Nie jest łatwo zostawić za sobą czwartkowe wydarzenia z Częstochowy. Ekstraklasa jednak nie zwalnia i już w niedzielę zmierzymy się z głównym kandydatem do mistrzostwa Polski, i to na jego terenie. Jak nasze szanse w tym starciu widzą w Poznaniu? Zapytaliśmy Radosława Laudańskiego, twórcę kanału @poznanskiexpress, poświęconego Lechowi Poznań.

W Katowicach nie opadły jeszcze emocje po pucharowym starciu z Rakowem. Śledziłeś tę rywalizację?
Niestety, obowiązki nie pozwoliły mi oglądać całego meczu, śledziłem tylko dogrywkę i rzuty karne. Widziałem jednak wiele meczów GieKSy w tym sezonie i mam wrażenie, że jest to drużyna, z którą faworytom nie gra się łatwo. GKS sprawiał już problemy i Lechowi, i Rakowowi, także Jagiellonia przekonała się o tym w Pucharze Polski. Szkoda, że nie udało się wam awansować, bo śląski finał to było coś, na co czekali kibice, nie tylko na Śląsku, ale pewnie w całej Polsce. Byłby to jasny sygnał, że piłka nożna w tym regionie zrobiła duży krok do przodu i firmy, które kiedyś były wielkie, powoli nawiązują do swojej historii.

Ostatnimi laty związki Lecha z Pucharem są burzliwe. Na trofeum czekacie już 17 lat, po drodze było pięć przegranych finałów. W drużynie co roku walczącej o mistrzostwo Puchar schodzi na dalszy plan?
Z perspektywy kibica chciałoby się po ten puchar w końcu sięgnąć, bo wyjazd na Stadion Narodowy, niebieska ściana za jedną z bramek i świętowanie zwycięstwa to wciąż marzenie, którego nie udało się spełnić. Spójrzmy prawdzie w oczy – kiedy Lech po raz ostatni sięgał po Puchar Polski, na świat przychodzili kibice, którzy za chwilę będą pełnoletni. Jak na klub tej rangi to zdecydowanie za długie oczekiwanie na sukces w tych rozgrywkach. Kilka razy zabrakło nam jakości, czasem trochę szczęścia, a czasem można było odnieść wrażenie, że Puchar nie wszystkich w klubie „grzał” tak, jak powinien. Piłka idzie trochę w tym kierunku, że zespoły walczące o mistrzostwo i wysokie cele w Europie krajowy puchar traktują ulgowo, z największymi rotacjami kadrowymi, dlatego coraz częściej dochodzi do niespodzianek we wczesnych fazach. Dopiero od ćwierćfinałów czy półfinałów waga Pucharu rośnie i tak bywało w Poznaniu. Na mecz z Górnikiem wyszedł wprawdzie podstawowy skład, który chwilę wcześniej grał z KuPS w Lidze Konferencji, więc koniec końców zabrakło pary w rywalizacji z zabrzanami. Dało o sobie znać granie co trzy dni.

Dyskutowaliśmy kiedyś z Rafałem Nowakiem z TerazPasy.pl, czy lepiej odpadać we wczesnych fazach, jak wtedy Cracovia z Sandecją, a GKS z Unią Skierniewice, czy też walczyć do końca i przegrać jak Pogoń w Warszawie albo my w czwartek w Częstochowie. Lech zna smak finałowej porażki. Co jest bardziej gorzkie?
Myślę, że mimo wszystko lepiej odpaść w pierwszej rundzie, bo nie ma wtedy takich oczekiwań i zawiedzionych nadziei. Najgorzej jest dojść do finału i go przegrać, bo trudno się „odkręcić” po takiej porażce. Trzy przegrane finały z Legią nie zostawiły wprawdzie takich ran w naszych sercach, bo stołeczni byli wtedy czołową ekipą w Polsce, natomiast porażka z Rakowem w sezonie 2021/22, kiedy walczyliśmy z nimi zarówno o mistrzostwo, jak i o puchar, bolała bardzo mocno. Najtrudniejszy do przetrawienia był jednak przegrany finał z 2017 roku z Arką Gdynia. Kibice Kolejorza już w drodze na stadion świętowali zdobycie Pucharu, tymczasem Leszek Ojrzyński i jego ekipa sprawili nam niemiłą niespodziankę. Ten mecz do dzisiaj wspominany jest w Poznaniu jako przeklęty, a Radosławowi Majewskiemu, który wciąż świetnie gra w Zniczu Pruszków, do dzisiaj wypomina się zmarnowane sytuacje w tamtym pojedynku. Myślę, że kibice GKS-u odczuwają dziś podobne emocje, które porównałbym nawet do przegranego barażu Polski ze Szwecją. Jest smutek z porażki, ale też i duma z postawy zespołu i walki do samego końca. Piłkarze i kibice GKS-u nie powinni spuszczać głów, bo sprawili wiele problemów faworytom.

Nie brakuje opinii, że pojedynek GieKSy z Rakowem urasta do rangi meczu sezonu. Wcześniej takim mianem określano wasz ligowy mecz z tym samym rywalem. Jak wspominasz jego przebieg?
Jeśli chodzi o poziom emocji, to był to chyba najlepszy mecz przy Bułgarskiej, na jakim byłem. Oczywiście trudno go porównywać do spotkania z Piastem w poprzednim sezonie, kiedy stawialiśmy pieczęć na mistrzostwie Polski, ale nie pamiętam drugiego meczu, w którym byłoby tyle zwrotów akcji, dramaturgii, walki do samego końca i zwycięskiego gola w ostatniej minucie, zdobytego przez wyśmiewanego do niedawna Yannicka Agnero. Bułgarska wtedy eksplodowała! Jest to jeden z tych meczów, po którym najmłodsi kibice zakochują się w futbolu.

Patrząc na rosnącą formę Lecha w rundzie wiosennej, można już powoli wkładać szampany do poznańskich lodówek?
Spokojnie, cały czas jest dużo pracy do wykonania. Mamy dwa punkty przewagi nad Jagiellonią, a Lech został liderem całkiem niedawno. Mimo to można zauważyć, że klaruje się sytuacja w czołówce – Kolejorz się ogarnął i wykorzystując słabość rywali jest dziś na najlepszej drodze do obrony mistrzostwa. Na dziś zespół gra powtarzalnie, a nowe nabytki dobrze się wprowadziły: Leo Bengtsson robi różnicę, bardzo dobrze radzi sobie Pablo Rodríguez, dobre momenty ma też Taofeek Ismaheel, co może zaskakiwać kibiców ze Śląska pamiętających go z Górnika. Jesteśmy faworytem do mistrzostwa Polski, ale koncentracja musi być na najwyższym poziomie. Moim zdaniem, jeśli przy obecnej sytuacji w tabeli i punktowaniu rywali Lech nie zostanie Mistrzem Polski, bo przypomnę, że Jagiellonia zdobyła zaledwie 8 punktów w dziewięciu ostatnich meczach, to będzie dla nas jeszcze bardziej bolesne niż w 2018 za czasów Nenada Bjelicy, kiedy po wygranej fazie zasadniczej wypuściliśmy mistrzostwo w dodatkowych siedmiu kolejkach.

W każdym sezonie cel Lecha w Ekstraklasie nie może być inny niż mistrzostwo. Mimo to rundę jesienną kończyliście na siódmym miejscu, z sześcioma punktami straty do lidera. Wkradło się zwątpienie w końcowy sukces?
Runda jesienna w naszym wykonaniu była daleka od ideału, a niektórzy kibice podejrzewali, że Niels Frederiksen może tego nie przetrwać. Wpadka na Gibraltarze, pechowa porażka z Rayo Vallecano, do tego 1:3 z Arką Gdynia – wielu spodziewało się, że będzie to koniec trenera. Wiosną przyszły porażki z Lechią i Piastem, jednak Niels Frederiksen po raz kolejny pokazał, że potrafi wychodzić z trudnych sytuacji. Przez dłuższy czas chyba nikt w Poznaniu nie wierzył, że uda się obronić mistrzostwo, w końcówce rundy jesiennej pojawiła się jednak nadzieja w perspektywie wiosny, kiedy miało wrócić kilku ważnych, kontuzjowanych piłkarzy. Wrócił Golizadeh, który odmienił Lecha, stając się jednym z liderów. Istotne było jednak, że straty z jesieni były na tyle małe, że wiosną udało się skutecznie podłączyć do walki o najwyższe cele.

Trener mimo kryzysów zachował posadę i trwają rozmowy na temat przedłużenia wygasającej w czerwcu umowy. Jakie podejście mają do niego kibice? Frederiksen jest dzisiaj „hot or not”?
Teraz raczej hot. Gdy pojawiła się informacja podana przez Michała Mitruta z Canal+, że przedłużenia umowy z trenerem nie będzie, to kibice zareagowali raczej sceptycznie. Wydaje mi się, że Frederiksen kupił zaufanie fanów rewanżowym meczem z Szachtarem Donieck, bo widzieliśmy w czwartek, jak Ukraińcy pokonali 3:0 w Krakowie AZ Alkmaar, tymczasem Lech zdołał tam wygrać 2:1 i pokazał się z niezłej strony. Wcześniej dużym zarzutem w stosunku do trenera było to, że nie potrafi odpowiednio ustawić zespołu na mecze z rywalami w Europie. Frederiksen zadał kłam tej tezie i pokazał, że może dać pewną dozę stabilizacji w Lechu. Być może nie wszystko jest jeszcze idealne, ale całokształtem trener zasłużył na nową umowę. Inna sprawa, czy ją podpisze. Trenerzy ze Skandynawii często są mile widziani w Bundeslidze, ponadto Dania po odpadnięciu w barażach do Mistrzostw Świata będzie szukała nowego selekcjonera. Niels Frederiksen ze swoim doświadczeniem byłby niezłym kandydatem na to stanowisko. Nie wszystko będzie więc zależeć od decyzji władz Lecha.

W rozmowie przed jesiennym meczem GieKSy z Lechem Mateusz Jarmusz określił Lecha mianem „ishakozależnego”. Patrząc na statystyki, niewiele się tu zmieniło i wciąż dużo w Poznaniu zależy od formy szwedzkiego napastnika.
Rzeczywiście, jeśli nie ma Ishaka, to ofensywa Lecha wygląda dużo gorzej. Podczas ostatniego meczu z Jagiellonią Mikael zostawił na boisku serce i wybiegał wiele kilometrów – wystarczy to porównać do stylu Agnero i wtedy widać najlepiej, kim dla Lecha jest Mikael Ishak. Takiego napastnika dawno w Poznaniu nie było i pewnie długo nie będzie. Szwed pisze w Lechu swoją historię, będąc pewnym zaprzeczeniem nowoczesnego futbolu, gdzie nie ma przywiązania do barw i często zmienia się kluby. Ishak z pewnością miał bardziej atrakcyjne oferty, mimo to zdecydował się pozostać w Poznaniu. Co do tej „ishakozależności”, to moim zdaniem Lech jest zależny od formy liderów poszczególnych formacji: w obronie jest to Mońka, którego z Jagiellonią musiał zastąpić Skrzypczak, rozgrywając chyba najlepszy mecz w naszych barwach; w pomocy takim graczem jest Pablo Rodríguez, który reguluje tempo gry, potrafi posłać nieszablonowe podanie, ponadto sporo pracuje w defensywie; z przodu liderem, a jednocześnie najważniejszym piłkarzem jest właśnie Ishak, więc to od tych zawodników najwięcej dziś zależy.

Lech ma praktycznie równy bilans, porównując mecze domowe z wyjazdowymi. Na bolączkę słabszej postawy u siebie zwracał uwagę jesienią Mateusz Jarmusz, wiosną jest z tym jednak dużo lepiej. Twierdza Bułgarska będzie jednym z atutów Lecha w niedzielnym pojedynku z GieKSą?
Zaczynamy czuć, że Bułgarska znowu stała się naszym atutem. Wyniki Lecha w domu są ostatnio dużo lepsze, podczas gdy wcześniej irytowaliśmy się porażkami i remisami, a także sporą liczbą traconych goli. W niedzielę Kolejorz będzie zdecydowanym faworytem, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że GKS nie punktuje zbyt dobrze na wyjazdach i będzie miał w nogach pucharowy mecz z Rakowem. Jestem ciekawy, czy porażka w Częstochowie nie podłamie GieKSy, bo awans na pewno wzmocniłby was mentalnie, co w pewien sposób mogłoby zniwelować zmęczenie fizyczne. Tutaj cios po odpadnięciu w karnych i pogrzebanie marzeń o finale na Narodowym może być swego rodzaju obciążeniem. Z drugiej strony GKS udowadniał, że potrafi grać z Lechem, bo oba mecze w Katowicach były dla nas bardzo trudne, mimo że w obu spotkaniach udało się zrealizować nasze cele. Zwycięski w kontekście mistrzostwa okazał się remis w poprzednim sezonie, choć niewiele brakowało, aby GieKSa pokrzyżowała nasze plany. Jesienią katowiczanie również mieli sporo argumentów, by przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę. Byłem na majowym meczu w Katowicach i byłem pod wrażeniem atmosfery na waszym stadionie – kibice są blisko murawy i czuje się piłkarskie emocje, zarówno te z boiska, jak i z trybun. To na pewno udziela się waszym piłkarzom. Powiedziałem nawet trenerowi Górakowi, że z żadnym wyjazdowym rywalem nie gra się Lechowi tak ciężko, jak z GKS-em. Inaczej sprawa wyglądała przy Bułgarskiej – przewaga Kolejorza nie podlegała dyskusji i szczerze mówiąc podobnego scenariusza spodziewam się w niedzielę.

Na przedmeczowej konferencji trener Frederiksen został zapytany o postawę GKS-u zarówno w Pucharze, jak i w Ekstraklasie. Stwierdził, że mimo odpadnięcia w czwartek wciąż możemy się liczyć w walce o miejsca w lidze premiowane grą w Europie. Jak ty oceniasz formę GieKSy, szczególnie w kontekście faktu, że rundę wiosenną rozpoczynaliśmy w strefie spadkowej?
Obserwując GKS od momentu powrotu do Ekstraklasy ani razu nie miałem przeświadczenia, że możecie spaść do 1. ligi. Nawet gdy byliście w strefie spadkowej, to na boisku wyglądaliście raczej dobrze, a na miejsce w lidze rzutował przede wszystkim nienajlepszy początek sezonu. Przebudowa zespołu po odejściu Repki i Bergiera musiała chwilę potrwać, ale z czasem efekty przyszły. Bartek Nowak złapał formę życia i dla mnie obecne miejsce GKS-u nie jest zaskoczeniem. Myślę, że stać was na miejsce w czołowej piątce, dostrzegam u was sporo piłkarskiej jakości i ten śląski charakter, o który zadbał trener. Konkurencja jest duża, ale GieKSa ma sporo argumentów, by zakończyć ten sezon z podniesioną głową.

Do końca sezonu coraz bliżej i można już przymierzać się do pierwszych rozstrzygnięć. Z pozycji lidera śledzicie też to, co dzieje się na dole tabeli, gdzie zakopała się ekipa, która jeszcze niedawno walczyła z wami o mistrzostwo, a także druga, która jak najszybciej do tej walki chciałaby się włączyć?
Prawda jest taka, że bez wygranej z Lechem Widzew byłby praktycznie pogrzebany, a te trzy punkty trzymają ich jeszcze na powierzchni. Aż trudno w to uwierzyć patrząc, jak wielkie pieniądze zostały tam wpompowane. Co do Legii uważam, że ostatecznie się utrzyma – efekty pracy Marka Papszuna powoli widać, a od jego przyjścia stołeczni są piątą najlepiej punktującą drużyną w lidze. Ostatni mecz z Pogonią w ich wykonaniu wyglądał już bardzo dobrze. Z pewnością w Poznaniu jest duża grupa kibiców, którzy trzymają kciuki za spadek obu tych ekip, ale wydaje się to mało prawdopodobne. Moim zdaniem mocniej w tę walkę zamiesza się jeszcze Radomiak, zobaczymy też, co będzie z Cracovią, a spać spokojnie nie może też ani Pogoń, ani tym bardziej Arka. Znaków zapytania jest sporo i końcówka sezonu z pewnością będzie emocjonująca.

Kto wie, czy w maju nie będziemy się bardziej ekscytować walką na dole, jeśli Kolejorz utrzyma dobrą formę i rozstrzygnie walkę o tytuł odpowiednio wcześnie.
Też mam takie przeświadczenie, że jeśli będziemy grali swoje, to mistrzostwo przyjdzie znacznie szybciej niż w ubiegłym sezonie. Nie wierzę, że któryś z naszych rywali będzie w stanie złapać serię zwycięstw, dlatego nie spodziewam się końcowych rozstrzygnięć dopiero w ostatniej kolejce.

Biorąc to wszystko pod uwagę, w niedzielę należy się spodziewać pełnej dominacji Lecha i niezagrożonego zwycięstwa gospodarzy? Jest jakiś margines na niespodziankę?
Trudno mi wskazać mecz Lecha, w którym od pierwszej do ostatniej minuty kontrolowalibyśmy przebieg boiskowych wydarzeń. Nawet w pojedynku z Termalicą podopieczni Marcina Brosza mieli swoje momenty, gdzie wydawało się, że ruszą do odrabiania strat. GKS również będzie miał takie szanse na zaskoczenie naszej obrony, ale śmiem twierdzić, że w niedzielę zagracie z najlepszym Lechem, z jakim do tej pory przyszło wam mierzyć się w Ekstraklasie. Jesteśmy w ostatniej fazie walki o mistrzostwo, po kontuzjach wrócili kluczowi piłkarze, więc spodziewam się dwubramkowego zwycięstwa Kolejorza.

Jesienią Mateusz trafił wynik bezbłędnie, a jakiego ty masz nosa?
Stawiam na 3:1 dla Lecha.

Zaczęliśmy od Pucharu Polski i na Pucharze chciałbym zakończyć. Za niecałe dwa tygodnie w półfinale krajowego pucharu zmierzą się w Poznaniu kobiece drużyny Lecha i GKS-u. Damska sekcja futbolowa wzbudza zainteresowanie kibiców? Jak oceniasz jej poziom?
Kobieca piłka w Poznaniu wciąż raczkuje i nie sposób twierdzić, że te mecze budzą zainteresowanie całej społeczności. Kibiców jednak przybywa – pamiętam choćby mecz, w którym podopieczne Alicji Zając zapewniły sobie awans do Ekstraligi, to na poznańskie Morasko przyszła całkiem spora grupa, aby podziękować dziewczynom za ten sukces. Mecz z GKS-em będzie bardziej prestiżowy, bo zostanie rozegrany przy Bułgarskiej i będziemy się starali pobić rekord frekwencji na meczu piłki kobiecej. Ponadto warto wspomnieć, że ta drużyna jest budowana od zera, sportowo walcząc o kolejne awanse – zupełnie inaczej niż w przypadku klubów, które kupując licencje skracają sobie drogę do Ekstraligi. I choć wyniki w lidze są całkiem niezłe, to w rywalizacji pucharowej faworytem będzie jednak GKS.