Wybraliśmy do analizy trzy stracone bramki przez GieKSę. To, co zagrała obrona w Legnicy, to był dramat. Nie chodzi tu w żadnym wypadku o czerwone kartki, choć ta Łukasza Pielorza była punktem zwrotnym, ale o kwestie czysto piłkarskie, ustawiania się, asekuracji. Wnioski z tego są następujące – jak Rafałowi Pietrzakowi nie chciało się wracać do obrony w poprzednim sezonie, tak nie chce mu się dalej i często po prostu „olewa” ten element gry. Adrian Jurkowski ma spóźniony zapłon i zanim zorientuje się, że musi naprawiać to, co zepsuł Pietrzak (czytaj asekurować jego pozycję), to rywal mu odlatuje na kilkanaście metrów. W ten sposób straciliśmy dwie niemal identyczne bramki, gdy za każdym razem naszą młodzież wyprzedzał o lata świetlne weteran Wojciech Łobodziński. Dwa razy to samo i ci sami zawodnicy zamieszani w utratę bramki! Te dwa gole przeplatamy bierną postawą Kamila Cholerzyńskiego, który po prostu dał się przepchnąć rywalowi, przegrał prosty pojedynek fizyczny i Miedź zdobyła gola po rzucie rożnym. Przy innych bramkach Kufel też nie wykazał się nadmiarem aktywności.

1:0 Feruga (27)

Zawodnik Miedzi przy piłce na własnej połowie.

Zagrywa długą piłkę przed nosem Pietrzaka. Proszę zwrócić uwagę, gdzie znajduje się strzelec bramki Feruga.

Jurkowski odsadzony na kilkanaście metrów. A Pietrzak? Jak widać pozostał sobie przy linii bocznej i obserwuje (już z daleka) rozwój wydarzeń. Feruga kompletnie odpuszczony.

W bardzo dobrej sytuacji jest Łobodziński (przy piłce). Wraca cała nasza linia obrony (oprócz Pietrzaka). Feruga na razie nam zniknął z kadru. Obrońcy pilnują Lenkiewicza.

Łobodziński już przy linii końcowej. Dobiega do niego spóźniony Jurkowski. W polu karnym dwóch naszych zawodników skupia się na jednym rywalu.

No może Pielorz kogoś tam jeszcze asekuruje, ale chyba sam nie do końca wie, do którego zawodnika ma podbiec. Moment dośrodkowania Łobodzińskiego. Do kogo? Przecież tam nikogo nie ma. Tak chyba myślą nasi obrońcy.

A tu niczym Filip z konopii wyskakuje Feruga. Kompletnie odpuszczony, kompletnie niepilnowany. Pamiętając go z pierwszych obrazków i patrząc na zachowanie naszej defensywy wniosek nasuwa się sam. Feruga od początku do końca nieniepokojony przez nikogo bezkarnie wbiegł w naszą szesnastkę.

To pozwala mu tylko przyłożyć nogę.

I dać Miedzi prowadzenie. Wcześniej jeszcze zagubiony Cholerzyński próbował blokować strzał, ale bez skutku.

2:0 Szczepaniak (33)

Odpocznijmy od Pietrzaka i Jurkowskiego na chwilkę i skupmy się na Cholerzyńskim (1) i Szczepaniaku (2). Rzut rożny dla Miedzi. Kufel patrzy na Szczepaniaka.

Moment wykonania rzutu rożnego.

Walka o piłkę. Szczepaniak lekko, ale nie przekraczając przepisów, odpycha Cholerzyńskiego.

Piłka leci w stronę tych dwóch zawodników.

Wyskok do główki.

I ewidentna wygrana w tym pojedynku zawodnika Miedzi.

Piłka po koźle…

…wpada do bramki.

3:1 Lenkiewicz (56)

Wracamy do Pietrzaka i Jurkowskiego. Długa piłka zawodnika Miedzi ze swojej połowy. Zobaczmy, gdzie jest strzelec bramki Lenkiewicz.

A teraz zwróćmy uwagę na lewego „obrońcę” Pietrzaka. Można by rzec, że został w środku boiska, bo jest odpowiedzialny za Szczepaniaka. Można taką teorię przyjąć – ok. Niestety znów opóźniony zapłon Jurkowskiego powoduje, że Łobodziński uciekł mu na kilometr.

Po czerwonej kartce Pielorza przez chwilę środkowego obrońcę gra Duda. Tymczasem Łobo ucieka Jurkowskiemu. A Pietrzak? Mimo, że tradycyjnie olał powrót, to jeszcze odpuszcza Szczepaniaka (!!!), który biegnie w pole karne.

Szczepaniak ucieka i jest na wolnej pozycji, aby dostać piłkę. A Pietrzak sobie truchta i patrzy (!!!).

Łobodziński zagrywa mocną piłkę w pole karne.

Tam na wślizgu do futbolówki dochodzi Lenkiewicz, którego nie dogonił Cholerzyński.

I mamy trzecią bramkę dla Miedzi.