To już ostatki ligowo-pucharowego futbolu w tym roku, ale… jakie. O ile po poprzedniej przerwie reprezentacyjnej czekały nas głównie pojedynki ze słabszymi przeciwnikami (oprócz Korony), to teraz GieKSa rozegra nie lada pojedynki. Dwa razy zmierzymy się z Jagiellonią, naszymi oponentami będą także Pogoń i Raków. Starcia niezwykle trudne i w żadnym z nich GKS nie będzie faworytem. Nie oznacza to jednak, że o punkty, a nawet zwycięstwa, pokusić się nie można. Co udowodniła praktycznie cała poprzednia kolejka ekstraklasy, gdzie sensacja goniła sensację. I przegrana GieKSy z Piastem – jakkolwiek bolesna – była niczym w obliczu triumfów Arki z Lechem czy przede wszystkim wygranej Termaliki przy Łazienkowskiej.

Te wymienione spotkania pokazują, że w tej lidze wszystko jest możliwe. I choć GKS w obecnym sezonie żadnej większej niespodzianki nie sprawił, to pamiętamy zeszłoroczne wygrane ze wspomnianymi ekipami: Jagą, Pogonią czy Rakowem właśnie. Po polepszeniu sobie sytuacji w tabeli w październiku w wyniku dobrej serii z niżej notowanymi przeciwnikami – czas więc zapunktować z zespołami z topu polskiego futbolu.

Bardzo byliśmy niepocieszeni po starciu z gliwiczanami. Seria czterech wygranych, w tym trzech ligowych mocno uspokoiła sytuację, wyniosła GKS do środka tabeli, ale poprawiając to dobrym wynikiem z Piastem, można byłoby stworzyć sytuację wręcz idealnie spokojną, patrząc przez pryzmat pierwszej części sezonu. To się nie udało i jako że cały dół wygrał – sytuacja znów stała się taka, że trzeba trzymać rękę na pulsie. Taki to już jest piłkarski żywot. Gdy wydaje się, że jesteś już na dobrej drodze, wystarczy jedno potknięcie w newralgicznym momencie i znów musisz mieć czujność i oczy dookoła ligowej głowy.

Patrząc z perspektywy czasu, można ten mecz z Piastem ocenić dwojako. Po pierwsze GieKSa po prostu nie zagrała dobrego meczu, dała się zdominować fizycznie rywalowi i nie mieliśmy specjalnie pomysłu, jak się temu przeciwstawić. Zawiodły elementy walki i czysto piłkarskie. Po prostu z naszej strony był to w każdym calu nieudany mecz. Nie było planu B, nie było reakcji. Znów pojawiły się błędy w obronie. Ogólnie totalna klapa.

Druga jednak kwestia jest taka, że naprawdę Piast wyszedł na boisko jak nowonarodzony i poziom ich boiskowej agresji, ale też wiary w sukces i przekonania o tym, że mają środki do osiągnięcia celu, był niebywały i zaskakujący. Oglądałem niemal wszystkie mecze Piasta w tym sezonie i ta drużyna była niemrawa, bezjajeczna, ich kapitan Jakub Czerwiński znów marudził i kręcił nosem na postawę. Mogliśmy więc liczyć i mieć nadzieję, że na Nową Bukową wyjdzie ekipa słaba i zdołowana, a zdania o nowej miotle będzie można po raz kolejny między bajki włożyć. Tymczasem podopieczni Daniela Myśliwca zaskoczyli wszystkich. Rozegrali najlepszy mecz w sezonie i z taką dyspozycją tego dnia wygraliby co najmniej z połową ligi. I choć GKS powinien się umieć przeciwstawić rywalowi, to trzeba powiedzieć, że tego dnia ostatnie miejsce Piasta w tabeli nie miało nic wspólnego z ich dyspozycją sportową.

Było minęło. Straciliśmy cenne punkty i wracamy do gry. Przed katowiczanami starcie z Jagiellonią, drużyną grającą efektownie i skutecznie – patrząc przez pryzmat ostatniego 2,5 roku w ekstraklasie – drużyną zdecydowanie najlepszą i najrówniejszą. Jedyną, która potrafi łączyć grę w lidze i europejskich pucharach. Solidnie ciągle budowaną i prowadzoną przez Adriana Siemieńca, który nawet mimo okresowych wpadek czy lekkich kryzysów, potrafi szybko wyprowadzać ją na prostą. Tak – Jagiellonia to naprawdę mega ekipa, świetna drużyna.

I w tym sezonie gospodarze niedzielnego meczu dają radę. Przeszli swoje rundy w eliminacjach Ligi Konferencji, a tam zaliczyli choćby remis na wyjeździe ze Strasbourgiem. W Pucharze Polski awansowali do 1/8 finału. W lidze zajmują drugie miejsce, a po obecnie trwającej kolejce mogą być nawet liderem.

To że ekipę Siemieńca da się pokonać – i to w Białymstoku – pokazała jednak choćby Termalika w pierwszej kolejce i niedawno Raków. Zwłaszcza wygrana niecieczan 4:0 była iście sensacyjna. Jaga nie jest drużyną nie do pokonania, ale zawsze jednak bardziej jest prawdopodobne, że wygra niż przegra. Teraz białostoczanie są na fali, bo przecież wygrali dwa tygodnie temu w Szczecinie po nieprawdopodobnie intensywnym meczu i golu w doliczonym czasie Oskara Pietuszewskiego.

GieKSa miała jeden egzamin dojrzałości w poprzednim okienku ligowym. Po Niecieczy trener mówił, że jest to ocena celująca. Po Piaście niestety ta ocena lekko spadła i dałbym ją na cztery plus. Czyli nadal ocena zacna. Teraz zadanie jest nieporównywalnie trudniejsze. I trzeba by było być szaleńcem, by założyć podobny dorobek punktowy. Jednak to, na co mamy prawo liczyć, to jakaś przyzwoita i solidna liczba punktów w nadchodzących trzech spotkaniach ligowych. No i awans w Pucharze Polski – bo tam będziemy mieli z Jagą atut własnego boiska.

Trudno powiedzieć, jak rozwinie się sytuacja. To jedna wielka niewiadoma. W zeszłym sezonie jednak GKS przegrał w Białymstoku tylko 0:1, a przecież w końcówce padł nieuznany gol Galana. Dlaczego więc nie mielibyśmy tym razem z Jagą zapunktować? Trzeba zagrać swoje, a wtedy wszystko będzie możliwe.