Mecz z Arką – o sześć punktów – w razie zwycięstwa miał dać nam bardzo dobry komfort. Sama świadomość, że jest się bliżej strefy pucharowej niż spadkowej wpływa na duży spokój i brak dużej presji na wynik. I wszystko wydawało się układać idealnie – gol w pierwszej minucie, bardzo dobra gra od początku, podłamana Arka. Wystarczyło ukłuć rywala po raz drugi i być może gospodarze by się już po takim ciosie nie podnieśli.

Stało się zgoła inaczej. GieKSa przestała grać swoje, a Arka trochę zaczęła. Piszę „trochę”, bo nie było tam wielkiej nawałnicy. Arkowcy nie szturmowali na naszą bramkę, ale stworzyli sobie dwa razy pół sytuacji (w drugim przypadku to nie wiem czy to była ćwierć-sytuacja) i strzelili dwie bramki. Problem polegał na tym, że GieKSa nie grała nic. Efektem tego była porażka.

Trudno mieć jakieś większe pretensje do naszego zespołu. Musimy się liczyć z tym, że czasem będzie słabiej. Po meczach z Widzewem i Legią rozegranych na takiej intensywności i piłkarsko bardzo dobrych, nie dziwota, że przydarzyło się słabsze spotkanie. Oczywiście mecz został przegrany na własne życzenie i po własnych błędach, ale po prostu… rachunek prawdopodobieństwa podpowiadał, że może tak być – i tak się stało. Gdyby było inaczej, to GieKSa w specyfice tej ligi walczyłaby nie tylko o puchary, ale o mistrzostwo Polski.

Tak więc w rozwoju tej drużyny, trzeba tę porażkę przyjąć i starać się poprawić. Tak, żeby prowadząc w meczu – wynikowo i w grze – nie wypuszczać tego w dość naiwny sposób. I tak dobrze, że GKS wcześniej wszystkie mecze, w których pierwszy strzelał gola – wygrywał. W drugą stronę – raz wygraliśmy mecz, który przegrywaliśmy i trzy razy takie spotkanie zremisowaliśmy. Więc i tak GieKSa w tym sezonie bardziej umie odrabiać straty niż tracić przewagę.

Przed nami Śląski Klasyk. Już w nowej odsłonie, już bez zgody z Górnikiem. Mamy natomiast nadzieję, że neutralne stosunki będą zachowane i na Nowej Bukowej znów będziemy świadkami piłkarskiego i kibicowskiego święta. Tak jak rok temu na otwarcie tego obiektu. Nie mogliśmy sobie tego początku wymarzyć lepszego, z bramką Filipa Szymczaka w setnej minucie. Śmiem twierdzić, że ten moment, ten wybuch euforii i zwycięstwo z totalnie niewdzięcznym rywalem mogło ustawić tę drużynę na wszystkie kolejne miesiące. To był prawdziwy kamień węgielny pod ten stadion, naszą drużynę i cały klub. To był też początek pięknej historii nowego stadionu, na którym przez te 11 miesięcy przeżyliśmy już tyle radości, euforii i wspaniałych momentów.

Jutro przychodzi nam się znów zmierzyć z zabrzanami, którzy tak jak napisałem – są „niewdzięczni”, bo ten mecz z zeszłego marca był wyjątkiem. Wszystkie pozostałe starcia z Górnikiem GieKSa w ostatnich latach sromotnie przegrywała. W ekstraklasie dwa razy po 0:3 w Zabrzu, a na Bukowej 1:2 i 0:4 w Pucharze Polski. Jeszcze wcześniejsze lata – z niewielką liczbą meczów – ale też były kompletnie chude w starciach z KSG.

Górnik ostatnio spuścił z tonu. Porażki u siebie z Lechem i Pogonią, remis w Niecieczy – powodują, że choć ekipa Michala Gasparika nadal jest w czołówce – nie może dać tej kropki nad i. I nie jest to nowością, bo przecież to dokładnie charakterystyka Górnika z wielu sezonów, kiedy to w którymś momencie zespół dopada jakiś kryzys lub po prostu popularnie „puchną” i oddają puchary w końcowej fazie sezonu. Moment, w którym aktualnie znajduje się Górnik jest do wykorzystania. Nie jest to ekipa nie do pokonania. Przestrzegałbym jednak przed lekceważeniem. Bo mimo wszystko wyniki Górnik ma dużo gorsze niż grę.

Przed trenerem trudna taktyczna kwestia dotycząca też tej fizyki naszych piłkarzy. Za chwilę bowiem zagramy kolejny ultraważny mecz – z Widzewem w Pucharze Polski. Chodzi więc o to, żeby zagrać intensywnie, ale tak, żeby nie wypruć się totalnie przed meczem wtorkowym. Na pewno w sztabie biorą to pod uwagę i postarają się znaleźć optymalne rozwiązanie.

Komfortu w tabeli już nie mamy takiego jak wcześniej. Każdy w tej lidze chce się utrzymać i każdy punktuje. Dlatego naprawdę jedno czy drugie zwycięstwo jest na wagę złota, a porażki zwiększają ryzyko wpadnięcia pod kreskę. Trzeba być bardzo czujnym.

Wyniki GKS układają się identycznie na wiosnę, jak rok temu. Wówczas też mieliśmy: zwycięstwo, zwycięstwo, remis i porażkę. Problem polega na tym, że w piątym meczu też była przegrana. Czas więc ten schemat przełamać.

Nie ma co gadać, szykuje nam się meczycho na Nowej Bukowej. Szykujcie gardła i mobilizujcie się, aby znów ten stadion odleciał. A piłkarze mam nadzieję, że zrobią swoje i zgarną kolejne trzy punkty. Nawet mimo Poldiego, który z Pogonią wszedł na końcówkę, tak jakby chciał się „rozgrzać” przed GieKSą…