Piłka nożna
Porażka 0:2 z Podbeskidziem
W dniu dzisiejszym o godzinie 11:00 GieKSa rozpoczęła sparing z Podbeskidziem Bielsko-Biała. Było to drugie spotkanie kontrolne dla naszej drużyny podczas przygotowań do nowego sezonu. Bielszczanie mieli za sobą już trzy spotkania, z których wszystkie przegrali. Mecz ze spadkowiczem z Ekstraklasy otwierał kilkudniowe zgrupowanie w Kamieniu niedaleko Rybnika.
Trener Jerzy Brzęczek zdecydował się na eksperymentalne ustawienie w obronie – na prawej stronie mecz rozpoczął… Mateusz Kamiński. Wbrew naszym obawom nie graliśmy z jednym napastnikiem, bo Paweł Szołtys cały czas partnerował Grzegorzowi Goncerzowi w ataku. Początek spotkania był dość senny – piłką grało głównie Podbeskidzie, a nasi zawodnicy starali się stosować pressing. W ósmej minucie z daleka uderzył gracz Podbeskidzia, ale piłka została zablokowana przez naszego obrońcę i wyszła na rzut rożny. Dziesięć minut później nasi zawodnicy przeprowadzili ładną kontrę, w której Goncerz świetnie znalazł szybkiego Andreja Prokicia. Ten minął bramkarza Podbeskidzia, ustawił sobie piłkę i… nie trafił na pustą bramkę z kilku metrów z idealnej pozycji. W 44 minucie bielszczanie objęli prowadzenie – po rzucie rożnym ładnie w naszym polu karnym zachował się Demjan, który stojąc tyłem do bramki uderzył piłkę głową, a ta od odbita od słupka wpadła do siatki obok zaskoczonego Sebastian Nowaka.
Do drugiej części gry przystąpiliśmy z kompletnie nową jedenastką, w której debiutował sprowadzony niedawno Eryk Sobków. W 49 minucie gracz Podbeskidzia w sytuacji sam na sam trafił w słupek, ale sytuacja została sprowokowana przez Wojciecha Kochańskiego, który nie utrzymał linii spalonego. Dwie minuty później dobrą okazję miał Tomasz Foszmańczyk, ale świetnym refleksem wykazał się bramkarz bielszczan. W 52 minucie kolejną kontrę przeprowadziło Podbeskidzie i Demjan podwyższył na 2:0. Ponownie źle zachował się nasz środek obrony. Maciej Wierzbicki nie miał nic do powiedzenia. W 62 minucie z bólu zaczął zwijać się Adrian Frańczak (najprawdopodobniej coś z barkiem) i w jego miejsce wszedł Przemysław Sawicki. W 67 minucie ładną akcję przeprowadził Paweł Mandrysz, który wystawił piłkę przed polem karnym Bartkowi Kalinkowskiemu, ale ten uderzył wysoko nad bramką rywali. Kilka minut później Mandrysz uderzył głową z kilku metrów, ale niestety niecelnie. W 72 minucie znowu Mandrysz uderzał, ale został zablokowany przez bielszczan. Siedem minut później indywidualną akcję przeprowadził Foszmańczyk, ale bramkarz Podbeskidzia sparował na rzut rożny. Po dużym zamieszaniu w polu karnym bielszczan ostatecznie uderzył piłkę Adrian Jurkowski, ale bardzo niecelnie. W samej końcówce fatalny błąd w obronie popełnił Jurkowski, ale na szczęście bez konsekwencji. Chwilę później świetną interwencją popisał się Wierzbicki, który sparował piłkę na rzut rożny. Dopiero pod koniec spotkania po Frańczaka przyjechała karetka pogotowia.
Podbeskidzie było drużyną lepszą i więcej grało piłką. Nasi zawodnicy najwięcej sytuacji bramkowych stworzyli sobie dopiero po stracie drugiej bramki. Widać było różnicę pomiędzy naszymi obiema jedenastkami – zdecydowanie lepiej i bardziej równo zaprezentował się pierwszy skład. W drugiej połowie popełniliśmy kilka poważnych błędów w obronie, a z przodu najaktywniejsi byli Mandrysz i Foszmańczyk. Pamiętajmy jednak, że jesteśmy na razie na etapie testów i do ligi jeszcze kilka tygodni.
GKS Katowice 0:2 Podbeskidzie Bielsko-Biała (0:1)
Bramki: Demjan (44′ i 52′)
I połowa: Nowak – Kamiński, Praznovsky, Garbacik, D. Abramowicz – Zejdler, Pielorz – Bębenek, Szołtys, Prokić – Goncerz
II połowa: Wierzbicki – Czerwiński, Jurkowski, Kochański, Frańczak (62 min. Sawicki) – Mandrysz (87 min. Stanik), Duda, Kalinkowski, Wołkowicz – Foszmańczyk – Sobków
Piąty finał z rzędu. Dwa mistrzostwa Polski – tyle samo co teraz GKS Tychy, których jednak w tym okresie dwukrotnie zabrakło w finale. Dwa finały przegrane w dopiero w siódmym meczu. Nikt nie powinien mieć wątpliwości, że za ostatnie 5 lat to drużyna Jacka Płachty była najlepszą drużyną w Polsce, a jednak coraz ciężej o optymizm, gdy mowa o hokejowej GieKSie.
Po dwóch mistrzostwach Polski, gdzie w obu przypadkach w finale byliśmy wręcz perfekcyjni pod każdym względem, przyszła porażka z Unią w dogrywce meczu nr 7 – tak minimalna, jak tylko może być, a przecież już po piątym meczu byliśmy o krok od kolejnego złota. Rok temu z kolei już po 4 meczach Tyszanie w każdym kolejnym mogli odnieść ostateczny triumf i choć pogoń za wynikiem, a nawet wyjście na prowadzenie na początku decydującego starcia dały nam mnóstwo emocji, to był to jednak kolejny krok w tył względem poprzedniego sezonu, a jak wyglądał finał w tym roku – każdy wie.
Nikt w tej lidze nie lubi GKS-u Katowice… i ma to swoje dobre strony. Brak sympatii ze strony kibiców Tychów, Sosnowca czy Oświęcimia jest oczywisty i jest to odwzajemnione i te animozje dodają emocji, a to dla emocji śledzimy sport. Idzie za tym jednak coś więcej – oprócz zdobycia mistrzostwa Polski, pobocznym celem każdej z tych drużyn jest pokonanie GKS-u. Poza krakowską Cracovią, gdzie nie zapowiada się, by w najbliższych latach mieli wrócić do walki o najwyższe cele, Katowice to zdecydowanie największe i najbardziej rozpoznawalne miasto ligi i każde mniejsze miasto tym bardziej chce udowodnić swoją wyższość na lodzie. Naszą reakcją na to jest… wyznaczenie top-4 jako celu na sezon. W lidze, gdzie są 4 drużyny mające pieniądze, by móc realistycznie walczyć o coś więcej, niż przetrwanie.
Końcowy wynik to jednak nie wszystko, czego kibice potrzebują – potrzebujemy czuć, że klub ,,gdzieś” zmierza, potrzebujemy również małych powodów do ekscytacji, a także potrzebujemy, by ludzie pracujący w klubie pokazali nam, że to oni się lepiej znają na hokeju i ,,zamknęli nam mordę”. Tak jak mordę zamyka nam sekcja piłkarska, tak jak 3 lata temu zrobił to Teemu Pulkkinen, tak tym razem dosłownie każda obawa kibiców znalazła potwierdzenie. Każdy czuł, że siedmiu obrońców to za mało, każdy widział, że brakuje nam ofensywnie usposobionego defensora, każdy wiedział, że mamy problem z przewagami i naprawdę ciężko uwierzyć, że ludzie, którzy dali nam dwa mistrzostwa Polski mieliby się z tym nie zgodzić. Gdzie więc była na to reakcja?
Jedną z najważniejszych cech naszych mistrzowskich ekip był głód. Oczywiście było też wtedy grono doświadczonych Polaków, a nawet przewinęło się też kilku doświadczonych obcokrajowców i nie chcę brzmieć, jakbym myślał, że teraz ktoś nie chciał zdobyć mistrzostwa, bo nie wątpię, że wszyscy chcieli, ale czegoś w porównaniu do ekipy sprzed 3 i 4 lat ewidentnie brakowało. Sami zboczyliśmy z drogi, która działała. W Tychach pałeczkę po doświadczonym Komorskim przejmują Łyszczarczyk czy Paś, którzy spokojnie mają pewnie z 7-8 lat grania przed sobą. U nas wydaje się zawiodło przekazanie pałeczki w obronie po pożegnaniu się z Kruczkiem czy Wajdą, a teraz czeka nas to w ofensywie. Są oczywiście bracia Hofman, gdzie oglądanie ich rozwoju było jednym z przyjemniejszych elementów tego sezonu i głęboko wierzę, że będą liderami na lata nie tylko GKS-u, ale i reprezentacji… ale co jeśli okaże się, że jednak są to gracze jedynie na 3 formację i 20 punktów w sezonie? Te przekazanie pałeczki zdecydowanie nie jest tu tak płynne i naturalne, a przecież tyle lat pracy jednego trenera i dyrektora w połączeniu ze stabilnym finansowaniem z miasta to powinny być wręcz idealne warunki do takiej długofalowej pracy.
Praktycznie co roku przykro kibicom GieKSy czyta się o nowych kontraktach, transferach i negocjacjach już nawet w trakcie play-offów, gdzie my na pierwsze wieści czekamy zazwyczaj aż skończą się hokejowe mistrzostwa świata. I niby zawsze ostatecznie jakoś to nadrabialiśmy, bo 5 razy z rzędu w finale nie byliśmy przypadkowo, ale nie wierzę, że na tym czekaniu nie tracimy, a teraz już z całą pewnością można powiedzieć, że zeszłoroczna przerwa między sezonami była w naszym wykonaniu po prostu słaba. Nie ma w tym gronie żadnego zawodnika, którego będzie warto wspominać po latach. Kibice potrzebują zawodników z charakterystycznymi cechami – jeszcze długo będziemy pamiętać szaleństwo w oczach i uśmiechu Erikssona, umiejętność wejścia na wyższy poziom w kluczowych momentach Lehtonena, huknięcie Hudsona, technikę Koponena czy ,,nienormalność” Murray’a, a jak pokazują wyniki – nie tylko kibice potrzebują takich zawodników, ale klub też. Hokej nie jest sportem dla normalnych. Gdy 3 lata temu przyszedłem na pierwszy przedsezonowy sparing – od pierwszego kontaktu z krążkiem było widać, że Koponen to Pan Hokeista. Nie chcę wytykać palcem hokeistów, bo myślę, że oni są najmniej temu winni, ale aktualnie większość naszej kadry to hokeiści po prostu przyzwoici… i tyle. Przyzwoitością nie wygrywa się mistrzostwa.
Nie wiem, co by się musiało stać, bym o kimkolwiek, kto miał swoją zasługę w zdobyciu dwóch mistrzostw Polski myślał za kilka lat w sposób negatywny, począwszy od dyrektora sportowego, przez trenera i na zawodnikach kończąc. Ilu błędów by nie popełniono w tym sezonie i ilu potencjalnie nie popełni się jeszcze w przyszłości – za ten pierwszy wielki sukces GKS-u, jaki miałem okazję doświadczyć w życiu, trener Płachta może mieć w Katowicach własną ulicę, a odwieszenie łyżew na kołek przez Grzegorza Pasiuta powinno być jednoznaczne z powieszeniem numeru 18 w Satelicie, a może i nawet na to samo zasługują Bartosz Fraszko czy ,,Nasz Warszawiak” Mateusz Bepierszcz. Czy aktualnie nasze finanse pozwalają na stworzenie równorzędnej rywalizacji z Tychami, ale czego by tu wcześniej nie osiągnięto – teraz także potrzebuję widzieć, że klub ma obrany właściwy kierunek i do tego kierunku dąży. Może trzeba jasno powiedzieć, że jeśli właściciel nie chce kroku do przodu, bo przy świetnej postawie piłkarzy już nie potrzebuje ,,tematu zastępczego”, to wykonujemy krok w tył i odmładzamy skład?
Zdobytymi mistrzostwami klub poniekąd wydał na siebie ,,wyrok” – zupełnie inaczej cieszyło srebro drużyny Toma Coolena, gdy zaledwie 2 lata wcześniej nie było hokeja w Katowicach, a 3 lata wcześniej bohaterem kibiców w Satelicie był Maros Goga. Teraz już wszyscy wiemy, jak to jest być na szczycie – i chcemy tego znów, jednak tak jak pisałem wyżej, końcowy wynik to nie jedyny sposób na usatysfakcjonowanie kibiców, tymczasem w tym sezonie mimo wszystko tylko on się zgadza, bo jednak finał to jest w pewnym stopniu sukces, ale czy z obecnie obranym kursem ten finał będzie także za rok?
Za nami jakiś szalony czas, ostatni tydzień to było coś, co przyniosło nam taką dawkę emocji, że po prostu trzeba ochłonąć. Zaczęło się od euforii po golu w doliczonym czasie z Wisłą Płock, ale nawet to nie zapowiadało, na jakiej karuzeli znajdziemy się w następnych dniach. Po Rakowie myśleliśmy, że limit spektakularnego widowiska na jakiś czas wyczerpiemy. I przyszedł mecz w Poznaniu.
Sam zastanawiałem się, jak ten mecz będzie wyglądał. Opcje dla mnie były dwie – GieKSa na fali tego rozpędu znów zagra bardzo dobrze albo jednak ciśnienie po energetycznym i emocjonalnym meczu w Częstochowie spadnie, co ze 120 minutami w nogach przełoży się na to, że jednak dość gładko polegniemy. Jak się okazało, sprawdziła się ta pierwsza opcja.
Trener Rafał Górak mówi o tym, że jeśli chcemy być poważną drużyną, to nie możemy mieć wymówek, że gramy co trzy dni i jesteśmy zmęczeni. No niby tak, ale w Polsce… jesteśmy do tych wymówek przyzwyczajeni. Zresztą – niedaleko szukać – trener Łukasz Tomczyk po meczu Rakowa z Motorem właśnie na ten aspekt zwracał uwagę i po prostu narzekał.
A tu nagle pojawia się GieKSa, która nie dość, że właśnie zagrała tę dogrywkę, nie dość, że w najkrótszym możliwym odstępie meczów (czwartek – niedziela), nie dość, że przegrała, to jeszcze musiała jechać na daleki wyjazd do obecnego i z dużym prawdopodobieństwem przyszłego Mistrza Polski.
I ta GieKSa rozegrała przy Bułgarskiej kapitalne zawody. To już nie był taki mecz, jak w poprzednim sezonie w Poznaniu. Wtedy przegraliśmy gładko 0:2 i pocieszaliśmy się tym, że „wstydu nie było”. Jakże daleki jest to obraz od wczorajszego spotkania. Teraz katowiczanie nie byli skromnym beniaminkiem, który przyjeżdża z respektem i liczy, że uda się z tego terenu wywieźć jeden punkt i to najlepiej 0:0. Teraz to była drużyna, która przyjechała tam jak po swoje, grała wysoko, starała się nie dać zepchnąć do defensywy i momentami po prostu dyktować warunki. Lech był przed przerwą dość bezradny.
Jedyne czego nam brakowało to bramki. I długo to wyglądało tak jak mecze, które znaliśmy z tego sezonu – że GKS dominuje, ma nawet jakieś sytuacje, choć nie bardzo klarowne, ale gola zdobyć nie potrafi. Potem przeciwnik włącza swoją jakość ładuje jednego, dwa lub trzy gongi (Cracovia) i mamy po zawodach.
Na szczęście skuteczność jest ostatnio po naszej stronie. I Eman Marković strzelił piękną bramkę głową. Dopiero na powtórce zza bramki było widać, jak dobry był to strzał. Okupiony co prawda rozciętym łukiem brwiowym, bo zaraz po uderzeniu piłki, trafił Eman głową w Joela Pereirę, ale piękny był obrazek, jak jednocześnie nasz zawodnik krwawił i uśmiechał się z powodu zdobytego gola. Piłkarz od tych dwóch meczach gra tak, że za chwilę może stać się jednym z ulubieńców Nowej Bukowej.
W drugiej połowie oglądaliśmy wszystko co najlepsze i… najgorsze w wykonaniu GieKSy. Jak traciliśmy jesienią multum bramek do szatni, to teraz zaczynamy tracić gole zaraz po wyjściu na boisko. Dwa gole w Częstochowie teraz Kolejorz na ukłuł zaraz po przerwie. Koncentracja, panowie, koncentracja! Było w tym oczywiście sporo pecha, bo piłka poodbijała się tak, że trafiła Arka i wpadła do bramki. Ale z drugiej strony, każde wstrzelenie piłki w piąty metr to ryzyko, że takie zamieszanie powstanie i wyjdzie z tego gol. Nawiasem mówiąc to – jeśli dobrze liczę – siódmy gol samobójczy w tym sezonie. Dość absurdalna liczba.
Jak rządzi przypadek, widzieliśmy przy bramce Ilji Szkurina. Tam też po kapitalnym zagraniu Bartka Nowaka, Ilja próbował mijać przeciwnika, ale futbolówka odbiła się od pleców czy od głowy siedzącego rywala i Białorusin dopełnił formalności. Strasznie dziwny ten nasz Ilja, bo ostatnio gra coraz lepiej w środku boiska, dobrze zbiera te piłki i rozprowadza, potem w roli już stricte napastnika dość mocno psuje, a na koniec… strzela gola.
Co do drugiego gola dla Lecha, to przyznam na chłodno, że nie mam pretensji. Oczywiście można powiedzieć, że poszliśmy za bardzo do przodu, że zabrakło asekuracji. Ale tak naprawdę z tego typu sytuacji gol pada raz na sto. Przecież mieliśmy zawodników z tyłu, natomiast Lech świetnie rozegrał tę akcję prostopadłym podaniem. Ale nadal to nie było bardzo duże zagrożenie. Zadecydowało niebywale dobre wykończenie Hakansa. Gdyby on nie zdecydował się na uderzenie z tej niełatwej pozycji, to uważam, że na 90 procent odebralibyśmy piłkę, a już na pewno zdążylibyśmy wrócić – innych piłkarzy Lecha też przecież jeszcze nie było.
Ale GKS dalej cisnął i wcisnął tę trzecią bramkę. Sektor gości znów był w euforii. I tutaj mam pretensje do naszych zawodników, że po minucie stracili znów gola. No nie można tak łatwo wypuszczać prowadzenia.
W końcówce też z jednej strony momentami było nieźle, nie broniliśmy się dramatycznie przez cały doliczony czas, potrafiliśmy oddalić, a Bartek miał nawet szansę na czwartego gola. Z drugiej strony – no muszę to powiedzieć, czasem niefrasobliwość Bartka może być brzemienna w skutkach, bo po zdarzają mu się ostatnio głupie straty, po których rywale przeprowadzają groźne kontry. Nasz pomocnik to ekstraklasowy artysta, ale czasem bym ten artyzm odłożył na rzecz rozwagi. Oczywiście Bartek nie byłby sobą, gdyby nie dał w tym meczu jakiejś liczby, a była to wspomniana asysta do Szkurina.
Swoją robotę zrobił też Rafał Strączek. Interwencja z końcówki pierwszej połowy, ale zwłaszcza dwie kapitalne obrony w doliczonym czasie gry drugiej, uchroniły nas przed fatalnymi nastrojami po końcowym gwizdku sędziego. Bo gdybyśmy strzelili w dwóch meczach na wyjeździe siedem bramek mocnym rywalom i oba te mecze przegrali, to przecież to byłby jakiś dramat. A tak, wywalczyliśmy zasłużony punkt na boisku Mistrza Polski.
Wspomnijmy oczywiście też o Sebastianie Milewski i Damianie Rasaku, bo wykonali oni znakomitą robotę w środku pola i w głównej mierze dzięki nim obraz gry wyglądał tak, jak wyglądał. Graliśmy pressingiem, wysoko, odbieraliśmy piłki. Potem można było je rozgrywać. Dodam jeszcze, że jak raz na jakiś czas zacentruje w starym stylu Alan, to nie ma co zbierać. Piękna asysta do Emana. No i zadebiutował Marius Olsen i jak na debiut wyszło to całkiem, całkiem.
Pozostał niedosyt po tym meczu, bo jednak GKS trzykrotnie prowadził i trzy razy to prowadzenie tracił. Marzyliśmy o wielkim zwycięstwie, ale to się nie ziściło. Natomiast, jakkolwiek nie powiem, że porażka była wkalkulowana w tym meczu, to dopisany punkt jest lekkim bonusem do naszego dorobku ligowego.
Jednak patrząc długofalowo, ten mecz pokazał coś innego. Ten i w Częstochowie. Że GKS to już ekstraklasowa drużyna pełną gębą, ale do tego jeszcze być może taką z górnej połówki tabeli. Bo jechać sobie na takie wyjazdy i po prostu normalnie grać, prowadzić tę grę, być wysoko na boisku, to nie jest oczywistość. Są drużyny, które właśnie za podwójną gardą się chowają i czekają na 1-2 okazje w meczu do kontry. Pewnie czasem i tak trzeba zagrać. Ale GKS patrzy na silne i słabe strony przeciwników. Skoro Cracovia czy Lechia potrafiły Lecha zdominować przy Bułgarskiej, to nasi trenerzy wyszli pewnie z założenia, że czemu i my nie mamy.
Z drugiej strony w drugiej połowie Lech pokazał jednak ofensywną klasę. Kilka akcji rozegrali świetnych. My też mamy czasem trochę brak szczęścia, że jednak nasi przeciwnicy się budzą i zaczyna im wiele rzeczy wychodzić. Kolejorz uważam, że po przerwie był bardzo groźny. Zresztą te trzy bramki strzelił. Nie bez powodu.
Piękną mamy tę drużynę, szaloną, dającą tyle emocji. Mnóstwo radości po strzelonych bramkach, dużo wkurzenia po traconych. Nad tym drugim aspektem trzeba popracować. Ale z dwojga, wolę 3:3 czy 4:4, w których zespół gra pięknie, walczy, gryzie tę trawę i jest niezłomny, a przy okazji traci gole niż 1:1 czy 0:0 po bezbarwnym, słabym meczu.
Spójrzmy też na to tak – jeśli rywale są na tyle mocni, że potrafią nam strzelić trzy czy cztery bramki, to dobrze, że przynajmniej jesteśmy taką samą liczbą na to odpowiedzieć. Bo przecież moglibyśmy z Lechem przegrać 0:3, a z Rakowem 0:4. I odbiór byłby zgoła odmienny.
Ostatecznie rezultat tego „dwumeczu” jest dla nas minimalnie dobry. Odpadliśmy z Pucharu Polski i zanotowaliśmy „tylko” remis w meczu ligowym. Ale to „tylko”, to jednak bardzo dużo. Zwłaszcza patrząc, jak ten mecz wyglądał. Poza rezultatami liczą się inne rzeczy – te wspomniane powyżej.
Czekamy na Motor. Już w piątek kolejne wyzwanie, wracamy na Nową Bukową po dwóch tygodniach, choć patrząc na te dwa ostatnie mecze mamy wrażenie, że minął z miesiąc. GKS dostarcza emocji i niezapomnianych wrażeń. I o to nam wszystkim chodzi.
Jutro przyjdzie nam się zmierzyć w jednym z najważniejszych pojedynków w nowej historii GieKSy. Równać się może z tym chyba tylko pojedynek z Arką w Gdyni, który choć co prawda był zwykłym pojedynkiem ligowym – to fakt grania w ostatniej kolejce i zależności pomiędzy wynikiem, a awansem jednej z tych drużyn sprawiał, że był to po prostu istny finał sezonu. Arka była wówczas jak Brazylia w 1950, kiedy to w finale na Maracanie wystarczał Kanarkom remis. GieKSa wcieliła się w rolę Urugwaju, który musiał wygrać. I wygrał.
Od tamtego czasu GieKSa gra z dobrym skutkiem w ekstraklasie. I mimo, że jest to „nasza Liga Mistrzów”, to jednak rozgrywamy w niej powszednie mecze ligowe. Fakt, że wiele z nich to są piłkarskie i kibicowskie święta, ale pod względem ważności – są one zwykłymi meczami w najbliższej lidze. Jutro czeka nas mecz niezwykły. Mecz decydujący o czymś, o czym jeszcze niedawno jedynie mogliśmy marzyć w jakichś iluzorycznych majakach. Teraz Katowiczanie stają przed realną szansą. Szansą gry na Stadionie Narodowym o jedno z dwóch najważniejszych trofeów w polskiej piłce.
Zadanie jawi się z jednej strony jako bardzo trudne. Zagramy w końcu z jedną z najlepszych drużyn w ekstraklasie, z ekipą, która świetnie sobie radziła w europejskich pucharach. Stworzony przez Marka Papszuna Raków, pokonując podobne szczeble co GKS, stał się niespodziewanie klubem i drużyną na regularne podium. Byli mistrzem i zdobywcą pucharu.
Z drugiej strony jednak patrząc na ostatnią formę Rakowa, nie jest to drużyna nie do pokonania. Dalej ma bardzo dobrych zawodników, ale coś w tym zespole na wiosnę nie gra. Drużyna nie punktuje należycie, gra jest niemrawa. Na ten moment trener Tomczyk nie wniósł do tego zespołu czegoś mocnego i widocznego. Zadanie po Marku Papszunie miał trudne, ale mimo wszystko – Raków gra przeciętnie.
Dlatego jakbym miał zakwalifikować ten mecz, to powiedziałbym, że Raków jest faworytem, ale nie murowanym. Dałbym w szansach takie 65-35. Pamiętajmy też, że może być remis, a o wszystkim mogą decydować rzuty karne.
Od czasu awansu do ekstraklasy z Rakowem rozegraliśmy cztery mecze, z czego trzy przegraliśmy po 0:1. Nie był to jednak jakieś bardzo słabe spotkania w wykonaniu GieKSy. Najsłabszy był chyba mecz z 1. kolejki obecnego sezonu na Nowej Bukowej. Ale już w poprzednim sezonie u siebie i w grudniu w bieżącym na wyjeździe – to był już spotkania, które porażkami wcale się zakończyć nie musiały.
No dali nam przykład Katowiczanie, jak w Częstochowie zwyciężać mamy, w poprzednim sezonie. Po bardzo dobrym meczu GieKSa wygrała wówczas przy Limanowskiego 2:1. A Raków przecież wtedy był w dużo lepszej formie.
Mamy nadzieję, że zespół już się oswoił z meczami na wyjeździe z wielkimi. Dotychczas wyjąwszy wspomniany mecz z Rakowem, przegrywaliśmy. Na Legii, Lechu czy Jadze. Czas ten trend odwrócić, a szansa ku temu jest bardzo dobra, bo oprócz Rakowa, za chwilę gramy przecież przy Bułgarskiej.
Półfinał Pucharu Polski… Brzmi jak marzenie. Na razie nie ma co myśleć, co dalej. Trzeba się mocno skupić na czwartkowym meczu i po prostu realizować swój plan jak najlepiej. GieKSa to potrafi – pokazała to z Wisłą Płock. Niezależnie czy jest to oddanie piłki czy gra z nią. Ważne, żeby taktyka była dobrze dobrana i realizowana.
Ostatnim raz na tym szczeblu graliśmy 22 lata temu. Ponad dwie dekady. Tyle czasu nie znaczyliśmy nic w Pucharze Polski. Teraz GieKSa jest w najlepszej czwórce. Z nadzieją na więcej.
Piłka nożna kobiet8 godzin temu
Hmirova prowadzi zespół do finału
Klub19 godzin temu
Tygodniowy przegląd mediów: Czas na półfinał(y)
Piłka nożna20 godzin temu
Czołówka nie zwalnia, dół się pogrąża
Piłka nożna1 dzień temu
Klemenz: Dużo się działo
Piłka nożna2 dni temu
Opinie z social mediów po Motorze
Piłka nożna2 tygodnie temu
Osłabiony Raków przed meczem z GieKSą
Felietony2 tygodnie temu
„Jesteś tak piękna, jak gol w 90. minucie”
Felietony2 tygodnie temu
Czy możemy narzekać na najlepszą drużynę ostatnich pięciu lat?
Piłka nożna3 tygodnie temu
Górak: Powrót króla na złote miejsce
Felietony1 tydzień temu
bartek
5 lipca 2016 at 15:15
No i powoli zaczyna wychodzić na jaw co jest wart ten zaciąg. Zespól jest tak samo słaby i beznadziejny jak przed zmianami. Gdzie jest jarecki znawca futbolu. Od czasu gdy dostał propozycję postawienia kasy omija forum ze strachu.
kibic2
5 lipca 2016 at 15:44
@Bartek małe sprostowanie, forum znajduje się w innym miejscu a tu są komentarze. Natomiast co do naszego forum to zawsze warto je przeczytać, tam grupa mędrców rozkminia nasze transfery. Podobno przemyślane i najlepsze w ostatnim czasie. (z resztą jak co roku deja vu). Jakby powiedział T. Hajto fajne transfery, fajny mecz:))) Ciekaw jestem kiedy znów będą wpisy z serii… !&*^%$ z GieKSy.
Jarecki
5 lipca 2016 at 16:07
@bartek,tomek czy jak ci tam fajna pogoda jest wez zimne piwo i idz nad wode wypoczac.Caly czas tu zagladam i mam mega polewke z hejtu ktory na mnie leci. Jesli wam to pomaga rozladowac jakies napiecia to spoko na zdrowie
@Kibic2 po to jest Forum zeby tam dyskutowac wymieniac sie pogladami;).A co do nowych graczy dajcie im troche czasu. Choc nie przecze sam licze ze choc jeszcze dobrego napadziora i pomocnika zakontraktuja.
pawelas197
5 lipca 2016 at 16:35
sparing to sprawdzenie kadry w tamtym sezonie wygrywali sparingi a jak przyszla liga to juz kazdy wie co bylo ja jestem zadowolony z tych trafnsferow bo doszlo kilku mlodych chlopakow mam nadzieje ze zostawia zdrowie na boisku a nie beda czlapac po nim jak iwan i reszta podbeskidzie wejdzie do extraklasy na bank ale jest jeszcze jedno miejsce dajace awans mysle ze bedzie ciekawie ))
Boss
5 lipca 2016 at 16:42
Wg opisu to wyszły porażka kolejny stare grzechy. Nowy zaciąg a reszta póki co bez zmian. Czas pokaże do ligi mało czasu.
Daro
5 lipca 2016 at 17:06
Przyzwyczajajmy się do takich wyników
Roberto
5 lipca 2016 at 18:37
Wpierw trzebabylo zobaczyć sparing a potem dopiero komentować!! @Bartek chłopie wyluzuj bo cię tutaj obserwuje i mam wrażenie że robisz niepotrzebny syf!!!
kibic2
5 lipca 2016 at 18:52
@Jarecki ta masz rację forum powinno być miejscem do wymiany poglądów a jest miejscem wzajemnego poklepywania się po plecach. Naiwność momentami przekracza wszelkie granice. Nie ma sensownego spojrzenia na problem tylko pompowanie balona a później szok….no ale zmienimy 3-4 zawodników „hamulcowych” i jedziemy dalej :))))) jak co sezon:))
Marcin
5 lipca 2016 at 19:01
.. Panowie wyluzujcie to są sparingi, kilku kolesi gra ze sobą 1 raz nie znają swoich zachowań, zagrań chyba raczej muszą trochę potrenować razem żeby ich oceniać !!! W tamtym sezonie wygrali większość sparingów i co z tego ?!
tomek
5 lipca 2016 at 19:09
Co ja widzę jarecki się odnalazł. No i jak wchodzisz w zakład czy wymiękasz.
mariusz
5 lipca 2016 at 21:54
jestem kibicem Gieksy od kilkunastu lat.Tak sie zastanawiam czy w końcu przestana nas robic w h.poczekamy zobaczymy ,ja znowu kupuje karnet.pozdrawiam GIEKSA TO MY
kibic2
6 lipca 2016 at 00:00
@Mariusz pozwól, że rozwieje Twoje wątpliwości. Odpowiedź brzmi NIE.
tomek
6 lipca 2016 at 07:09
Tego się można było spodziewać po tobie jarecki. Już wszystko jasne.
Irishman
6 lipca 2016 at 18:53
Dajcie już spokój z tymi zakładami!
@Tomek, nie wiem czy masz tyle kasy, czy po prostu zgrywasz chojraka? Osobiście też nie wszedłbym w żaden zakład o to czy awansujemy, czy nie. Oczywiście wierze, że tak! Ale też nie postawiłbym na to pieniędzy, których nie mam – a dla mnie zakład to rzecz honorowa, nawet gdybym zakładał się z jakimś gówniarzem (o co nikogo nie posądzam!), który wielce by się rzucał, a gdyby przegrał schowałby się jak mysz pod miotłą! Wynik sportowy – nawet gdybyśmy zakontraktowali Lewandowskiego z Błaszczykowskim to ZAWSZE jest sprawa otwarta.
Tak więc dajcie już spokój z tymi pierdołami. Podyskutujmy lepiej o naszej GieKSie zamiast o tym kto tam chce obstawić, że nam się znowu nie uda! Tak w ogóle
to osobiście uważam, że to po prostu poniżające (bez względu na cel takiego zakładu) dla kibica Katowic!
tomek
6 lipca 2016 at 19:25
Dla mnie taka kasa nie jest problemem ale nie o to w tym chodzi. Jezeli ktos obraza innych z tego powodu ze maja inny poglad na te zmiany sam nie potrafiac niczego uzasadnic no to sorry innej metody nie ma. Ja postawię na swoje poglady taka kase bo wiem ze jest malo prawdopodobne ze ja przegram.Skoro jarecki jest taki kozak w swych pogladach i naprawde wierzy w to co pisze to zapraszam. Nigdzie sie nie schowam. Malo tego proponuje tzw. opcje notarialna.
JARECKI
6 lipca 2016 at 20:00
@tomek,bartek czy moze Gan … cholera wie ile was tam jeszcze chcesz sie załozyc ze „Twoja Kochana Gieksa znowu nie awansuje i bedzie chuja grała” to jest chore.
no ale zaraz napiszesz ze cie obrażam.Jedziesz po ludziach jak po burych sukach a ciebie tknac nie mozna no normalny burak cukrowy i tyle.
@kibic 2 nie jest tak zle z tym Forum jak piszesz co do ligi mamy 2 skrajnie inne opinie ale co tam obaj mamy do tego prawo mam nadzieje ze moje bedzie na gorze i bedziemy mogli to uczcic choc browarem
@Irish pieknie napisane nic dodac nic ujac
ps:zamowionko na karnet poszlo
tomek
6 lipca 2016 at 21:26
Wiesz co debilu prostaku biedaku i cykorze najlepiej bedzie jak dasz sobie spokoj bo rece opadaja.