Dołącz do nas

Piłka nożna

[WYWIAD] Prezydent Marcin Krupa o stadionie, klubie, sekcjach i przyszłości sportu

Avatar photo

Opublikowany

dnia

W ostatnim czasie prezentowaliśmy wam obszerne wywiady z Wojciechem Cyganem i Marcinem Janickim, w których pytaliśmy naszych rozmówców o wszystkie sprawy związane z klubem, które szczególnie interesowały kibiców.

Dziś przed wami kolejny wywiad – jeden z najważniejszych jaki do tej pory przeprowadziliśmy. Nasze zaproszenie do rozmowy o klubie przyjął Prezydent Miasta Katowice Marcin Krupa. Panu Prezydentowi dziękujemy za poświęcony czas, a Was zapraszamy do obszernej lektury.

Skąd wzięła się zmiana podejścia miasta do GKS-u Katowice, niektórzy są ciągle „nieufni” wobec tego projektu, zamiarów miasta. Co by Pan powiedział takim ludziom?

Przede wszystkim jest to kwestia potrzeby budowy silnego klubu sportowego w mieście – a wiemy na podstawie badania, rozmowy, że najbardziej rozpoznawalny klub to GKS Katowice. Społeczeństwo jasno określiło, że jest to marka, na którą należy postawić. Patrząc jednak tylko przez pryzmat piłki nożnej, to dla mnie było to za mało, chcieliśmy więcej dyscyplin, które mogłyby się uzupełniać wzajemnie w ramach jednego podmiotu. Wiemy, że sport ma swoje trendy – raz się wygrywa, a raz przegrywa. Chcielibyśmy, by sukcesy jednej sekcji były głośniejsze od ewentualnych porażek innej sekcji. Biorąc pod uwagę te wszystkie aspekty powstała koncepcja budowy jednego silnego klubu pod marką GKS-u. Filarami, które tutaj wybraliśmy były piłka nożna, siatkówka i powracający hokej. Pamiętajmy również, że przez długie lata GKS był klubem wielosekcyjnym, który łączył w sobie wiele dyscyplin również ze sportów zimowych. Barcelona pokazuje, że taki model się sprawdza więc dlaczego nie mamy próbować w Katowicach i realizować czegoś, co będzie wyjątkowe w skali naszego kraju.

Pierwszy krok został zrobiony -piłkarsko GieKSa się odradza, siatkarsko klub całkiem nieźle radzi sobie Plus Lidze, podobnie hokeiści. Pytanie jednak jakie są dalsze plany miasta na rozwój klubu pod względem tych dyscyplin?

Nad tym pomysłem musi pracować zarząd klubu. Trzeba zobaczyć, gdzie są jeszcze możliwości do rozwoju przy jednoczesnym funkcjonowaniu tego, co już zostało zbudowane. Ważnym aspektem są tutaj wyniki sportowe, organizacja takiej sekcji i przede wszystkim finansów, bo to najważniejsza rzecz. Jako miasto jesteśmy otwarci na propozycję nowych sekcji, jednak musi to być poparte chłodną analizą tak, by nie „przegrzać” danego tematu, bo tutaj trochę jak w biznesie – jak się „przegrzeje” pewne sprawy to więcej szkód można narobić. Nie chcielibyśmy cofać się w stosunku do tego, co zostało zrobione za kadencji mojego poprzednika oraz tego, co mamy obecnie.

Nie będzie wielkiego klubu bez zaplecza – docelowo stadionu. Kibice pytają, dlaczego to wszystko tak długo trwa. Na tle innych miast Katowice wypadają bardzo słabo, bo od wielu lat jesteśmy jedynie na etapie planowania.

Rozumiem takie pytania kibiców. Jest w tym sporo racji, jednak my musimy patrzeć na to wszystko z wielu stron. Trzeba pamiętać, że jeżeli nie będzie wspólnej polityki ogółu społeczeństwa, co do kwestii budowy stadionu to nigdy nie będziemy mieli wystarczającej grupy zwolenników takiej realizacji. Trzeba mieć świadomość, że jest to wydatek dla miasta w kwocie ponad stu milionów złotych. Musimy naprawdę tworzyć pozytywną otoczkę wokół tego pomysłu i realizacji. Nie ma więc miejsca dla negatywnych zachowań kibiców, gdyż takie działania nie popychają sprawy do przodu. Uważam, że musimy stopniowo do tego podchodzić, nie znaczy to, że miasto celowo opóźnia budowę czy też nie realizuje jej w szybkim czasie. Nowy stadion jest potrzebny nie klubowi, ale miastu, które chce mieć klub. Dlatego tutaj mówimy o budowie miejskiego stadionu, który będzie domem dla klubu. Sam stadion podobnie jak np. NOSPR będzie zarządzany przez podmioty zewnętrzne. Stadion musi powstać, bo jesteśmy stolicą aglomeracji, mamy dobry klub piłkarski i nie może być sytuacji, w której goście, którzy przyjeżdżają do Katowic, mają gorsze warunki niż u siebie. My musimy do tej czołówki krajowej dobić również pod względem jakości obiektów. Jestem przekonany, że to pozwoli na większą aktywność, jeśli chodzi o pozyskiwanie zewnętrznych sponsorów dla poszczególnych dyscyplin w klubie. Zależy nam na tym, byś ciągać ciężar finansowy z miasta i przenosić na rzecz właśnie takich podmiotów.

Kibiców nurtuje również pytanie, dlaczego nie budujemy od razu całego stadionu tylko w planach jest 12+3 ? Czy nie byłoby korzystniej postawić od razu cały stadion ?

Zastanawiałem się nad tym wielokrotnie. Wiem, że moje argumenty nie przekonają kibiców i gdyby postawić na szali argumenty kibiców i miasta to byłaby równowaga. Ja patrzę na to w sposób pragmatyczny. Opieram się na frekwencji i kosztach budowy. Jeżeli mamy sytuację gdzie tylko na kilku stadionach w Polsce mamy średnią frekwencję powyżej 10 tysięcy to nie łudźmy się, że na stadion GKS-u przyjdzie nagle 15 tysięcy. Ja nawet wolałbym, żeby kilka razy się zdarzyło, że braknie biletów i stadion 12-tysięczny będzie pełny, niż sytuację, w której tych biletów jest za dużo i połowa stadionu 15-tysięcznego świeci pustkami. Druga sprawa to zachowania kibiców. Chcemy, by te obiekty sportowe i wydarzenia na nich były świętem dla wszystkich. W tyle głowy mamy również Stadion Śląski. Jego funkcja będzie nieco inna, ale nie wykluczone, że szlagierowe mecze, jak np. derby będą właśnie tam rozgrywane.

Wspomniał Pan Stadion Śląski i pojawiają się teorię, że miasto specjalnie opóźnia budowę, by przenieść klub na ten stadion. Jak się Pan odniesie do takich teorii?

Kilka lat temu w urzędzie marszałkowskim odbyły się takie rozmowy dotyczące gry GKS-u na tym stadionie. Plany te nie dotyczyły tylko naszego klubu, ale również innych z naszego województwa. Wiem, że takie coś nie podoba się kibicom, ale gdyby były dobre stosunki z Ruchem Chorzów, to można by się było zastanowić nad dzieleniem tego stadionu na dwa kluby. Takiego porozumienia jednak nie ma, więc ja nie widzę możliwości, by dwa zwaśnione kluby grały i korzystały z jednego obiektu w tym samym czasie. Druga rzecz to znowu frekwencja – nawet gdyby przyszło dwa- trzy razy tyle kibiców co obecnie na Stadion Śląski to i tak na 60-tysięczniku będzie to wyglądać fatalnie, kibice znikną na takim obiekcie. Bez kibiców impreza na tym stadionie nie ma sensu i wykorzystanie Śląskiego widzę jedynie przy naprawdę atrakcyjnych spotkaniach i wielkich rozgrywkach. Ten stadion powinien mieć drzwi szeroko otwarte dla wszystkich klubów na Śląsku – jeśli pojawi się takie zapotrzebowanie. Osobną kwestią jest jaki model zarządzania przyjmie urząd marszałkowski. Kluby na Śląsku powinny mieć swój dom, z którym będą się utożsamiać i gdzie będą grać i dbać o niego. Miasto nie czeka na to, by GKS grał na Stadionie Śląskim. Klub musi mieć swój stadion, swoje miejsce – takie, w którym będzie się czuć najlepiej.

W wywiadzie dla Radia Piekary wspomniał Pan, że obecny stadion urąga temu klubowi. Czy to dlatego nie pojawia się Pan na Bukowej przy okazji meczów? Kibice dopytują, kiedy się Pan pojawi na meczu.

Ja nie mam problemów z warunkami, które są na stadionie. Dla mnie nie ma różnicy, czy to jest drewniana ławka, krzesełko czy trybuna. Brakuje mi po prostu czasu na takie wizyty. Śledzę wyniki i jestem na bieżąco z sytuacją w klubie. Na pewno taki czas nadejdzie. Znalazłem czas, by zajrzeć do Spodka na mecz siatkarzy. Chciałbym, by taka atmosfera panowała na wszystkich obiektach. GKS jest klubem, który znam i miałem z nim do czynienia od wczesnych zainteresowań sportowych.

Chcielibyśmy wrócić jeszcze do tej frekwencji. Zgadzamy się, że aktualnie jest ona niska, jednak gdy budowano NOSPR to też nie można powiedzieć, że brano pod uwagę starą filharmonię i to ilu widzów gromadziła podczas wydarzeń kulturalnych. Na innych stadionach notowany był duży wzrost po otwarciu nowego obiektu.

Kultura i sport są porównywalne, ale rządzą się innymi prawami. Muzyka z reguły łączy, a sport raczej dzieli ze względu na rywalizację. NOSPR został skalkulowany przez nas i dziś nawet mówimy o niedoborze miejsc w tej placówce. Życzyłbym sobie, by tak było ze stadionem i jego frekwencją. NOSPR już nie można zmienić pod względem liczby widowni, stadion będzie miał takie możliwości rozbudowy. Patrząc z perspektywy potencjału metropolii to mamy potencjał, by te stadiony zapełniać, ale na dzisiaj te stadiony w większości są dużym stopniu puste. Popatrzmy na Gliwice, Tychy, Bielsko czy nawet Zabrze gdzie jeszcze nie ma czwartej trybuny. Musimy brać takie rzeczy pod uwagę. Wydaje mi się, że stopniowy, stały wzrost frekwencji na stadionie i przede wszystkim utrzymanie jej, to proces na kilka – kilkanaście lat.

Przekaz z miasta na początku powstania wielosekcyjności był jasny – miasto nie chce sprzedawać klubu. Czy to jest plan na kolejne lata, czy zostawiacie sobie jakąś furtkę, która w odpowiednim czasie pozwoli na sprzedaż klubu odpowiedniej firmie czy też osobie?

Mój pogląd na tę kwestię się zmienia. Wynika to z pewnych doświadczeń. Było wiele klubów, w które był zaangażowany podmiot zewnętrzny i ich historie różnie się później kształtowały. Również w Katowicach mieliśmy tego przykład. Musieliśmy go podnieść w tamtym momencie, to samo dzieje się teraz w innych klubach. Na dzień dzisiejszy – bez wnikliwej analizy komu sprzedajemy, na jakich warunkach, ustalenia tego, jakie są cele dla przyszłego funkcjonowania, czy też zabezpieczeń, które spowodują, że ten klub się będzie rozwijać, a nie zwijać, nie ma mowy o sprzedaży klubu. Jeżeli doprowadzimy do pewnego standardu, czyli dobrej gry, siedziby, atmosfery, gdy wszystko będzie organizacyjnie poukładane, to myślę, że to będzie etap, w którym miasto zastanowi się nad tym, czy nie będzie korzystniej dla wszystkich, by się z kimś klubem nie podzielić. Docelowo byłoby dobrze, by klub był w rękach prywatnych, ale z właścicielem twardo stojącym na nogach. Takiemu właścicielowi zapewnimy od strony miasta pełne wsparcie w rozwoju. Nie oddamy klubu w ręce mało doświadczonych inwestorów.

Celem zarządu był awans do Ekstraklasy w dwa lata. Za nami niecałe 1,5 od tych deklaracji. Czy miasto ewentualną dymisję zarządu przyjmie, jeśli odpukać tego awansu nie będzie? Jak miasto patrzy na zarządzanie klubem i realizację celów?

Oceniam obecny zarząd z perspektywy czasu. Klub był na bardzo dużym zakręcie i zarząd musiał pracować nad tym, by wyjść z niego. Posprzątanie tego bałaganu wymagało czasu i ten proces trwa nadal. Jestem dość zadowolony z obecnego prowadzenia klubu. Ma on możliwości działania do przodu z jednej strony, a z drugiej twardo stąpamy po ziemi, kontrolujemy finanse. Awansu każdy by sobie życzył, bo to większy prestiż dla klubu. Rozumiem, że koszty będą wyższe, ale możliwości rozwoju również pójdą w górę. Budujemy klub, bo chcemy, by grał on o najwyższe trofea i to nastąpi. Na razie jesteśmy na bardzo dobrej drodze, bo jesteśmy w tabeli na pierwszym miejscu. Gdyby  – odpukać – się nie udało, to ja ogólnie nie jestem zwolennikiem zmian personalnych, bo one czasem przynoszą odwrotne efekty. Nowy zarząd musiałby zapoznać się z sytuacją w klubie, a to wymaga czasu. Skłaniałbym się do innych zmian w zasadach funkcjonowaniu klubu.

Mówimy tutaj o zmniejszeniu finansowania?

Tak, również o takich aspektach.

Powiedział Pan, że jest Pan dość zadowolony. Czego więc brakuje, by Prezydent był bardzo zadowolony?

Nie mogę tutaj chwalić za bardzo pana prezesa, bo spocznie na laurach. Daliśmy zarządowi cele ogólne i to oni muszą znaleźć drogę do tego, jak je zrealizować w szczegółach. Do końca roku powstanie dokument, który będzie określać jasno jaki cel jest krótkoterminowy a jaki długoterminowy. Przed podaniem tych celów opinii publicznej będziemy o nich dyskutować i brać pod uwagę finanse. Na razie naszym celem jest dobra gra i awans do Ekstraklasy – to jest naszym minimum, ale w sporcie wszystkiego nie przewidzimy.

Stadion to nie jedyny problem dotyczący obiektów sportowych. Pojawił się kolejny, a mianowicie hala dla siatkarzy. Mecz w Spodku pokazał, że jest duży potencjał dla tej dyscypliny, jednak nie można tam grać na razie każdego meczu. Wiemy, że są plany by w bryle stadionu była hala dla siatkarzy. Czy potrzeba budowy również hali może mieć wpływ na ewentualne przyśpieszenie budowy całego kompleksu?

Dziś mówimy o pewnych koncepcjach. Wykonujemy pierwsze działania związane z geologią terenu. To pokaże nam, jaki obiekt może tam stanąć i jakie będą koszty takiej budowy. Ja mam nadzieje, że będą one minimalne, czyli normalna budowa bez konieczności wzmacniania. Trzeba pamiętać, że stadion to jedno, ale jest jeszcze infrastruktura treningowa, boiska dla młodzieży, która powinna tam trenować. Oni muszą mieć w zasięg wzroku ten stadion, by grając w młodszych rocznikach marzyć o tym, by w przyszłości zagrać na tym stadionie w barwach klubu. Chcemy, by ten obiekt był użytkowany, by on żył dla mieszkańców i tych, którzy będą tam trenować. Co do hali to nie wykluczamy jej, jeśli się na to zdecydujemy, to trzeba będzie ją budować razem ze stadionem i wkomponować ją w ten stadion, tak to się buduje na świecie. Bez sensu byłoby stawianie hali osobno obok stadionu. Hala jednak nie będzie determinantą tego, by budować stadion. Wspomnieliśmy o Spodku. Obecnie zarządza nim operator. Ta filozofia była dla nas logiczna, bo nie chcieliśmy, by obiekty konkurowały o imprezy ze sobą. Myślę, że trzeba mocno działać w takim kierunku, by część rozgrywek czy to siatkówki, czy to hokeja była rozgrywana na dużym Spodku. O tym trzeba rozmawiać, być może przyszli sponsorzy klubu ułatwią te rozmowy i takie plany poprzez swoje zaangażowanie.

Patrząc przez pryzmat ostatnich lat ciężko nie odnieść wrażenia, że Katowice trochę były zaniedbane pod kątem sportowym, zarówno zawodowym, jak i amatorskim. Nie ma Pan wrażenia, że może to być efekt m.in. takiego podejścia niektórych miejskich urzędników, którzy porównują Katowice do Łęcznej? Być może trzeba zmienić myślenie, by budować coś na miarę stolicy Śląska, a nie Łęcznej.

Powinniśmy patrzeć na miasto, biorąc pod uwagę jego przyszły rozwój, trzeba jednak oprzeć to wszystko o realia finansowe. Nie jest problemem, by realizować projekty – problemem zwykle jest kosztowne utrzymanie tych obiektów. Dla miasta to są konkretne wydatki. A skoro gdzieś się pieniądze dołoży – to gdzieś trzeba zabrać. Budżet jest ściśle określony. Nasze miasto nie przyciągnie więcej mieszkańców, nie będzie większej ilości dochodów czy też firm jeże linie będziemy stawiać na rozwój na miarę naszego miasta i jego możliwości. Katowice porównuje się z wielkimi miastami jak Kraków, Poznań, Wrocław, ale te miasta mają powyżej 500 tysięcy mieszkańców. My mamy budżet dla 300 tysięcy mieszkańców i musimy mieć tego świadomość. Stadion, który powstanie nie musi być najpiękniejszy w Polsce, ale musi być jakościowo i funkcjonalnie porównywalny do tego, co mamy teraz w kraju. Musi być ten „efekt wow”, który pokaże, że warto było czekać i wybudować taki obiekt w Katowicach. Mam nadzieję, że będzie on dobrze widoczny i będzie wpisywać się w rozwój tego miasta.

Nie brakuje Panu w mieście osób, które mogłyby pełnić funkcję managerów sportu i spinać klamrą wszystko to co się dzieje w mieście pod względem sportu amatorskiego i zawodowego?

Uważam, że ich nie brakuje. Każdy ma swój model zarządzania i tego, jak działa dany obiekt. Czasami patrząc z boku widać więcej, ale będąc bliżej gdzieś, to patrzenie się bardziej zamyka. Wynika to z tego, że mamy dany obiekt, który ma swoje potrzeby i finanse. Ludzie odpowiedzialni za zarządzanie sportem pracują, na tyle ile mogą. Jako miasto podjęliśmy działania, które mają na celu promować sport w Katowicach, bo sportem chcemy się chwalić. Myślę, że powoli zyskujemy na spójności w tych działaniach. Mam nadzieję, że taką klamrą do całego sportu w Katowicach będzie wielki GKS, który dziś raczkuje, ale szybko chce stanąć na nogi. Jasno trzeba powiedzieć, wszystkie kluby, które funkcjonują w mieście, a jest ich około 200 muszą mieć pełną wiedzę i świadomość, że ich wychowankowie mają dążyć do tego by reprezentować barwy GKS-u a nie innego klubu z regionu. Wkładamy wysiłek w rozwój tych młodych ludzi i nie wyobrażamy sobie, że w mieście nie będzie dla nich możliwości do kontynuowania swojej przygody, czy też kariery ze sportem. Odchodzimy od polityki, że „każdemu damy tyle, by mu wystarczyła na przetrwanie”. Chcemy budować silny klub, który będzie miał zaplecze w postaci tych mniejszych klubów.

Sporo się mówi o E-Sporcie – Miasto się rozwija również pod tym względem. Czy są plany, by rywalizować w tej dziedzinie i tworzyć w Katowicach coś nowego?

 Tak daleko jeszcze nie patrzeliśmy. To jest ciekawy temat, warty przemyślenia, ale na razie jesteśmy dumni z tego, że jesteśmy przykładem dla wszystkich jak organizować takie imprezy dzięki Intel Master Extreme. Dzięki tej imprezie nasze miasto jest mocno rozpoznawalne w świecie. Inna sprawa to finanse, po raz kolejny powtórzę, nie można tego tematu „przegrzać”. Mamy 3 filary ważne dla miasta i mniejsze sekcje. Na tym się skupiamy teraz.

Podróżuje Pan po kraju i świecie. Było coś takiego, co się Panu podobało w innych Miastach, a co chciałby Pan przenieść do Katowic pod względem sportu typowo amatorskiego tak, by mieszkańcy na tym skorzystali?

Myślę, że pod względem możliwości uprawiania sportu mamy się czym chwalić, choć oczywiście to nie nasze ostatnie słowo. Brakuje mi jednak takiej rodzinnej atmosfery kibicowania, czyli tworzenia klubów kibica, którzy nie są nastawieni na walkę o terytorium. Brakuje mi takiego zachodniego modelu kibicowania. Nie ma co ukrywać – tam też zdarzają się problemy, ale dużo więcej mówi się jednak o pozytywnych aspektach kibicowania. To one przykrywają te małe negatywne. Myślę, że powoli w GieKSie taki model się tworzy, dobrym przykładem jest tutaj sektor rodzinny i wspaniała praca fanek GieKSy, które animują doping wśród dzieci. Chciałbym, by dla kibiców wydarzenie sportowe było świętem, by wychodzili na to spotkanie wcześniej i brali aktywny udział w widowisku, a nie przychodzili 5 minut przed początkiem imprezy. Pozytywnym przykładem takiego kibicowania był ostatni derbowy mecz GieKSy z Górnikiem.

Jakie jeszcze obiekty oprócz stadionu i basenów miasto ma zamiar przekazać mieszkańcom?

Proces inwestycyjny trwa. Poza basenami gdzie realizacja jest na zaawansowanym poziomie, będziemy budować dwie hale w mieście. Jedna przy ulicy Mikołowskiej, druga na Koszutce. Te projekty rozpoczniemy w tej kadencji i będą one służyć szkołom, jak również mniejszym  klubom. Co ważne, przy basenach powstaną hale sportowe, które będą służyć mieszkańcom do czynnej rekreacji – uprawiania sportu. W jednej lokalizacji hala będzie dedykowana dla gimnastyków sportowych.

Na koniec zapytam, co by chciał Pan jeszcze przekazać kibicom i mieszkańcom miasta?

Chciałbym, by mieli w sobie wiele pozytywnej energii i atmosfery. Potrzeba nam jej, by nie pojawiały się zachowania, które niewątpliwie urągają klubowi i powodują zmniejszenie zainteresowania podmiotów zewnętrznych. Wyniki są obiecujące i pozytywne więc dzięki takiemu zainteresowaniu łatwiej czasem zrobić krok do przodu. Gdy będzie taka energia, to proszę być spokojnym- reszta przyjdzie z czasem.

Zdjęcie: Facebook.com/MarcinKrupa

6 komentarzy
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy, jednakże zastrzega sobie prawo do ich cenzurowania lub usuwania.

6 komentarzy

  1. Avatar photo

    Matematyk

    8 listopada 2016 at 13:17

    Duzo lania wody i puste frazesy.no to kiedy rusza ta budowa stadionu przy A4?

  2. Avatar photo

    Boss

    8 listopada 2016 at 22:09

    Fajny wywiad ale widać ze z dobrym politykiem. Dużo słów, zero konkretów. Terminów, harmonogramów prac, planów w przypadku zrealizowania celów bądź nie i wiele innych. Dobrze ze w ogóle zabrał glos

  3. Avatar photo

    kejta

    9 listopada 2016 at 13:40

    Nie ma sie co ludzic nikt nigdy nie dobuduje 3tys o ile sam stadion wkoncu stanie. Nie bedzie zapotrzebowania bo bedzie niska frkwncja I ostaniemy ze stadionem na 12tys bez jednej trybuny czy cos ale jak to sie mowi lepszy rydz niz nic

  4. Avatar photo

    Tom

    9 listopada 2016 at 20:19

    Widać wybory się zbliżają, czyli jak sam Krupa zapewnił „kontynuacja Uszoka”
    Czyli kapa.
    A ja powiem tak, niech zrobią mniejszy stadion ale od razu w całości, bez możliwości rozbudowy, ale niech będzie ŁADNY !!!!!!!!!!!

  5. Avatar photo

    maxiu

    10 listopada 2016 at 14:54

    Matematyk@ Jak nic sie nie działo nikt nic nie mówł też było żle!!Dobrze wiecie ze postawienie stadionu w innym miejscu niz B1 potrzebuje czasu analizy gruntów itp. Z tego co wiemy to do 9 grudnia ma byc wydana opinia analzy geodezyjnej terenu pod stadion!! Kejta@ Kto ci powiedział ze stadion ma powstac bez jednej trybuny??Tom@ Od kiedy kampanie prezydencka zaczyna sie na 2 lata przed wyborami?? Zanim cos napiszecie zastanówcie sie bo jak czytam te wasze narzekania to mnie aż w dupie szczypi!!! INO GIEKSA!!

  6. Avatar photo

    true

    10 listopada 2016 at 21:18

    Zgadzam sie w 100% z gościem! Widać że mądry facet z głowa na karku! Nie problem baranki wybudować stadion, problem go utrzymać. Miasto to nie orkiestra świątecznej pomocy!. Lepiej poczekać i zrobić to raz a dobrze

Odpowiedz

Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Felietony Hokej

Czy możemy narzekać na najlepszą drużynę ostatnich pięciu lat?

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Piąty finał z rzędu. Dwa mistrzostwa Polski – tyle samo co teraz GKS Tychy, których jednak w tym okresie dwukrotnie zabrakło w finale. Dwa finały przegrane w dopiero w siódmym meczu. Nikt nie powinien mieć wątpliwości, że za ostatnie 5 lat to drużyna Jacka Płachty była najlepszą drużyną w Polsce, a jednak coraz ciężej o optymizm, gdy mowa o hokejowej GieKSie.

Po dwóch mistrzostwach Polski, gdzie w obu przypadkach w finale byliśmy wręcz perfekcyjni pod każdym względem, przyszła porażka z Unią w dogrywce meczu nr 7 – tak minimalna, jak tylko może być, a przecież już po piątym meczu byliśmy o krok od kolejnego złota. Rok temu z kolei już po 4 meczach Tyszanie w każdym kolejnym mogli odnieść ostateczny triumf i choć pogoń za wynikiem, a nawet wyjście na prowadzenie na początku decydującego starcia dały nam mnóstwo emocji, to był to jednak kolejny krok w tył względem poprzedniego sezonu, a jak wyglądał finał w tym roku – każdy wie.

Nikt w tej lidze nie lubi GKS-u Katowice… i ma to swoje dobre strony. Brak sympatii ze strony kibiców Tychów, Sosnowca czy Oświęcimia jest oczywisty i jest to odwzajemnione i te animozje dodają emocji, a to dla emocji śledzimy sport. Idzie za tym jednak coś więcej – oprócz zdobycia mistrzostwa Polski, pobocznym celem każdej z tych drużyn jest pokonanie GKS-u. Poza krakowską Cracovią, gdzie nie zapowiada się, by w najbliższych latach mieli wrócić do walki o najwyższe cele, Katowice to zdecydowanie największe i najbardziej rozpoznawalne miasto ligi i każde mniejsze miasto tym bardziej chce udowodnić swoją wyższość na lodzie. Naszą reakcją na to jest… wyznaczenie top-4 jako celu na sezon. W lidze, gdzie są 4 drużyny mające pieniądze, by móc realistycznie walczyć o coś więcej, niż przetrwanie.

Końcowy wynik to jednak nie wszystko, czego kibice potrzebują – potrzebujemy czuć, że klub ,,gdzieś” zmierza, potrzebujemy również małych powodów do ekscytacji, a także potrzebujemy, by ludzie pracujący w klubie pokazali nam, że to oni się lepiej znają na hokeju i ,,zamknęli nam mordę”. Tak jak mordę zamyka nam sekcja piłkarska, tak jak 3 lata temu zrobił to Teemu Pulkkinen, tak tym razem dosłownie każda obawa kibiców znalazła potwierdzenie. Każdy czuł, że siedmiu obrońców to za mało, każdy widział, że brakuje nam ofensywnie usposobionego defensora, każdy wiedział, że mamy problem z przewagami i naprawdę ciężko uwierzyć, że ludzie, którzy dali nam dwa mistrzostwa Polski mieliby się z tym nie zgodzić. Gdzie więc była na to reakcja?

Jedną z najważniejszych cech naszych mistrzowskich ekip był głód. Oczywiście było też wtedy grono doświadczonych Polaków, a nawet przewinęło się też kilku doświadczonych obcokrajowców i nie chcę brzmieć, jakbym myślał, że teraz ktoś nie chciał zdobyć mistrzostwa, bo nie wątpię, że wszyscy chcieli, ale czegoś w porównaniu do ekipy sprzed 3 i 4 lat ewidentnie brakowało. Sami zboczyliśmy z drogi, która działała. W Tychach pałeczkę po doświadczonym Komorskim przejmują Łyszczarczyk czy Paś, którzy spokojnie mają pewnie z 7-8 lat grania przed sobą. U nas wydaje się zawiodło przekazanie pałeczki w obronie po pożegnaniu się z Kruczkiem czy Wajdą, a teraz czeka nas to w ofensywie. Są oczywiście bracia Hofman, gdzie oglądanie ich rozwoju było jednym z przyjemniejszych elementów tego sezonu i głęboko wierzę, że będą liderami na lata nie tylko GKS-u, ale i reprezentacji… ale co jeśli okaże się, że jednak są to gracze jedynie na 3 formację i 20 punktów w sezonie? Te przekazanie pałeczki zdecydowanie nie jest tu tak płynne i naturalne, a przecież tyle lat pracy jednego trenera i dyrektora w połączeniu ze stabilnym finansowaniem z miasta to powinny być wręcz idealne warunki do takiej długofalowej pracy.

Praktycznie co roku przykro kibicom GieKSy czyta się o nowych kontraktach, transferach i negocjacjach już nawet w trakcie play-offów, gdzie my na pierwsze wieści czekamy zazwyczaj aż skończą się hokejowe mistrzostwa świata. I niby zawsze ostatecznie jakoś to nadrabialiśmy, bo 5 razy z rzędu w finale nie byliśmy przypadkowo, ale nie wierzę, że na tym czekaniu nie tracimy, a teraz już z całą pewnością można powiedzieć, że zeszłoroczna przerwa między sezonami była w naszym wykonaniu po prostu słaba. Nie ma w tym gronie żadnego zawodnika, którego będzie warto wspominać po latach. Kibice potrzebują zawodników z charakterystycznymi cechami – jeszcze długo będziemy pamiętać szaleństwo w oczach i uśmiechu Erikssona, umiejętność wejścia na wyższy poziom w kluczowych momentach Lehtonena, huknięcie Hudsona, technikę Koponena czy ,,nienormalność” Murray’a, a jak pokazują wyniki – nie tylko kibice potrzebują takich zawodników, ale klub też. Hokej nie jest sportem dla normalnych. Gdy 3 lata temu przyszedłem na pierwszy przedsezonowy sparing – od pierwszego kontaktu z krążkiem było widać, że Koponen to Pan Hokeista. Nie chcę wytykać palcem hokeistów, bo myślę, że oni są najmniej temu winni, ale aktualnie większość naszej kadry to hokeiści po prostu przyzwoici… i tyle. Przyzwoitością nie wygrywa się mistrzostwa.

Nie wiem, co by się musiało stać, bym o kimkolwiek, kto miał swoją zasługę w zdobyciu dwóch mistrzostw Polski myślał za kilka lat w sposób negatywny, począwszy od dyrektora sportowego, przez trenera i na zawodnikach kończąc. Ilu błędów by nie popełniono w tym sezonie i ilu potencjalnie nie popełni się jeszcze w przyszłości – za ten pierwszy wielki sukces GKS-u, jaki miałem okazję doświadczyć w życiu, trener Płachta może mieć w Katowicach własną ulicę, a odwieszenie łyżew na kołek przez Grzegorza Pasiuta powinno być jednoznaczne z powieszeniem numeru 18 w Satelicie, a może i nawet na to samo zasługują Bartosz Fraszko czy ,,Nasz Warszawiak” Mateusz Bepierszcz. Czy aktualnie nasze finanse pozwalają na stworzenie równorzędnej rywalizacji z Tychami, ale czego by tu wcześniej nie osiągnięto – teraz także potrzebuję widzieć, że klub ma obrany właściwy kierunek i do tego kierunku dąży. Może trzeba jasno powiedzieć, że jeśli właściciel nie chce kroku do przodu, bo przy świetnej postawie piłkarzy już nie potrzebuje ,,tematu zastępczego”, to wykonujemy krok w tył i odmładzamy skład?

Zdobytymi mistrzostwami klub poniekąd wydał na siebie ,,wyrok” – zupełnie inaczej cieszyło srebro drużyny Toma Coolena, gdy zaledwie 2 lata wcześniej nie było hokeja w Katowicach, a 3 lata wcześniej bohaterem kibiców w Satelicie był Maros Goga. Teraz już wszyscy wiemy, jak to jest być na szczycie – i chcemy tego znów, jednak tak jak pisałem wyżej, końcowy wynik to nie jedyny sposób na usatysfakcjonowanie kibiców, tymczasem w tym sezonie mimo wszystko tylko on się zgadza, bo jednak finał to jest w pewnym stopniu sukces, ale czy z obecnie obranym kursem ten finał będzie także za rok?

Kontynuuj czytanie

Felietony Piłka nożna

GieKSa nie pęka przed NIKIM

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Za nami jakiś szalony czas, ostatni tydzień to było coś, co przyniosło nam taką dawkę emocji, że po prostu trzeba ochłonąć. Zaczęło się od euforii po golu w doliczonym czasie z Wisłą Płock, ale nawet to nie zapowiadało, na jakiej karuzeli znajdziemy się w następnych dniach. Po Rakowie myśleliśmy, że limit spektakularnego widowiska na jakiś czas wyczerpiemy. I przyszedł mecz w Poznaniu.

Sam zastanawiałem się, jak ten mecz będzie wyglądał. Opcje dla mnie były dwie – GieKSa na fali tego rozpędu znów zagra bardzo dobrze albo jednak ciśnienie po energetycznym i emocjonalnym meczu w Częstochowie spadnie, co ze 120 minutami w nogach przełoży się na to, że jednak dość gładko polegniemy. Jak się okazało, sprawdziła się ta pierwsza opcja.

Trener Rafał Górak mówi o tym, że jeśli chcemy być poważną drużyną, to nie możemy mieć wymówek, że gramy co trzy dni i jesteśmy zmęczeni. No niby tak, ale w Polsce… jesteśmy do tych wymówek przyzwyczajeni. Zresztą – niedaleko szukać – trener Łukasz Tomczyk po meczu Rakowa z Motorem właśnie na ten aspekt zwracał uwagę i po prostu narzekał.

A tu nagle pojawia się GieKSa, która nie dość, że właśnie zagrała tę dogrywkę, nie dość, że w najkrótszym możliwym odstępie meczów (czwartek – niedziela), nie dość, że przegrała, to jeszcze musiała jechać na daleki wyjazd do obecnego i z dużym prawdopodobieństwem przyszłego Mistrza Polski.

I ta GieKSa rozegrała przy Bułgarskiej kapitalne zawody. To już nie był taki mecz, jak w poprzednim sezonie w Poznaniu. Wtedy przegraliśmy gładko 0:2 i pocieszaliśmy się tym, że „wstydu nie było”. Jakże daleki jest to obraz od wczorajszego spotkania. Teraz katowiczanie nie byli skromnym beniaminkiem, który przyjeżdża z respektem i liczy, że uda się z tego terenu wywieźć jeden punkt i to najlepiej 0:0. Teraz to była drużyna, która przyjechała tam jak po swoje, grała wysoko, starała się nie dać zepchnąć do defensywy i momentami po prostu dyktować warunki. Lech był przed przerwą dość bezradny.

Jedyne czego nam brakowało to bramki. I długo to wyglądało tak jak mecze, które znaliśmy z tego sezonu – że GKS dominuje, ma nawet jakieś sytuacje, choć nie bardzo klarowne, ale gola zdobyć nie potrafi. Potem przeciwnik włącza swoją jakość ładuje jednego, dwa lub trzy gongi (Cracovia) i mamy po zawodach.

Na szczęście skuteczność jest ostatnio po naszej stronie. I Eman Marković strzelił piękną bramkę głową. Dopiero na powtórce zza bramki było widać, jak dobry był to strzał. Okupiony co prawda rozciętym łukiem brwiowym, bo zaraz po uderzeniu piłki, trafił Eman głową w Joela Pereirę, ale piękny był obrazek, jak jednocześnie nasz zawodnik krwawił i uśmiechał się z powodu zdobytego gola. Piłkarz od tych dwóch meczach gra tak, że za chwilę może stać się jednym z ulubieńców Nowej Bukowej.

W drugiej połowie oglądaliśmy wszystko co najlepsze i… najgorsze w wykonaniu GieKSy. Jak traciliśmy jesienią multum bramek do szatni, to teraz zaczynamy tracić gole zaraz po wyjściu na boisko. Dwa gole w Częstochowie teraz Kolejorz na ukłuł zaraz po przerwie. Koncentracja, panowie, koncentracja! Było w tym oczywiście sporo pecha, bo piłka poodbijała się tak, że trafiła Arka i wpadła do bramki. Ale z drugiej strony, każde wstrzelenie piłki w piąty metr to ryzyko, że takie zamieszanie powstanie i wyjdzie z tego gol. Nawiasem mówiąc to – jeśli dobrze liczę – siódmy gol samobójczy w tym sezonie. Dość absurdalna liczba.

Jak rządzi przypadek, widzieliśmy przy bramce Ilji Szkurina. Tam też po kapitalnym zagraniu Bartka Nowaka, Ilja próbował mijać przeciwnika, ale futbolówka odbiła się od pleców czy od głowy siedzącego rywala i Białorusin dopełnił formalności. Strasznie dziwny ten nasz Ilja, bo ostatnio gra coraz lepiej w środku boiska, dobrze zbiera te piłki i rozprowadza, potem w roli już stricte napastnika dość mocno psuje, a na koniec… strzela gola.

Co do drugiego gola dla Lecha, to przyznam na chłodno, że nie mam pretensji. Oczywiście można powiedzieć, że poszliśmy za bardzo do przodu, że zabrakło asekuracji. Ale tak naprawdę z tego typu sytuacji gol pada raz na sto. Przecież mieliśmy zawodników z tyłu, natomiast Lech świetnie rozegrał tę akcję prostopadłym podaniem. Ale nadal to nie było bardzo duże zagrożenie. Zadecydowało niebywale dobre wykończenie Hakansa. Gdyby on nie zdecydował się na uderzenie z tej niełatwej pozycji, to uważam, że na 90 procent odebralibyśmy piłkę, a już na pewno zdążylibyśmy wrócić – innych piłkarzy Lecha też przecież jeszcze nie było.

Ale GKS dalej cisnął i wcisnął tę trzecią bramkę. Sektor gości znów był w euforii. I tutaj mam pretensje do naszych zawodników, że po minucie stracili znów gola. No nie można tak łatwo wypuszczać prowadzenia.

W końcówce też z jednej strony momentami było nieźle, nie broniliśmy się dramatycznie przez cały doliczony czas, potrafiliśmy oddalić, a Bartek miał nawet szansę na czwartego gola. Z drugiej strony – no muszę to powiedzieć, czasem niefrasobliwość Bartka może być brzemienna w skutkach, bo po zdarzają mu się ostatnio głupie straty, po których rywale przeprowadzają groźne kontry. Nasz pomocnik to ekstraklasowy artysta, ale czasem bym ten artyzm odłożył na rzecz rozwagi. Oczywiście Bartek nie byłby sobą, gdyby nie dał w tym meczu jakiejś liczby, a była to wspomniana asysta do Szkurina.

Swoją robotę zrobił też Rafał Strączek. Interwencja z końcówki pierwszej połowy, ale zwłaszcza dwie kapitalne obrony w doliczonym czasie gry drugiej, uchroniły nas przed fatalnymi nastrojami po końcowym gwizdku sędziego. Bo gdybyśmy strzelili w dwóch meczach na wyjeździe siedem bramek mocnym rywalom i oba te mecze przegrali, to przecież to byłby jakiś dramat. A tak, wywalczyliśmy zasłużony punkt na boisku Mistrza Polski.

Wspomnijmy oczywiście też o Sebastianie Milewski i Damianie Rasaku, bo wykonali oni znakomitą robotę w środku pola i w głównej mierze dzięki nim obraz gry wyglądał tak, jak wyglądał. Graliśmy pressingiem, wysoko, odbieraliśmy piłki. Potem  można było je rozgrywać. Dodam jeszcze, że jak raz na jakiś czas zacentruje w starym stylu Alan, to nie ma co zbierać. Piękna asysta do Emana. No i zadebiutował Marius Olsen i jak na debiut wyszło to całkiem, całkiem.

Pozostał niedosyt po tym meczu, bo jednak GKS trzykrotnie prowadził i trzy razy to prowadzenie tracił. Marzyliśmy o wielkim zwycięstwie, ale to się nie ziściło. Natomiast, jakkolwiek nie powiem, że porażka była wkalkulowana w tym meczu, to dopisany punkt jest lekkim bonusem do naszego dorobku ligowego.

Jednak patrząc długofalowo, ten mecz pokazał coś innego. Ten i w Częstochowie. Że GKS to już ekstraklasowa drużyna pełną gębą, ale do tego jeszcze być może taką z górnej połówki tabeli. Bo jechać sobie na takie wyjazdy i po prostu normalnie grać, prowadzić tę grę, być wysoko na boisku, to nie jest oczywistość. Są drużyny, które właśnie za podwójną gardą się chowają i czekają na 1-2 okazje w meczu do kontry. Pewnie czasem i tak trzeba zagrać. Ale GKS patrzy na silne i słabe strony przeciwników. Skoro Cracovia czy Lechia potrafiły Lecha zdominować przy Bułgarskiej, to nasi trenerzy wyszli pewnie z założenia, że czemu i my nie mamy.

Z drugiej strony w drugiej połowie Lech pokazał jednak ofensywną klasę. Kilka akcji rozegrali świetnych. My też mamy czasem trochę brak szczęścia, że jednak nasi przeciwnicy się budzą i zaczyna im wiele rzeczy wychodzić. Kolejorz uważam, że po przerwie był bardzo groźny. Zresztą te trzy bramki strzelił. Nie bez powodu.

Piękną mamy tę drużynę, szaloną, dającą tyle emocji. Mnóstwo radości po strzelonych bramkach, dużo wkurzenia po traconych. Nad tym drugim aspektem trzeba popracować. Ale z dwojga, wolę 3:3 czy 4:4, w których zespół gra pięknie, walczy, gryzie tę trawę i jest niezłomny, a przy okazji traci gole niż 1:1 czy 0:0 po bezbarwnym, słabym meczu.

Spójrzmy też na to tak – jeśli rywale są na tyle mocni, że potrafią nam strzelić trzy czy cztery bramki, to dobrze, że przynajmniej jesteśmy taką samą liczbą na to odpowiedzieć. Bo przecież moglibyśmy z Lechem przegrać 0:3, a z Rakowem 0:4. I odbiór byłby zgoła odmienny.

Ostatecznie rezultat tego „dwumeczu” jest dla nas minimalnie dobry. Odpadliśmy z Pucharu Polski i zanotowaliśmy „tylko” remis w meczu ligowym. Ale to „tylko”, to jednak bardzo dużo. Zwłaszcza patrząc, jak ten mecz wyglądał. Poza rezultatami liczą się inne rzeczy – te wspomniane powyżej.

Czekamy na Motor. Już w piątek kolejne wyzwanie, wracamy na Nową Bukową po dwóch tygodniach, choć patrząc na te dwa ostatnie mecze mamy wrażenie, że minął z miesiąc. GKS dostarcza emocji i niezapomnianych wrażeń. I o to nam wszystkim chodzi.

Kontynuuj czytanie

Felietony Piłka nożna

Brzmi jak marzenie

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Jutro przyjdzie nam się zmierzyć w jednym z najważniejszych pojedynków w nowej historii GieKSy. Równać się może z tym chyba tylko pojedynek z Arką w Gdyni, który choć co prawda był zwykłym pojedynkiem ligowym – to fakt grania w ostatniej kolejce i zależności pomiędzy wynikiem, a awansem jednej z tych drużyn sprawiał, że był to po prostu istny finał sezonu. Arka była wówczas jak Brazylia w 1950, kiedy to w finale na Maracanie wystarczał Kanarkom remis. GieKSa wcieliła się w rolę Urugwaju, który musiał wygrać. I wygrał.

Od tamtego czasu GieKSa gra z dobrym skutkiem w ekstraklasie. I mimo, że jest to „nasza Liga Mistrzów”, to jednak rozgrywamy w niej powszednie mecze ligowe. Fakt, że wiele z nich to są piłkarskie i kibicowskie święta, ale pod względem ważności – są one zwykłymi meczami w najbliższej lidze. Jutro czeka nas mecz niezwykły. Mecz decydujący o czymś, o czym jeszcze niedawno jedynie mogliśmy marzyć w jakichś iluzorycznych majakach. Teraz Katowiczanie stają przed realną szansą. Szansą gry na Stadionie Narodowym o jedno z dwóch najważniejszych trofeów w polskiej piłce.

Zadanie jawi się z jednej strony jako bardzo trudne. Zagramy w końcu z jedną z najlepszych drużyn w ekstraklasie, z ekipą, która świetnie sobie radziła w europejskich pucharach. Stworzony przez Marka Papszuna Raków, pokonując podobne szczeble co GKS, stał się niespodziewanie klubem i drużyną na regularne podium. Byli mistrzem i zdobywcą pucharu.

Z drugiej strony jednak patrząc na ostatnią formę Rakowa, nie jest to drużyna nie do pokonania. Dalej ma bardzo dobrych zawodników, ale coś w tym zespole na wiosnę nie gra. Drużyna nie punktuje należycie, gra jest niemrawa. Na ten moment trener Tomczyk nie wniósł do tego zespołu czegoś mocnego i widocznego. Zadanie po Marku Papszunie miał trudne, ale mimo wszystko – Raków gra przeciętnie.

Dlatego jakbym miał zakwalifikować ten mecz, to powiedziałbym, że Raków jest faworytem, ale nie murowanym. Dałbym w szansach takie 65-35. Pamiętajmy też, że może być remis, a o wszystkim mogą decydować rzuty karne.

Od czasu awansu do ekstraklasy z Rakowem rozegraliśmy cztery mecze, z czego trzy przegraliśmy po 0:1. Nie był to jednak jakieś bardzo słabe spotkania w wykonaniu GieKSy. Najsłabszy był chyba mecz z 1. kolejki obecnego sezonu na Nowej Bukowej. Ale już w poprzednim sezonie u siebie i w grudniu w bieżącym na wyjeździe – to był już spotkania, które porażkami wcale się zakończyć nie musiały.

No dali nam przykład Katowiczanie, jak w Częstochowie zwyciężać mamy, w poprzednim sezonie. Po bardzo dobrym meczu GieKSa wygrała wówczas przy Limanowskiego 2:1. A Raków przecież wtedy był w dużo lepszej formie.

Mamy nadzieję, że zespół już się oswoił z meczami na wyjeździe z wielkimi. Dotychczas wyjąwszy wspomniany mecz z Rakowem, przegrywaliśmy. Na Legii, Lechu czy Jadze. Czas ten trend odwrócić, a szansa ku temu jest bardzo dobra, bo oprócz Rakowa, za chwilę gramy przecież przy Bułgarskiej.

Półfinał Pucharu Polski… Brzmi jak marzenie. Na razie nie ma co myśleć, co dalej. Trzeba się mocno skupić na czwartkowym meczu i po prostu realizować swój plan jak najlepiej. GieKSa to potrafi – pokazała to z Wisłą Płock. Niezależnie czy jest to oddanie piłki czy gra z nią. Ważne, żeby taktyka była dobrze dobrana i realizowana.

Ostatnim raz na tym szczeblu graliśmy 22 lata temu. Ponad dwie dekady. Tyle czasu nie znaczyliśmy nic w Pucharze Polski. Teraz GieKSa jest w najlepszej czwórce. Z nadzieją na więcej.

Kontynuuj czytanie

Zobacz również

Made with by Cysiu & Stęga