytuacja, bo Flifen niby czekał na wywiad, a my mieliśmy informację, że autokar z piłkarzami już wyjeżdża nie tylko ze stadionu, ale i z Krakowa. Zastanawialiśmy się, czy Filip podczas wywiadu po prostu nie zauważył, że wszedł z piłkarzami do środka i odjechał w siną dal. Dodatkowo nie było z nim kontaktu.
59. Postanowiliśmy się zebrać i ruszyć do auta. Okazało się, że wywiad jest w toku. Jak to możliwe? Ano Mateusz Wdowiak został w Krakowie i to jego złapał nasz reporter. Dlatego tak śmiesznie wyszło.
60. Ruszyliśmy niepocieszeni do Katowic. Tyle dobrze, że po takim meczu nie czekała nas długa podróż powrotna. W Katowicach byliśmy około 19:30.
61. Teraz przerwa reprezentacyjna. Trzymamy kciuki za awans reprezentacji Polski do Mistrzostw Świata. Wygrać z Albanią, pokonać Shehu, a potem finał. Do boju Polska!
62. A za dwa tygodnie gramy z Wisłą Płock. I jak teraz mieliśmy trochę oddechu, to pojedynek z piłkarzami Mariusza Misiury będzie znów mega ważnym starciem.
Najnowsze komentarze