Piłka nożna Wywiady
Okiem rywala: trzeba dowieźć cel
Okupujący ostatnie miejsce w tabeli Piast Gliwice przyjechał w listopadzie do Katowic i dość niespodziewanie przerwał serię zwycięstw GieKSy. Od tego momentu złapał wiatr w żagle i dziś brakuje mu niewiele, by ze spokojem czekać na finał sezonu. Gdzie dokonała się najważniejsza zmiana dla postawy zespołu z Gliwic? W jakiej formie są dzisiaj piłkarze Piasta i z jakim nastawieniem podejdą do niedzielnego pojedynku z GKS-em? Rozmawialiśmy o tym z Kacprem Wójtowiczem z redakcji serwisu PiastInfo, który po raz drugi opowiedział nam o sytuacji w Gliwicach (poprzednią rozmowę można znaleźć tutaj).
Myśląc o zakończeniu tego szalonego sezonu, śpicie już w Gliwicach spokojnie?
Ja jeszcze nie. Formalnie utrzymania nie ma, a dopiero gdy będziemy mieć na swoim koncie 42-43 punkty, to będzie można odetchnąć. Terminarz na końcówkę sezonu mamy ciężki, bo GKS Katowice jest w formie, Raków wprawdzie nieco pod formą, ale w każdej chwili może się odbić, natomiast Widzew najprawdopodobniej będzie grał z nami z nożem na gardle, więc niestety nie można wykluczyć, że do końca sezonu nie zdobędziemy już żadnego punktu. Cały czas jesteśmy zagrożeni spadkiem, jestem jednak dobrej myśli i wierzę w utrzymanie, oby już po meczu z GieKSą. Runda wiosenna jest w naszym wykonaniu bardzo dobra, ale trzeba dowieźć cel, bo tabela wciąż jest na tyle płaska, że dopóki nie będzie matematycznej pewności, to nie można tracić koncentracji.
Przed jesiennym meczem z GieKSą Piast zajmował ostatnie miejsce w tabeli i przyjeżdżał do Katowic z nowym trenerem. Przemek z Gliwic powiedział mi wtedy, że do utrzymania będziecie potrzebować małego cudu. Ten cud staje się powoli faktem czy Przemek był nadmiernym pesymistą?
Osobiście nie rozpatrywałem utrzymania w kategoriach cudu, ale zdawałem sobie sprawę, że poziom punktowania potrzebny do utrzymania będzie w tym sezonie bardzo wysoki. Jesteśmy już blisko celu, a największa w tym zasługa trenera Daniela Myśliwca, który obejmując Piasta podkreślał wiarę w utrzymanie. Od początku miał pomysł, jak odpowiednio wykorzystać potencjał ludzki w Gliwicach. Cały sztab wykonał bardzo dobrą robotę i gołym okiem widać, jak zmienił się ten zespół od jesiennego meczu w Katowicach. W przerwie zimowej wdrożono pewne zmiany w taktyce, poza tym korzystne okazało się dla nas przełożenie meczów z Legią i Lechem, które ostatecznie wygraliśmy. W zasadzie zmienił się tylko trener, bo zimą nie przeprowadziliśmy większych transferów, natomiast Daniel Myśliwiec potrafił odpowiednio wykorzystać kadrę, jaką zastał w Gliwicach. Swoją drogą podziwiam go, że jesienią zdecydował się wziąć na siebie ten projekt, bo niewielu trenerów byłoby gotowych na takie ryzyko. Nie byliśmy więc świadkami cudu, tylko dobrze wykonanej pracy całego zespołu. Sam przez pewien czas nie wierzyłem, że będziemy w stanie się utrzymać, nawet przed niedawnym meczem z Arką miałem poważne obawy, że w przypadku porażki znów będziemy się świecić na czerwono. Poważnie analizowałem scenariusz naszego spadku, który mam nadzieję ostatecznie się jednak nie wydarzy.
Można znaleźć kilka kluczowych momentów sezonu, które miały największy wpływ na losy Piasta w tej rundzie. Jako pierwszy wskazałbym właśnie nasz jesienny mecz. Co by było gdyby Piast wtedy nie wygrał?
W Katowicach zagraliśmy trzeci mecz pod wodzą Daniela Myśliwca. Wcześniej jechaliśmy do Gdyni, gdzie pierwsza połowa w naszym wykonaniu była słaba, a druga lepsza, choć nie udało się odwrócić wyniku. Potem był jeszcze bezbramkowy, bezbarwny remis z Koroną, więc nie miałem pojęcia, z jakiej strony zaprezentujemy się w Katowicach. Tym bardziej, gdy zobaczyłem skład: Czerwiński posadzony na ławce, Dalmau w ogóle nie było w kadrze, a w rezerwie dwóch bramkarzy. Dziwiłem się tym decyzjom, okazało się jednak, że kadra została dobrze dobrana pod względem planu trenera na tamten mecz. Było widać, że został od dobrany typowo pod rywala: np. Jirka został przestawiony na wahadło, a Twumasi grał bliżej środka. Poza tym czasem potrzebny jest łut szczęścia, bo nasi piłkarze wykazali się nieprzeciętną skutecznością. Dzięki wygranej z GKS-em nabraliśmy rozpędu przed kolejnymi meczami.
Mimo wszystko nie było już tylko „z górki”, bo w trakcie rundy wiosennej przyszły słabsze momenty, jak choćby porażki z Bruk-betem i Pogonią, czyli rywalami do utrzymania. Entuzjazm opadł mocno?
Tak, szczególnie po meczu z Termalicą, który miał być istotnym krokiem w kierunku utrzymania. Tymczasem wyglądaliśmy wtedy strasznie – nie funkcjonowało dosłownie nic i miałem bardzo złe odczucia po tym spotkaniu. Kolejny był mecz z Pogonią, która też nie prezentowała wtedy wysokiej formy. Byłem bardzo ciekawy naszej postawy, tymczasem wyglądaliśmy równie źle jak w Niecieczy. Obawy o utrzymanie wróciły, na szczęście znów dał o sobie znać warsztat trenera, który potrafił podnieść zespół w takiej sytuacji. Mimo że w Gdańsku od 24 minuty graliśmy w dziesięciu po czerwonej kartce Twumasiego, to udało się przywieźć punkt do Gliwic, a kluczowy dla naszych losów był mecz z Arką. Zaczęło się od pudła Dziczka z rzutu karnego, co zwiastowało kolejną katastrofę. Co ciekawe, zabrałem na ten mecz koleżankę, dla której była to pierwsza wizyta na Okrzei. Chciała ona nakręcić wideo z pierwszej bramki dla Piasta, tymczasem będzie miała pamiątkę tak spektakularnego pudła. Nie zniechęciła się jednak i na mecz z GieKSą wybiera się znowu, być może dlatego, że mimo wszystko zespół się podniósł i przekonująco wygrał z Arką.
Kolejny kluczowy moment miał miejsce po 24. kolejce, kiedy gruchnęła wiadomość o poważnej kontuzji Františka Placha, który nie raz, nie dwa, ratował punkty dla Piasta. Były obawy o jego godne zastępstwo?
Kontuzja Placha była kontynuacją serii niefortunnych zdarzeń w tamtym okresie. Najpierw przegraliśmy u siebie z Zagłębiem mecz, który był spokojnie do wygrania. Jak się potem okazało, był to ostatni mecz Placha, który był jednym z naszych najsilniejszych punktów. Najpierw zastąpił go Karol Szymański, który z Jagiellonią zagrał przyzwoicie, jednak potem co najwyżej przeciętnie, najgorzej natomiast z Pogonią. Swoją szansę dostał więc sprowadzony w marcu z Ostrawy Dominik Holec. Miałem obawy o jego formę, bo wcześniej trenował tylko z rezerwami Baníka, jednak jak dotąd prezentuje się całkiem dobrze i na dzisiaj wygrywa rywalizację o miejsce w bramce.
O ile sprawa utrzymania nie jest jeszcze przesądzona, to Piast wielokrotnie napsuł krwi faworytom: dwukrotnie Legii, Lechowi w przełożonym meczu, Rakowowi w Częstochowie, Jagiellonii w Białymstoku, a także GieKSie w Katowicach. Jak więc całościowo oceniasz postawę Piasta w tym sezonie?
Trudno to dzisiaj określić, bo odbiór tego sezonu w stu procentach zależy od utrzymania – jeśli uda się osiągnąć ten cel, to moja ocena będzie pozytywna. W klubie zaszło wiele zmian, czy to personalnych, czy w samym sposobie gry. Również finansowo nieco się odkuliśmy po gorszym okresie, widać też pozytywne zmiany w obszarze marketingu. Przede wszystkim jednak pod względem sportowym widać, że obrany kierunek ma sens i ta drużyna może grać lepiej. Trzeba jednak dowieźć wynik w tym sezonie i kontynuować dobrą pracę w kolejnym.
Jedną z bramek dla Piasta przy Nowej Bukowej zdobył Erik Jirka, który dziś broni barw Trójkolorowych. Jak oceniasz ten transfer i postawę Erika w zespole z Gliwic?
Byłem zaskoczony tym ruchem, aczkolwiek dla nas był to ostatni moment, aby cokolwiek na nim zarobić. Moim zdaniem Erik nie do końca pasował do koncepcji Daniela Myśliwca, bo jest to piłkarz o charakterystyce typowego skrzydłowego, trzymającego się linii, tymczasem trener wymaga więcej zejść do środka, obiegając środkowych pomocników, a nawet napastnika. U nas takimi zawodnikami są Lokilo, Vallejo czy Sanca. Poza tym zapadła mi w pamięci nieskuteczność Jirki, szczególnie w pucharowym meczu z Arką. Jest to jednak zawodnik wykonujący na boisku dużą pracę, gra intensywnie, robi dużo sprintów i dośrodkowań, jednak nie zawsze coś z tego wynikało. Myślę, że lepiej pasuje do modelu, jaki proponuje trener Rafał Górak, w którym może bardziej wyeksponować swoje atuty. Jestem ciekawy, jak rozwinie się jego kariera w Katowicach.
W jakiej formie przed meczem z GieKSą jest Piast? Ostatnie zwycięstwo przy Okrzei, 4:1 z Arką było pokazem waszej siły czy też efektem typowej Arki, która na wyjazdach przegrywa na potęgę?
Piast jest jedną z najgorzej grających u siebie drużyn – niżej jest tylko Bruk-bet Termalica. Stąd też obawiałem się tego meczu. Zagraliśmy jednak dobrze, z odpowiednim zaangażowaniem i wykorzystaliśmy błędy Arki w obronie. Nie wiem, z jakiej strony pokażemy się w niedzielę – obstawiam mecz na remis, bo o ile u siebie gramy średnio, to wy zdecydowanie gorzej prezentujecie się na wyjazdach niż w Katowicach. Jeśli my zagramy podobnie jak z Arką, to jakieś punkty zostaną w Gliwicach. Jeśli jednak będzie gorzej, to w obecnej formie jesteście w stanie wykorzystać nasze słabości.
W Gliwicach pokazaliście formę strzelecką, ale my nie pozostaliśmy dłużni, pakując ostatnio pięć goli Termalice. Możemy się więc nastawiać na strzelaninę przy Okrzei?
Chciałbym, żeby tak było. Po to chodzi się na mecze, aby czuć te emocje po golach. Remis 4:4 biorę w ciemno. Solidna gra w obronie nie jest dzisiaj naszą wizytówką, pokazujemy za to więcej walorów ofensywnych. Liczę więc na dobre widowisko z obu stron i sporo bramek. Obie drużyny są dziś w odpowiedniej dyspozycji, aby nam takie widowisko zapewnić.
Jaki więc wynik obstawiasz?
Niech będzie 3:3.
Jesienią Przemek dość celnie, jak się wydaje, wytypował ekipy, kosztem których Piast może się utrzymać w Ekstraklasie, mianowicie Bruk-bet i Arkę. Kto jako trzeci dołączy do tego grona i jak się ułoży tabela na górze?
Termalica i Arka to moim zdaniem pewniaki do spadku, mimo że po cichu kibicuję Arce, bo polubiłem Marka prowadzącego ich podkast, którego byłem gościem. Obiektywnie jednak wątpię, że żółto-niebiescy zdołają uniknąć spadku. Co do ostatniego typu mam zagwozdkę, bo Lechia ostatnio strasznie dołuje i bez tych pięciu punktów mogą jeszcze spaść. Najbardziej życzę jednak spadku Widzewowi, bo piłkarsko wyglądają fatalnie, poza tym przyda im się oczyścić struktury w klubie. Wokół spadku mogą się też zakręcić Cracovia i Korona, która właśnie przegrywa z Rakowem. Kluczem do wyłonienia ostatniego spadkowicza może być to, jak kluby poradzą sobie z problemami wewnętrznymi, bo każdy z wymienionych ma ich ostatnio sporo. Z kolei na górze pewny mistrzostwa może być Lech, tuż za nim Górnik, a na dalszych miejscach Raków i GKS. Uważam natomiast, że z pierwszej piątki wypadnie Jagiellonia, bo od wielu tygodni zaliczają wyraźny overperformance i w końcu muszą pójść w dół. Ich słabszą formę wykorzysta z kolei Zagłębie, ewentualnie Wisła Płock. Multiliga w tym sezonie będzie wyjątkowo ciekawa.
Poznaliśmy terminarz Ekstraklasy na sezon 2026/27. GKS Katowice rozpocznie zmagania w niedzielę 26 lipca od meczu z Wisłą w Krakowie, a zakończy 22 maja z Legią w Warszawie.
Terminarz pierwszej kolejki zostanie podany po losowaniu europejskich pucharów (17 czerwca), ale już wiemy, że w Krakowie zagramy w niedzielę 26 lipca (do ustalenia została godzina). Z racji tego, że Arena Katowice jest jednym ze stadionów, na których rozgrywane będą Mistrzostwa Świata Kobiet U-20, to jesienią zagramy trzy mecze wyjazdowe z rzędu, z czego dwa bliskie (Zabrze i Gliwice). Nim GieKSa rozpocznie zmagania ligowe to w czwartek 23 lipca czeka nas pierwszy mecz w II rundzie eliminacyjnej do Ligi Konferencji.
Kluby uczestniczące w rozgrywkach UEFA będą mogły przełożyć dwa mecze ligowe: jeden podczas rund kwalifikacyjnych Q1–Q3 oraz jeden w okresie pomiędzy rundą play-off a fazą ligową. Na 5. kolejkę, pomiędzy fazą play-off europejskich pucharów, zaplanowano nasz domowy mecz z Wisłą Płock, który w razie przełożenia odbędzie się najwcześniej 15-16 września. Pozostałe terminy rezerwowe to 15-16 i 19-20 grudnia oraz 2-3 i 9-10 lutego. Przypomnijmy także, że GieKSa jako drużyna reprezentująca Polskę w Europie, rozgrywki Pucharu Polski rozpocznie dopiero od 1/16 finałów, które zaplanowano na 28 października.
Jesienią zostanie rozegranych 18 spotkań, z czego połowa na wyjeździe. Na wiosnę zaplanowano 16 kolejek i tutaj też połowę zagramy w delegacji. Tym razem Wielkanoc (28 marca) wypada w trakcie przerwy na reprezentację. Nie będzie też żadnej kolejki rozgrywanej w środku tygodnia (poza terminami rezerwowymi).
Terminarz GKS Katowice w Ekstraklasie w sezonie 2026/27 (dokładne daty i godziny spotkań zostaną dopiero ustalone):
1. kolejka, 26 lipca 2026 Wisła Kraków – GKS Katowice
2. kolejka, 1 sierpnia 2026 GKS Katowice – Radomiak Radom
3. kolejka, 8 sierpnia 2026 GKS Katowice – Wieczysta Kraków
4. kolejka, 15 sierpnia 2026 Motor Lublin – GKS Katowice
5. kolejka, 22 sierpnia 2026 GKS Katowice – Wisła Płock
6. kolejka, 29 sierpnia 2026 Górnik Zabrze – GKS Katowice
7. kolejka, 5 września 2026 Piast Gliwice – GKS Katowice
8. kolejka, 12 września 2026 KGHM Zagłębie Lubin – GKS Katowice
9. kolejka, 19 września 2026 GKS Katowice – Cracovia
10. kolejka, 10 października 2026 Raków Częstochowa – GKS Katowice
11. kolejka, 17 października 2026 GKS Katowice – Pogoń Szczecin
12. kolejka, 24 października 2026 Korona Kielce – GKS Katowice
13. kolejka, 31 października 2026 GKS Katowice – Widzew Łódź
14. kolejka, 7 listopada 2026 Jagiellonia Białystok – GKS Katowice
15. kolejka, 21 listopada 2026 GKS Katowice – Lech Poznań
16. kolejka, 28 listopada 2026 Śląsk Wrocław – GKS Katowice
17. kolejka, 5 grudnia 2026 GKS Katowice – Legia Warszawa
18. kolejka, 12 grudnia 2026 GKS Katowice – Wisła Kraków
19. kolejka, 30 stycznia 2027 Radomiak Radom – GKS Katowice
20. kolejka, 6 lutego 2027 Wieczysta Kraków – GKS Katowice
21. kolejka, 13 lutego 2027 GKS Katowice – Motor Lublin
22. kolejka, 20 lutego 2027 Wisła Płock – GKS Katowice
23. kolejka, 27 lutego 2027 GKS Katowice – Górnik Zabrze
24. kolejka, 6 marca 2027 GKS Katowice – Piast Gliwice
25. kolejka, 13 marca 2027 GKS Katowice – KGHM Zagłębie Lubin
26. kolejka, 20 marca 2027 Cracovia – GKS Katowice
27. kolejka, 3 kwietnia 2027 GKS Katowice – Raków Częstochowa
28. kolejka, 10 kwietnia 2027 Pogoń Szczecin – GKS Katowice
29. kolejka, 17 kwietnia 2027 GKS Katowice – Korona Kielce
30. kolejka, 23 kwietnia 2027 Widzew Łódź – GKS Katowice
31. kolejka, 1 maja 2027 GKS Katowice – Jagiellonia Białystok
32. kolejka, 8 maja 2027 Lech Poznań – GKS Katowice
33. kolejka, 15 maja 2027 GKS Katowice – Śląsk Wrocław
34. kolejka, 22 maja 2027 Legia Warszawa – GKS Katowice
Choć Mundial nabiera tempa, my w przyszłym tygodniu bardziej niż zza Wielkiej Wody nasłuchiwać będziemy wieści ze Szwajcarii, bo 17 czerwca w Nyonie odbędzie się losowanie drugiej rundy kwalifikacyjnej Ligi Konferencji, podczas którego swojego rywala pozna GKS Katowice. Czego możemy się spodziewać w tej i kolejnych rundach i jak nasze szanse widzi jeden z najlepszych ekspertów od piłkarskich cyferek na polskim Twitterze? Zapytaliśmy Piotra Klimka o drogę GieKSy do Europy przez pryzmat matematycznych modeli i scenariusze na najbliższe tygodnie w kwalifikacjach do europejskich pucharów.
Twoje konto na Twitterze obserwuje ponad 35 tysięcy ludzi, głównie ze środowiska futbolowego. Tymczasem, jak sam zaznaczasz w opisie konta, nie znasz się na kopaniu piłki.
Faktycznie sądzę, że się nie znam. Przez większą część sezonu uważałem na przykład, że Raków będzie mistrzem Polski, typowałem też, że Motor zakręci się koło miejsc spadkowych, tymczasem praktycznie wcale nie był zagrożony degradacją. „Na czuja” nie udaje mi się trafiać konkretnych rozstrzygnięć skuteczniej niż przeciętnemu twitterowiczowi. Nie jest więc tak, że zarabiam miliony u bukmachera. Jeśli natomiast chodzi o trendy poparte danymi, na pewnym etapie sezonu można było np. zakładać, że Termalica już się nie odkręci i spadnie.
W przeciwieństwie do wielu kibiców patrzących na futbol przez pryzmat emocji, ty próbujesz go definiować za pomocą liczb. Da się wytłumaczyć piłkę nożną językiem matematyki?
Próbuję, ale piłka nożna jest jednym z najbardziej losowych sportów. Zupełnie inny jest na przykład baseball, gdzie rzadko zdarza się, aby niżej notowany zespół pokonywał faworyta. Tymczasem u nas niespodzianki zdarzają się praktycznie w każdej kolejce, np. Termalica wygrywa w Białymstoku albo ktoś niespodziewany awansuje do Ekstraklasy, tak jak Warta Poznań kilka lat temu. W innych sportach nie zdarza się to tak często – czołówka bywa zwykle stabilna i rzadko trafiają się niespodzianki.
O niedawno zakończonym sezonie Ekstraklasy mówiło się jako o szczególnie zwariowanym. Tymczasem cofnąłem się do pierwszej z twoich tabel, publikowanych na Twitterze jeszcze przed pierwszą kolejką. Chciałbym przytoczyć dwa komentarze tego posta. Pierwszy: „Coś Panu styki przegrzało. Motor, Widzew i Lechia będą znacznie wyżej!”. Ty typowałeś je odpowiednio na 12., 13. i 16. miejscu, a sezon zakończyli odpowiednio na 12., 14., i 16. Drugi ciekawy komentarz: „Przewidywanie Widzewa na 13. miejscu pokazuje tylko, że cyferki z komputera są bez sensu”. Jak to skomentować?
Trafił się chyba dobry sezon pod kątem przewidywań. Pamiętam za to, że we wrześniu próg utrzymania wychodził mi na poziomie 35/36 punktów. Ta prognoza skompromitowała się już w okolicach listopada.
Na czym więc opierasz swoje wyliczenia? Na każdym kroku pojawia się tajemnicze słowo Elo, które mnie kojarzy się bardziej z podwórkowym zawołaniem sprzed 15 lat.
Do sporządzenia kalkulacji pobierana jest baza wyników mniej więcej 50 poprzednich meczów każdego zespołu. Na tej podstawie wyliczana jest „moc” poszczególnych klubów. Stąd najsilniejszą drużyną w Polsce jest Lech, dalej Jagiellonia i Raków, a Górnik na drugim miejscu to w tym sezonie pewna anomalia, grający ponad swój potencjał. Z kolei najsłabsze w Ekstraklasie są Termalica i Arka, co znalazło potwierdzenie w tabeli. W ten sposób powstaje baza do procentowych wyliczeń wyników starcia np. GieKSy z Zagłębiem Lubin. Na podstawie pojedynczych meczów powstaje oczekiwane zestawienie ligowe – co by było, gdyby wszyscy grali tak jak do tej pory. Takie zestawienie jest aktualizowane po każdej kolejce. Stąd wspomniane wcześniej trafienia, np. Motor grał dokładnie tak jak do tej pory – nie zrobił ani kroku w przód, ani w tył. Tutaj najwłaściwszym parametrem bardziej niż miejsce w tabeli jest oczekiwana liczba punktów.
Michał Trela z Canal+ robi podobne zestawienie według swojego przekonania, a na koniec sezonu zestawia je z twoimi wyliczeniami. Tym razem zdecydowanie dokładniejszy był model matematyczny.
Michał Trela jako jedyny z ekspertów, których obserwuję, ma odwagę podjąć się takiego typowania. Lubię takie zabawy – na ile bazowanie na rankingu Elo ma sens w porównaniu z obserwacjami ekspertów, którzy na co dzień śledzą i analizują Ekstraklasę. W tym roku wyliczenia były wyjątkowo dokładne, nie jest jednak tak, że mój model wygrywa co sezon. O ile dobrze pamiętam, w ubiegłym roku górą był człowiek. Najlepszym przykładem jest tutaj drużyna awansująca do Ekstraklasy przez baraże – ją maszyna wskazuje zwykle jako najsłabszą. Tymczasem w ostatnich sezonach ekipy z trzecich miejsc w pierwszej lidze radzą sobie całkiem przyzwoicie na najwyższym poziomie. Z kolei zespół gromiący rywali w 1. Lidze często spada potem z Ekstraklasy, jak choćby Arka czy kilka lat temu Miedź Legnica.
Przed sezonem typowałeś GieKSę na 48 oczekiwanych punktów, więc pomyliłeś się niewiele. Dawało to ok. 21% szans na europejskie puchary. W miarę upływu kolejnych tygodni, jak zmieniało się twoje postrzeganie naszego klubu?
Pamiętam, że mieliście bardzo słaby start sezonu. W pewnym momencie byłem wręcz przekonany, że GKS będzie walczył o utrzymanie. Koło października widać było wasz wyraźny dołek i jeśli wtedy nie zaczęlibyście się odkręcać, to mogło być naprawdę gorąco. Tym bardziej nikt w Katowicach nie mówił wtedy o Europie. Tymczasem bardzo udana wiosna w tym dziwnym sezonie z wyjątkowo zagęszczonym środkiem tabeli, po kilku zwycięstwach pozwoliła wyskoczyć do góry. Można było zauważyć, że w pewnym momencie procenty dla GieKSy, szczególnie w kontekście szans na Europę, z kolejki na kolejkę rosły znacząco.
Na Twitterze ukuło się określenie „rankingorze” dla użytkowników śledzących europejskie rozgrywki pod kątem jak najmocniejszej pozycji Polski w rankingu UEFA. Niektórzy z nich ubolewali nad rozstrzygnięciami ostatniej kolejki Ekstraklasy. Jak ty patrzysz na sytuację Polski na progu nowych rozgrywek w Europie?
Śledzę ten ranking intensywnie, co widać na moim Twitterze, a każdy awans Polski jest dla mnie powodem do radości. Przekłada się to na fakt, że wypuszczamy do Europy coraz więcej klubów, dochodzących do coraz dalszych faz. Musimy jednak dostrzec także drugą stronę: ranking nie jest celem samym w sobie. Właśnie po to go nabijamy, aby dać szansę na europejską przygodę właśnie takim klubom jak GieKSa. Innym przykładem jest Jagiellonia, która dwa lata temu niespodziewanie została mistrzem i dzięki temu dostała mecze z FK Bodø/Glimt, a na stulecie klubu grała z Ajaxem. Kolejne karty tej historii zapisali w Lidze Konferencji, zwieńczone ćwierćfinałem z Betisem. Po to rok temu wywalczyliśmy piąty slot dla Polski, aby dać szansę innym klubom napisać podobną historię. Być może i GieKSa w sierpniu zagra z Ajaxem.
W ostatnich latach wiele napisano o rankingowym TOP15, które dało nam piąty slot w Europie. O co gramy w tym sezonie?
Dzięki TOP15 dziś w Europie gra GieKSa, a nie Brøndby, bo m. in. Duńczyków przeskoczyliśmy w rankingu. W tym sezonie osiągnęliśmy miejsce dwunaste, co w kolejnych rozgrywkach pozwoli zwycięzcy Pucharu Polski grać od razu w 4. rundzie kwalifikacji Ligi Europy. Zespół z dobrym współczynnikiem będzie więc miał jeden łatwy krok do tych rozgrywek, a gwarantowana będzie Liga Konferencji. Z kolei Mistrz Polski zacznie od ostatniej rundy kwalifikacji Ligi Mistrzów, z pełną oprawą Champions League, a w razie niepowodzenia ląduje w Lidze Europy. Gdzieś w tle są jeszcze pieniądze – w LE da się zarobić ok 15 mln euro, natomiast w Lidze Mistrzów kasa leje się już strumieniami. Wicemistrz tak jak dziś gra w drugiej rundzie kwalifikacji LM, czwarty w lidze gra w kwalifikacjach Ligi Europy, a piąty bez zmian. Teraz celujemy w miejsce dziesiąte, które dziś jest dla nas wyjściowe. Aby je utrzymać, nie możemy dać się wyprzedzić ani Czechom, ani Grekom, którzy będą większym zagrożeniem niż nasi południowi sąsiedzi. Nawet w przypadku gorszych scenariuszy powinniśmy utrzymać dwunaste miejsce, a piętnaste jest w zasadzie zapewnione na kilka lat do przodu.
Nabicie wysokiego współczynnika umożliwiła nam przede wszystkim reforma europejskich rozgrywek i utworzenie Ligi Konferencji. Dla ciebie są to wartościowe rozgrywki czy – jak mówią niektórzy – „puchar pasztetowej”?
Dla mnie jest to odpowiednie narzędzie do zbudowania siły naszej ligi w Europie. Dotychczas było tak, że o sile ligi nie świadczył hegemon dobrze radzący sobie w pucharach, np. Crvena Zvezda. Musiał być jeszcze równie silny Partizan i kolejne zespoły, które dokładały punkty w rankingu. Liga Konferencji pozwoliła wyrównać te szanse i uwypuklić znaczenie innych niż mocny mistrz zespołów w danych ligach. Nie mamy klubu na tyle silnego, aby regularnie kwalifikował się do Ligi Mistrzów, ale mamy kilka w miarę mocnych drużyn, które są w stanie zostawiać w tyle zespoły drugie, trzecie czy czwarte w swoich ligach. Nie odpadamy już ze słabeuszami, a na europejskich średniaków patrzymy jak na ekipy w naszym zasięgu. W moim odczuciu ten ranking jest dziś bardziej sprawiedliwy niż wcześniej.
Napisałeś niedawno, że druga runda kwalifikacji do Ligi Konferencji to w zasadzie runda amatorska. Co czeka GieKSę na tym etapie? Awans to nasz obowiązek?
Zdecydowanie jest to obowiązek zarówno Rakowa, jak i GieKSy. Potencjalnych rywali jest 44 i są wśród nich zespoły typowo amatorskie, np. z Gibraltaru, Andory, Walii czy Irlandii Północnej. Z drugiej strony są rywale z lig średnich, które mogą nam sprawić trochę kłopotów, ale i tak widzę tu polskie zespoły w roli faworyta. Tutaj wskazałbym np. węgierskie Paksi FC, ukraińskie Polissia Żytomierz i LNZ Czerkasy, rumuńskie Universitatea Cluj, a dalej Dunajska Streda ze Słowacji albo szkockie Motherwell. Gdyby GieKSa nie miała w losowaniu ani pecha, ani szczęścia, to trafiłaby na kogoś pokroju FK Železničar Pančevo – czwarty zespół serbskiej ekstraklasy, co nie brzmi specjalnie groźnie.
Spośród wspomnianych rywali nie będziemy mieli szansy trafić na wszystkich, bo tuż przed losowaniem UEFA dokona czegoś w rodzaju podziału geograficznego. Na czym będzie on polegał?
W dzień losowania UEFA dzieli wszystkie 86 zespołów na kilkanaście koszyków, według kryterium umownie nazywanego geograficznym. Dodatkowe znaczenie ma uniemożliwienie wylosowania się zespołów z tego samego kraju. Czynnik geograficzny teoretycznie też ma znaczenie, dlatego w ostatnich latach często trafialiśmy np. na Kazachstan czy Słowację. UEFA stara się również tak dobierać koszyki, aby ich poziom był względnie wyrównany, ale to wychodzi już różnie.
Nie zakładamy więc innego scenariusza niż zameldowanie się w komplecie w 3. rundzie kwalifikacji. Co nas tam czeka?
W tej rundzie GieKSa na 99% będzie nierozstawiona. Ten jeden procent to szansa trafienia w drugiej rundzie Sheriffa Tyraspol, który startuje od Q1 LE z ogromnym współczynnikiem, ale w tym sezonie jest bardzo słaby i może spaść do nierozstawionych Q2 LKE. Wtedy GieKSa przejęłaby współczynnik Sheriffa w losowaniu Q3. Szansa na to jest jednak marginalna i w trzeciej rundzie traficie na drużynę rozstawioną, z odpowiednim współczynnikiem. W razie pokonania tej przeszkody przejmujecie współczynnik rywala, który może dać rozstawienie w Q4.
Jak oceniasz nasze szanse w Q3?
GieKSa może trafić na rywala z czterech kategorii. Pierwsza to rywal z potężną marką i ogromnym współczynnikiem, którego raczej nie przejdziecie, ale jeśli wydarzy się cud, to w czwartej rundzie będziecie rozstawieni. Przykłady to Braga, Ajax, Kopenhaga albo Panathinaikos. Druga półka to rozstawieni, którzy ostatnimi laty nie radzą sobie najlepiej: Partizan Belgrad mający ogromne problemy finansowe, Rapid Wiedeń, który w zeszłym sezonie był najgorszy w LKE, a Raków i Lech wręcz ich zmiażdżyły, być może także Steaua Bukareszt, która rok temu odpadła z macedońską Shkëndiją Tetowo albo Lugano, choć ostatnio ciężko nam idzie ze Szwajcarami. Trzecia kategoria to zespoły, które nie dadzą rozstawienia w Q4, ale są wyraźnie słabsze od polskich drużyn, np. wspomniana Shkëndija, Żalgiris Wilno, Astana, Ryga czy Zrinjski Mostar. Ich po prostu trzeba przejść, bo nie możemy odpadać z drugim zespołem macedońskiej ekstraklasy.
Kogo jak kogo, ale zespołów z Macedonii w Katowicach lekceważyć nie będziemy, bo mamy do wyrównania pewne rachunki sprzed 23 lat…
Znam tę historię z opowieści, bo z racji wieku nie mam prawa jej pamiętać. Takie to były czasy, że odpadaliśmy wtedy z różnymi egzotycznymi rywalami. Wracając jednak do czekających nas rozgrywek, czwarta kategoria to chyba najgorszy scenariusz, bo są to zespoły na tyle mocne, że nie gwarantujące awansu, a jednocześnie nie dające rozstawienia w kolejnej rundzie. Tutaj wskazałbym Twente Enschede, Beşiktaş, Cluj, Rijekę lub Başakşehir. Z nimi GieKSa się namęczy, a i tak może potem polec w Q4.
Patrząc na te wszystkie zestawienia, którego z rywali byś nam życzył w danej fazie, a który byłby dla nas najgorszym trafem?
W drugiej rundzie jest to w zasadzie obojętne, bo tę przeszkodę po prostu trzeba pokonać. Najsłabszy wydaje się być Vestri Ísafjördur – drugoligowiec z Islandii, który niespodziewanie wygrał krajowy puchar. W trzeciej rundzie życzyłbym wam Partizana lub Rapidu, które są do przejścia i raczej dadzą rozstawienie w Q4. Nie życzyłbym natomiast Bragi, bo nie jest to marka z pierwszych stron gazet, a jednocześnie będzie trudnym do przejścia rywalem. Podobnie z Panathinaikosem nie widziałbym GieKSy w roli faworyta, a to właśnie z Grecją walczymy o TOP10 w rankingu.
W jednym z twitterowych komentarzy wyliczyłeś nam 21% szans, że przebrniemy wszystkie 3 rundy i zakwalifikujemy się do fazy ligowej LKE. Zważywszy, że takie same szanse mieliśmy przed sezonem na awans do Europy, a cel udało się osiągnąć, to nie brzmi to jak mission impossible. Wierzysz, że jesteśmy w stanie dojść do fazy grupowej? I jak będzie z pozostałymi ekipami z Polski?
Bez obrazy, ale nie postawiłbym pieniędzy na awans GieKSy do fazy ligowej. Mimo to nie jest to nierealny wariant. Czasem wystarczy jeden „cudowny” dwumecz i pokonanie rozstawionego rywala, które wprowadzi na łatwiejszą ścieżkę w ostatniej rundzie. Do Ligi Konferencji co roku kwalifikują się zespoły, od których GieKSa na pewno nie jest gorsza. Dwa lata temu grała tam choćby Mlada Boleslav, na której mecze w Czechach przychodzi po 500 widzów. Jeśli los będzie sprzyjał GieKSie, to awans do fazy ligowej może się udać. Obok GieKSy najtrudniejszą sytuację ma Raków, bo nie ma żadnego marginesu błędu. Jest wprawdzie rozstawiony, ale musi być bezbłędny. Szanse Górnika oceniam w miarę wysoko, bo ma do rozegrania sześć spotkań, każde z rywalem mocniejszym od siebie, ale wystarczy, że wyjdzie im jeden dwumecz. Byłoby idealnie, gdyby trafił na Sturm Graz. Jaga, jeśli spadnie do Q4 LKE, to na 90% będzie rozstawiona więc powinna sobie poradzić. Natomiast na wszystkie rozstawione zespoły w Q4 LKE czeka nierozstawione Getafe, które jest największą pułapką i może pokrzyżować nasze plany.
Jaki jest więc scenariusz dla polskich drużyn na te kwalifikacje – minimalny i realny?
Za dobry uznałbym scenariusz, gdy do faz ligowych wprowadzamy cztery zespoły – dwa w Lidze Europy i dwa w Lidze Konferencji. Byłby to kolejny krok do przodu. Minimum to trzy zespoły w Europie, w tym Lech w Lidze Europy, bo ma na tyle dobry współczynnik, że wręcz musi grać co najmniej w LE. W przypadku awansu dwóch zespołów będziemy musieli oglądać się za siebie w walce o TOP12.
W czwartek uroczyście zaprezentowano mural poświęcony śp. Adamowi Ledwoniowi.
Wczoraj w godzinach porannych na ul. Gliwickiej przed pracą kibiców GieKSy pojawiła się rodzina Adam Ledwonia, prezes GKS Katowice Sławomir Witek, wiceprezydent Miasta Katowice Maciej Stachura, przedstawiciel Stowarzyszenia Kibiców GKS-u Katowice „SK 1964” oraz kibice GieKSy, w większości z trójkolorowej dzielnicy Załęże. Po krótkich przemowach oficjalnie przecięto wstęgę, a następnie swój czas dostali dziennikarze i fotografowie.
Mural powstał z inicjatywy Stowarzyszenia Kibiców GKS-u Katowice „SK 1964”, we współpracy z Urzędem Miasta oraz kibicami GieKSy z Trójkolorowego Załęża. Ściana została udostępniona przez Zielone Załęże, a fundatorem farb był każdy kibic, który zakupił w sklepie Blaszok koszulkę młynówkę, bo to zysk z jej sprzedaży (dzięki umowie z klubem) został przekazany na stworzenie tej imponującej pracy.
Adam Ledwoń reprezentował GKS Katowice w latach 1991-1997 i przyczynił się między innymi do zdobycia Pucharu Polski (1993) oraz dwóch wicemistrzostw Polski (1992, 1994). Występował także w reprezentacji Polski.
Jest to drugi tej wielkości mural stworzony przez kibiców GKS Katowice. Pierwszy z nich, poświęcony śp. Janowi Furtokowi, znajduje się na ulicy Granicznej. Katowiccy fani zapowiedzieli, że nie zamierzają na tym poprzestać.
Wczorajsze wydarzenie zostało uwiecznione na zdjęciach (tutaj) oraz wideo (tutaj) przez oficjalną stronę – www.GKSKatowice.eu, a także na portalu wKatowicach.eu (tutaj).
Foto: GKSKatowice.eu oraz wKatowicach.eu
Najnowsze komentarze