Siatkówka
Po znakomitym widowisku w Katowicach lepsza Skra po tie-breaku
Obie drużyny przystąpiły do tego spotkania bez zmian w wyjściowych szóstkach. Warto odnotować kolejny komplet publiczności w hali szopienickiej i świetny doping dla naszej drużyny!
Mecz zaczął od dobrego ataku ze skrzydła Serhij Kapelus, a wyrównał Nikołaj Penczew atakiem po skosie. Pierwszą dłuższą wymianę w spotkaniu skończył Mariusz Wlazły obijając blok katowiczan, po czym bułgarski przyjmujący zepsuł zagrywkę. W kolejnej akcji Wlazły zablokował atak Tomasza Kalembki, a Bartosz Kurek mocnym atakiem po kontrze trafił Kapelusa w twarz. Świetna odpowiedź Karola Butryna, który zaatakował ze skrzydła (3:4). Karol udanie zakończył kontrę po obronie trudnej piłki przez Adriana Stańczaka (5:5). Wlazły trafiając piłką w antenkę dał prowadzenie GKS-owi (7:6), ale szybko się poprawia i atakuje mocno ze skrzydła. Ładna kiwka Marco Falaschiego oraz blok Kalembki na Wlazłym dały dwa oczka przewagi (9:7), którą powiększył as serwisowy Kapelusa, gdy piłka prześlizgnęła się po taśmie w boisko po stronie rywali (12:9). Następna długa wymiana zakończyła się lekkim atakiem po prostej Sobańskiego przy samej linii bocznej boiska (15:11) i zmusiła trenera gości do wzięcia czasu. Słabszy fragment w wykonaniu naszych siatkarzy, szybko wykorzystują przyjezdni i kontrę wykorzystał Penczew uderzając po bloku w aut, po wcześniejszej obronie Kurka (17:15). Świetny atak z krótkiej kończy Kalembka, potem nie wykorzystując kontry po złym przyjęciu zagrywki przez gości (18:16). As Penczewa w końcowe centymetry boiska, a Kurek skutecznie zaatakował na kontrze i był remis po 18 oraz czas dla Piotra Gruszki. Po przerwie Kalembka skuteczny ze środka, a Wlazły przedarł się przez ręce Sobańskiego (19:19), potem pokazał się Karol Kłos mocnym atakiem nad siatką (20:20). Po kapitalnej obronie Stańczaka zagrywki Wlazłego, Sobański uderzył mocno po skosie (21:20), chyba mało kto się spodziewał, że mógł to być ostatni punkt zdobyty przez nasz zespół w tym secie po własnej akcji, a tak się właśnie stało. Wyrównał Penczew atakiem z drugiej linii po bloku w aut, a Kurek zaserwował w siatkę (22:21). Kapelus nie skończył z przechodzącej piłki i znów Penczew zdobył punkt atakiem ze skrzydła, po czym Bułgar zablokował atak Kapelusa (22:23) i drugi time out dla GKS-u. Show Penczewa trwało nadal i przyjmujący Skry wykończył skutecznie kontrę bełchatowian, dając pierwszą piłkę setową (22:24). Tę sprezentował gościom Falaschi po odgwizdaniu błędu piłki niesionej (22:25). I tak przegraliśmy seta, który był spokojnie do wygrania.
Drugi set rozpoczął zepsuty serw Bartłomieja Krulickiego, a wyrównał Butryn atakiem po bloku gości. Następną bardzo długą wymianę skończył Wlazły atakiem blok-aut. Znów pokazał się Penczew, wpierw psując zagrywkę, a potem skutecznie zaatakował z drugiej linii. Kalembka zablokował atak Kurka, po czym Tomasz zaserwował w siatkę, a Krulicki udanie ze środka (4:4). Kilka akcji punkt za punkt, aż Kurek zablokował atak Kapelusa i goście mieli lekką przewagę (7:9). Świetne dwa bloki z rzędu Kalembki na Kurku oraz as serwisowy Kapelusa wyprowadziły GieKSę na prowadzenie 10:9, aż w końcu Srecko Lisinac atakiem ze środka przełamuje chwilowy zastój u gości (10:10). Po udanej kontrze w wykonaniu Butryna znów mieliśmy dwa oczka więcej (12:10), a po jego asie, gdy piłki nie broni Wlazły nawet trzy (14:11). Efektowny atak Penczewa z drugiej linii na czystej siatce (14:12), a chwilę potem Butryn uderzył piłką w siatkę po ataku ze skrzydła i Kurek ponownie z drugiej linii i był remis po 16. Po zagrywce w siatkę Uriarte, nastąpił kapitalny fragment gry w wykonaniu GKS-u. Wpierw Kalembka zablokował atak Wlazłego, potem Kapelus zatrzymał na siatce akcję Penczewa i na deser znów Kalembka zastopował Lisinaca, a więc trzy bloki punktowe z rzędu na siatkarzach Skry! coś niesamowitego (20:16). Goście szybko się pozbierali za sprawą ataku Lisinaca nad naszym blokiem oraz wykorzystanej kontry Kurka (20:18). Butryn mocno ze skrzydła, a Błoński zepsuł zagrywkę (21:19). Kalembka wykorzystał atak z krótkiej na środku i to samo zagrał Kłos (22:20). W następnej akcji sędzia odgwizdał gościom przełożenie ręki nad siatką (challenge nic nie zmienił), po czym znów w roli głównej wystąpił arbiter tego meczu, gdy na jego żądanie nastąpiła wideoweryfikacja, która pokazała że piłka po zagrywce Butryna wpadła w boisko po stronie bełchatowian (24:20). Pierwszą piłkę setową wybronił atak z krótkiej na środku Kłosa, po czym drugą piłkę setową wykorzystał nam autowy atak Penczewa (25:21). Jeszcze wzięty challenge przez gości niczego nie zmienił i był remi w meczu.
Trzecią partię zaczął skuteczną akcją Butryn atakiem ze skrzydła, a Wlazły zrewanżował się tym samym. Karol znów skutecznie po prostej, a Sobański nie wykorzystał kontry, po czym kolejną bardzo długą wymianę zakończył atak Kurka, gdy piłka wpadła w środek boiska po naszej stronie (2:3). Następna długa akcja zakończyła się atakiem Kalembki ze środka, a Kłos zrobił swoje w podobnej sytuacji (3:4). Po autowym serwisie Wlazłego, Sobański zablokował byłego reprezentacyjnego atakującego, ale Wlazły się nie poddawał i zaatakował mocno po bloku GKS-u (5:5). Następny fragment tego spotkania to gra punkt za punkt. Efektowny siatkarski gwóźdź w wykonaniu Lisinaca, potem dobry atak Sobańskiego po prostej i był remis po 11. Autowy atak Wlazłego po świetnej zagrywce Butryna dał prowadzenie GieKSie (13:12). Sobańskiemu udało się przebić przez potrójny blok rywali, a potem przypomniał o sobie Penczew również atakiem po bloku (14:14). Kapelus z trudnej piłki uderzył lekko na czystej siatce,a Pietraszko posłał asa (16:14) czym zmusili francuskiego trenera bełchatowian do wzięcia czasu. Niestety Kapelus został zablokowany na kontrze przez Uriarte (16:15) i szybko zareagował Piotr Gruszka wzięciem czasu. Nic to nie pomogło, ponieważ w kolejnej akcji Wlazły zablokował Kapelusa, a błąd przekroczenia linii ataku popełnił Sobański i Wlazły skończył następną kontrę (16:18). Mały zastój w GieKSie przerwał w końcu atak Kalembki ze środka, ale goście szybko dokładają cztery oczka z rzędu. Wlazły atakiem po bloku, potem Kurek na kontrze szczęśliwie nabił nasz blok, zagrywkę Gładyra nie przyjął Stańczak, a Sobański zaatakował obok bloku ale jednak w aut (18:23). Do akcji wkroczył Butryn atakując po rękach gości w aut, a potem zablokował Wlazłego (20:23). Atakujący Skry nie chciał być gorszy i po ataku ze skrzydła, zaserwował asa gdy piłka po taśmie przeszła na naszą stronę tuż za siatkę (20:25).
Zły początek czwartego seta w wykonaniu GKS-u. Kalembka zaserwował w siatkę, potem Falaschiemu odgwizdano błąd podwójnego odbicia, a Sobański nie przyjął zagrywki Uriarte (0:3) i zrobiło się już na początku bardzo źle. Pierwszy punkt zdobył Butryn atakiem po prostej w drugiej akcji, a Kurek z drugiej linii trafił w aut (2:3). Wlazły zaatakował mocno ze skrzydła, a Sobański po bloku gości (3:4). Następnie Rafał zaserwował w siatkę, a Gładyr asa (3:6), choć były kontrowersje czy aby na pewno piłka była w boisku, przez chwilę trwały przepychanki i kłótnie, aż w końcu sędzia ukarał czerwoną kartką Falaschiego za protesty co wiązało się ze stratą punktu (3:7). W końcu Kapelus skutecznie po bloku rywali w aut (4:7), Butryn na kontrze ze skrzydła (6:8), a Sobański z drugiej linii zaatakował na czystej siatce (7:8). Kłos wykorzystał kontrę z krótkiej na środku (7:10), po czym skończył z przechodzącej piłki, ale nasz sztab trenerski poprosił o challenge sugerując błąd w postaci utrudniania rozegrania piłki naszemu rozgrywającemu. Wideoweryfikacja potwierdziła te sugestie i nastąpiła korekta wyniku (8:10). Wlazły uderzył mocno ze skrzydła, potem efektowna kiwka Uriarte (9:12) i wynik zaczynał nam już uciekać. Sobański dobrze ze skrzydła, ale znów bardzo mocny atak Wlazłego (10:13). Następnie Rafał zatrzymał na siatce atakującego gości, po czym Kurek posłał piłkę w aut po świetnej obronie Stańczaka i podbitej piłce będąc już na… bandzie reklamowej i jeszcze as serwisowy Sobańskiego (13:13) dały nadzieję na odwrócenie losów tej partii. Znów świetna obrona naszego libero, ale w końcu Wlazły skuteczny po bloku z drugiej akcji (13:14). Bardzo długa wymiana zakończyła się blokiem Kłosa na Kapelusie, ponownie po znakomitej obronie Butryna na bandzie reklamowej (14:16). Udana akcja Sobańskiego z drugiej linii (15:16), a Butryn zablokował Penczewa i był remis po 17, po czym Bułgar skutecznie ze skrzydła (17:18). Wreszcie po autowym ataku Wlazłego, GieKSa wyszła na prowadzenie (19:18), ale szybko atakujący Skry uderzył mocno po rękach siatkarzy GKS-u i był remis po 19. Butryn po bloku gości w aut, po czym Karol myli się minimalnie na zagrywce i było po 20. Kolejna bardzo długa wymiana ze świetnymi obronami Mariańskiego i Butryna, zakończyła się blokiem Krulickiego. Siatkarze nie mieli chwili wytchnienia, bo znów długa akcja w tym meczu z kilkoma obronami skończyła się skutecznym atakiem Sobańskiego po bloku w aut (22:20) i czas dla Skry. Po przerwie Wlazły mocno po prostej, a Gładyr oraz Pietraszko psują swoje zagrywki (23:22). Następna świetna obrona Mariańskiego przyczyniła się skutecznej kontry w wykonaniu Kapelusa (24:22), po czym Ukrainiec zablokował Wlazłego (25:22) i piąty set był koniecznością.
Tie-break rozpoczął mocnym atakiem po bloku Wlazły, potem Uriarte ustrzelił zagrywką Butryna będącego za linią boiska, a następnie Argentyńczyk zaserwował w aut (1:2). W kolejnej akcji wydawało się, że Penczew zaatakował w aut, ale challenge pokazał, że piłka była w boisku, wreszcie dwie akcje Kapelusa, atak ze skrzydła oraz as serwisowy dały remis po 3. Świetna obrona Stańczaka po ataku Wlazłego dała możliwość kontry, którą wykorzystał Sobański atakiem po bloku, następnie Kurek nie przyjął zagrywki Kapelusa (5:3) i trener gości musiał wziąć przerwę na żądanie. Po niej Lisinac zaatakował ze środka, a tym samym odpowiedział Kalembka, po czym Tomasz zaserwował w siatkę (6:5). Butryn uderzył po bloku w aut z bardzo trudnej piłki i następnie nie wykorzystaliśmy kontry po błędzie podwójnego odbicia przez Pietraszkę (7:6). Kurek zaserwował daleko w aut, a potem Penczew mocno zaatakował po bloku w aut (8:7). Bardzo długa akcja zakończyła się znów błędem podwójnego odbicia, tym razem wykonaniu Butryna (wielka szkoda), za to Kłos zagrywał daleko w aut (9:8). Kapelus nie skończył z przechodzącej piłki, aż akcję rozwiązał atakiem ze środka Lisinac, po czym serbski środkowy wykorzystał kontrę na siatce po złym przyjęciu Kapelusa (9:10). Wyrównał Kalembka atakiem z krótkiej, za to Lisinac znów wbił gwóźdź w nasz parkiet (10:11). Kiwka Kapelusa, jak się potem okazało, była ostatnim punktem zdobytym przez GKS po własnej akcji (11:11). Ponownie Lisinac ze środka, challenge dla naszego zespołu niczego nie zmienił, po czym Serb zaserwował w aut (12:12). Kłos mocno ze środka, a potem dobrze Butryn ze skrzydła, sędziowie uznali jednak błąd dotknięcia siatki przez Kurka (13:13). Jeszcze raz skutecznie na środku Karol Kłos, a pierwszą piłkę meczową wykorzystał Kurek, którego mocnego serwisu nie podbija Kapelus i niestety przegrywamy 13:15. Szkoda, wielka szkoda, bo można było ugrać w tym meczu znacznie więcej niż jeden punkt!
GKS Katowice – PGE Skra Bełchatów 2:3 (22:25, 25:21, 20:25, 25:22, 13:15)
GKS: Falaschi (1), Butryn (21), Krulicki (2), Kalembka (12), Kapelus (18), Sobański (18), Stańczak (libero) oraz Fijałek, Van Walle, Pietraszko (2), Błoński, Stelmach, Mariański (libero). Trener: Piotr Gruszka.
Skra: Uriarte (4), Wlazły (24), Lisinac (12), Kłos (12), Kurek (11), Penczew (15), Milczarek (libero) oraz Janusz, Gładyr (2), Piechocki (libero). Trener: Philippe Blain. MVP: Karol Kłos.
Przebieg meczu:
I: 3:5, 10:8, 15:11, 20:19, 22:25.
II: 4:5, 10:9, 15:12, 20:16, 25:21.
III: 5:4, 9:10, 15:14, 18:20, 20:25.
IV: 3:5, 7:10, 14:15, 20:19, 25:22.
V: 1:3, 6:4, 9:8, 11:12, 13:15.
Wspaniałe zakończenie weekendu! Piłkarze i sztab szkoleniowy GKS Katowice spotkali się dziś na Nowej Bukowej z kibicami GieKSy, aby razem świętować wielki powrót do europejskich pucharów po 23 latach. Zapraszamy do fotorelacji z tego wydarzenia.
Kurz już lekko opadł. Wczoraj na Nowej Bukowej świętowaliśmy i już samo to wydarzenie było czymś szczególnym. Kibice w liczbie kilku tysięcy pojawili się na stadionie, aby podziękować drużynie za ten kapitalny sezon. Organizacyjnie i eventowo wyszło top. Fajnie, konkretnie, bez zbędnego przedłużania. Były też stoiska gastronomiczne i atrakcje. Zarówno zagorzali kibice, jak i całe rodziny mogły spędzić tę ciepłą, słoneczną majową niedzielę relaksując się i świętując sukces.
Dziś mamy już nowy tydzień. Część naszej ekipy pojedzie na galę Canal Plus, gdzie – mamy nadzieję – kilka nagród nasi ludzie otrzymają. Rafał Strączek, Arek Jędrych, Bartek Nowak, Rafał Górak – są w nominacjach i liczymy na to, że nagrody wpadną w ich ręce. Faworytem do tytułu Piłkarza Sezonu jest Bartek i oby tak się stało, bo byłoby to niesamowite wyróżnienie dla naszego zawodnika.
Wróćmy jednak do soboty. Przyznam szczerze, że stresowałem się jak nigdy. To znaczy pierwszy stres mnie złapał tydzień wcześniej, bo gdy Colak strzelił dla Legii bramkę w doliczonym czasie gry w Gdańsku – zaczęły się dla nas ciężary. Wówczas ze złości cisnąłem jakąś koszulką o ziemię i cały wieczór miałem zepsuty. Bo wyjściowo mieliśmy się oglądać tylko na Zagłębie Lubin, a jego zwycięstwo w Białymstoku było przecież stosunkowo mało prawdopodobne. Wygrana Legii w Gdańsku spowodowała, że w Szczecinie MUSIELIŚMY zremisować, by Warszawianie nas nie dogonili. Bo w takie cuda, że Legia nie wygra z Motorem nie było co wierzyć.
W samym tygodniu ten stres nieco opadł. Wiadomo, życie się toczyło, praca i różne inne sprawy. Jednak w sobotę rano po pobudce emocje znowu wróciły. Ten dzień był jak egzamin. To nie był mecz jak jeden z wielu – w środku sezonu, że z mniejszymi lub większymi emocjami, ale względnie na luzie do niego podchodzisz. Wiadomo, że mieliśmy kilka takich kluczowych spotkań, głównie w Pucharze Polski. Mieliśmy kilka mega ważnych meczów, gdy znajdowaliśmy się tuż nad lub tuż pod kreską. Jesienny Motor czy chociażby pierwszy mecz w tym roku w Lubinie. Mecz z Rakowem w półfinale Pucharu Polski to był już wielki bonus tej pięknej przygody. I oczywiście żal było braku awansu do finału, ale zaszliśmy tak daleko, że i tak byliśmy zadowoleni. Mecz w Szczecinie miał innego rodzaju rangę. Graliśmy o coś więcej niż tylko super wrażenie wynikające z zajęcia takiego czy innego miejsca w tabeli. Graliśmy o realny cel, którym była przepustka do Europy. Dodatkowo ten cel był tak bliski, bo przecież wystarczyło zremisować, co praktycznie dałoby grę w europejskich pucharach.
A puchary to było wielkie marzenie nas wszystkich. To jest wyjście poza Polskę, poza nasze uniwersum krajowe. To trochę egzotyka, poznanie czegoś nowego, a jeśli się powiedzie – wejście na europejskie salony.
No i najpierw była ta długa i mozolna droga do Szczecina. Tam oczywiście zahaczyliśmy o znaną nam knajpkę z poprzedniego sezonu (więcej w PS). No i pojechaliśmy na mecz. Gdy już byłem na stadionie i usadowiłem się na miejscu na prasówce, czułem, jak stres robi się coraz większy. Zaraz miał się rozpocząć ten decydujący mecz. Zero przyjemności, maksimum skupienia. Oraz nadziei i wiary. To jest ten moment, którego osoba nie do końca zaangażowana nigdy nie zrozumie. Nie chcę tu oczywiście dzielić kibiców na takich i takich, no ale… tak się kibice dzielą. Są te słynne pikniki, które są bardzo potrzebne klubowi. I dla mnie to określenie „piknik” nie jest pejoratywne. To jest specyfika, a nie ocena. To są właśnie te rodziny z dziećmi, kibice, którzy na przykład pojawili się dopiero po otwarciu stadionu, którzy chcą, żeby GKS wygrywał, ale raczej traktują kibicowanie w kategorii relaksu i przyjemności. łapali modę na GKS. Piękna sprawa, też bym tak czasem chciał, ale chyba bym tak nie umiał.
Dla mnie ta identyfikacja z klubem, coś tak mocno wpojonego, wiąże się z tym, że porażki przeżywam boleśnie, a zwycięstwa euforycznie. Nawet jeśli przez jakiś czas emocjonalnie zdystansowałem się – to raczej w formie mechanizmu obronnego, żeby już tak nie cierpieć, a nie jakiejś chęci odejścia. Bo odejść się nie da. Jak 30 lat temu GieKSa pojawiła się w moim sercu i głowie, tak zostanie już na zawsze. To jest jeden z głównych aspektów życia.
Czekałem więc z niepokojem na pierwszy gwizdek, no i on wybrzmiał. Liczyłem na dobrą grę GKS i to, że wynik będzie korzystny. Oczywiście sama dobra gra go nie gwarantowała. Tak to jest w piłce, że gdy dwie wyrównane drużyny grają, to prawdopodobieństwo rozkłada się w jakiś określony sposób. I nawet jeśli na to, że GKS nie przegra szanse wynosiłyby 60-70% to wcale by mnie to nie uspokajało.
Pierwsza połowa… załamała mnie. Zamiast drużyny walczącej o marzenia widziałem zespół bezradny. Jak wydawało mi się, że nie da się zagrać gorzej niż pierwsza połowa z Piastem, tak… dało się jak najbardziej. I to jest ta nasza kochana, ale czasem niesforna GieKSa, która potrafi zagrać świetne zawody przeciw najlepszym zespołom w Polsce, ale czasem prezentuje nam taką kaszanę, że nie ma co zbierać. To co mnie czasem jeszcze wkurza to to, że przeciwnicy jakoś dziwnie potrafią przeciw nam się mobilizować i nagle przypominają się, jak się gra w piłkę. Tak było i w przypadku Pogoni. Od początku Szczecinianie cisnęli i wszelkie teorie, że się podłożą widać było, że nie mają racji bytu. Grali szybko, stworzyli kilka sytuacji i byliśmy w bardzo poważnych opałach.
W końcu stało się nieuniknione – straciliśmy bramkę. Gol sytuacyjny, raczej taki, jakie strzelamy, a nie tracimy, bo po wyrzucie z autu. Za chwilę dostaliśmy informację, że Legia strzeliła i zrobiło się bardzo źle. Do końca pierwszej połowy nie zdziałaliśmy nic. Zero strzałów, xG równe 0. Niezrozumiała była to niemoc.
Wiary nie traciłem, choć czułem, że jesteśmy w ciężkiej sytuacji. Tu już nie mieliśmy bronić – musieliśmy gonić. Co z tą grą było trudne. Ale GKS wielokrotnie po przerwie się budził i wyglądało to lepiej. Pozostawało mieć nadzieję, że tak będzie i tym razem.
I rzeczywiście gra się trochę poprawiła, choć dalej nie był to wybitny mecz. Natomiast Pogoń trochę stonowała, a GKS zaczął atakować i kilka sytuacji sobie wykreował. Mateusz Wdowiak miał setkę, ale strzelił tuż obok słupka. Lukas Klemenz trafił w poprzeczkę. Bartek Nowak główkował pięknie, ale Kamiński wyciągnął to spod poprzeczki. Minuty mijały, trenerzy robili zmiany.
No i zamarliśmy. Portowcy wyprowadzili akcję, po której strzelili drugiego gola. Stadion w euforii. My w rozpaczy. Miałem jednak wrażenie, że jest spalony – ale w początkowej fazie tej akcji, znaczy w okolicach środka boiska. Liczyłem, że sędzia podniesie rękę, więc od razu na niego popatrzyłem. Ludzie jeszcze byli w amoku, z trybun rozległ się tyfon i triumfalna melodia, ale ja już widziałem, że ręka arbitra Sylwestrzaka jest w górze. Czułem więc, że kamień spadł mi z serca. Jak później się okazało, spalony był też w sytuacji samego strzału w polu karnym, gdzie później wybitą piłkę dobijał Kamil Grosicki. O tym już nie wiedziałem i nie wiem, który moment był VAR-owany. W telewizji tej pierwszej sytuacji – gdy Grosik jest na spalony niemal na środku boiska – nie widać. Ja natomiast byłem na żywo przekonany, że ofsajd jest. Któryś z naszych zawodników leżał na murawie i nie wiedział, że gol nie został uznany. Drugi podszedł do niego i mówi – wstawaj.
Byliśmy już totalnie przemeblowani, Arek i Lukas gdzieś tam szaleli w ataku, Adrian na stoperze. Pomieszanie z poplątaniem.
Nie byliśmy jeszcze pogrzebani. Ale czasu było coraz mniej, Powoli kończył się ten regulaminowy. Przerw trochę było i zastanawiałem się, ile doliczy sędzia. Myślałem o sześciu. Dostaliśmy aż osiem. Nadal mnóstwo czasu.
Problem polegał na tym, że atak atakiem, ale bez ręki grał Rafał Strączek. Po którejś interwencji znów mu się odezwał bark i widać było, jak cierpi z bólu. Potem znów padł na murawę. W szale trener Górak kazał mu wstawać i grać, sam Rafał też odesłał fizjoterapeutów, którzy wbiegli na murawę. Było naprawdę nerwowo.
Szczerze mówiąc nie widziałem dobrze tej interwencji Kamińskiego. Znaczy nie byłem pewien, czy to ręce czy klatka, a już tym bardziej, czy było to poza polem karnym. Zdziwiłem się więc, że sędzia znów coś sprawdza na VAR, bo nie miałem pojęcia co, usłyszałem, że tę potencjalną rękę. Pojawił się promyk nadziei. Zaraz sędzia skierował się w stronę bramkarza i już wiedziałem, że to będzie czerwona kartka. Pogoń dokonała pięć zmian? Chyba tak! Jeszcze patrzę w swoje składy i liczę zmiany gospodarzy. Liczę: raz, dwa, trzy, cztery, pięć. Jest! Będzie musiał wejść zawodnik z pola. Więc trzeba zrobić wszystko, by na naszą bramkę z jednorękim Strączkiem nie strzelano, a sami musimy po prostu uderzać na bramkę przeciwnika, ile wlezie.
Padło na Cuića. Napastnika, który strzelił nam gola w pierwszej połowie.
Dobra, z tym „ile wlezie” to przesadziłem. Trzeba dobrze i rozsądnie rozegrać akcję, żeby jako taką pozycję do strzału sobie wyrobić. Nic na hurra. Musimy dojść do okazji, żeby móc oddać celny strzał na bramkę, a to nie musi być takie łatwe. Najpierw rzut wolny po ręce Kamińskiego. Bartek Nowak trafia w mur, potem tracimy piłkę. Nic z tego. Kibice Pogoni w euforii, złapanie piłki i wykop Ciuića fetują niesamowitą wrzawą. Minuty upływają, choć ta przerwa z czerwoną kartką była długa.
W końcu odzyskaliśmy którąś piłkę pod naszym polem karnym i rozprowadziliśmy akcję. Kapitalnie zachował się Borja, który podprowadził piłkę i podał do niepilnowanego Marcela. Świetnie pokazywał się Mateusz Wdowiak, ale jednak były Portowiec zdecydował się na strzał. Dokładnie tak, jak należy. Z szesnastu metrów trzeba uderzyć mocno, gdy w bramce nie stoi w bramkarz.
Piłka wpadła do siatki! GOL! EUFORIA na ławce, sektorze gości, najmniejsza chyba… na boisku. Nasi zawodnicy tym razem wytrawni, cieszą się tak, by spowolnić tę grę i schłodzić rozgrzane głowy wszystkich.
Ja sam wyskakuję z radości na tej prasówce. Zazwyczaj powiem pod nosem „jest”, jakiś lekki gest radości wykonam. Tutaj nie umiałem się pohamować, więc po prostu zacząłem skakać z tej euforii. Coś co wydawało się tak nierealne, żeby w takich okolicznościach wyrównać, stało się faktem. Scenariusz nieprawdopodobny. Teraz pozostawało to tylko utrzymać. Te kilka minut. Pogoń na szczęście już nie atakowała, no i przecież grała w osłabieniu. Jeszcze chwilkę…
Koniec! GieKSa remisuje, nie przegrywa ósmego meczu i zapewnia sobie miejsce w pucharach. Ławka wyskakuje z radości, kibice w ekstazie, GKS Katowice osiąga historyczny sukces.
Ja sam nie widziałem, w co ręce włożyć. Tu zmieniłem tytuł live na „Mamy to!”, tu wrzucam na FB, zaraz nagrywam filmiki z radości. Ręce trzęsą mi się z emocji, przecież dopiero co byliśmy w piłkarskim piekle i nagle znaleźliśmy się w niebie. Niesamowita radość.
Tak jak pisałem w którymś felietonie – były takie mecze, po których nawet nie czułem jakiejś wielkiej radości, bo byłem tak wypruty nerwowo i emocjonalnie. Wówczas czułem raczej ulgę. Tym razem było inaczej. To była czysta, niezmącona radość. Autentycznie byłem przeszczęśliwy każdą komórką ciała.
Tu mnie jakiś dziennikarz ze Szczecina zaczepił, tu znajome twarze, równie radosne jak ja trybunach, na VIP-ach. Mamy to – po 23 latach GieKSa wraca na europejskie boiska.
Nie puszczały mnie te emocje długo. Oczywiście nagrywkę swoją tradycyjną zrobiłem, a w końcu udałem się na salkę konferencyjną. Tam spotkałem tę naszą i nie naszą katowicką ekipę, naszych fotografów, chłopaków z oficjalnej, pofatygował się też Kacper Janoszka, dziennikarz Sportu. Były piąteczki i radość. Gdzieś tam w tle też podśmiechujki, takie wiadomo nie prima sort, bo ktoś do tych pucharów awansował, a ktoś nie. Cóż, kibicowanie bywa nieco małostkowe, nikt nam tego zabronić nie może.
Bardzo się to wszystko przeciągało, długo czekaliśmy na trenerów. Był czas, żeby sobie odpalić fragmenty z Multiligi i zobaczyć na podzielonym ekranie, jak Marcel strzela gola dla GieKSy i jak reagują na to przy Łazienkowskiej. Był czas, żeby emocje opadły, ale opaść nie chciały. W końcu pojawił się trener i konferencja się rozpoczęła.
Mały prztyczek oczywiście dam, jednocześnie znów doceniając nas wszystkich, skromnych chłopaków z Katowic. Byliśmy oczywiście zadowoleni i było to po nas widać, ale naprawdę byliśmy na tej salce stonowani i po prostu wręcz cicho się zachowywaliśmy. Już sobie wyobraziłem, gdyby tam w takich okolicznościach byli „dziennikarze Widzewa” czy „dziennikarze Arki”. Podejrzewam, że ich zajebistość i narcystyczne ego roz…bałoby tę salkę w drobny mak. Byłoby pieprzenie o swoje wspaniałości i że w ogóle Liga Mistrzów, żarty, żarciki i tysiącprocentowy poziom kumatości. Boże, jak ja sobie przypominam te uniwersa, to żenadometr wywala mi poza skale.
Kilka pytań do trenera, już trochę innych, trochę bardziej na luzie, niekoniecznie merytorycznych. Widać było, że Rafał Górak też jest wzruszony, przecież to dla niego kolejny sukces w trenerskiej karierze, ale sukces większy niż taki zwykły, bo od podstaw stworzony i mający swoją kontynuację – najpierw był awans, potem super sezon i spokojne utrzymanie, a teraz puchary. Wszystko stworzone od zera. Absolutnego zera.
Popracowaliśmy jeszcze na salce. Fotografowie wrzucili galerię, ja konferencję, w międzyczasie Flifen zbierał wywiady. W końcu się ogarnęliśmy i ruszyliśmy do samochodu. Radośni i szczęśliwi. Nie zabrakło śpiewów w aucie. Czekała nas długa podróż do domu.
To był bardzo emocjonujący i ekscytujący dzień. Wiedzieliśmy, że musimy osiągnąć konkretny wynik, ale nikt z nas nie spodziewał się, że stanie się to w takich okolicznościach. W 97. minucie. Że obie drużyny na koniec będą grały praktycznie bez bramkarzy. Że otworzy nam się taka szansa.
Było blisko, żebyśmy wracali z nosem spuszczonym na kwintę. Wracaliśmy w wielkiej radości.
W piłce każdy klub ma czasem taką sytuację, że przechyla swoją szalę w doliczonym czasie gry. Każdy klub też mecze w taki sposób przegrywa. To jest czysta statystyka, grając dziesiątki czy setki meczów – coś takiego co jakiś czas się musi przydarzyć. Nie jest natomiast dane każdemu, żeby taki gol decydował o sukcesie czy klęsce w całym sezonie. To dotyka tylko niektórych. I niesamowite jest to, że my doświadczyliśmy tak potężnej klęski, gdy Witan nam strzelał gola w ostatniej minucie ostatniej kolejki. A teraz los nam oddał i to my na sam koniec, w tym horrorze okazaliśmy się zwycięzcami. To jest unikatowe doświadczenie. Coś, co w naszych kibicowskich sercach pozostanie już na zawsze.
Dłużyła się ta podróż bardzo. Śledziłem, co tam w necie na nasz temat piszą. A gdy po piątej wróciłem do domu, to zamiast pójść spać, zaparzyłem herbatkę i siedziałem jeszcze godzinę i oglądałem fragmenty Multiligi z kluczowymi momentami. Człowiek naprawdę jest chory psychicznie. Chory na punkcie swojego klubu.
Ten sezon doświadczył nas kilkoma bardzo trudnymi momentami. Stracony gol w doliczonym czasie gry przy Łazienkowskiej czy porażka w karnych z Rakowem. Straszna frustracja po meczu z Cracovią. Żal po Arce. Sama inauguracja sezonu bardzo słaba – punkt w dwóch meczach. Trochę tego było. Ale dużo więcej było momentów radosnych. Takich, że wracaliśmy z meczu i byliśmy bardzo zadowoleni. Gol Marcela i końcowy gwizdek to była wisienka na torcie.
Teraz nadszedł czas odpoczynku. Będziemy śledzić różne newsy dotyczące GieKSy. Terminarzowe czy transferowe. W połowie czerwca zasiądziemy z wielką ciekawością do internetu czy gdzie tam to losowanie będzie można śledzić. I zobaczymy gdzie nas wywieje. Czy do dalekiego Kazachstanu, a może po sąsiedzku Słowacja? A może Bałkany? Będzie to bardzo, bardzo ekscytujące.
Ale na razie odpoczywajmy. Zobaczymy jeszcze sobie baraże, żeby poznać komplet uczestników ekstraklasy w przyszłym sezonie. Oczywiście z naszym udziałem. Bo GieKSa już nie jest w ekstraklasie na dorobku. GieKSa jest z ekstraklasą zrośnięta. Jesteśmy jedną z twarzy najwyższej klasy rozgrywkowej w Polsce. Nadajemy jej kolorytu – rodzinną postawą, kultem pracy, niesamowitą determinacją i widowiskową grą. GieKSa robi wszystko, by na nowo stać się marką. Solidną marką piłkarską. I wygląda na to, że już za chwilę to stanie się rzeczywistością.
Zapraszamy do drugiej galerii ze Szczecina. GieKSa, po szalonej końcówce, zremisowała z Pogonią 1:1 i dostała się do europejskich pucharów. Zdjęcia zrobił dla Was Misiek.
Najnowsze komentarze