Pamiętam ten niedzielny poranek. Było ciepło, słonecznie, a w nogach czułem 36 kilometrów z poprzedniego dnia. Wysiłek, ale też element amuletu, magicznego myślenia i marzeń. Rano udałem się na sowite śniadanie, bo wiedziałem, że wkrótce spalę mnóstwo kalorii – już nie poprzez wysiłek fizyczny, ale emocjonalny. Jeszcze krótka wizyta na odstresowanie nad morzem, szum fal, śpiew mew…

Mogliście o tym przeczytać szczegółowo w reportażu, który napisałem po powrocie – jeśli ktoś jakimś trafem nie miał okazji – zapraszam:

https://gieksainfo.pl/najwazniejsze-piec-minut-reportaz-z-pielgrzymki-z-gdanska-do-gdyni/

I zaczęło się. Stadion zalała żółta fala wierzących w sukces, ba – przekonanych o tym sukcesie miejscowych. Wystarczył im zaledwie remis. My musieliśmy ten mecz wygrać.

Co zdarzyło się dalej 26 maja 2024 wszyscy wiemy. Najpierw „przymierzył i trafił” człowiek, który na stałe zapisał się w katowickich kronikach. A potem było już tylko obgryzanie paznokci, nerwowe czekanie i… euforia. Dalej cieszyli się ci „żółci”, ale już tylko w narożniku stadionu. Na reszcie tego obchodzącego swoje 15-lecie obiektu zapanowała stypa, która jeszcze pogłębiła się kilka dni później.

Tak, GieKSa po 19 latach awansowała do ekstraklasy, a obiekt w Gdyni pozostanie tym, na którym kibice z Katowic przeżyli dotychczas swoje najpiękniejsze chwile.

Dziewiętnaście lat czekania. Jedna piąta wieku. Do okres od sukcesu Kazimierza Górskiego do rogala Adama Kucza w Lizbonie. To okres od początku drugiej wojny światowej do piłkarskich narodzin Pelego. To czas od zamachów WTC do pandemii.

Nie da się zapomnieć. Po tylu latach tułania się w piłkarskiej otchłani – czysto piłkarskiej, ale też medialnej, w końcu zawitaliśmy na salony. Chyba nie trzeba nikomu mówić – jak wielka jest to różnica. Jaka jest otoczka medialna samych meczów. Jak niemal codziennie na kanałach YT czy w telewizji są magazyny o ekstraklasie. Jakie w końcu ekipy przyjeżdżają do Katowic i jakich piłkarzy mamy okazję oglądać.

Przepaść.

Jutro pojawimy się w Gdyni ponownie. Już jako ekstraklasowicz pełną gębą – spotkamy się z beniaminkiem, którego wtedy zepchnęliśmy do baraży. Mecz nie będzie miał aż takiej stawki, jak wtedy – wówczas to był finał, mecz o być albo nie być. Tutaj zwycięstwo czy przegrana nie będzie o niczym przesądzać. Nie znaczy to jednak, że spotkanie to nie będzie miało dużego ciężaru gatunkowego – wręcz przeciwnie.

Tabela nadal jest niesamowicie spłaszczona. Trudno jednak sobie wyobrazić, że tak będzie to wyglądać do końca sezonu. W końcu ktoś będzie musiał się oddzielić, indywidualnie lub grupowo – jacyś maruderzy powinni się pojawić.

GieKSa miała w tym sezonie jeden moment, w którym mogła sobie utworzyć ultrakomfortową sytuację. Gdybyśmy wygrali wówczas z Piastem Gliwice, mielibyśmy nad nimi 10 punktów przewagi. Wtedy jeszcze myśleliśmy też, że Legia może być dobra i wygrać z Niecieczą – w takim przypadku na piłkarzami z Małopolski mielibyśmy 11 oczek. Wtedy wszystko się jednak rypło. Pokarał nas Erik Jirka i koledzy i zamiast dziury w tabeli pojawił się niemal kontakt – kończący się tym, że rok zakończyliśmy w strefie spadkowej.

Dobry początek wiosny (hehe) dał nam jednak znów sporo oddechu. Katowiczanie mają względnie spokojną sytuację, no ale właśnie – nie można ręki zdjąć z pulsu. Dwie kolejki mogą zadecydować, że znów znajdziemy się pod kreską. Natomiast wygrywając z Arką – zdobędziemy już naprawdę solidną przewagę nad gdynianami, a i może innymi drużynami. Jest więc naprawdę bardzo dużo do ugrania. Standardowo o górze tabeli nie mówię – natomiast takie mocne umiejscowienie się w środku stawki na ten moment byłoby jak znalazł – przed kolejny przecież bardzo trudnymi meczami – z Górnikiem i – choć to nie liga – Widzewem.

Arka w tym sezonie spisuje się fatalnie na wyjazdach, ale dobrze u siebie. Z kwitkiem odprawili Lecha, Wisłę Płock czy Cracovię, wygrali również choćby z Pogonią. Atut swojego boiska piłkarze Dawida Szwargi wykorzystują więc solidnie, choć nie są nie do złamania – bo przecież Marek Papszun triumfował tam z Rakowem aż 4:1.

Ciekawi jesteśmy, jak podejdzie do tego meczu drużyna w sensie intensywności. Bo to co widzieliśmy z Widzewem i Legią to były jakieś totalne wyżyny w tym aspekcie i pytanie, na ile wynikało to ze specyfiki rywala oraz własnego stadionu, a na ile… GKS po prostu teraz będzie grał tak w każdym meczu. Jeśli to drugie to nie chciałbym spotkać kogoś takiego w ciemnej ulicy. Albo jakiego wściekłego, agresywnego psiego jegomościa. Oni byli szaleni na tym boisku w tych dwóch ostatnich meczach. Nie przypominam sobie – tak na szybko – drużyny, która by tak zapierdzielała.

I to kochamy. Więc róbcie tak dalej, ale jednocześnie dbajcie o rozkład sił.

Rywal przed nami na papierze słabszy, dodatkowo za kartki wypadli Navarro i Jakubczyk. Arka ma jednak kilku dobrych zawodników, przede wszystkim trzeba uważać na „gdyńskiego” Bartka Nowaka, czyli Sebastiana Kerka. Ale i Rusyn ostatnio się pokazał (no, może przedostatnio, z Legią), a i chce się przypomnieć polskim kibicom Gutkovskis.

My mamy jednak swoje atuty. GieKSa jest w formie, nasz zespół ma swój plan na grę i go realizuje. Liczymy, że w Gdyni będzie podobnie i goście osiągną dobry wynik.