Być może ochłonęliśmy już po zeszłotygodniowych emocjach. A może w sumie i nie, bo trudno przejść do porządku po tak dramatycznych spotkaniach. Nikt się nie spodziewał, że wyściubienie „na chwilę” nosa poza Bukową będzie tak budującą historię obecnej GieKSy. Teraz jednak wracamy do naszego domu i czeka nas kolejne mocne wyzwanie.

Korespondencyjny pojedynek, który toczyliśmy w poprzednim sezonie z Motorem, w obecnym zszedł na nieco dalszy plan. Oba zespoły zadomowiły się już w ekstraklasie, oba już nie są beniaminkami, więc nie jest to jakiś szczególny rywal do rozpatrywania. Faktem jest, że trener Mateusz Stolarski był już jedną nogą na wylocie jesienią, ale ogarnął kryzys i dalej prowadzi Motor tak, że drużyna jest po prostu bardzo solidna i nie miesza się w okolice strefy spadkowej.

Nasz jutrzejszy rywal ma tylko punkt straty do GKS. To co jednak robi wrażenie, to fakt, że Motor nie przegrał od siedmiu spotkań, a wiosną tylko dwa razy schodził z boiska pokonany. Lublinianie może nie grają jakiejś wielce efektownej piłki, ale są do bólu solidni i efektywni.

Katowiczanie zagrali swoje szalone spotkania w Częstochowie i Poznaniu. Wcześniej mieliśmy euforię z Wisłą Płock. GieKSa pokazała na boisku najlepszych drużyn w Polsce, że może rywalizować z nimi jak równy z równym. Że w naszej drużynie jest jakość i polot. Że GieKSa nie kładzie się przed rywalem i czeka na najniższy wymiar kary, tylko po prostu gra swoje.

Pamiętam jeszcze czasy pod koniec lat 90. czy na początku obecnego wieku, kiedy w ekstraklasie jak GKS jechał na Legię czy Wisłę, a wcześniej Widzew, to potrafiliśmy się jedynie murować, głównie z kiepskim skutkiem. Gdy czasem zapunktowaliśmy wynikało to z jednej lub dwóch akcji w meczu, które zakończyły się bramką. Za Jasia Żurka było więcej takich meczów. Cieszyliśmy się oczywiście z punktów, ale gra potrafiła być ultradefensywna.

Teraz jest inaczej. GKS się nie certoli, tylko jedzie sobie na Raków czy Lecha i chce rządzić na boisku. Nawet z Jagą mieliśmy taką drugą połowę. Ten sposób gry, oparty na wysokim podejściu pod przeciwnika, włączeniu pressingu i po prostu ataku, jest nie tylko atrakcyjny dla oka, ale i skuteczny.

Nie wiem, czy te dwa mecze nie były jakimś przełomem w mojej historii kibicowania. Bo mam wrażenie, że po raz pierwszy przeżyłem coś takiego, że moja drużyna na wyjeździe z takimi przeciwnikami gra tak odważnie i bez kompleksów. Nie miałem w tych meczach poczucia, że „a nuż się uda jakaś kontra i może coś strzelimy”. Tutaj raz po raz GKS atakował, stwarzał sytuacje, zatrudniał bramkarzy rywali i… strzelał bramki. Coś wspaniałego. Pewnie nie jestem jedynym, który wielokrotnie sobie odtwarzał na Youtubie bramki z obu spotkań. Ja osobiście stałem się niesamowitym fanem gola Markovića w Częstochowie. Coś cudownego. Jako całość.

Czy GieKSa utrzyma ten impet? Wszyscy byśmy sobie tego życzyli. Każdy rywal jednak gra inaczej i Motor może postawić nam ciężkie warunki. Pytanie też jak podejdzie przeciwnik do tego spotkania. Pamiętajmy, że Motor musi obrać taktykę przeciw drużynie, która w tak trudnych meczach strzeliła siedem goli. Więc może ustawią się nisko, tak jak Wisła? Przy czym Płocczanie z tej swojej niskiej obrony robili mega groźne wypady. A może pójdą na wymianę ciosów? Bardzo ciekawie zapowiada się to spotkanie.

Choć trener tego głośno nie mówi, to jak go znam, jest podjarany perspektywą walki o puchary. Gdzieś tam między słowami, jego… słowa nie są już takie asekuracyjne już wcześniej. Każdy wyczuwa szansę, żeby – w związku z płaską tabelą – powalczyć. Oczywiście bez spiny. To są nasze marzenia, to jest nasza okazja, ale tu przede wszystkim trzeba rzetelnie realizować swój plan. To ten plan doprowadził nas do miejsca, gdzie jesteśmy obecnie. Nie ma więc sensu nic w tym zmieniać.

GieKSa udowodniła (który to już raz), że to drużyna, na którą warto chodzi i którą warto wspierać. Wypełnijmy więc jutro stadion i dopingiem podziękujmy za te dwa mecze, a także dajmy im wielkiego energetycznego kopa do dalszej walki i zdobywania jak najwięcej goli.