Dołącz do nas

Hokej

[RELACJA] Derby na szczycie po raz trzeci dla GieKSy!

Avatar photo

Opublikowany

dnia

W ramach 43 kolejki PHL na lodowisko wicelidera tabeli TAURON KH GKS-u Katowice przyjechał lider – GKS Tychy. Jak przystało na mecz na szczycie, żadna z drużyn nie czekała na to, co zrobi przeciwnik, tylko od początku meczu postawiła na atak. W 4 minucie Tomasik otrzymał podanie spod bandy od Rohtli, uderzył na bramkę, a dobrą okazję do dobitki miał Wronka, której jednak nie wykorzystał. 3 minuty później Malasiński urwał się obrońcom i został zahaczony od tyłu, za co sędzia podyktował rzut karny. Murray w ostatniej chwili wybił naszemu kapitanowi krążek z łopatki kija. Zrehabilitował się w 9 minucie, kiedy to wyszliśmy na prowadzenie. Na uderzenie z dystansu zdecydował się Tomasik, ,,Malaś” trącił krążek w locie, który następnie zatrzepotał w bramce, a na lód poleciały pluszaki z okazji Teddy Bear Toss. Po uprzątnięciu tafli powróciliśmy do gry. W 12 minucie Sawicki ładnie wziął na plecy Bryka, spróbował strzału z backhandu, ale Murray dobrze kontrolował, gdzie jest krążek. Po chwili prosto w bramkarza trafił Devecka, a w 13 minucie Strzyżowski trafił na ławkę kar za natarcie. Tyszanie niemal pełne 2 minuty spędzili w naszej tercji, ale nie znaleźli sposobu na naszą defensywę. W 16 minucie nasz rywal znalazł się w sytuacji 2 na 1, ale próbę podania świetnie przeciął Tuhkanen. Minutę później Wronka dograł przed bramkę do Łopuskiego, który z najbliższej odległości trafił w Murray’a. W kolejnej zaś minucie podwoiliśmy swoje prowadzenie. Podczas sygnalizowanej kary dla Tyszan Tuhkanen wjechał za bramkę i dograł do Tomasika, któremu pozostało umieścić krążek w pustej bramce. Po chwili ponownie karę otrzymał Strzyżowski za natarcie. Tyszanie oddali kilka groźnych strzałów, ale nie zdołali pokonać Lindskouga, a na 38 sekund przed końcem kary Strzyżowskiego 2 minuty otrzymał Michael Cichy. Po 20 minutach zasłużenie prowadziliśmy 2:0.

Drugą tercję rozpoczęliśmy od niecałej minuty gry w przewadze, podczas której nie udało nam się wykreować niczego ciekawego. Wciąż jednak utrzymywaliśmy wysokie tempo gry, z którym Tyszanie mieli problemy. W 23 minucie doszło do małej bójki pomiędzy Strzyżowskim i Mikhnovem. Nasz zawodnik otrzymał karę 2 minut, natomiast Mikhnov otrzymał podwójną karę mniejszą plus karę 10 minut, przez co graliśmy w przewadze. Ponownie nie stworzyliśmy większego zagrożenia, ale przeważaliśmy na lodzie nawet po powrocie do gry 5 na 5. W 29 minucie Sawicki został trafiony kijem w twarz przez Cichego, jednak w tej samej akcji tego samego faulu dopuścił się Urbanowicz, przez co graliśmy w składach 4-osobowych przez 2 minuty. Tuż po wyjściu z boksu podanie otrzymał Urbanowicz i próbował dograć przed bramkę do Sawickiego, ale ten minimalnie minął się z krążkiem. W 32 minucie przez chwilę mogło się wydawać, że Tyszanie zdobyli kontaktowego gola, ale Cichy w jakiś sposób nie umieścił krążka w odsłoniętej bramce. 2 minuty później przysnął nieco Lindskoug i stracił krążek z oczu, ale na szczęście dobitka jednego z Tyszan trafiła w jego parkan. Po kilkunastu sekundach otrzymaliśmy karę za nadmierną liczbę graczy na lodzie. Po 30 sekundach strzałem w samo okienko popisał się Rzeszutko. Z minuty na minutę nasi rywale coraz bardziej dochodzili do głosu. Półtorej minuty przed końcem tercji wyprowadziliśmy kontrę 3 na 2, ale Jass trafił prosto w bramkarza. Przed ostatnią tercją wciąż prowadziliśmy, ale już tylko 2:1.

Po 40 sekundach trzeciej tercji Ciura otrzymał karę za atak łokciem. Praktycznie nie stworzyliśmy sobie żadnej groźniejszej sytuacji. W grze w wyrównanych składach staraliśmy się oddawać dużo strzałów i zmuszać Murray’a do mrożenia krążka, przez co był on utrzymywany z dala od naszej bramki. Z czasem Tyszanie zaczęli odpowiadać tym samym, lecz co jakiś czas próbowali dłużej rozegrać krążek wiedząc, że gramy w okrojonym składzie i zmęczenie daje się we znaki. W 47 minucie GKS Tychy został ukarany za nadmierną liczbę graczy na lodzie – łącznie z bramkarzem było ich siedmiu. Kolejny raz nie umieliśmy wykorzystać tego, że graliśmy w liczebnej przewadze. W 50 minucie otrzymaliśmy kolejną okazję, by poprawić tę statystykę, bo na ławkę kar sędziowie odesłali Mikhnova. 32 sekundy przed końcem jego wykluczenia karę otrzymał Malasiński i siły na lodzie się wyrównały. Dzięki ofiarnej postawie naszych obrońców i dobrym interwencjom Lindskouga przetrwaliśmy okres gry w osłabieniu. W 56 minucie w bardzo dobrej sytuacji strzelał Novajovsky, ale Kevin końcówką parkana odbił krążek. Gdy zegar odmierzający czas do końca meczu pokazywał 4 minuty i 10 sekund na ławkę kar trafili Bagiński i Starzyński. Ostatnie minuty to niemal ciągłe ataki Tyszan, ale Lindskoug wszedł na wyżyny swoich możliwości. Na niewiele ponad 2 minuty przed końcem tercji Tuhkanen minimalnie przestrzelił z bliska po akcji Wronki. Na 106 sekund przed końcem meczu o czas poprosił trener Gusov. Murray został już w boksie, a Tyszanie wystawili dodatkowego napastnika. Minutę później o czas poprosił również Tom Coolen. Na 2 sekundy przed końcową syreną Cichy popełnił faul z frustracji i było wiadome, że wynik już się nie zmieni. Pokonaliśmy GKS Tychy 2:1. Aby zająć pierwsze miejsce po sezonie zasadniczym potrzebujemy zaledwie 2 punktów w meczach z Zagłębiem Sosnowiec i Unią Oświęcim.

Trzy gwiazdy meczu:
Pierwsza gwiazda meczu: Damian Tomasik
Druga gwiazda meczu: Kevin Lindskoug
Trzecia gwiazda meczu: Tomasz Malasiński

TAURON KH GKS Katowice – GKS Tychy 2:1 (2:0, 0:1, 0:0)
1:0 Tomasz Malasiński (Damian Tomasik, Patryk Wronka) 9:15
2:0 Damian Tomasik (Niko Tuhkanen, Patryk Wronka) 17:24
2:1 Jarosław Rzeszutko (Petr Novajovsky) 34:37 5/4

TAURON KH GKS Katowice: Lindskoug (Kieler) – Tuhkanen Jyrkkio, Laakkonen, Rohtla, Łopuski – Devecka, Jass, Wronka, Starzyński, Malasiński – Skokan, Tomasik, Strzyżowski, Sawicki, Urbanowicz – Krężołek

GKS Tychy: Murray (Lewartowski) – Kotlorz, Novajovsky, Yafimenka, Komorski, Mikhnov – Bryk, Górny, Klimenko, Rzeszutko, Bagiński – Pociecha, Ciura, Sykora, Cichy, Szczechura – Kolarz, Gościński, Kogut, Witecki

Portal GieKSa.pl tworzony jest od kibiców, dla kibiców, dlatego zwracamy się do Ciebie z prośbą o wsparcie poprzez:

a/ przelew na konto bankowe:

SK 1964
87 1090 1186 0000 0001 2146 9533

b/ wpłatę na PayPal:

E-mail: [email protected]

c/ rejestrację w Superbet z naszych banerów.

Dziękujemy!

1 Komentarz
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy, jednakże zastrzega sobie prawo do ich cenzurowania lub usuwania.

1 Komentarz

  1. Avatar photo

    Kris

    25 stycznia 2019 at 21:40

    Brawo Panowie!
    ????????????
    Ino GieKSa.

Odpowiedz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Kibice Piłka nożna

Radomiak Radom kibicowsko

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Warchoły, bo tak potocznie nazywa się kibiców Radomiaka Radom, są naprawdę starą i solidną ekipą kibicowską na piłkarskiej mapie Polski. Ich wizerunkowy problem polegał na tym, że nie grali 36 lat w Ekstraklasie, więc nie było za bardzo możliwości, by o nich usłyszeć. W latach 90., kiedy kształtowały się wszystkie chuligańskie składy, Zieloni grali na poziomie obecnej II i III ligi, siejąc spustoszenie po okolicznych miejscowościach.

Ich żywot na trybunach zapoczątkował się pod koniec lat 70., a na dobre weszli w kibicowską mapę Polski w latach 80. Od zawsze byli pozytywni nastawieni do Legii Warszawa, natomiast wzajemna nienawiść między miastami Kielce – Radom, sprawiła, że z Koroniarzami mają do dziś największą kosę.

W sezonie 1984/1985, który był ich wtedy jednosezonowym epizodem, a my graliśmy ze sobą ostatni raz, zawarli zgodę z Legią, jadąc do stolicy w 1000 głów. Przyjaźń ta nie przetrwała ze względu na ostatnią kolejkę sezonu, w której Legia zremisowała  z Pogonią Szczecin, przez co Portowcy utrzymali się w elicie, zaś Warchoły spadli z ligi.

W 1994 roku była ponowna próba nawiązania sztamy z Legią, jednak kością niezgody była Pogoń, z którą Legioniści kilka miesięcy wcześniej odnowili zgodę i fani z Radomia mieli w pamięci, przez kogo spadli z ligi, więc temat poszedł w zapomnienie.

Przez cały kolejny okres kibicowski fani Radomiaka związali się jedynie układem chuligańskim z GKS-em Bełchatów i Stalą Rzeszów, ale czas zweryfikował, że do siebie nie pasowali i relacje zostały zakończone. Okres bycia osamotnioną ekipą nie oznaczał, że stali w miejscu. Klub się piął w górę i grali na zapleczu Ekstraklasy, a dzięki temu, że polska scena kibicowska się mocno rozwijała, to dorobili się solidnych fan clubów takich ekip jak: Polonia Iłża, Proch Pionki czy Szydłowianka Szydłowiec (wszystkie już wymarły), które w swoim „primie” mocno się udzielały w regionie i trwała ciekawa regionalna rywalizacja z koalicją Broni Radom i Powiślanki Lipsko.

Odnośnie do derbowego rywala – Chłopców z placu Broni, którzy w latach 90. mieli naprawdę solidną bandę i dobrze funkcjonowali. W 2004 roku było apogeum wyjaśnienia kto „nosi spodnie” w mieście. Podczas derbów Broń – Radomiak, Zieloni wjechali na stadion gospodarzy i zajęli ich młyn, śpiewając: „Nie ma już Broni, w Radomiu nie ma już Broni”. Na uratowanie honoru gospodarzy wybiegła garstka kibiców Broni na przegrane starcie, ale było już po wszystkim. Po tym meczu ówczesna zgoda Broni – Hutnik Kraków podziękował im za przyjaźń.

Wiosną 2016 roku Radomiak zawarł układ chuligański z warszawską Legią, a finałem był mecz Radomiak – Siarka Tarnobrzeg jesienią 2017 roku, gdzie ogłoszono kibicowskiej Polsce, że Radom i Warszawę łączy sztama.

Nasze relacje z Radomiakiem ciężko opisać… Ostatni mecz ligowy na Bukowej graliśmy w październiku 1984 roku, czyli chwilę po tym jak Blaszok został oddany do użytku. Wtedy „luksusowa” trybuna i nikt nie zakładał, że będzie to siedlisko jednych z najwierniejszych grup kibicowskich w Polsce, które wyznaczą standardy, czym jest niezłomność w walce o swój klub.

W maju 1996 roku podczas meczu z Legią Warszawa, kiedy dostaliśmy sromotne lanie 0:5, doszło do zakończenia zgody z Avią Świdnik, która przyjeżdżając, usłyszała, że nic już nas nie łączy i nieświadoma tego dnia ekipa Radomiaka zawitała „po zgodę”, ale nie znalazła uznania ani chętnych do przybicia tej relacji, mimo bycia goszczonym wielokrotnie w Katowicach.

Jesienią 1996 roku na Bukowej odbył się mecz reprezentacji Polski z Mołdawią, który wygraliśmy 2:1, a samo spotkanie miało historyczny moment na naszym obiekcie, gdyż został wprowadzony przepis, że na meczach reprezentacji mogą obowiązywać tylko i wyłącznie biało-czerwone barwy, do których oczywiście nie wszyscy się zastosowali. Na Blaszoku (przy pełnym stadionie) zasiadło mnóstwo ekip, ale to chuligani GieKSy byli w tym dniu gospodarzami swojej trybuny i widząc 50-osobową ekipę Radomiaka w sektorze A, stojącą razem ze Stomilem Olsztyn i Polonią Bydgoszcz, wpadli w nich, przez co doszło do mocnej awantury, zaś „goście” musieli zostać wyprowadzeni przez policję ze stadionu. Na „pożegnanie” nasi chuligani wybili szyby w ich autokarze i niemal go wywrócili.

Jesienią 2016 roku los skrzyżował nas w Pucharze Polski, ale wtedy Szaleńcy z Bukowej nie mogli zawitać z powodu „remontu sektora gości”, co w późniejszych latach stało się mottem działaczy z Radomia. Obecnie Radomiak posiada nowy obiekt, powstał sektor gości, ale… nikt na nim nie zasiada. Miasto jest specyficznie uzależnione politycznie od służb mundurowych, które skutecznie wpływają na działaczy, przez co fani Radomiaka na meczach domowych bawią się sami. Jedynie mecz zgodowy z Legią Warszawa ma inny charakter widowiska, przez wspólny doping na jednej trybunie.

Do zobaczenia na Bukowej, bo Warchoły pierwszy i ostatni raz usłyszą huk z Blaszoka!

Kontynuuj czytanie

Galeria Piłka nożna

Ekstraklasa zawitała na Bukową

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Ekstraklasa znowu na Bukowej. Pierwszy mecz GieKSa niestety przegrała z Radomiakiem Radom. Zapraszamy do fotorelacji z tego spotkania.

Kontynuuj czytanie

Felietony Piłka nożna

Pierwsze śliwki – robaczywki

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

No i wielki mecz za nami. Doświadczyliśmy tego – niektórzy po raz pierwszy w życiu, inni po niemal jednej piątej wieku. Na Bukową zawitała ekstraklasa. Wspomniani w felietonie przedmeczowym Marcin Rosłoń i Kamil Kosowski musieli przeżyć niezły szok zasiadając na szczycie Trybuny Głównej, na miejscach prasowych. Obdrapanych z farby, z powiewem oldchoolu.

– To jest Bukowa, tu się żyje! – powiedział ten pierwszy na zakończenie transmisji Canal Plus, dając do zrozumienia, że poczuł ten już tak rzadki klimat dawnych czasów.

Morze ludzi na stadionie już długo przed meczem, ta żółta armia kibiców spragnionych wielkiego futbolu. Historia za chwilę miała dziać się na naszych oczach. Wielu kibiców spotykało dawno niewidziane twarze. Jak choćby autor tegoż felietonu, który mecz obserwował w towarzystwie swojego kolegi z podstawówki, z którym to przecież onegdaj na mecze ligowe się jeździło regularnie (pozdro Krzysiu!).

Piękna oprawa spotkania i mogliśmy grać. Niespotykane było to, że w początkowej fazie meczu nawet Główna stała, dopiero potem zaczęliśmy siadać. Czuć było, że to coś zupełnie innego niż te początki wszystkich poprzednich sezonów z 19 lat. No, może poza spotkaniem ze… Źródłem Kromołów w 2005 roku. Jakkolwiek by to dziwnie nie brzmiało, wtedy mieliśmy narodziny nowej GieKSy, które podczas tego czwartoligowego meczu zostały godnie uczczone.

Teraz to było ukoronowanie tego całego okresu i nagroda za te wszystkie lata. Będę utrzymywał, że wynik tego meczu miał drugorzędne znaczenie. Oczywiście punkty w lidze będą na pierwszy miejscu, ale ta inauguracja była po to, by ją po prostu przeżyć. Poczuć zapach ekstraklasy, poczuć klimat wielkiej piłki w Katowicach.

Dlatego apeluję o rozwagę przy ocenach za to spotkanie, bo czytając na forum wypowiedzi pomeczowe kibiców – oczy trochę więdły. Zasłużona krytyka po tym meczu – jak najbardziej, jednak defetystyczna narracja i rozprzestrzenianie widma bezdyskusyjnego spadku powodowała, że można było sobie zadać pytanie, czy niektórzy odnotowali w ogóle fakt awansu. Narracja ta niczym się bowiem nie różniła od wieloletnich na zapleczu elity. Można wręcz odnieść wrażenie, że choćbyśmy grali z Realem Madryt i przegrali np. 0:4, to psioczenie na tego czy tamtego, że się nie nadaje, że błędy trenera, byłoby wyraźne.

Nie chodzi o to, że chcę i zamierzam bronić kogokolwiek. Chodzi mi tylko o tę narrację. W meczu z Radomiakiem mieliśmy aspekty pozytywne i negatywne. I choć przed meczem mogliśmy oczekiwać wygranej z podobno zkryzysowanym Radomiakiem, to jednak ostatecznie – mimo przegranej – mecz ten pokazał, że z drużynami tego pokroju jesteśmy w stanie rywalizować.

Katowiczanie wykreowali sobie okazje bramkowe, stworzyli kilka dynamicznych, ciekawych akcji, a indywidualne wejście Rogali ze skrzydła było wręcz spektakularne. W drugiej połowie GKS zdominował Radomiak i przy odrobinie szczęścia mógł doprowadzić do wyrównania. Gra na czas rywali także dowodziła tego, że po prostu boją się o wynik. Choć i w ofensywie mogło być lepiej, to trzeba przyznać, że było całkiem nieźle.

Gorzej było z defensywą. Nasz zespół dawał się stłamsić i wepchnąć we własne pole karne, zawodnicy nie potrafili wybić piłki i zażegnać nawałnicy piłkarzy Baltazara. W zasadzie obie bramki padły po tego typu sytuacjach. Coraz bardziej pachniało bramką dla rywali, ten wskaźnik dochodził do czerwoności – aż następowało przesilenie – gol.

Nie chcę dywagować o personaliach, bo każdy widział, co się działo. Trener też starał się reagować (już w przerwie) i zapewne sam musi zobaczyć, kto się sprawdza na ekstraklasowym poziomie, a kto nie. Faktem jest, że na pierwszy mecz w ekstraklasie wyszliśmy tylko dwoma nowymi zawodnikami – Klemenzem i Galanem. No może trzema, bo Baranowicz był tak jakby nowy. Czy to była forma nagrody dla poszczególnych piłkarzy za awans – nie wiadomo. W kolejnych meczach jednak najprawdopodobniej proporcje nowych i starych zawodników będą już bardziej zbalansowane.

Widać było, że ekstraklasowe granie to inna para butów. W pierwszej połowie Radomiak pokazał ogranie, technicznie też byli niczego sobie. Trzeba się przystosować do nowych okoliczności. Pierwsza liga to był styl życia, Ekstraklasa też nim będzie – tylko innego rodzaju.

Nie ma co psioczyć, tylko zakasać rękawy i działać. Następne spotkanie gramy ze Stalą Mielec, rywalem wydaje się w naszym zasięgu. Ale to wszystko kwestia względna. Nie wiemy tak naprawdę, jaki poziom względem GKS mają rywale. Musimy więc organoleptycznie się o tym przekonać.

Kontynuuj czytanie

Zobacz również

Made with by Cysiu & Stęga