Cytując początek piosenki zespołu Perfect „Gdy emocje już opadną, jak po wielkiej bitwie kurz…” spójrzmy na miniony sezon trzeźwym okiem. Nie był on tak doskonały, jak poprzednie cztery, kiedy zdobywaliśmy dwa Mistrzostwa Polski, a o losach dwóch wicemistrzostw decydował siódmy mecz. Czy jednak był aż tak zły w wykonaniu naszych hokeistów?

Nie uważam tak z kilku względów. Miasto chce mieć wielosekcyjny klub na najwyższym poziomie. Piłkarze walczą w Ekstraklasie, a ponadto byli bliscy awansu do finału Pucharu Polski. Traktowana po macoszemu (wśród kibiców) siatkówka jest bliska awansu do Plus Ligi. Na te dwie sekcje miasto kładło największy nacisk i budżet, a hokej? Miał sobie jakoś poradzić… Mimo przeciwności losu trener Jacek Płachta zakasał rękawy i rzutem na taśmę zajęliśmy pierwsze miejsce po sezonie regularnym, co dało handicap w postaci gry na własnym lodzie w większości spotkań podczas play-off. Niesieni fanatycznym dopingiem pokonaliśmy w ćwierćfinale Comarch Cracovie, a w półfinale Unię Oświęcim. I wtedy przyszedł czas na finał z GKS-em Tychy. Tu zaczęły się schody i pojawiły się negatywne komentarze na temat naszej drużyny. Dlatego pozwolę sobie na osobistą ocenę, z którą możecie się zgadzać bądź nie. A tym samym zapraszam do merytorycznej dyskusji.

Zacznijmy od bramkarzy. Od początku sezonu numerem jeden był Jesper Eliasson, chociaż w porównaniu z minionymi sezonami więcej okazji na grę otrzymywał Michał Kieler, który pokazywał, że nie jest tylko bramkarzem rezerwowym. Dodatkowo trener Jacek Płachta na Polaka stawiał także w rzutach karnych, a Michał udowadniał, że potrafi bronić karne. Ponadto będąc na prasie czy przeglądając różne galerie, nie raz widziałem, że obaj bramkarze obejmują się wzajemnie i są dla siebie wparciem, co rodzi zdrową relację i konkurencję. Niemniej żałuję, że popularny „Kiler” nie dostał szansy w fazie play-off. Natomiast Jesper swoją postawą przypominał mi Johna Murray’a – w sezonie chimeryczny, w play-offach czasem niepewny, ale jak miał wznieść się na wyżyny swoich umiejętności, to robił to.

Przejdźmy teraz do defensywy. W zakończonym sezonie ta formacja była najsłabszym ogniwem na przestrzeni ostatnich lat. Na wyróżnienie zasługuje Jacob Lundegard, który nie tylko potrafił huknąć z niebieskiej, ale także trener Jacek Płachta desygnował go do rzutów karnych, które wykonywał niczym rasowy napastnik. Oprócz niego wyróżniłbym Zacka Hoffmana, który nie bał się twardej gry na bandach oraz Albina Runessona, dla którego to już drugi sezon na polskich taflach. Ten drugi przez cały sezon prezentował równą formę. Na drugim biegunie na mojej liście znaleźli się Kacper Maciaś oraz Aleksi Varttinen. Zacznijmy od Fina, który z roku na rok prezentował się coraz słabiej, a z różnych względów nie był w wyjściowym składzie na finałowe potyczki z GKS-em Tychy. Natomiast Kacper Maciaś zanotował najsłabszy sezon w swojej karierze w barwach GieKSy. O tym czy zostaną na kolejny sezon zadecyduje sztab szkoleniowy.

Ostatnia formacja do oceny to atak. Tu chciałbym zacząć od pochwał dla naszej młodzieży, a szczególnie braci Hofmanów. Zarówno Jonasz jak i Jakub nie są już hokeistami czwartej formacji, a często decydowali o losach meczu. Dla nich, i pozostającego w ich cieniu Maksymiliana Dawida, składam wyrazy uznania za postępy, jakie poczynili. Przechodząc do pierwszej formacji… No cóż, siejący postrach wśród bramkarzy tercet Fraszko-Pasiut-Wronka, w tym sezonie okazał się tylko strachem na wróble. Dopiero roszady w składzie pozwoliły Patrykowi odzyskać swój polot, a wraz z Andersonem i Dupuy’em stworzyli tercet nie do powstrzymania. Jak to w hokeju bywa, każda formacja ma swoje zadania, a mrówczej roboty nie można odmówić Michalskiemu i Bepierszczowi, którzy pod bandami walczyli o każdy krążek. Jeśli w trakcie zasadniczego można było mieć do kogoś pretensje, to byli to Ian McNulty i Juho Koivussari. Obaj odrodzili się niczym feniks z popiołów w fazie play-off i byli mocnymi punktami drużyny.

Na koniec dwa słowa o wzmocnieniach, bądź uzupełnieniach składu przed fazą play-off. Mowa o Samie Coatta i Laurim Huhdanpaa. Tego drugiego znamy z THL, bowiem grał w STS Sanok i Unii Oświęcim. Początkowo, mówiąc kolokwialnie, grzał  ławę, ale jak dostał swoją szansę na lodzie, to starał się ją maksymalnie wykorzystać. Jeśli chodzi o Sama Coatte, to wielu kibiców kręciło nosem, co to za zawodnik, który rozegrał kilka spotkań. Jednak doświadczenie z wyższych lig, mimo małej liczby rozegranych spotkań, pokazało, jak wartościowym jest zawodnikiem.

Na indywidualną ocenę poszczególnych zawodników przyjdzie jeszcze czas.

Jestem zadowolony z tego, co osiągnęli hokeiści. Liczę, że znowu nasi fanatycy zrobią dobrą reklamę nie tylko GieKSy, ale i miasta Katowice w Europie.