Felietony
Już tylko cud może uratować tę bezjajeczną ekipę…
Na mecz z Górnikiem jechaliśmy pełni nadziei. Nie było ku tej nadziei racjonalnych przesłanek. Przecież każdy ważny mecz w tej rundzie przegraliśmy. Nieosiągalne było dla nas nawet osiągnięcie remisu. Wszystko, co najważniejsze przewaliliśmy – zwłaszcza na Bukowej, chodzi o Podbeskidzie, Miedź i Sandecję. Chodzi też o mecz na Ludowym, gdzie nie potrafiliśmy dobić piłkarzy przeciwnika, „sympatycznie” wyzywanych przez swoich własnych kibiców.
Pozostawała nam ta wiara, kibicowska i irracjonalna. Że „tym razem będzie inaczej”. To taka wiara alkoholika, który wychodzi z odwyku i obiecuje wszystkim na około, że tym razem już nie podniesie kieliszka do ust. A chwilę potem wchodzi do pierwszej meliny i wraca do swoich nawyków.
No i na tej wierze się skończyło, bo po raz kolejny dostaliśmy w pysk od kopaczy. I to dosłownie, bo przecież pokarał nas Bartosz Kopacz, zawodnik Górnika. Który najpierw uratował swój zespół przed utratą bramki, a potem zapewnił trzy punkty gospodarzom.
Trener Brzęczek na konferencji powiedział, że jest „dumny ze swoich zawodników”. Już naprawdę nie chce się tego komentować. Gdzieś mamy, że to są wypowiedzi do mediów, pod publiczkę itd. Naprawdę bycie dumnym z tego, że przepierdala się niepowtarzalną okazję i cały sezon kolejka po kolejce, mecz po meczu, to trzeba mieć nierówno pod sufitem.
Co z tego, że GKS zagrał lepsze zawody niż z Sandecją? Tak naprawdę u trenera i niektórych kibiców powstała iluzja, że to był naprawdę dobry mecz w wykonaniu GieKSy. Pytanie tylko, na czym ta niby dobra jakość polegała. Na tym, że nie potrafimy oddać sensownego, celnego strzału na bramkę? Na tym, że wszelkie próby dośrodkowań kończą się na nodze/głowie piłkarza Górnika? Na tym, że podajemy w eter zamiast no nogi lub na dobieg?
A może na tym, że – co jest kuriozalne – próbujemy grać w dziadka na kilku metrach wymieniając kilka klepek i ostatecznie zawsze tracąc piłkę zamiast grać prosty futbol – podanie na skrzydło i centra?
GieKSa miała optyczną przewagę (sprawiającą chyba tę iluzję dobrej gry) w dużej mierze przez to, że Górnik od 31. minuty prowadził. Specjalnie się cofnął i w miarę kontrolował sytuację. Mimo to po żałosnych podaniach/zachowaniach Kalinkowskiego czy Zejdlera rywale stworzyli sobie bardzo groźne sytuacje na drugą bramkę.
My nawet z chaosu nie potrafimy stworzyć groźnej sytuacji, gdzieś kopnąć, wsadzić nogę w tłoku, wykorzystać błąd rywala. Jak to jest, że na naszym tle nawet słabo grające drużyny zawsze wyglądają jak taktyczni profesorowie?
No niestety tu dochodzimy do trenera Brzęczka, mocno przez nas oszczędzanego. Postulowaliśmy odstawienie Goncerza i Prażnovskyego i to szkoleniowiec zrobił. Ucieszyło nas to niezmiernie. Jak się okazało, wystawienie Pielorza było bardzo dobrym posunięciem, Łukasz zagrał dobry mecz. Lebedyński miał z Prokićem zrobić grę z przodu – to się nie udało, obaj zagrali dość katastrofalnie.
Ale naprawdę zachodzimy w głowę przy jednej roszadzie. Z Sandecją trener wprowadził pod koniec Jóźwiaka, który rozruszał grę, był bardzo aktywny i nawet sam Brzęczek na konferencji mówi, że do Jóźwiaka nie ma pretensji (w przeciwieństwie do prawie wszystkich pozostałych). W tym momencie jesteśmy już na sto procent przekonani, że Jóźwiak ma pewny plac na Górnik. A tu nam trener wprowadza Mandrysza. Zawodnika, który miotał się na boisku i choć bardzo chciał, to nie bardzo umiał. Dlaczego Mandrysz, a nie Jóźwiak? Naprawdę można mieć wrażenie, że trener pomylił zawodników. Obaj młodzi, szybcy. To jak Szpakowski kiedyś pomylił Trezegueta z Henrym mówiąc – „obaj podobni”…
Trener naprawdę się gubi w tym wszystkim. Zreflektował się i wprowadził potem Jóźwiaka, ale następnie na boisku pojawili się Goncerz (nic nie wniósł) i uwaga, uwaga – zbawca GKS Katowice, ostoja i ostatnia deska ratunku – Krzysztof Wołkowicz! No sorry, ale jeśli w akcie desperacji trener sięga po Wołka, to oznacza, że naprawdę nie mamy rozsądnych wariantów i szkoleniowiec sam już nie wie co ma robić…
No ale OK, nie ma co drwić z Wołka na boisku, bo czasu miał mało, trudny moment, umiejętności raczej niewielkie, więc zrobił co mógł – tragedii nie było. Błysnął natomiast w wywiadzie pomeczowym, gdy powiedział, że GKS gra najładniejszą piłkę w tej lidze. To jest tak tragiczne, że aż śmieszne – mówić o pięknie piłki w lidze partaczy (oprócz Sandecji) i cieszyć się estetyką pozorowanej tiki-taki, która i tak kończy się kopnięciem piłki w aut boczny lub bramkowy/za mocnym podaniem na zapalenie płuc/podaniem do przeciwnika. No kuźwa, piękno piłki w wydaniu piłkarzy GKS Katowice – palce lizać.
No ale jak ta gra ma się układać, gdy Tomasz Foszmańczyk zgrywa technika wszechczasów i zamiast po prostu wziąć i zapierdalać po tym boisku, on myśli, że swoimi bajecznymi zagraniami będzie czarował zabrską i katowicką publiczność? Fosa nie zrobi wślizgu, nie włoży nogi, metr od piłki to już zbyt daleko, by się popisać agresją. Nie da się w taki sposób grać. Nie pomaga mu oczywiście ta gra na skrzydle, o czym przestaliśmy już pisać, bo zostało to na stałe, ale trener też robi krzywdę zawodnikowi każąc mu grać na flance. W każdym razie przez ślepą wiarę w swoje umiejętności Tomasz podejmuje masę złych decyzji na boisku i jest po prostu nieefektywny.
Można by mnożyć i mnożyć przykłady tego, co jest nie tak…
GKS Katowice nie zasługuje na awans w tym sezonie. Mamy przeciętny zespół – jedynie na środek tabeli. Na tą przeciętność składa się nie tylko umiejętność gry w piłkę (raczej kopania się po czole), ale także, a może przede wszystkim – to co ma się w głowie. Nie wiadomo, czy my mamy piłkarzy mało ambitnych czy po prostu robiących w pampersa, gdy tylko pojawia się minimum gry o stawkę. W każdym razie daleko, do nazwania ich sportowcami, bo pierwszym atrybutem sportowca jej posiadanie jaj. Jak to ktoś ładnie napisał – oni chyba są w permanetnym szoku, że robią wszystko, by nie awansować, a ciągle są w samym czubie tabeli. My też się dziwimy.
Nie, nie posądzamy ich o to, że nie chcą awansować. Oni rzeczywiście są po prostu po pierwsze za słabi na walkę o awans, po drugie posrani tą perspektywą. A po trzecie mają trenera, który kompletnie nie ogarnia tego burdelu na boisku. Trener Brzęczek swoimi decyzjami personalnymi jest mocno współodpowiedzialny za żenujące wyniki w tej rundzie.
Po katastrofach z wiosny, wspomnianych porażkach u siebie, przyszły dwa zwycięstwa – z Tychami i Siedlcami. Mimo wielu strat punktowych, tydzień temu z kawałkiem wyrobiliśmy sobie naprawdę może nie autostradę, ale drogę szybkiego ruchu do ekstraklasy. Każdy mówił, że nadchodzą dwa kluczowe mecze, które będą prawdopodobnie decydować o naszym losie. I nie potrafiliśmy zdobyć ani bramki, ani punktu. Oba te mecze zostały zawalone tak samo, jak wszystkie poprzednie istotne spotkania tej rundzie. Łudziliśmy się, że schemat będzie inny, ale znów na darmo. Było dokładnie tak samo.
Nie wiemy jak będzie dzisiaj w meczach innych rywali. Nie wiemy na ten moment, co zrobią Wigry, Zagłębie, Olimpia, Chojniczanka, Podbeskidzie, Miedź… Może się tak zdarzyć, że spadniemy nawet na siódme miejsce. Wydaje się, że limit szczęścia w postaci porażek rywali, gdy my przegrywaliśmy swoje mecze, został już wyczerpany.
Na ten moment ciągle jednak jesteśmy w grze. W sposób żenujący, niezasłużony i kompromitujący, ale jednak ciągle w grze. Jeszcze tli się iskierka nadziei na to, że zdarzy się cud. Tak jak we wstępie do tego artykułu – nie jest ona oparta na czymś racjonalnym, na dobrej grze zespołu i wierze w piłkarską dojrzałość zawodników. Wiara dotyczy tego, że los się odwróci, Opatrzność będzie nad nami czuwać i piłka sama będzie wpadać do bramki rywali, a w innych meczach wyniki będą dalej dla nas korzystne.
Trener mówi, że jeśli GKS wygra trzy mecze, to powinien awansować do ekstraklasy. Nie jest to wykluczone, ale też nie jest pewne. Pozostawiamy tę kwestię otwartą i niech to będzie jedyna dobra wróżba na ostatnie trzy kolejki. Tylko trenerze – zrób coś, żeby właśnie te trzy mecze wygrać, bo jak na razie to my mamy problem z osiągnięciem remisu…
I jeszcze jedna nadzieja… Niech ten tytuł i tekst spowoduje u was agresję, którą będziecie potrafili przełożyć na boisku. Udowodnijcie, że jesteście mężczyznami.
Wspaniałe zakończenie weekendu! Piłkarze i sztab szkoleniowy GKS Katowice spotkali się dziś na Nowej Bukowej z kibicami GieKSy, aby razem świętować wielki powrót do europejskich pucharów po 23 latach. Zapraszamy do fotorelacji z tego wydarzenia.
Kurz już lekko opadł. Wczoraj na Nowej Bukowej świętowaliśmy i już samo to wydarzenie było czymś szczególnym. Kibice w liczbie kilku tysięcy pojawili się na stadionie, aby podziękować drużynie za ten kapitalny sezon. Organizacyjnie i eventowo wyszło top. Fajnie, konkretnie, bez zbędnego przedłużania. Były też stoiska gastronomiczne i atrakcje. Zarówno zagorzali kibice, jak i całe rodziny mogły spędzić tę ciepłą, słoneczną majową niedzielę relaksując się i świętując sukces.
Dziś mamy już nowy tydzień. Część naszej ekipy pojedzie na galę Canal Plus, gdzie – mamy nadzieję – kilka nagród nasi ludzie otrzymają. Rafał Strączek, Arek Jędrych, Bartek Nowak, Rafał Górak – są w nominacjach i liczymy na to, że nagrody wpadną w ich ręce. Faworytem do tytułu Piłkarza Sezonu jest Bartek i oby tak się stało, bo byłoby to niesamowite wyróżnienie dla naszego zawodnika.
Wróćmy jednak do soboty. Przyznam szczerze, że stresowałem się jak nigdy. To znaczy pierwszy stres mnie złapał tydzień wcześniej, bo gdy Colak strzelił dla Legii bramkę w doliczonym czasie gry w Gdańsku – zaczęły się dla nas ciężary. Wówczas ze złości cisnąłem jakąś koszulką o ziemię i cały wieczór miałem zepsuty. Bo wyjściowo mieliśmy się oglądać tylko na Zagłębie Lubin, a jego zwycięstwo w Białymstoku było przecież stosunkowo mało prawdopodobne. Wygrana Legii w Gdańsku spowodowała, że w Szczecinie MUSIELIŚMY zremisować, by Warszawianie nas nie dogonili. Bo w takie cuda, że Legia nie wygra z Motorem nie było co wierzyć.
W samym tygodniu ten stres nieco opadł. Wiadomo, życie się toczyło, praca i różne inne sprawy. Jednak w sobotę rano po pobudce emocje znowu wróciły. Ten dzień był jak egzamin. To nie był mecz jak jeden z wielu – w środku sezonu, że z mniejszymi lub większymi emocjami, ale względnie na luzie do niego podchodzisz. Wiadomo, że mieliśmy kilka takich kluczowych spotkań, głównie w Pucharze Polski. Mieliśmy kilka mega ważnych meczów, gdy znajdowaliśmy się tuż nad lub tuż pod kreską. Jesienny Motor czy chociażby pierwszy mecz w tym roku w Lubinie. Mecz z Rakowem w półfinale Pucharu Polski to był już wielki bonus tej pięknej przygody. I oczywiście żal było braku awansu do finału, ale zaszliśmy tak daleko, że i tak byliśmy zadowoleni. Mecz w Szczecinie miał innego rodzaju rangę. Graliśmy o coś więcej niż tylko super wrażenie wynikające z zajęcia takiego czy innego miejsca w tabeli. Graliśmy o realny cel, którym była przepustka do Europy. Dodatkowo ten cel był tak bliski, bo przecież wystarczyło zremisować, co praktycznie dałoby grę w europejskich pucharach.
A puchary to było wielkie marzenie nas wszystkich. To jest wyjście poza Polskę, poza nasze uniwersum krajowe. To trochę egzotyka, poznanie czegoś nowego, a jeśli się powiedzie – wejście na europejskie salony.
No i najpierw była ta długa i mozolna droga do Szczecina. Tam oczywiście zahaczyliśmy o znaną nam knajpkę z poprzedniego sezonu (więcej w PS). No i pojechaliśmy na mecz. Gdy już byłem na stadionie i usadowiłem się na miejscu na prasówce, czułem, jak stres robi się coraz większy. Zaraz miał się rozpocząć ten decydujący mecz. Zero przyjemności, maksimum skupienia. Oraz nadziei i wiary. To jest ten moment, którego osoba nie do końca zaangażowana nigdy nie zrozumie. Nie chcę tu oczywiście dzielić kibiców na takich i takich, no ale… tak się kibice dzielą. Są te słynne pikniki, które są bardzo potrzebne klubowi. I dla mnie to określenie „piknik” nie jest pejoratywne. To jest specyfika, a nie ocena. To są właśnie te rodziny z dziećmi, kibice, którzy na przykład pojawili się dopiero po otwarciu stadionu, którzy chcą, żeby GKS wygrywał, ale raczej traktują kibicowanie w kategorii relaksu i przyjemności. łapali modę na GKS. Piękna sprawa, też bym tak czasem chciał, ale chyba bym tak nie umiał.
Dla mnie ta identyfikacja z klubem, coś tak mocno wpojonego, wiąże się z tym, że porażki przeżywam boleśnie, a zwycięstwa euforycznie. Nawet jeśli przez jakiś czas emocjonalnie zdystansowałem się – to raczej w formie mechanizmu obronnego, żeby już tak nie cierpieć, a nie jakiejś chęci odejścia. Bo odejść się nie da. Jak 30 lat temu GieKSa pojawiła się w moim sercu i głowie, tak zostanie już na zawsze. To jest jeden z głównych aspektów życia.
Czekałem więc z niepokojem na pierwszy gwizdek, no i on wybrzmiał. Liczyłem na dobrą grę GKS i to, że wynik będzie korzystny. Oczywiście sama dobra gra go nie gwarantowała. Tak to jest w piłce, że gdy dwie wyrównane drużyny grają, to prawdopodobieństwo rozkłada się w jakiś określony sposób. I nawet jeśli na to, że GKS nie przegra szanse wynosiłyby 60-70% to wcale by mnie to nie uspokajało.
Pierwsza połowa… załamała mnie. Zamiast drużyny walczącej o marzenia widziałem zespół bezradny. Jak wydawało mi się, że nie da się zagrać gorzej niż pierwsza połowa z Piastem, tak… dało się jak najbardziej. I to jest ta nasza kochana, ale czasem niesforna GieKSa, która potrafi zagrać świetne zawody przeciw najlepszym zespołom w Polsce, ale czasem prezentuje nam taką kaszanę, że nie ma co zbierać. To co mnie czasem jeszcze wkurza to to, że przeciwnicy jakoś dziwnie potrafią przeciw nam się mobilizować i nagle przypominają się, jak się gra w piłkę. Tak było i w przypadku Pogoni. Od początku Szczecinianie cisnęli i wszelkie teorie, że się podłożą widać było, że nie mają racji bytu. Grali szybko, stworzyli kilka sytuacji i byliśmy w bardzo poważnych opałach.
W końcu stało się nieuniknione – straciliśmy bramkę. Gol sytuacyjny, raczej taki, jakie strzelamy, a nie tracimy, bo po wyrzucie z autu. Za chwilę dostaliśmy informację, że Legia strzeliła i zrobiło się bardzo źle. Do końca pierwszej połowy nie zdziałaliśmy nic. Zero strzałów, xG równe 0. Niezrozumiała była to niemoc.
Wiary nie traciłem, choć czułem, że jesteśmy w ciężkiej sytuacji. Tu już nie mieliśmy bronić – musieliśmy gonić. Co z tą grą było trudne. Ale GKS wielokrotnie po przerwie się budził i wyglądało to lepiej. Pozostawało mieć nadzieję, że tak będzie i tym razem.
I rzeczywiście gra się trochę poprawiła, choć dalej nie był to wybitny mecz. Natomiast Pogoń trochę stonowała, a GKS zaczął atakować i kilka sytuacji sobie wykreował. Mateusz Wdowiak miał setkę, ale strzelił tuż obok słupka. Lukas Klemenz trafił w poprzeczkę. Bartek Nowak główkował pięknie, ale Kamiński wyciągnął to spod poprzeczki. Minuty mijały, trenerzy robili zmiany.
No i zamarliśmy. Portowcy wyprowadzili akcję, po której strzelili drugiego gola. Stadion w euforii. My w rozpaczy. Miałem jednak wrażenie, że jest spalony – ale w początkowej fazie tej akcji, znaczy w okolicach środka boiska. Liczyłem, że sędzia podniesie rękę, więc od razu na niego popatrzyłem. Ludzie jeszcze byli w amoku, z trybun rozległ się tyfon i triumfalna melodia, ale ja już widziałem, że ręka arbitra Sylwestrzaka jest w górze. Czułem więc, że kamień spadł mi z serca. Jak później się okazało, spalony był też w sytuacji samego strzału w polu karnym, gdzie później wybitą piłkę dobijał Kamil Grosicki. O tym już nie wiedziałem i nie wiem, który moment był VAR-owany. W telewizji tej pierwszej sytuacji – gdy Grosik jest na spalony niemal na środku boiska – nie widać. Ja natomiast byłem na żywo przekonany, że ofsajd jest. Któryś z naszych zawodników leżał na murawie i nie wiedział, że gol nie został uznany. Drugi podszedł do niego i mówi – wstawaj.
Byliśmy już totalnie przemeblowani, Arek i Lukas gdzieś tam szaleli w ataku, Adrian na stoperze. Pomieszanie z poplątaniem.
Nie byliśmy jeszcze pogrzebani. Ale czasu było coraz mniej, Powoli kończył się ten regulaminowy. Przerw trochę było i zastanawiałem się, ile doliczy sędzia. Myślałem o sześciu. Dostaliśmy aż osiem. Nadal mnóstwo czasu.
Problem polegał na tym, że atak atakiem, ale bez ręki grał Rafał Strączek. Po którejś interwencji znów mu się odezwał bark i widać było, jak cierpi z bólu. Potem znów padł na murawę. W szale trener Górak kazał mu wstawać i grać, sam Rafał też odesłał fizjoterapeutów, którzy wbiegli na murawę. Było naprawdę nerwowo.
Szczerze mówiąc nie widziałem dobrze tej interwencji Kamińskiego. Znaczy nie byłem pewien, czy to ręce czy klatka, a już tym bardziej, czy było to poza polem karnym. Zdziwiłem się więc, że sędzia znów coś sprawdza na VAR, bo nie miałem pojęcia co, usłyszałem, że tę potencjalną rękę. Pojawił się promyk nadziei. Zaraz sędzia skierował się w stronę bramkarza i już wiedziałem, że to będzie czerwona kartka. Pogoń dokonała pięć zmian? Chyba tak! Jeszcze patrzę w swoje składy i liczę zmiany gospodarzy. Liczę: raz, dwa, trzy, cztery, pięć. Jest! Będzie musiał wejść zawodnik z pola. Więc trzeba zrobić wszystko, by na naszą bramkę z jednorękim Strączkiem nie strzelano, a sami musimy po prostu uderzać na bramkę przeciwnika, ile wlezie.
Padło na Cuića. Napastnika, który strzelił nam gola w pierwszej połowie.
Dobra, z tym „ile wlezie” to przesadziłem. Trzeba dobrze i rozsądnie rozegrać akcję, żeby jako taką pozycję do strzału sobie wyrobić. Nic na hurra. Musimy dojść do okazji, żeby móc oddać celny strzał na bramkę, a to nie musi być takie łatwe. Najpierw rzut wolny po ręce Kamińskiego. Bartek Nowak trafia w mur, potem tracimy piłkę. Nic z tego. Kibice Pogoni w euforii, złapanie piłki i wykop Ciuića fetują niesamowitą wrzawą. Minuty upływają, choć ta przerwa z czerwoną kartką była długa.
W końcu odzyskaliśmy którąś piłkę pod naszym polem karnym i rozprowadziliśmy akcję. Kapitalnie zachował się Borja, który podprowadził piłkę i podał do niepilnowanego Marcela. Świetnie pokazywał się Mateusz Wdowiak, ale jednak były Portowiec zdecydował się na strzał. Dokładnie tak, jak należy. Z szesnastu metrów trzeba uderzyć mocno, gdy w bramce nie stoi w bramkarz.
Piłka wpadła do siatki! GOL! EUFORIA na ławce, sektorze gości, najmniejsza chyba… na boisku. Nasi zawodnicy tym razem wytrawni, cieszą się tak, by spowolnić tę grę i schłodzić rozgrzane głowy wszystkich.
Ja sam wyskakuję z radości na tej prasówce. Zazwyczaj powiem pod nosem „jest”, jakiś lekki gest radości wykonam. Tutaj nie umiałem się pohamować, więc po prostu zacząłem skakać z tej euforii. Coś co wydawało się tak nierealne, żeby w takich okolicznościach wyrównać, stało się faktem. Scenariusz nieprawdopodobny. Teraz pozostawało to tylko utrzymać. Te kilka minut. Pogoń na szczęście już nie atakowała, no i przecież grała w osłabieniu. Jeszcze chwilkę…
Koniec! GieKSa remisuje, nie przegrywa ósmego meczu i zapewnia sobie miejsce w pucharach. Ławka wyskakuje z radości, kibice w ekstazie, GKS Katowice osiąga historyczny sukces.
Ja sam nie widziałem, w co ręce włożyć. Tu zmieniłem tytuł live na „Mamy to!”, tu wrzucam na FB, zaraz nagrywam filmiki z radości. Ręce trzęsą mi się z emocji, przecież dopiero co byliśmy w piłkarskim piekle i nagle znaleźliśmy się w niebie. Niesamowita radość.
Tak jak pisałem w którymś felietonie – były takie mecze, po których nawet nie czułem jakiejś wielkiej radości, bo byłem tak wypruty nerwowo i emocjonalnie. Wówczas czułem raczej ulgę. Tym razem było inaczej. To była czysta, niezmącona radość. Autentycznie byłem przeszczęśliwy każdą komórką ciała.
Tu mnie jakiś dziennikarz ze Szczecina zaczepił, tu znajome twarze, równie radosne jak ja trybunach, na VIP-ach. Mamy to – po 23 latach GieKSa wraca na europejskie boiska.
Nie puszczały mnie te emocje długo. Oczywiście nagrywkę swoją tradycyjną zrobiłem, a w końcu udałem się na salkę konferencyjną. Tam spotkałem tę naszą i nie naszą katowicką ekipę, naszych fotografów, chłopaków z oficjalnej, pofatygował się też Kacper Janoszka, dziennikarz Sportu. Były piąteczki i radość. Gdzieś tam w tle też podśmiechujki, takie wiadomo nie prima sort, bo ktoś do tych pucharów awansował, a ktoś nie. Cóż, kibicowanie bywa nieco małostkowe, nikt nam tego zabronić nie może.
Bardzo się to wszystko przeciągało, długo czekaliśmy na trenerów. Był czas, żeby sobie odpalić fragmenty z Multiligi i zobaczyć na podzielonym ekranie, jak Marcel strzela gola dla GieKSy i jak reagują na to przy Łazienkowskiej. Był czas, żeby emocje opadły, ale opaść nie chciały. W końcu pojawił się trener i konferencja się rozpoczęła.
Mały prztyczek oczywiście dam, jednocześnie znów doceniając nas wszystkich, skromnych chłopaków z Katowic. Byliśmy oczywiście zadowoleni i było to po nas widać, ale naprawdę byliśmy na tej salce stonowani i po prostu wręcz cicho się zachowywaliśmy. Już sobie wyobraziłem, gdyby tam w takich okolicznościach byli „dziennikarze Widzewa” czy „dziennikarze Arki”. Podejrzewam, że ich zajebistość i narcystyczne ego roz…bałoby tę salkę w drobny mak. Byłoby pieprzenie o swoje wspaniałości i że w ogóle Liga Mistrzów, żarty, żarciki i tysiącprocentowy poziom kumatości. Boże, jak ja sobie przypominam te uniwersa, to żenadometr wywala mi poza skale.
Kilka pytań do trenera, już trochę innych, trochę bardziej na luzie, niekoniecznie merytorycznych. Widać było, że Rafał Górak też jest wzruszony, przecież to dla niego kolejny sukces w trenerskiej karierze, ale sukces większy niż taki zwykły, bo od podstaw stworzony i mający swoją kontynuację – najpierw był awans, potem super sezon i spokojne utrzymanie, a teraz puchary. Wszystko stworzone od zera. Absolutnego zera.
Popracowaliśmy jeszcze na salce. Fotografowie wrzucili galerię, ja konferencję, w międzyczasie Flifen zbierał wywiady. W końcu się ogarnęliśmy i ruszyliśmy do samochodu. Radośni i szczęśliwi. Nie zabrakło śpiewów w aucie. Czekała nas długa podróż do domu.
To był bardzo emocjonujący i ekscytujący dzień. Wiedzieliśmy, że musimy osiągnąć konkretny wynik, ale nikt z nas nie spodziewał się, że stanie się to w takich okolicznościach. W 97. minucie. Że obie drużyny na koniec będą grały praktycznie bez bramkarzy. Że otworzy nam się taka szansa.
Było blisko, żebyśmy wracali z nosem spuszczonym na kwintę. Wracaliśmy w wielkiej radości.
W piłce każdy klub ma czasem taką sytuację, że przechyla swoją szalę w doliczonym czasie gry. Każdy klub też mecze w taki sposób przegrywa. To jest czysta statystyka, grając dziesiątki czy setki meczów – coś takiego co jakiś czas się musi przydarzyć. Nie jest natomiast dane każdemu, żeby taki gol decydował o sukcesie czy klęsce w całym sezonie. To dotyka tylko niektórych. I niesamowite jest to, że my doświadczyliśmy tak potężnej klęski, gdy Witan nam strzelał gola w ostatniej minucie ostatniej kolejki. A teraz los nam oddał i to my na sam koniec, w tym horrorze okazaliśmy się zwycięzcami. To jest unikatowe doświadczenie. Coś, co w naszych kibicowskich sercach pozostanie już na zawsze.
Dłużyła się ta podróż bardzo. Śledziłem, co tam w necie na nasz temat piszą. A gdy po piątej wróciłem do domu, to zamiast pójść spać, zaparzyłem herbatkę i siedziałem jeszcze godzinę i oglądałem fragmenty Multiligi z kluczowymi momentami. Człowiek naprawdę jest chory psychicznie. Chory na punkcie swojego klubu.
Ten sezon doświadczył nas kilkoma bardzo trudnymi momentami. Stracony gol w doliczonym czasie gry przy Łazienkowskiej czy porażka w karnych z Rakowem. Straszna frustracja po meczu z Cracovią. Żal po Arce. Sama inauguracja sezonu bardzo słaba – punkt w dwóch meczach. Trochę tego było. Ale dużo więcej było momentów radosnych. Takich, że wracaliśmy z meczu i byliśmy bardzo zadowoleni. Gol Marcela i końcowy gwizdek to była wisienka na torcie.
Teraz nadszedł czas odpoczynku. Będziemy śledzić różne newsy dotyczące GieKSy. Terminarzowe czy transferowe. W połowie czerwca zasiądziemy z wielką ciekawością do internetu czy gdzie tam to losowanie będzie można śledzić. I zobaczymy gdzie nas wywieje. Czy do dalekiego Kazachstanu, a może po sąsiedzku Słowacja? A może Bałkany? Będzie to bardzo, bardzo ekscytujące.
Ale na razie odpoczywajmy. Zobaczymy jeszcze sobie baraże, żeby poznać komplet uczestników ekstraklasy w przyszłym sezonie. Oczywiście z naszym udziałem. Bo GieKSa już nie jest w ekstraklasie na dorobku. GieKSa jest z ekstraklasą zrośnięta. Jesteśmy jedną z twarzy najwyższej klasy rozgrywkowej w Polsce. Nadajemy jej kolorytu – rodzinną postawą, kultem pracy, niesamowitą determinacją i widowiskową grą. GieKSa robi wszystko, by na nowo stać się marką. Solidną marką piłkarską. I wygląda na to, że już za chwilę to stanie się rzeczywistością.
Zapraszamy do drugiej galerii ze Szczecina. GieKSa, po szalonej końcówce, zremisowała z Pogonią 1:1 i dostała się do europejskich pucharów. Zdjęcia zrobił dla Was Misiek.
-
Piłka nożna 1 tydzień temuMedia po meczu z Pogonią: Zrobili to! GKS Katowice wraca do Europy!
-
Felietony 1 tydzień temu
Post scriptum do meczu z Pogonią
-
Piłka nożna kobiet 7 dni temu
Kolejny medal dla Katowic?
-
Piłka nożna 2 tygodnie temu
Media przed meczem z Pogonią: Grają o puchary na trudnym terenie
Ekspert
17 maja 2017 at 11:20
Z tym awansem jest jak ze stadionem – gra pozorów.
Jakby komuś z gabinetów zależało na awansie to nie zatrudniłby Brzęczka .
psz
17 maja 2017 at 11:27
Póki co jesteśmy żałośni, niestety…
KaTo
17 maja 2017 at 11:38
Wstyd ! taka szansa na awans !! a ci pseudokopacze wszystkie najważniejsze mecze w ryj ! goncerz pakuj się i wypi…. z GieKSy ! nie ośmieszaj się Ty pseudograjku. budowac tą drużynę od nowa !!
tyta
17 maja 2017 at 11:42
… Shellu drukuj artykuł nawet z błędami i wrzuć do klubowych skrzynek komu trzeba. Może przeczytają to odpowiedni ludzie i zasieje to w nich ziarenko na przyszłość bo ten sezon dla nas prawdziwych GieKSiarzy został już spalony.
Irishman
17 maja 2017 at 11:49
„Jak to jest, że na naszym tle nawet słabo grające drużyny zawsze wyglądają jak taktyczni profesorowie?”
Ale przecież Ty Shellu znasz odpowiedź na to pytanie. Piłka, a tym bardziej I-ligowa to prosta gra. Rozpierdzielały mnie te wszystkie głupoty o tym, jak my to pięknie gramy, w które uwierzyli już nawet sami piłkarze. No oczywiście, można k…a młotek przyozdobić w kwiatki i pomalować go na pomarańczowo, żeby ładnie wyglądał. No tylko, że młotek służy do przybijania gwoździ, tak samo jak gra w piłkę polega na strzelaniu goli choćby najprostszymi metodami. No, chyba, że ma się piłkarzy o dwie klasy lepszych od przeciwników, to można jeszcze efektownie pokazać kilka sztuczek pod publiczkę.
Wczoraj Brosz pokazał Brzęczkowi jak się tworzy drużynę, która potrafi SKUTECZNIE grać w piłkę. Wcześniej pokazywali mu to także inni trenerzy, niestety bez efektu. Podejrzewam, że podobnie było i W Gdańsku, i w Częstochowie, a na pewno było tak u nas rok temu, na wiosnę gdy także oczy krwawiły od patrzenia na ten piach, który graliśmy. Niestety Pan trener wie lepiej i uparcie stoi na swoim. No więc niech stoi, byle jak najdalej od nas…a najlepiej, u któregoś z naszych rywali.
Tak, więc dajmy spokój piłkarzom, którzy po prostu „szanują piłkę” i wierzą w to co im wmawia trener, że o to w piłce chodzi.
Cóż nam, kibicom pozostaje? Teraz już tylko też w to uwierzyć, bo w końcu cuda się zdarzają!
tyta
17 maja 2017 at 11:51
…a i jeszcze jedno pamiętajmy że za rok wybory samorządowe, bądźmy czujni i pamiętliwi za lata upokorzeń !
Mader
17 maja 2017 at 11:57
Kolejny artykuł Shella trafiony w punkt.
Michał, serio, podziwiam Cię. Tyle jeżdżenia po wioskach, pisania tych samych artykułów (schemat tej rundy – przed meczem: musimy, historyczna chwila, po meczu: znowu, kurwa, w dupę).
Mamy bardzo zdolne pokolenie kibiców, którzy dają więcej, niż doping na każdym meczu, które skazane jest na wielokrotne jeżdżenie do Chojnic, czy innego Bytowa. Szacun dla Was – wytrwajcie w tym co robicie.
A co do meczu i obecnej sytuacji – nie ma co komentowac, chyba wszystko zostalo juz powiedziane i napisane. Ta liga jest tak pojebana, że może 3 czerwca – po raz tysięczny w tym dziesięcioleciu będzie mecz o wszystko, i tym razem wreszcie się uda. Nadzieja umiera ostatnia…
falko
17 maja 2017 at 12:12
Dobry artykuł jest w nim wszystko co dzieje się w naszej ukochanej Gieksie Pseudo Prezes Pseudo Trener i Pseudo kopacze wszystko na temat
GieKSiorz
17 maja 2017 at 12:16
ten sezon można na luzie potraktować,chyba ze naprawdę by musial być cud,ale nie zasługujemy na ekstraklasę jesteśmy za slabi!!!nie chce przezyc np.meczu GKS-legia 0-8,a z tymi pseudopilkarzynami i tym dziadem brzeczkiem to jest pewne.proste Cygan obiecal awans nie ma go przyszedł czas rozliczen,Brzeczek out daremny jesteś,Motala out,transfery hujnia,kazdy zakupiony zima pseudo kopacz na lawie siedzi.My kibice musimy poważnie wziasc sprawy w swoje rece,powinnismy poważnie porozmawiać z p.Krupa bo to miasto jest naszym wlascicielem,trzego on naprawdę chce,cisnac tez o stadion.GieKSa to MY!!!
tombotleg
17 maja 2017 at 12:31
Super opisane, chyba nie ma co dodawać..szkoda tylko ludzi, tego entuzjazmu który ludzie mieli w oczach mimo kolejnych klep od frajerskich ekip, jesteśmy w głębokiej dupie, wydawało się że od roku wszystko zaczęło się kręcić ale to tylko pozory, na boisku piłkarsko jesteśmy frajerami do potęgi.
Mecza
17 maja 2017 at 14:46
@Irishman, zgadzam się z Tobą w 100% że to nie wina piłkarzy tylko Brzęczka i jego zaleceń. Podobny do Stawowego. Nawałka potrafił z przeciętnych zrobić czołową drużynę a ten gamoń z czołowych piłkarzy ligi zrobił przeciętny zespół. To dlatego jak od nas odchodzą zaczynają lepiej grać, nie mamy szczęścia do trenerów. Ups to nie szczęście tylko kolejny gamoń który ich zatrudnia.
Michał
17 maja 2017 at 14:52
Jak zwykle świetny tekst i słowa z którymi zgadzam się w 100% – „GKS nie zasługuje na awans w tym sezonie”. Można wierzyć, myśleć i marzyć ale prawda jest taka a nie inna. Tym bardziej, że „oni są za słabi na walkę o ekstraklasę” ! Życzę wszystkim stalowych nerwów.
hajna
17 maja 2017 at 15:36
Można narzekać ale giekse trenuje nadal trener na poziomie czwartej ligi nie mający pojęcia o podstawach.Gornik zagrał bardzo słabo ale miał szczęście niestety Nowak w bramce zagrał po raz trzeci bardzo słabo jest mało zwrotny.No cóż według założeń miasta wejście do ekstraklasy ma się łączyć z wyborami co dał do zrozumienia prezes Cygan określając czas budowy drużyny i awans więc nic się nie stało i jest zgodne z planem problemem jest tylko trener.
Bartolo
17 maja 2017 at 16:56
Akurat wczoraj o dziwo nie można im odmówić ambicji.Gdyby tak ciorali w każdym meczu wcześniej,to nastroje byłyby inne.
Berol
17 maja 2017 at 17:28
zawalili w wczesniejszych spotkaniach przede wszystkim np z Stomilem , Miedzią ,Podbeskidziem , Sandecją …. tu zgadzam sie z Bartolo ze sie cos tam starali a nie wychodziło gdyby w taki sposób grali walczac to pewnie dawno juz bysmy mieli dobra ilosc pt do awansu . Po Sandecji byłem zreszta tak załamany tym co pokazali bo to było total dno że wczoraj nawet mi sie podobało ze cos walczyli . Musiałbym ten mecz jeszcze raz zobaczyc na spokojnie z powtórki tv bo nie wiem czy to obiektywna ocena super stadion swietna atmosfera kibicowskie swieto , to zaciemnia obraz ale akurat tu walczyli ale co z tego jak za wrazenia artystyczne nie ma pt w tym sporcie… W najczarniejszych snach nikt z nas sie nie spodziewał ze wyniki na wiosne beda az tak koszmarne były mecze lepsze lub gorsze w wykonaniu ale bilans jest porażający jak idzie o pt tylko temu ze inni albo nie chca awansowac też jak my albo sa po prostu słabi jeszcze sie liczymy matematycznie z szansami na awans
Stefan
17 maja 2017 at 19:16
Ha ha ha Shellu się obudził.Brzeczek do wyjebania po Bielsku ,teraz można pisać i wylewać żale.Drużyna przygotowana fatalnie ,KAŻDY zawodnik zalicza zjadz nawet Fosa,Kamyk,Alan,Mikolaj nie wspominajac o Goncerzu.Ciekawe ile prawdy jest w stwierdzeniu „Za Cygana awansu nie będzie?
Redaktorze to po części Wasza wina ,trzeba było czarno na białym opisać ze mamy na ławce miernote trenerska.Wiara w szczęście to nam kibicom pozostało ,ale to mamy od kilku kolejek .Nie dziwię się ze nie dostrzegli tego inni ,ale Shellu wydaje się ze wiesz o co w „tym” chodzi.Wczoraj osoby będące blisko klubu straciły nadzieję.
Eda67
17 maja 2017 at 19:40
Można się w nieskończoność wyżywać po Brzęczku i piłkarzach ale moim zdaniem główną odpowiedzialność za tę żenadę ponoszą Cygan i Motała. Jeden zatrudnił przeciętnego trenera i potrafił mu wmówić że jest świetny niczym Ancelotti a drugi nakupił antytalentów z całej Polski i Bałkanów, którzy wyrzucili ze składu naszych wychowanków a niczego dobrego do gry nie wnieśli. Zatrudnili Cerimagicia a nie załatwili polskiego paszportu Prokiciowi. Efekt- na boisku może grać tylko jeden z nich. Paranoja! Trójca C+M+B do wyj…a od zaraz!
Jarek
17 maja 2017 at 19:42
Alan w czerwcu odchodzi pewne info.
tomek
17 maja 2017 at 20:09
To juz naprawde robi sie tak zabawne ze kabaretu nie trzeba ogladac. Z jednej strony smutno bo GKS nie awansuje z drugiej strony mowilem to od poczatku ze nie ma ku temu zadnych podstaw. Oj strasznie bylem rugany i wymyslany od roznych. włączcie ludzie logike i myslenie. Jak to ie stalo ze to trio uspilo calkowicie czujnosc kibicow i mialo spokoj w sytuacji, gdy nalezalo podejmowac ostre ciecia. Panowie Redaktorzy wy tez macie sporo na sumieniu bo robiliscie taka klake ze zal bylo patrzec. Rozsadni kibice juz dawno pisali o brzeczku goncerzu i paru innych. Wy zaś uspokajaliscie nastroje i wystawialiscie wysokie noty za nic.Pisaliscie jaki to gonzo zasluzony. Co to ma do rzeczy za zaslugi to mozna dostac miejsce na powazkach. w sporcie i w zyciu bierze sie ludzi ktorzy cos potrafia. Na koncu nawet powtarzaliscie okreslenia z formum gonzo statysta. Fajnie ze w koncu rozowe okulary gdzies zaginely tylko co z tego jak po ptokach.Na zakonczenie prosze was bardzo przestancie sie nadymac i pisac hasel obowiazkowe zwyciestwo bic lidera bo to jest smieszne tak samo jak kretynizm pt ekstraklasa albo smierc. troche pokory i racjonalnosci w ocenach.
Berol
17 maja 2017 at 20:26
wszystko rozumie prócz jednego…. ktos do nas przychodzi jest w miare dobry i potem zjazd i kaszana w grze ktos od nas odchodzi u nas mizeria ze zal patrzec w nowym klubie odżywa gra ok i strzela o co tu kaman ? no chyba serio jak ktos kiedys napisał u nas ciepły kurwidołek że nie trzeba sie starac bo nikomu na niczym nie zależy prócz kibiców a jak ktos sie wychyla szybko przez reszte jest doprowadzany do odpowiedniego poziomu to mnie boli………ze tu chyba wszystkim dobrze w tym bagnie 1 ligi i miastu i działaczom i grajkom a szansa była hmm jeszcze niby jest by ruszyc wreszcie do przodu po tych latach marazmu
tomek
17 maja 2017 at 21:11
Berol jest dokladnie tak jak piszesz.
Gonzo
18 maja 2017 at 07:53
To wszystko jest przesadzone od gornie,oni juz wiedza ze gieksa ma nie awansowac…i chuj,a kibice wierza jak debile..cza wyjebac kogos z gornej polki
Mecza
18 maja 2017 at 09:31
Ale wy dupczycie, mają zakaz awansu. Pewnie Krupa im zakazał a może nawet Uszok. Wydaje mi się jednak ze prezes z „Ucho Prezesa” Tak to może być on. Gdyby padło choćby podobne słowo do piłkarzy to już głośno by było o tym w prasie. Od razu przeciek. Przecież to by było wyśmienite alibi dla tej padaki. Są słabi i tyle. Trener też by tego nie firmował, on już i tak ma przerąbane i koniec kariery na wysokim szczeblu.
Tomek
18 maja 2017 at 09:55
Też uważam, że pisanie bzdur o zakazie awansu ma się nijak do rzeczywistości i kłóci się z zasadami logicznego myślenia. Temat jet prosty banda nieudaczników wzieła się za projekt awans i go nie zrealizowała. Po co dorabiać do tego jakąś ideologię.
Alan
18 maja 2017 at 15:02
Ludzie ! ocknijcie sie! Ogladacie pewnie ekstraklase? Widzicie jakie pieniadze I jakie stadiony maja kluby?!!
My nie mamy niczego. Jestesmy przecietnym klubem I tyle!@!! Taka smutna rzeczywistosc.
I nie oczekujcie od trenera I prezesa lub od miasta cudow!!!
Miasto owszem, moze pomoc budujac stadion I tyle! Na reszte trzeba miec sponsora bo inaczej sie konczy jak widzewy ruchy I inne finansowane z kasy kluby….
Jak bedzie stadion, moze bedzie sponsor, zainteresowanie, moze zniknie cholota itd Bedzie kasa I bedzie mozna zaczac budowac klub. Na chwile obecna to jestesmy tam gdzie nasze miejsce. Koniec I kropka. 🙁
1964
18 maja 2017 at 22:11
Piszecie o tym jak każdy kopacz przychodząc do GieKSy nagle zapomina jak gra się w piłkę.Być może problemem jest prezes Cygan.Prezes musi być skurw…. dla swoich pracowników a nie kolegą.Piłkarze muszą czuć presje ze strony szefa,wtedy jest mobilizacja,bo w razie niepowodzenia będzie kapa!A pan Cygan po porażce pewnie wchodzi do szatni i klepie po pkecach ów nieudaczników mówiąc teksty typu nie przejmuj się następnym razem będzie lepiej.Nie tu jest GieKSa tu jest presja!Prezes ma przyjść w razie potrzeby w przerwie czy po meczu do szatni i zrobić taką haję że sie skórokopy posrają.Dzięki.