Piłka nożna
Noty i opisy po Tychach
Po kolejnej żenującej porażce GKS Katowice, znów przychodzi nam oceniać nędznych aktorów w tym widowisku. Widowisku, które miało szansę być lepsze od poprzednich. Zakończyło się tak samo i co z tego, że wyglądało to nieco inaczej niż poprzednio. I tak te noty i opisy nie mają znaczenia.
Maciej Wierzbicki – 3
Fatalny mecz. Dwie pomyłki, które skutkowały utratą brame. Pierwsza to niekonsekwencja na linii, druga fatalne podanie do przeciwnika zamiast do Midzierskiego.
Adrian Frańczak – 6
Taki sobie przeciętny mecz zawodnika. Ni grzał, ni ziębił, przeciętnie. Ale i tak lepiej się go ogląda niż Słabego. Niezła wrzutka do Prokića.
Mateusz Kamiński – 5,5
Tychy za bardzo nie atakowały, więc stricte interwencji za wiele nie miał, choć tam jedno czy dwa wybicia się zdarzyły. Umiarkowanie.
Tomasz Midzierski – 6
Gola strzelił, z samej gry średnio, nie porozumiał się z Wierzbickim przy drugiej bramce, ale to nie był jego błąd. Nieco lepiej niż z Ruchem.
Mateusz Mączyński – 5,5
Dobre dośrodkowanie na głowę Midzierskiego i asysta. Poza tym średnio. Zniesiony w końcówce z powodu kontuzji.
Oktawian Skrzecz – 3
Na jego ocenę oczywiście wpływa czerwona kartka, z czego druga żółta była debilna, w środku boiska. Jeśli chodzi o sama grę to przeciętnie, z jednym dobrym strzałem z dystansu.
Bartłomiej Poczobut – 5
Średnio. Ale i jemu ostatnio przydarzają się błędy. To nie jest taka pewna gra, jak na początku rundy, kiedy był zaporą nie do przejścia.
Bartłomiej Kalinkowski – 5
Wszedł za Zejdlera i wcale nie było tak źle, jakby się mogło wydawać. Było przeciętnie.
Andreja Prokić – 5,5
Trochę zachciało mu się walczyć i dobrze zagrać w tym meczu. Miał lepsze i gorsze okresy. Nie wykorzystał bardzo dobrej sytuacji w drugiej połowie.
Adrian Błąd – 5
Coś walczył, coś próbował, ale bez efektu. Przeciętnie.
Dalibor Volas – 5
Gola strzelić w GieKSie nie potrafi, a z tego rozliczani są napastnicy.
Kamil Słaby (grał od 72. minuty) – niesklas.
Wszedł i za jego bytności na boisku padły dwie bramki dla rywali.
Tomasz Foszmańczyk (grał od 84. minuty) – niesklas.
Wyróżnił się zagraniem na klepke w aut.
Wojciech Słomka (grał od 90. minuty) – niesklas.
Zmiana na sam koniec za kontuzjowanego Mączyńskiego.
Wspaniałe zakończenie weekendu! Piłkarze i sztab szkoleniowy GKS Katowice spotkali się dziś na Nowej Bukowej z kibicami GieKSy, aby razem świętować wielki powrót do europejskich pucharów po 23 latach. Zapraszamy do fotorelacji z tego wydarzenia.
Zapraszamy do drugiej galerii ze Szczecina. GieKSa, po szalonej końcówce, zremisowała z Pogonią 1:1 i dostała się do europejskich pucharów. Zdjęcia zrobił dla Was Misiek.
Kurz już lekko opadł. Wczoraj na Nowej Bukowej świętowaliśmy i już samo to wydarzenie było czymś szczególnym. Kibice w liczbie kilku tysięcy pojawili się na stadionie, aby podziękować drużynie za ten kapitalny sezon. Organizacyjnie i eventowo wyszło top. Fajnie, konkretnie, bez zbędnego przedłużania. Były też stoiska gastronomiczne i atrakcje. Zarówno zagorzali kibice, jak i całe rodziny mogły spędzić tę ciepłą, słoneczną majową niedzielę relaksując się i świętując sukces.
Dziś mamy już nowy tydzień. Część naszej ekipy pojedzie na galę Canal Plus, gdzie – mamy nadzieję – kilka nagród nasi ludzie otrzymają. Rafał Strączek, Arek Jędrych, Bartek Nowak, Rafał Górak – są w nominacjach i liczymy na to, że nagrody wpadną w ich ręce. Faworytem do tytułu Piłkarza Sezonu jest Bartek i oby tak się stało, bo byłoby to niesamowite wyróżnienie dla naszego zawodnika.
Wróćmy jednak do soboty. Przyznam szczerze, że stresowałem się jak nigdy. To znaczy pierwszy stres mnie złapał tydzień wcześniej, bo gdy Colak strzelił dla Legii bramkę w doliczonym czasie gry w Gdańsku – zaczęły się dla nas ciężary. Wówczas ze złości cisnąłem jakąś koszulką o ziemię i cały wieczór miałem zepsuty. Bo wyjściowo mieliśmy się oglądać tylko na Zagłębie Lubin, a jego zwycięstwo w Białymstoku było przecież stosunkowo mało prawdopodobne. Wygrana Legii w Gdańsku spowodowała, że w Szczecinie MUSIELIŚMY zremisować, by Warszawianie nas nie dogonili. Bo w takie cuda, że Legia nie wygra z Motorem nie było co wierzyć.
W samym tygodniu ten stres nieco opadł. Wiadomo, życie się toczyło, praca i różne inne sprawy. Jednak w sobotę rano po pobudce emocje znowu wróciły. Ten dzień był jak egzamin. To nie był mecz jak jeden z wielu – w środku sezonu, że z mniejszymi lub większymi emocjami, ale względnie na luzie do niego podchodzisz. Wiadomo, że mieliśmy kilka takich kluczowych spotkań, głównie w Pucharze Polski. Mieliśmy kilka mega ważnych meczów, gdy znajdowaliśmy się tuż nad lub tuż pod kreską. Jesienny Motor czy chociażby pierwszy mecz w tym roku w Lubinie. Mecz z Rakowem w półfinale Pucharu Polski to był już wielki bonus tej pięknej przygody. I oczywiście żal było braku awansu do finału, ale zaszliśmy tak daleko, że i tak byliśmy zadowoleni. Mecz w Szczecinie miał innego rodzaju rangę. Graliśmy o coś więcej niż tylko super wrażenie wynikające z zajęcia takiego czy innego miejsca w tabeli. Graliśmy o realny cel, którym była przepustka do Europy. Dodatkowo ten cel był tak bliski, bo przecież wystarczyło zremisować, co praktycznie dałoby grę w europejskich pucharach.
A puchary to było wielkie marzenie nas wszystkich. To jest wyjście poza Polskę, poza nasze uniwersum krajowe. To trochę egzotyka, poznanie czegoś nowego, a jeśli się powiedzie – wejście na europejskie salony.
No i najpierw była ta długa i mozolna droga do Szczecina. Tam oczywiście zahaczyliśmy o znaną nam knajpkę z poprzedniego sezonu (więcej w PS). No i pojechaliśmy na mecz. Gdy już byłem na stadionie i usadowiłem się na miejscu na prasówce, czułem, jak stres robi się coraz większy. Zaraz miał się rozpocząć ten decydujący mecz. Zero przyjemności, maksimum skupienia. Oraz nadziei i wiary. To jest ten moment, którego osoba nie do końca zaangażowana nigdy nie zrozumie. Nie chcę tu oczywiście dzielić kibiców na takich i takich, no ale… tak się kibice dzielą. Są te słynne pikniki, które są bardzo potrzebne klubowi. I dla mnie to określenie „piknik” nie jest pejoratywne. To jest specyfika, a nie ocena. To są właśnie te rodziny z dziećmi, kibice, którzy na przykład pojawili się dopiero po otwarciu stadionu, którzy chcą, żeby GKS wygrywał, ale raczej traktują kibicowanie w kategorii relaksu i przyjemności. łapali modę na GKS. Piękna sprawa, też bym tak czasem chciał, ale chyba bym tak nie umiał.
Dla mnie ta identyfikacja z klubem, coś tak mocno wpojonego, wiąże się z tym, że porażki przeżywam boleśnie, a zwycięstwa euforycznie. Nawet jeśli przez jakiś czas emocjonalnie zdystansowałem się – to raczej w formie mechanizmu obronnego, żeby już tak nie cierpieć, a nie jakiejś chęci odejścia. Bo odejść się nie da. Jak 30 lat temu GieKSa pojawiła się w moim sercu i głowie, tak zostanie już na zawsze. To jest jeden z głównych aspektów życia.
Czekałem więc z niepokojem na pierwszy gwizdek, no i on wybrzmiał. Liczyłem na dobrą grę GKS i to, że wynik będzie korzystny. Oczywiście sama dobra gra go nie gwarantowała. Tak to jest w piłce, że gdy dwie wyrównane drużyny grają, to prawdopodobieństwo rozkłada się w jakiś określony sposób. I nawet jeśli na to, że GKS nie przegra szanse wynosiłyby 60-70% to wcale by mnie to nie uspokajało.
Pierwsza połowa… załamała mnie. Zamiast drużyny walczącej o marzenia widziałem zespół bezradny. Jak wydawało mi się, że nie da się zagrać gorzej niż pierwsza połowa z Piastem, tak… dało się jak najbardziej. I to jest ta nasza kochana, ale czasem niesforna GieKSa, która potrafi zagrać świetne zawody przeciw najlepszym zespołom w Polsce, ale czasem prezentuje nam taką kaszanę, że nie ma co zbierać. To co mnie czasem jeszcze wkurza to to, że przeciwnicy jakoś dziwnie potrafią przeciw nam się mobilizować i nagle przypominają się, jak się gra w piłkę. Tak było i w przypadku Pogoni. Od początku Szczecinianie cisnęli i wszelkie teorie, że się podłożą widać było, że nie mają racji bytu. Grali szybko, stworzyli kilka sytuacji i byliśmy w bardzo poważnych opałach.
W końcu stało się nieuniknione – straciliśmy bramkę. Gol sytuacyjny, raczej taki, jakie strzelamy, a nie tracimy, bo po wyrzucie z autu. Za chwilę dostaliśmy informację, że Legia strzeliła i zrobiło się bardzo źle. Do końca pierwszej połowy nie zdziałaliśmy nic. Zero strzałów, xG równe 0. Niezrozumiała była to niemoc.
Wiary nie traciłem, choć czułem, że jesteśmy w ciężkiej sytuacji. Tu już nie mieliśmy bronić – musieliśmy gonić. Co z tą grą było trudne. Ale GKS wielokrotnie po przerwie się budził i wyglądało to lepiej. Pozostawało mieć nadzieję, że tak będzie i tym razem.
I rzeczywiście gra się trochę poprawiła, choć dalej nie był to wybitny mecz. Natomiast Pogoń trochę stonowała, a GKS zaczął atakować i kilka sytuacji sobie wykreował. Mateusz Wdowiak miał setkę, ale strzelił tuż obok słupka. Lukas Klemenz trafił w poprzeczkę. Bartek Nowak główkował pięknie, ale Kamiński wyciągnął to spod poprzeczki. Minuty mijały, trenerzy robili zmiany.
No i zamarliśmy. Portowcy wyprowadzili akcję, po której strzelili drugiego gola. Stadion w euforii. My w rozpaczy. Miałem jednak wrażenie, że jest spalony – ale w początkowej fazie tej akcji, znaczy w okolicach środka boiska. Liczyłem, że sędzia podniesie rękę, więc od razu na niego popatrzyłem. Ludzie jeszcze byli w amoku, z trybun rozległ się tyfon i triumfalna melodia, ale ja już widziałem, że ręka arbitra Sylwestrzaka jest w górze. Czułem więc, że kamień spadł mi z serca. Jak później się okazało, spalony był też w sytuacji samego strzału w polu karnym, gdzie później wybitą piłkę dobijał Kamil Grosicki. O tym już nie wiedziałem i nie wiem, który moment był VAR-owany. W telewizji tej pierwszej sytuacji – gdy Grosik jest na spalony niemal na środku boiska – nie widać. Ja natomiast byłem na żywo przekonany, że ofsajd jest. Któryś z naszych zawodników leżał na murawie i nie wiedział, że gol nie został uznany. Drugi podszedł do niego i mówi – wstawaj.
Byliśmy już totalnie przemeblowani, Arek i Lukas gdzieś tam szaleli w ataku, Adrian na stoperze. Pomieszanie z poplątaniem.
Nie byliśmy jeszcze pogrzebani. Ale czasu było coraz mniej, Powoli kończył się ten regulaminowy. Przerw trochę było i zastanawiałem się, ile doliczy sędzia. Myślałem o sześciu. Dostaliśmy aż osiem. Nadal mnóstwo czasu.
Problem polegał na tym, że atak atakiem, ale bez ręki grał Rafał Strączek. Po którejś interwencji znów mu się odezwał bark i widać było, jak cierpi z bólu. Potem znów padł na murawę. W szale trener Górak kazał mu wstawać i grać, sam Rafał też odesłał fizjoterapeutów, którzy wbiegli na murawę. Było naprawdę nerwowo.
Szczerze mówiąc nie widziałem dobrze tej interwencji Kamińskiego. Znaczy nie byłem pewien, czy to ręce czy klatka, a już tym bardziej, czy było to poza polem karnym. Zdziwiłem się więc, że sędzia znów coś sprawdza na VAR, bo nie miałem pojęcia co, usłyszałem, że tę potencjalną rękę. Pojawił się promyk nadziei. Zaraz sędzia skierował się w stronę bramkarza i już wiedziałem, że to będzie czerwona kartka. Pogoń dokonała pięć zmian? Chyba tak! Jeszcze patrzę w swoje składy i liczę zmiany gospodarzy. Liczę: raz, dwa, trzy, cztery, pięć. Jest! Będzie musiał wejść zawodnik z pola. Więc trzeba zrobić wszystko, by na naszą bramkę z jednorękim Strączkiem nie strzelano, a sami musimy po prostu uderzać na bramkę przeciwnika, ile wlezie.
Padło na Cuića. Napastnika, który strzelił nam gola w pierwszej połowie.
Dobra, z tym „ile wlezie” to przesadziłem. Trzeba dobrze i rozsądnie rozegrać akcję, żeby jako taką pozycję do strzału sobie wyrobić. Nic na hurra. Musimy dojść do okazji, żeby móc oddać celny strzał na bramkę, a to nie musi być takie łatwe. Najpierw rzut wolny po ręce Kamińskiego. Bartek Nowak trafia w mur, potem tracimy piłkę. Nic z tego. Kibice Pogoni w euforii, złapanie piłki i wykop Ciuića fetują niesamowitą wrzawą. Minuty upływają, choć ta przerwa z czerwoną kartką była długa.
W końcu odzyskaliśmy którąś piłkę pod naszym polem karnym i rozprowadziliśmy akcję. Kapitalnie zachował się Borja, który podprowadził piłkę i podał do niepilnowanego Marcela. Świetnie pokazywał się Mateusz Wdowiak, ale jednak były Portowiec zdecydował się na strzał. Dokładnie tak, jak należy. Z szesnastu metrów trzeba uderzyć mocno, gdy w bramce nie stoi w bramkarz.
Piłka wpadła do siatki! GOL! EUFORIA na ławce, sektorze gości, najmniejsza chyba… na boisku. Nasi zawodnicy tym razem wytrawni, cieszą się tak, by spowolnić tę grę i schłodzić rozgrzane głowy wszystkich.
Ja sam wyskakuję z radości na tej prasówce. Zazwyczaj powiem pod nosem „jest”, jakiś lekki gest radości wykonam. Tutaj nie umiałem się pohamować, więc po prostu zacząłem skakać z tej euforii. Coś co wydawało się tak nierealne, żeby w takich okolicznościach wyrównać, stało się faktem. Scenariusz nieprawdopodobny. Teraz pozostawało to tylko utrzymać. Te kilka minut. Pogoń na szczęście już nie atakowała, no i przecież grała w osłabieniu. Jeszcze chwilkę…
Koniec! GieKSa remisuje, nie przegrywa ósmego meczu i zapewnia sobie miejsce w pucharach. Ławka wyskakuje z radości, kibice w ekstazie, GKS Katowice osiąga historyczny sukces.
Ja sam nie widziałem, w co ręce włożyć. Tu zmieniłem tytuł live na „Mamy to!”, tu wrzucam na FB, zaraz nagrywam filmiki z radości. Ręce trzęsą mi się z emocji, przecież dopiero co byliśmy w piłkarskim piekle i nagle znaleźliśmy się w niebie. Niesamowita radość.
Tak jak pisałem w którymś felietonie – były takie mecze, po których nawet nie czułem jakiejś wielkiej radości, bo byłem tak wypruty nerwowo i emocjonalnie. Wówczas czułem raczej ulgę. Tym razem było inaczej. To była czysta, niezmącona radość. Autentycznie byłem przeszczęśliwy każdą komórką ciała.
Tu mnie jakiś dziennikarz ze Szczecina zaczepił, tu znajome twarze, równie radosne jak ja trybunach, na VIP-ach. Mamy to – po 23 latach GieKSa wraca na europejskie boiska.
Nie puszczały mnie te emocje długo. Oczywiście nagrywkę swoją tradycyjną zrobiłem, a w końcu udałem się na salkę konferencyjną. Tam spotkałem tę naszą i nie naszą katowicką ekipę, naszych fotografów, chłopaków z oficjalnej, pofatygował się też Kacper Janoszka, dziennikarz Sportu. Były piąteczki i radość. Gdzieś tam w tle też podśmiechujki, takie wiadomo nie prima sort, bo ktoś do tych pucharów awansował, a ktoś nie. Cóż, kibicowanie bywa nieco małostkowe, nikt nam tego zabronić nie może.
Bardzo się to wszystko przeciągało, długo czekaliśmy na trenerów. Był czas, żeby sobie odpalić fragmenty z Multiligi i zobaczyć na podzielonym ekranie, jak Marcel strzela gola dla GieKSy i jak reagują na to przy Łazienkowskiej. Był czas, żeby emocje opadły, ale opaść nie chciały. W końcu pojawił się trener i konferencja się rozpoczęła.
Mały prztyczek oczywiście dam, jednocześnie znów doceniając nas wszystkich, skromnych chłopaków z Katowic. Byliśmy oczywiście zadowoleni i było to po nas widać, ale naprawdę byliśmy na tej salce stonowani i po prostu wręcz cicho się zachowywaliśmy. Już sobie wyobraziłem, gdyby tam w takich okolicznościach byli „dziennikarze Widzewa” czy „dziennikarze Arki”. Podejrzewam, że ich zajebistość i narcystyczne ego roz…bałoby tę salkę w drobny mak. Byłoby pieprzenie o swoje wspaniałości i że w ogóle Liga Mistrzów, żarty, żarciki i tysiącprocentowy poziom kumatości. Boże, jak ja sobie przypominam te uniwersa, to żenadometr wywala mi poza skale.
Kilka pytań do trenera, już trochę innych, trochę bardziej na luzie, niekoniecznie merytorycznych. Widać było, że Rafał Górak też jest wzruszony, przecież to dla niego kolejny sukces w trenerskiej karierze, ale sukces większy niż taki zwykły, bo od podstaw stworzony i mający swoją kontynuację – najpierw był awans, potem super sezon i spokojne utrzymanie, a teraz puchary. Wszystko stworzone od zera. Absolutnego zera.
Popracowaliśmy jeszcze na salce. Fotografowie wrzucili galerię, ja konferencję, w międzyczasie Flifen zbierał wywiady. W końcu się ogarnęliśmy i ruszyliśmy do samochodu. Radośni i szczęśliwi. Nie zabrakło śpiewów w aucie. Czekała nas długa podróż do domu.
To był bardzo emocjonujący i ekscytujący dzień. Wiedzieliśmy, że musimy osiągnąć konkretny wynik, ale nikt z nas nie spodziewał się, że stanie się to w takich okolicznościach. W 97. minucie. Że obie drużyny na koniec będą grały praktycznie bez bramkarzy. Że otworzy nam się taka szansa.
Było blisko, żebyśmy wracali z nosem spuszczonym na kwintę. Wracaliśmy w wielkiej radości.
W piłce każdy klub ma czasem taką sytuację, że przechyla swoją szalę w doliczonym czasie gry. Każdy klub też mecze w taki sposób przegrywa. To jest czysta statystyka, grając dziesiątki czy setki meczów – coś takiego co jakiś czas się musi przydarzyć. Nie jest natomiast dane każdemu, żeby taki gol decydował o sukcesie czy klęsce w całym sezonie. To dotyka tylko niektórych. I niesamowite jest to, że my doświadczyliśmy tak potężnej klęski, gdy Witan nam strzelał gola w ostatniej minucie ostatniej kolejki. A teraz los nam oddał i to my na sam koniec, w tym horrorze okazaliśmy się zwycięzcami. To jest unikatowe doświadczenie. Coś, co w naszych kibicowskich sercach pozostanie już na zawsze.
Dłużyła się ta podróż bardzo. Śledziłem, co tam w necie na nasz temat piszą. A gdy po piątej wróciłem do domu, to zamiast pójść spać, zaparzyłem herbatkę i siedziałem jeszcze godzinę i oglądałem fragmenty Multiligi z kluczowymi momentami. Człowiek naprawdę jest chory psychicznie. Chory na punkcie swojego klubu.
Ten sezon doświadczył nas kilkoma bardzo trudnymi momentami. Stracony gol w doliczonym czasie gry przy Łazienkowskiej czy porażka w karnych z Rakowem. Straszna frustracja po meczu z Cracovią. Żal po Arce. Sama inauguracja sezonu bardzo słaba – punkt w dwóch meczach. Trochę tego było. Ale dużo więcej było momentów radosnych. Takich, że wracaliśmy z meczu i byliśmy bardzo zadowoleni. Gol Marcela i końcowy gwizdek to była wisienka na torcie.
Teraz nadszedł czas odpoczynku. Będziemy śledzić różne newsy dotyczące GieKSy. Terminarzowe czy transferowe. W połowie czerwca zasiądziemy z wielką ciekawością do internetu czy gdzie tam to losowanie będzie można śledzić. I zobaczymy gdzie nas wywieje. Czy do dalekiego Kazachstanu, a może po sąsiedzku Słowacja? A może Bałkany? Będzie to bardzo, bardzo ekscytujące.
Ale na razie odpoczywajmy. Zobaczymy jeszcze sobie baraże, żeby poznać komplet uczestników ekstraklasy w przyszłym sezonie. Oczywiście z naszym udziałem. Bo GieKSa już nie jest w ekstraklasie na dorobku. GieKSa jest z ekstraklasą zrośnięta. Jesteśmy jedną z twarzy najwyższej klasy rozgrywkowej w Polsce. Nadajemy jej kolorytu – rodzinną postawą, kultem pracy, niesamowitą determinacją i widowiskową grą. GieKSa robi wszystko, by na nowo stać się marką. Solidną marką piłkarską. I wygląda na to, że już za chwilę to stanie się rzeczywistością.
Scifo
20 maja 2018 at 11:14
Shellu,
widzę że sobie jaja robisz. Wiem, że chujograjcy nie zasługują na ocenę, ale z Twoich ocen rysuje się obraz niezłego widowiska…
10 minut dobrej gry 1:0, kurs u buków rośnie i zgodnie z planem w dupę. To jest ich scenariusz, im się kasa zgadza! W drugiej połowie akcja tyskich ich prawą stroną jest dwóch na dwóch a jeden z naszych cofa się w pole karne i zostawia 2 na 1, przypadek…
Tychy były tak słabe, że bez pomocy naszych wkładów nic by nie zrobili.
Toronto
20 maja 2018 at 11:49
Porażka banda nieudaczników dla których liczy się tylko stan konta
Na przykładzie gołębi z Sosnowca widać że jak się chce to można
1 liga na wieki wieków
Ps Nie kupuję że prezydent chciał ekstraklase
PanGoroli
20 maja 2018 at 11:50
Shellu, wytrzeźwiej. Adekwatne noty, to 0, plus 'wypierdalać’. Jak midzierskiego zobaczylem w skladzie, to wiedzialem, ze breda jaja. Ze reke go nie zlapano, ale kiedy gra, to cuda są – samobóje, itp. mi to jemu źle z gęby patrzy…
skurwysyny, cożeście z naszą GieKSą zrobili! Ludziom, którzy dla was na stadion przychodzą, wyniki śledzą, plujecie w twarz. Shellu, te noty, co dałeś, to jaja se robisz
wiesiek
20 maja 2018 at 12:18
Pan redaktor wogole zachowoje sie dziwnie. Tu niby wkurwiony napilkarzy pisze mocne felietony a zaraz jakies dziwne opisy z dupy wziete. Bylo cos brane chyba…
AntyGrzyb
20 maja 2018 at 12:25
Wytrzezwialem
jesli ktos powie ze ten mecz nie zostal sprzedany to niech sie zajmie szachami. Te skurwysyny z premedytacja sprzedali derby zbyt slabi na ekstraklase zarobili na tym a teraz poszukaja nowej pracy a my z reka w nocniku. tak jak w zeszlym roku po Kluczborku
Grzegorz
20 maja 2018 at 12:35
Niech pan Midzierski odpowie dlaczego przybił piątkę z zawodnikiem Tyskim chwilę przed bramką na 1-1. Może ta bramka była już ustalona?
GKS
20 maja 2018 at 13:26
nie dość że te kurwy na boisku nam plują w ryj, to jeszcze redakcja GIEKSY robi to samo. Noty powinny brzmiec tak : 0,0,0,0… i tak do końca i przy kazdym komentartz WYPIERDALAJ
Janusz
20 maja 2018 at 13:27
Bramka na 2:1 koncertowo zrobiona. Tyski był tak zdziwiony, że strzelił nieśmiało, więc obrońca musiał poczekać sekundę, aż piłka odkicała tak, że już jej nie dogonił, zresztą się specjalnie nie starał.
Dawid
20 maja 2018 at 14:31
Tak jak pisałem, że mecz z chorzowskimi był zagrany przez większość naszych kopaczy u bukmachera, którzy postawili na ruch bo był wysoki kurs, tak tym razem dodatkowo go podbili stawiając 1/2 tzn. że będą wygrywali do przerwy a potem przegrają. Sprawdziłem kurs na taki scenariusz wynosił 24:1, czyli postawili po 1.000 zł każdy, a zgarnęli po 24.000 zł. To był najwyższy kurs z możliwych i chyba wypada jakieś nagrody im dać za aktorstwo bo tak gryźli trawę do pierwszej bramki świadczy tylko o tym, że gdyby chcieli to by ich objechali 5:0…..ale nie chcieli i kasa się zgadza
wiesiek
20 maja 2018 at 14:59
Grupka marnych kopaczy wiedzac ze w tym zyciu zadnej kariery pilkarskiej juz nie zrobią postanowila dorobic sobie do pensji extra. Wiecznie w GKSie grac nie beda, chuj wi czy jakas kontuzja sie nie przytrafi konczaca kariere to trzeba sobie odlozyc na przyszlosc. Kibicow to oni maja gleboko w…i to nie jest tylko problem Gieksy ale ogolno polski. W polskiej pilce gdzie 70/80 % dzialaczy jest jeszcze z okresu przedwroclawskiego trudno zeby sie srodowisko samooczyscilo, kilku kozlow ofiarnych zaplacilo wyrokami ale nie bojcie sie krzywda im sie nie stala. Mafis jak rodzina nie zapomina o swoich czlonkach. Wielu kopaczy umoczonych w to jeszcze gra a mlodziez niestety idzie w ich slady bo dla pokolenia dzisiejszych 20 latkow sukces to przedewszystkim zarobienie duzej kasy w jak najszybszy i nie meczacy sposob. Takie korposzczurki futbolowe. Takie czasy są i lepszych nie bedzie. Kiedys derby to bylo cos, spinali sie kibice,spinali sie pilkarze i byla walka pot i łzy w razie porazki, popatrzcie dzis jaki jest poziom zaangazowania pilkarzy wderbach i ich wyrazy twarzy po przegranym meczu. To juz czystybiznes sportu juz dawno nie ma.
temida
20 maja 2018 at 19:57
6 piłkarzy obstawiało przez internet…postawili od 1 tysiąca do 10 tysięcy. Tym się powinna zająć pewnie prokuratura!
Shellu
21 maja 2018 at 14:11
Wszystkich mądrali krutykujących co chwila noty zapraszam do redakcji. Kazdy ma swoj subiektywny odbiór. Ja oceniam tutaj tylko pilkarsko, a to pod tym kątem był lepszy mecz niż poprzednie przegrane.
W felietonach poruszam kwestie pozasportowe i to jest zupełnie inny temat.
Mecza
21 maja 2018 at 15:26
Dzięki piłkarzom GKS można się dorobić bardzo łatwo czytając wpisy. Macie 100% pewność to grajcie na najwyższy kurs w meczach gdzie gra GKS. Łatwy pieniądz, czasem nie wejdzie ale wy wiecie że grając w tym systemem będzie można drobić bo większość do przewidzenia.
PanGoroli
22 maja 2018 at 01:06
Wy serio łykacie to, że drugi gol dla tychów padł czysto, nie widzicie, że midzierski odstawia tam ordynarny wałek? Przecież to powinno trafić do prokuratora, to wałek pokroju 'fryzjera’. Ta kurwa pluje nam wszystkim w twarz, a tu dostaje 6 za fajną grę??? Przecież jest video, obejrzyjcie sobie. ten gnój nawet podłożyć się nie potrafi dobrze.
Tom
22 maja 2018 at 21:10
Midzierski emeryt out
Forszmanczyk emeryt out
Franczak out brak umiejętności
Wierzbicki wieczny rezerwowy out
Słaby 50/50
Volas 50/50
Maczynski rezerwa
Kalinowski 50/50
Kamiński ok
Błąd ok
Słomka ok
Klemenz ok
Poczobut ok
Abramowicz ok
Skrzecz 50/50
ula
23 maja 2018 at 17:42
Czemu wszyscy piszecie nazwisko Kalinowski? Skoro Bartek ma na nazwisko Kalinkowski.W Gks Tychy też mu „zjedli” jedną literę.
Shellu
24 maja 2018 at 10:48
A Ula oczywiście interesuje się Tychami. Ciekawe czemu? 😀 😀 😀